ตอนที่19
ปี 2เทอม 2 สวนทุเรียนแสนสุข
เสียงแมลงกลางคืนดังเจือยแจ้วบรรเลงตอนใกล้รุ่งสางบรรยากาศเย็น ๆ เตรียมต้อนรับหมอกน้ำค้างยามเช้าบริเวณปลายดอกหญ้า ลมเอื่อย ๆพัดปอยผมสลวยพลิ้วไหว ๆ
“พี่กลับไปนอนต่อก็ได้นะครับ ” น้องบอกพี่ที่กำลังหาววอย ๆ อยู่ตรงบันไดไต้ถุนบ้านไม้ยกสูง
“ถ้ามึงกลับขึ้นไปนอนเดี๋ยวกูขึ้นไปด้วย มึงไม่ต้องจริงจังกับคำพูดตาแก่หรอกเวลาแบบนี้ใครเขาเข้าทำงานกัน ” แสงไฟจากมือถือกระพริบถี่ ๆ เผยให้เห็นเวลาตอนนี้ตีห้าสามสิบนาที
“ไม่ได้สิครับ ถ้าพ่อตาเพิ่มค้าสินสอดขึ้นมาผมจะทำยังไงละ 555 ” เ้าน้องพูดติดตลกแสงไฟฉายจากที่ไกล ๆ ส่องมากระทบใบหน้าขาว
“ลูกพี่ นั่นใช่ลูกพี่หรือเปล่าครับ ” เสียงใครคนหนึ่งะโมาจากที่ไกล ๆ “ไม่เจอกันนานเลยนะครับ ว่าแต่ข้าง ๆ นี้ใครหรอ ”ชายหนุ่มอารมณ์ดีเอ่ยทักทายอย่างเป็มิตรเหลือบมองคนผู้หนึ่งสวมเสื้อฮาวายกับกางเกงวอมสีเทาเข้ม
“หมอนี่ชื่อว่า ไพ่ รุ่นน้องฉันเอง ไพ่นี่กิ่งไม้ คนงานตาแก่ว่าแต่รีบวิ่งมามีอะไรรึเปล่า ” ทั้งสองพยักหน้าให้กันเพื่อทักทายตามมายาทก่อนจะหันมาตอบคำถามของไฮโลที่รอฟังคำตอบอยู่
“อ๋อ พ่อใหญ่ให้มาตามครับ เห็นบอกว่าจะให้ช่วยขึ้นตัดทุเรียนเช้านี้ให้สักหน่อย ”
“ว่าไงนะ ยังไม่ทันเช้าเลยจะให้ขึ้นตัดทุเรียนแล้วเนี่ยนะตาแก่ยังสติดีอยู่หรือเปล่า ”
“ลูกพี่พูดเหมือนไม่ใช่ลูกเ้าของสวนทุเรียนอย่างนั้นแหละเวลาไหนก็ตัดได้ไม่ใช่หรอครับ อีกสักพักก็สว่างแล้วด้วย กว่าจะเตรียมการใด ๆเสร็จผมว่าเวลานี้ก็โอเคนะ เพราะจะมีลูกค้ามารับของตอนสิบโมง ” เด็กหนุ่มยืนเถียงคนพี่ทุกประโยคแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดดูทรงแล้วน่าจะติดนิสัยเสียมาจากตาแก่แน่ ๆ
“โอ้ยยย ถ้ารีบขนาดนี้ทำไมไม่ทำั้แ่เมื่อวานละ ไอ้ไพ่กูว่ามึงกลับไปนอนเหอะเดี๋ยวกูไปช่วยตาแก่เอง ”สิ้นคำพูดของพี่กิ่งไม้ถึงกับหลุดขำแต่ก็ต้องรีบอุบเอาไว้ก่อน
“ไม่เป็ไรครับผมอยากไปด้วย ”
“ถ้ามึงไปตาแก่ใช้งานมึงเยี่ยงทาสแน่ ๆ มึงไม่เข้าใจหรอกว่างานมันหนักขนาดไหนกูพามึงมาเพื่อพักผ่อนนะไม่ได้พามาเพื่อใช้แรงงาน ”พี่พยายามเกลี่ยกล่อมน้องให้ไปพักผ่อนเนื่องจากก่อนหน้านี้คิดว่าพ่อน่าจะอยากให้ตื่นมาดูสวนทุเรียนตอนพระอาทิตย์ขึ้นเฉยๆ แต่ดูจากทรงที่กิ่งไม้เล่ามา นี่มันเรียกไปทำงานจริง ๆ นี่หว่า
