ตอนที่ 29 กฎหมายมาตรา xx วรรค oo ระบุเอาไว้ว่า…
ณ หน้าบ้านแห่งหนึ่งใกล้ๆ กับคฤหาสน์ตระกูลหลิน
กลุ่มทหารกลุ่มหนึ่งพร้อมอาวุธครบมือกำลังยืนอยู่หน้าบ้านดูดีหลังหนึ่ง และหนึ่งในทหารก็เคาะประตูบ้านพร้อมกับะโขึ้นว่า
“ พวกเราเป็ทหารจากกองทัพตระกูลหลิน พวกเรา้าแรงงานเพื่อไปสร้างกำแพง หากคุณยอมทำงานพวกเราจะให้น้ำและอาหารกับคุณ พร้อมทั้งรับรองความปลอดภัยให้คุณและครอบครัวคุณด้วย!!! “
ทหารกลุ่มนี้เป็ทหารที่อยู่ในการดูแลของตระกูลโอหยาง และพวกเขาก็ได้รับหน้าที่จากโอหยางห่าวให้ออกมาเพื่อหาคนไปทำงานสร้างกำแพง แต่! พวกทหารได้ตามเคาะบ้านที่มีคนอยู่มาหลายหลังแล้ว พวกเขาก็ยังไม่ได้คนงานเลยสักคน
ประตูค่อยๆ เปิดออก ด้านหลังประตูบ้านคือชายสวมชุดดูดี สวมแว่น ทรงผมเรียบร้อย ชายเ้าของบ้านกวาดตามองเหล่าทหารพร้อมขมวดคิ้วทั้งสองของเขาเข้าหากัน จากนั้นก็พูดขึ้นว่า
“ ตามกฎหมายมาตรา xx วรรค oo ระบุเอาไว้ว่า เมื่อประเทศเผชิญกับาและเผชิญกับภัยพิบัติตามธรรมชาติ ทหารจะต้องเข้าช่วยเหลือประชาชนในประเทศแบบไม่แบ่งแยกชนชั้น หรือถิ่นกำเนิด ขอแค่เป็คนจีนทหารก็จะช่วย
“ แล้วนี่มันอะไร!! พวกคุณที่เป็ทหารของประเทศ แต่กลับกำลังบอกให้ประชาชนแบบพวกผมไปทำงานเพื่อแลกกับอาหาร นี่มันไม่มากเกินไปหน่อยหรือไง ผมเสียภาษีเพื่อไปเป็เงินเดือนให้พวกคุณ แต่พวกคุณกลับไม่ปกป้องผมและคนอื่นๆ เวลาประเทศเจอปัญหา นี่มันไม่เห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยงั้นเหรอ “
ทหารที่โดนพูดใส่ต่างก็ไม่มีใครโต้ตอบกลับ ทุกคนมองหน้ากันไปมา สิ่งที่ชายเ้าของบ้านคนนี้พูดออกมาถูกต้องแล้ว หน้าที่ของทหารคือปกป้องประชาชนแต่ตอนนี้พวกเขากลับได้รับหน้าที่อย่างอื่น ทั้งๆ ที่ประชาชน้าความช่วยเหลืออยู่แท้ๆ พวกเขากลับไม่สามารถไปช่วยได้เพราะคำสั่งทางทหาร
ชายเ้าของบ้านพูดต่อ
“ ผมขอเรียกร้องให้พวกคุณเอาอาหารมาแจก คนที่ยังแอบอยู่ในบ้านแบบผมคงมีอีกไม่ใช่น้อยๆ ให้ดีควรมีน้ำสะอาดด้วยเพราะพวกเราไม่รู้ว่าน้ำที่ไม่อยู่ในขวด หรือไม่ผ่านการฆ่าเชื้อจะกินได้หรือเปล่า
“ ผมแพ้อาหารชนิดที่มีนมวัวผสม ผมขออาหารอย่างอื่นทดแทนในส่วนตรงนี้ด้วย!! “
ชายเ้าของบ้านเห็นพวกทหารไม่พูดอะไรเขาเลยเริ่มออกคำสั่ง ตามสิ่งที่เขาเรียนมาจากมหาลัยระดับประเทศ ่เวลาแบบนี้เขามีสิทธิ์เรียกร้องของเพื่อดำรงชีวิต เขาคิดว่าคำขอพวกนี้ไม่ใช่เื่แปลกอะไรเวลาประเทศเจอกับภัยพิบัติ เมื่อพูดจบ ชายเ้าของบ้านก็ปิดประตูบ้านตัวเอง
ทหารมองหน้ากัน ทหารคนหนึ่งพูดขึ้น
“ พวกเราจะทำยังไงดี นี่มันบ้านที่ 11 แล้วนะ “