“พี่ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ ผมทำได้ นะนะ ให้ผมไปช่วยเถอะนะครับ ” น้องหันมาทำตาแป๋วใส่พี่ที่กำลังเริ่มทำตัวหัวเสีย“ ผมทำได้ครับพี่ไฮโล เชื่อใจผมนะครับ ”
“มึงต้องเลือกระหว่างขึ้นตัดทุเรียน หรือรับลูกทุเรียนอยู่ด้านล่าง และที่สำคัญคือ......”ยังไม่ทันที่พี่จะพูดจบ เ้ากิ่งไม้ตัวแสบก็พูดแทรกอีกครั้ง
“โอ้ยยย รีบ ๆ ไปกันเถอะครับ อะไรที่ทำไม่เป็ก็เรียนรู้เอาก็ได้ผมก็ไม่ได้รับทุกเรียนเป็ั้แ่แรกสักหน่อย ค่อย ๆ ฝึก เดี๋ยวก็ทำได้เองแหละครับ” ทั้งคู่หันมามองคนปากมากพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมายจนเสียงของกิ่งไม้ค่อย ๆเบาลงเรื่อย ๆ “ ส่วนเื่ที่ขึ้นไปตัดทุเรียน ก็ต้อง แยก ให้ ออก ด้วยว่า.........ลูกไหนตัดได้แล้ว เอิ่มมมม ผมพูดมากไปหรอครับ 555 ขอโทษที ”รอยยิ้มเจื่อน ๆ แสดงอยู่บนใบหน้าขมขำ พร้อมกับมือข้างหนึ่งเกาหัวดังแกรก ๆ
“ก็อย่างที่เ้านั่นว่านั่นแหละ กูให้มึงตัดสินใจอีกครั้ง ”
“ไปครับ ” เมื่อถามความมั่นใจจากคนอยากรู้อยากเห็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็ออกเดินทางกันทันทีทุกอย่างก็เป็เหมือนกับที่กิ่งไม้ว่า เพราะกว่าจะเตรียมอะไรต่าง ๆเสร็จก็รุ่งสางซะแล้ว และทั้งสามคนก็แบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน โดยไพ่โดนพ่อใหญ่สาโทแกล้งให้ปีนต้นไม้ขึ้นไปตัดผลทุเรียนโยนลงมาส่วนพี่ก็รอรับอยู่ข้างล่างและกิ่งไม้ที่ทำหน้าที่รวบรวมผลทุเรียนทั้งหมดไปไว้ที่จุดใดจุดหนึ่ง
“ไอ้สัส มึงเล็งดี ๆ นะเว่ย บอกกูด้วยว่าจะปล่อยลงมาตอนไหน ”พี่ะโบอกน้องที่อยู่สูงจากพื้นประมาณ 7 เมตร
“จะปล่อยแล้วนะครับ 1 2 3 ”
“อร้ายยยยยย เชี่ย ตกพื้นอีกแล้ว มึงโยนดี ๆ หน่อยดิ แม่งรับไม่ได้เลยเนี่ย ”ดูจากทรงการทำงาน ดูเหมือนว่าไพ่สามารถเรียนรู้งานได้เร็วมากเนื่องจากแต่ก่อนทำงานสารพัดอย่างเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวและส่งตัวเองเรียนไม่ว่าจะเป็รับจ้างขนปาล์ม กรีดยาง ส่งของ น้องก็ทำมาหมดทุกอย่างแล้วผิดกับพี่ที่ถูกประคบประหงมมาั้แ่เกิด งานสวนของตัวเองแท้ ๆแต่กลับทำอะไรไม่เป็เลยสักอย่าง