“ เฮ้อ~ ไม่ใช่แค่ไม่ไปทำงานแต่ดันเรียกร้องอาหารกับพวกเราอีก คนพวกนี้ไม่ได้เข้าใจถึงสถานการณ์ของโลกเลยหรือไง คิดว่าพวกเรามีความสามารถช่วยเหลือได้งั้นเหรอ แค่เดินทางมาก็ต้องเสี่ยงตายไปแล้วตั้งหลายครั้ง “
“ พวกเราใช้กำลังเลยไหม? “
เมื่อมีคนเสนอใช้กำลัง ทหารคนอื่นๆ ก็มองไปทางทหารคนนั้น
ทหารคนอื่นๆ เตรียมตัวด่าแต่พอคิดดีๆ ความคิดนี้มันก็ดีเหมือนกันหากทำให้รู้ว่าโลกมันเปลี่ยนไปแล้ว หากทำให้รู้ว่าโลกมันน่ากลัวขนาดไหน ผู้คนก็คงจะเข้าใจอะไรง่ายขึ้นและยอมทำงานตามที่สั่งแต่โดยดี
ความคิดของทหารพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่แปลก ในวันโลกาวินาศ กฎหมาย จริยธรรมและศีลธรรม ของพวกนี้จะค่อยๆ จางหายไปจากจิตใจของมนุษย์ และสิ่งที่เหลืออยู่ก็คือกำลังเท่านั้น หากใครแข็งแกร่งคนนั้นก็จะเป็คนออกคำสั่ง
“ ใจเย็นก่อนทุกคน ตอนนี้พวกเราต้องทำงานตามคำสั่งไปก่อน ถ้าสัก 20 หลังแล้วไม่ได้คน พวกเราค่อยกลับไปรายงานพลเอกาุโโอหยาง หากพวกเราด่วนทำอะไรไปตอนนี้ แล้วเกิดไปทำให้คุณหลินไม่พอใจเข้า… “
ทหารคนที่พูดหยุดไป
แต่ถึงทหารคนนั้นจะหยุดไป ทหารทุกคนต่างก็เข้าใจว่าเขากำลังจะสื่ออะไรออกมา ภาพที่หลินฟานฆ่าคนง่ายๆ เหมือนผักปลา ต่างก็ตราตรึงอยู่ในหัวสมองของทหารทุกคน เมื่อคิดถึงเื่นี้ขึ้นมาได้ ทหารทุกคนในกลุ่มก็เห็นพ้องต้องกันว่ายังไม่ต้องใช้กำลัง
จากนั้นพวกเขาก็ไปบ้านต่อไป แต่ผลก็ออกมาเหมือนเดิม ผู้คนต่างก็ปฏิเสธแถมยังขอร้องให้ช่วย บ้างก็เอาตำแหน่งทางสังคมมาขู่ทหารให้ช่วยเหลือ เลวร้ายกว่านั้นก็คือสั่งให้ทหารปกป้องตัวเองและครอบครัว
ทหารเมื่อโดนขอร้องมากๆ ก็เริ่มทนไม่ไหวและเตรียมยัดหมัดเข้าหน้าของพวกที่ขออะไรบ้าๆ แต่พวกเขาก็อดทนเอาไว้
เมื่อรู้ว่าทำต่อไปก็ไร้ความหมาย พวกทหารต่างก็เลิกความตั้งใจแล้วกลับไปหาโอหยางห่าวเพื่อรายงานเื่ที่เกิดขึ้น
…
ณ ด้านหน้าตึกสูงแห่งหนึ่ง
“ เื่ก็เป็แบบนี้ครับท่านพลเอกาุโโอหยาง พวกเราพยายามอธิบายแล้วว่าโลกนี้ไม่เหมือนเดิม แต่ทุกคนก็ไม่มีใครออกมาทำงาน แถมบางคนยังออกคำสั่งต่อพวกเราอีก ผมคิดว่า ต่อให้เราพยายามต่อไปก็ไร้ความหมายผมเลยกลับมารายงาน “
หนึ่งในทหารที่ออกไปตามหาคนกล่าวรายงาน
เนื่องด้วยระยะที่ไกลกันเกินไปทำให้วิทยุติดต่อกันไม่ได้ หัวหน้าของกลุ่มทหารผู้ทำหน้าที่ตามหาคนมาทำงานสร้างกำแพง จึงเลือกมารายงานเื่ที่เกิดขึ้นด้วยตัวเอง
โอหยางห่าวเมื่อได้ฟังรายงานจากทหารก็ถอนหายใจยาวออกมา จากนั้นก็คิดในใจว่า
‘ เป็แบบที่คิดเอาไว้จริงๆ ตอนนี้วันโลกาวินาศพึ่งเริ่มต้นพวกคนธรรมดาคงคิดว่าประเทศจะสามารถควบคุมได้ พวกนั้นเลยเลือกที่จะรอให้สถานการณ์สงบลง
‘ แต่มันก็สมเหตุสมผล ตอนนี้คนพวกนั้นยังไม่หิว ตอนนี้คนพวกนั้นยังมีน้ำ มีอาหารและมีไฟฟ้าใช้กันอยู่ เราคิดง่ายเกินไปที่จะโน้มน้าวให้มาทำงานั้แ่เริ่มต้นวันโลกาวินาศแบบนี้
‘ ในเมื่อเื่เป็แบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อไม่ยอมทำตามคำสั่งกันดีๆ ก็ต้องให้ลองริมรสความทรมานกันสักหน่อย ถึงจะใช้เวลาพอสมควร แต่ก็ถือว่าคุ้มค่าหากได้สั่งสอนคนเ่าั้ ‘
โอหยางห่าวยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง เขาลืมไปว่าตอนนี้ไม่ใช่่เวลาที่เขาเป็หนุ่มๆ ไม่ใช่่เวลาที่พอประเทศเจอปัญหาประชาชนทั้งหมดจะออกมาช่วยกัน และร่วมมือกันแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น เขาเข้าใจแล้วว่าตอนนี้จิตใจของคนจีนในประเทศเปลี่ยนไปขนาดไหน
เอาสบายเข้าว่า!
ไม่ยอมลำบากหรือยอมเสียสละเพื่อส่วนรวม!
เห็นผลประโยชน์ของตัวเองอยู่เหนือผลประโยชน์ของประเทศ!
นี่คือสิ่งที่ผู้คนกำลังเป็อยู่ ใจจริงโอหยางห่าวก็ไม่อยากใช้ไม่แข็งแต่เมื่อพวกคนประชาชนคนธรรมดาที่หลบซ่อนตัวอยู่บังคับเขา เขาก็ไม่มีทางเลือก ตอนนี้กำแพงป้องกันเป็สิ่งจำเป็อย่างมากต่อรากฐานการสร้างค่าย โอหยางห่าวต้องสร้างให้เสร็จให้เร็วที่สุด
โอหยางห่าวออกคำสั่งว่า
“ ติดต่อไปยังหน่วยต่างๆ ที่กำลังรวบรวมคนให้หยุดก่อน ตอนนี้ให้เปลี่ยนเป็มุ่งเน้นในการรวบรวมสิ่งของตามร้านขายอาหารและซูเปอร์มาร์เก็ต เอาอาหารและทุกๆ อย่างออกมาให้หมด แล้วส่งกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลิน
“ แล้วก็ออกคำสั่งทำลายสายไฟฟ้าด้วย ทำให้คนที่อยู่รอบๆ คฤหาสน์ตระกูลหลินไม่มีไฟฟ้าใช้ เริ่มทำทันที!! “
นี่คือแผนรับมือที่โอหยางห่าวคิดขึ้นมาได้ ตามจริงเื่ไฟฟ้าโอหยางห่าวไม่จำเป็ต้องออกคำสั่งก็ได้เพราะเมื่อไม่มีคนดูแล อีกไม่กี่ชั่วโมงไฟฟ้าทั่วมณฑลหลินหนานก็น่าจะดับลงไปเอง
แต่โอหยางห่าวไม่อยากรอให้ถึงเวลานั้น ่เวลานี้เป็่เวลาที่เข้าใกล้หน้าหนาว หากไม่มีไฟฟ้าเป็พลังงานเปิดเครื่องทำความร้อน มันก็จะสร้างความลำบากให้ผู้คนเป็อย่างมาก
ส่วนเื่อาหารก็เช่นกัน หากโอหยางห่าวไม่สั่งให้เก็บอาหารรอบๆ ไปทั้งหมด พวกคนที่หลบอยู่ก็อาจใช้โอกาสที่กองทัพกวาดล้างซอมบี้ไปแล้วไปปล้นร้านอาหารหรือซูเปอร์มาร์เก็ต หากพวกนั้นทำสำเร็จ พวกนั้นก็จะทนต่อไปได้อีกนาน