“นี่มึงใช่ลูกชายเฒ่าแก่สวนทุเรียนอย่างกูมั้ยเนี่ย โยนมาให้รับ 10 ลูก รับได้แค่ 3ลูกเนี่ยนะ หัดดูลูกเขยข้าเป็ตัวอย่างซะบ้าง ทำงานดี ทำงานเร็ว เรียนรู้ไว ”พ่อใหญ่สาโทต่อว่าลูกชายที่ไม่เอาไหนเปรียบเทียบกับลูกเขยสุดแสนฉลาด
“พูดมากจริง มาช่วยก็ดีแค่ไหนแล้วเถอะ ” ไฮโลว่าพ่อตัวเองที่กำลังยืนบ่นอยู่ข้าง ๆก่อนที่จะมีเสียงใส ๆ ดังมาจากด้านหลัง
“บี้ พาเด็ก ๆ มาทำอะไรแต่เช้าคะเนี่ย ” หญิงสาวสวยภรรยาสุดที่รักของพ่อใหญ่สาโทเดินเข้ามาดูเหตุการณ์ที่แสนวุ่นวายและคุณลูกชายรีบทิ้งกระสอบป่านเข้าสวมกอดแม่ทันที
“แม่ครับ ตาแก่รังแกผมกับเพื่อนช่วยดุเขาให้หน่อยสิครับ ”ใบหน้าเ้าเล่ห์ซุกอกแม่พร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตาใส่คนเป็พ่อที่ตอนนี้กำลังหึงลูกชายตัวเองแบบสุด ๆ เพราะบังอาจสวมกอดสุดที่รักของเขาซะแน่นแบบนั้นและใช้มือใหญ่ ๆ กระชากคอเสื้อลูกให้ออกห่างจากเธอทันที “ โอ้ยยยย เจ็บ ”
“ที่รักมันไม่ใช่อย่างที่คิดนะ เค้าก็แค่พาลูกเขยมาทดสอบฝีมือก็เท่านั้นเอง ”
“ลูกเขยอะไรกันคะ ”
“ก็ที่เล่าให้ฟังเมื่อคืนไง นั่นไงอยู่บนนั้น ” สายตางามมองขึ้นไปบนต้นไม้พบเจอกับหนุ่มเทพบุตรสุดหล่อเหลาที่กำลังนั่งห้อยขาแกว่งไปมาพลันส่งยิ้มมาให้ละลายหัวใจดวงน้อย ๆ น้ำเสียงแสนนุ่มนวลเอ่ยทักทายเสนาะหูสุด ๆ
“สวัสดีครับคุณแม่ ผมไพ่นะครับ ” มือข้างหนึ่งยกขึ้นไว้อย่างเงอะ ๆ งะ ๆเพราะต้องทรงตัวอยู่บนที่สูง ทำให้หญิงสาวที่อยู่ด้านล่างต้องใช้นิ้วน้อย ๆทั้งสองมือ ข่วนแขนเสื้อสามีเพื่อแก้เขิน
“อร้ายยย บี้ ลูกเขยหล่อมากเลย คนนี้เค้าให้ผ่านนะ ยกลูกชายไม่เอาไหนให้ทันทีเลยแบบนี้”
“ใจเย็นนะที่รัก ท่องไว้นั่นของลูก ” สาวน้อยชายแก่คุยกันอย่างออกรสออกชาติโดยไม่สนใจลูกนอกสมรสที่มองตาเขียวอยู่ข้าง ๆ ด้วยซ้ำ
“ไพ่ลูก ลงมานี่มา ลงมาให้มะมี้ดูใกล้ ๆ สิคะ ลูกเขยของมะมี้ ” ไพ่ค่อย ๆลงจากต้นทุเรียนไม่นานก็ถึงพื้นอย่างปลอดภัยเ้าแม่ติ่งนิยายวายโผเข้ามาตรวจสภาพลูกเขยด้วยความตื่นเต้น นี่มันเื่ วิศวะรักข้ามชั้นปีชัด ๆ เลย หล่อมาก หล่อจริง ๆ