เมื่อรู้ว่า หากผู้คนมีอาหารจะทำให้ผู้คนทนต่อไปได้อีกนาน โอหยางห่าวจึงออกคำสั่งขนย้ายอาหารทั้งหมดไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลิน โอหยางห่าวอยากจะรู้นักว่าหากไม่มีอาหารกิน หากไม่มีไฟฟ้าใช้งาน คนธรรมดาที่หลบซ่อนตัวอยู่มันอดทนกันได้สักกี่น้ำกัน
ในตอนแรก โอหยางห่าวไม่อยากทรมานคนเหล่านี้เลยใช้วิธีพูดคุยเพื่อมาทำงานให้ดีๆ แต่เมื่อใช้วิธีพูดคุยไม่ได้ผล ก็ต้องเล่นแรงกันแบบนี้
ส่วนเหตุผลที่โอหยางห่าวไม่ให้ทหารใช้ปืนไปข่มขู่มาทำงานก็เป็เพราะว่า ตอนนี้เขายังไม่จำเป็ต้องทำรุนแรงขนาดนั้น ยังไงคนพวกนั้นก็เป็จีนเหมือนกัน แถมยังไม่มีอาวุธหรือเป็ภัยอันตราย โอหยางห่าวเป็ทหารของประเทศจีน เขาไม่อยากหันปากกระบอกปืนหรือสั่งให้ทหารหันปากกระบอกปืนเข้าหาคนในชาติเดียวกัน
แต่ว่า หากมีเื่จำเป็ต้องทำหรือหากมันเป็คำสั่งของหลินฟาน โอหยางห่าวก็จะไม่ปฏิเสธที่จะต้องสังหารคนจีนด้วยกัน
….
คำสั่งของโอหยางห่าวกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ทหารหลายๆ หน่วยที่ทำหน้าที่หาคนก็เริ่มเปลี่ยนภารกิจของตัวเอง ทหารทุกคนต่างก็เริ่มทำลายทุกที่ที่มีอาหาร จากนั้นก็ขนกลับไปยังตระกูลหลิน
ขณะเดียวกัน ทหารที่ตีวงล้อมรัศมี 5 ตารางกิโลเมตร ก็เริ่มตัดสายไฟทุกเส้นที่ส่งกระแสไฟเข้าไปยังพื้นที่ 5 ตารางกิโลเมตร เดิมที่หน้าที่ของพวกทหารที่ล้อมพื้นที่คือการป้องกันไม่ให้ซ่อมบี้ไหลเข้าไปในเขตที่ต้องก่อสร้างกำแพง และเมื่อมีคำสั่งให้ตัดสายไฟมาถึง พวกเขาก็สามารถทำได้ง่ายๆ เพราะพวกเขาตั้งแนวป้องกันตามถนนหลักกันอยู่แล้ว
เมื่อไฟโดนตัด พวกคนที่แอบซ่อนตัวอยู่ก็เริ่มกระวนกระวาย แต่พวกเขาส่วนมากก็ยังไม่ทำอะไร พวกเขายังคงหลบอยู่ในบ้านและไม่ออกไปไหน พวกเขาเชื่อว่า ประเทศจีนที่ยิ่งใหญ่ของตัวเองต้องจัดการปัญหาครั้งนี้ได้ ทุกคนต่างก็คิดอย่างมีความหวัง
หากหลินฟานรู้เื่นี้ หลินฟานก็คงพูดว่า ไอ้พวกโง่!! ถ้าอยากอดตายพวกแกก็เชิญทำตัวเหมือนเต่าหดหัวแบบนั้นต่อไปเถอะ!!
ขณะเดียวกัน คนที่มีไหวพริบหน่อยเมื่อรู้ว่าไฟฟ้าดับพวกเขาก็เริ่มได้กลิ่นไม่ชอบมาพากลกับเื่นี้ พวกเขาต่างพากันออกมาจากบ้านและตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้ที่สุด ชายสวมแว่นที่พูดเื่กฎหมายกับทหารก็เป็หนึ่งในคนที่ออกมาหาอาหารเช่นกัน แต่เมื่อไปถึงซูเปอร์มาร์เก็ต… ทุกอย่างกลับโดนกวาดไปจนหมดแล้ว
ซูเปอร์มาร์เก็ตจุดที่ 1
ซูเปอร์มาร์เก็ตจุดที่ 2
ซูเปอร์มาร์เก็ตจุดที่ 3
ไม่ว่าจะไปที่ไหนซูเปอร์มาร์เก็ตรอบๆ ก็โดนกวาดอาหารและของใช้ไปจนหมด ในเวลานี้เอง คนที่ออกมาหาอาหารก็เริ่มตระหนักได้ว่า…. แบบนี้มันต้องแย่แน่ๆ
1K