“คุณแม่นี่สวยจังเลยนะครับ ที่พี่ไฮโลหน้าสวยขนาดนี้สงสัยได้คุณแม่มาแน่ ๆ เลย ”เสียงกระแอมจากใครไม่รู้ดังขึ้นเป็จังหวะ จนทำให้ไพ่หันไปมองและเริ่มพูดต่อ “ส่วนสูงและหุ่นที่ดีก็คงมาจากคุณพ่อสุดหล่อ เช่นกันสินะครับ ”
“กูหล่อด้วยสกิลแคร์ครับ กูสูงเพราะดื่มนมเน้าะ ไม่ใช่จากใครแถวนี้สักหน่อยและที่กูหุ่นดีเพราะว่ากูออกกำลังกายโว้ยยยย ”ไฮโลแทรกเข้ามาท่ามกลางบรรยากาศแห่งความสุข
“หนูน้อยยยยยยย ผู้ชายคนนี้เป็ลูกเขยของแม่จริง ๆ ใช่มั้ย แม่ชอบมาก หนูน้อยแม่เลือกแฟนได้ดีที่สุด” ไพ่ถึงกับหูพึ่งเมื่อได้ยินสรรพนามแปลก ๆ
“เมื่อกี้คุณแม่เรียกพี่ไฮโลว่าอะไรนะครับ ”
“หนูน้อยจ๊ะ น่ารักใช่มั้ย ”
“อร้ายยยยย แม่หยุดพูดเลยนะครับ ไอ้ไพ่มึงหยุดขำเดี๋ยวนี้ แล้วก็ลืมคำพวกนั้นด้วย ”
“อะไรกัน แม่ก็เรียกเราแบบนี้มาั้แ่เด็ก ๆ ”
“แต่ตอนนี้ผมไม่เด็กแล้วไงครับ ใครเขามาได้ยินมันน่าอายจะตาย ”
“ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน ผมขอเรียกแบบคุณแม่ได้หรือเปล่าครับ พี่ หนู น้อย ”น้องเย้าแหย่พี่หนักมากจนหน้าแดงด้วยความอายเป็ที่สุด
“ไอ้สัส ถ้ามึงเรียกแบบนั้นกูฆ่ามึงแน่ ”
“หนูน้อยพูดกับไพ่ให้เพราะ ๆ หน่อยสิลูก ”
“ไอ้ควาย ”
“หนู น้อย ”คุณนายสวนทุเรียนเริ่มมีเสียงเข้ม
“แม่อ่า.......อะไรตาแก่ ถ้าจะขำไม่หยุดขนาดนี้ต้องเอาเครื่องช่วยหายใจมาช่วยแล้วมั้ยเหมือนจะหายใจไม่ทันนะ ”
“555 โอ้ยยยย ไม่ต้องสนใจกูหรอกไอ้หนูน้อยลูกพ่อ 555 ” ไม่รู้ว่าทำไมที่ผ่านมาจนถึงครั้งล่าสุด การที่ถูกเรียกว่าหนูน้อยมันก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรแต่พอมาเป็วันนี้ วันที่มีไอ้ไพ่อยู่ ความรู้สึกของผมก็เปลี่ยนไปผมไม่้าให้มันรู้เื่น่าอายของผมไปมากกว่านี้อีกแล้วและเหมือนลางสังหรณ์จะยังไม่หมดเพียงแค่นี้ และแน่นอนว่ามันต้องเป็แบบนั้นเมื่อหลังอาหารเย็นแม่ก็ขนรูปภาพสมัยเด็กของผมมาให้ไอ้ไพ่ดูแถมยังเล่าเื่ไม่เป็เื่มาประดับหัวสมองคนความจำแม่นอย่างเ้านั่นอีกมีหวังหลังจากนี้โดนแซวโดนล้อไม่หยุดไม่หย่อนแน่ ๆ เลย
ณห้องนอนของไฮโล
“อะไร นั่งยิ้มคนเดียวอยู่ได้ บ้าป่ะ ”
“มีความสุขก็ต้องยิ้มสิครับ นี่เป็สิ่งที่ถูกต้องไม่ใช่หรอ ดูสิตอนนี้พี่ดูน่ารักมากเลย” ไพ่พลิกเปิดดูรูปภาพอัลบั้มเก่า ๆ ของพี่ที่ยืมคุณแม่มาดู
“มีอะไรน่าดูกัน เห็น ๆ อยู่ ว่ามีแต่เื่น่าอายของกูเมื่อสมัยก่อน ”พี่เข้ามานั่งบนเตียงข้าง ๆ น้อง เอียงคอซบไหลน้องดูภาพเ่าั้ด้วย
“ไม่จริงสักหน่อยครับ ทุกภาพมันคือความทรงจำที่สวยงามต่างหากเป็ภาพแห่งกาลเวลาที่ไม่อาจหวนกลับไปได้อีก ”
“ก็จริงของมึง แล้วมึงมีภาพสมัยเด็กของมึงป่ะ กูก็อยากเห็นเหมือนกันนะ ”
“ไม่มีหรอกครับ มีแค่ภาพปัจจุบันนี่แหละ พี่ไม่มีทางเห็นยุคมืดของผมหรอก 555 ”น้องพูดเสียงนิ่ม และหัวเราะน้อย ๆ ส่งท้าย
“กูอยากรู้เื่ของมึงมากกว่านี้นะ แต่ถ้ามึงยังไม่พร้อมที่จะเล่าก็ไม่เป็ไร ”พี่จับมือของน้องเอาไว้เหมือนอยากแบ่งเบาความรู้สึกที่น้องแบกรับอยู่
“ครับ ถ้าถึงวันนั้นเมื่อไหร่ผมจะเล่าให้พี่ฟังนะครับ ”
“อืม กูจะรอ ” จากนั้นทั้งคู่ก็ดับไฟหัวเตียง กุมมือซึ่งกันและกันนอนหลับฝันวันที่สุดแสนลำบากแสนเหนื่อยยากแต่มีความสุข เนื่องจากตลอดทั้งวันทำงานอย่างไม่หยุดพักเ้าพี่ที่ไม่ค่อยจะช่วยงานสวนพอเห็นน้องทำงานอย่างขยันขันแข็งพี่ก็อดไม่ได้ที่ต้องทำช่วยั้แ่ตัดทุเรียนยันส่งของ
ตัดภาพมาวันที่2 ทั้งสองก็ทำงานหนักเช่นเคย แตกต่างกันตรงที่เ้าพี่ต้องไปทำงานตากแดดตากลมส่วนเ้าน้องทำงานเขียนโค้ด สร้างแอพ เปิดเว็บเพจสวนทุเรียนให้กับคุณพ่อตาไหนจะสร้างระบบการจัดการรายรับรายจ่ายให้อีกต่างหากความสามารถระดับนี้ทำให้พ่อใหญ่สาโทปลื้มเป็อย่างมาก และยังให้ขึ้นแท่นเป็ลูกรักของคุณนายมาตังค์อีกด้วย
“ครับคุณพ่อ ถ้าจะออกใบสั่งซื้อก็คลิ๊กแค่ตรงนี้ครับ ส่วนเมนูด้านขวาจะเป็แพทฟอร์มสำหรับซื้อขายระยะยาวสามารถดาวน์โหลดออกมา และเพิ่มเนื้อหาตามที่้าก่อนสั่งปริ้นแบบนี้ได้ครับ ”
“อืม ๆ ดีเลย แล้วตรงนี้ละ สองฝั่งนี้คือยังไง ”
“อันนี้เป็บัญชีการเงินอย่างง่ายครับถ้าพ่อทำงบการเงินของสวนก็เอามาลงไว้ตรงนี้นะครับ เลือกตามหัวข้อที่ผมทำ dropdown ได้เลย ถ้าอันไหนไม่มีให้เลือกอื่น ๆ ครับแล้วมันจะเด้งหน้าต่างให้พิมพ์ข้อความลงไป อย่างเช่น เราเลือกซื้อปุ๋ยคอกเป็รายจ่าย เรากรอกราคาช่องรายจ่ายแบบนี้ แล้วระบบจะคำนวณให้อัตโนมัติครับส่วนด้านขวาจะแสดงเป็กราฟ เพื่อดูแนวโน้มและพฤติกรรมการใช้จ่าย เทียบแต่ละรายการ3 ปีย้อนหลัง ประมาณนี้ครับ ”
“โอ้ววว สุดยอดไปเลย มันทำให้ชีวิตพ่อง่ายขึ้นมากเลยนะเนี่ย ”พ่อใหญ่สาโททึ่งกับความสามารถของไพ่เป็ที่สุด และเอ่ยชมไม่ขาดปากกันเลยทีเดีย
“แน่นอนครับ คุณพ่อก็ซื้อไอแพดไว้สักเครื่อง แบบนี้ก็สามารถรู้ข้อมูลภาพรวมสวนของตัวเองแบบRealtime ได้เลย ”
“เยอะไปวะ จำไม่หมดเลย ”
“ไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมบันทึก VDO วิธีการใช้งานทั้งหมดเก็บไว้ในเครื่องให้นะครับว่าง ๆ คุณพ่อก็สามารถเข้ามาเรียนรู้ได้เลยถ้าสงสัยอะไรยังไงก็โทรมาปรึกษาผมได้เสมอครับ ”
“เอ็งนี่เก่งเป็บ้าเลย ไม่น่าละ ถึงได้ลากลูกของพ่อเรียนมาจนถึงตอนนี้ได้ แหมเก่งจริง ๆ นับถือ ๆ ”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ชมผมเกินไปแล้วครับพ่อ 555 ” สองหนุ่มคุยกันตามประสา CEO ท่านหนึ่งในห้องแอร์ ช่างแตกต่างจากคุณชายไฮโลที่กำลังหัดปีนต้นทุเรียนสูงเพียงแค่3 เมตร ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุจนแทบทนไม่ไหว
“หยุดยาวครั้งหน้าก็มาเที่ยวที่นี่อีกละ ดูสิเ้าลูกไม่เอาไหนขยันทำงานขึ้นเยอะเลย”
“แน่นอนครับ ” ไพ่ยิ้มยอมรับคำชวนอย่างเต็มใจ และใช้ชีวิตกับครอบครัวแสนสุขนี้อีก 1วัน ก่อนกลับมหาลัยคุณพ่อคุณแม่ก็เอาของฝากมาให้ขนกลับหอเยอะมากแต่กลับโดนเ้าพี่ปฏิเสธจนหมด โดยให้เหตุผลว่าไม่สะดวกถือกลับเนื่องจากต้องนั่งรถตู้ประจำทาง แต่ก็ฝากให้ส่งมาทางไปรษณีย์แทนส่วนพี่ที่ตากแดดทำงานตลอด 3 วันก็ได้ของฝากระยะยาวกลับมาด้วยไม่ว่าจะเป็หลังเท้าไหม้แดดจนเป็สายรองเท้าแตะไม่เว้นแม้แต่แผ่นหลังที่เป็รอยเว้าของเสื้อกล้ามนี่สินะบทลงโทษของการไม่ใส่เสื้อปุ๋ยขณะตากแดดทำงาน 555
123
![[Secret Hunter] สก๊อยลงเรด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1740038582_76753446.webp)
