ดวงจิตของซิ่วหลางล่องลอยตกอยู่ในอากาศเนื่องจากโดนพลังเวทย์ของมหาเทพทั้งสองสาดเข้าใส่ร่างทำให้ดวงจิตของซิ่วหลางหลุดออกจากตัวและร่วงสู่โลกของมนุษย์
ท่านเทพทั้งสองส่งดวงจิตของซิ่วหลางไปเกิดใหม่ในแดนมนุษย์และลบความทรงจำของชายหนุ่มทั้งหมด ดวงจิตของซิ่วหลางถูกเคลื่อนย้ายไปอยู่ในร่างของเด็กที่กำลังจะคลอดออกมาซึ่งพ่อและแม่ของเด็กน้อยเป็เพียงชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์ใช้ชีวิตอยู่ในท้ายหมู่บ้านเล็ก ๆ กันสองสามีภรรยา
“โอ้ย ข้าปวดท้องเหลือเกิน ท่านพี่”
“น้องหญิงอดทนอีกนิด” ซิ่วเฉิงสามีของซิ่วหนิงอ้ายบีบมือภรรยาสาวเพื่อให้กำลังใจนางในการคลอดลูก
“เบ่งอีกนิดหัวเด็กโผล่ออกมาแล้ว” หมอตำแยทำคลอดที่ทางซิ่วเฉิงสามีของนางเชิญมาทำคลอดให้
อุ๊แว้ อุแว้ อุแว้ ในที่สุดลูกของซิ่วหนิงอ้ายก็คลอดออกมา
“เ้าได้ลูกชาย” ท่านหมอตำแยพูดขึ้น ก่อนจะอุ้มเด็กออกมาเช็ดทำความสะอาดเืที่ติดมาและห่อผ้าส่งตัวเล็กให้กับแม่
นางรับตัวลูกชายมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนใบหน้าซีดเผือก หน้าของนางเต็มปด้วยเม็ดเหงื่อ นางหันไปส่งยิ้มให้กับสามีของนาง
“ตั้งชื่อของลูกเ้าเถิด” ท่านหมอตำแยพูดขึ้น
“ซิ่วหลาง” ซิ่วเฉิงสามีของนางเอ่ยชื่อลูกชายขึ้น
“ชื่อนี้ช่างไพเราะยิ่ง” ซิ่วหนิงอ้ายภรรยาสาวพูดขึ้น ก่อนจะก้มมองลูกชายตัวน้อยในอ้อมอก
เด็กน้อยร้องเสียงดังเจือยแจ้วจนผู้เป็มารดาต้องโอ๋ถึงจะยอมหยุดเสียงร้องลงและนำลูกกินนม
“ลูกเ้าช่างมีบุญวาสนายิ่งโตไปจะมีแต่คนให้ความเคารพนับถือ” ท่านหมอตำแยที่ทำคลอดให้เอ่ยขึ้นพร้อมกับมองไปที่ลูกของซิ่วหนิงอ้าย
“จริงหรือเ้าคะ แต่ข้าเป็แค่ชาวบ้านธรรดา ลูกของข้าจะมีคนเคารพนับถือได้อย่างไร” นางเอ่ยขึ้น
“ข้าเองกบอไมถูกดวงชะตาของเด็กคนนี้้ใหญ่หลวง ข้าบอกเ้าได้แค่นี้ ข้าขอตัวก่อน”
“ท่านพี่ส่งท่านหมอเ้าค่ะ “ซิ่วหนิงอ้ายหันไปบอกกับสามีให้ออกไปส่งท่านหมอที่ทำคลอด
“ไม่ต้อง ๆ ข้ากลับเองได้ เ้าอยู่กับภรรยาของเ้าเถิด” หมอตำแยหันมาบอกกับสามีของนางก่อนจะเดินออกไป
ซิ่วเฉิงหันหน้ามามองหน้ากันกับภรรยาก่อนจะเดินเข้าไปกอดนาง
“น้องหญิงเ้าพักผ่อนเถิด ข้าจะออกไปทำกับข้าวให้”
“เ้าค่ะ” นางวางลูกน้อยลงเมื่อลูกของนางหลับคาเต้าไปแล้ว มือของนางเอื้อมไปจับที่ผ้าห่อตาลูกชายพร้อมกับตามือที่ตัวของลูกชายเบา ๆ
“โตมาเป็เด็กดีของพ่อและแม่นะลูก” ก่อนนางจะเอนตัวนอนลงข้างตัวลูกชายตัวน้อยเพื่อพักผ่อน
4 ปีผ่านไป
เด็กชายตัวน้อยวิ่งเล่นอยู่ในสวนภายในบ้าน โดยมี ซิ่วหนิงอ้ายมารดารดน้ำผักอยู่ในสวน
“ท่านแม่ ข้าอยากช่วยท่านรดน้ำ” ซิ่วหลางลูกชายตัวน้อยพูดขึ้นพร้อมกับวิ่งไล่จับผีเสื้อในสวนไปมา
“รอลูกโตอีกหน่อย ค่อยช่วยแม่”
“ขอรับ” ซิ่วหลางขานรับตอบกลับมา
“ฮึ่บ เ้าผีเสื้อ มาให้ข้าจับซะดีดี ๆ นี่แหนะ นี่แหละ” ซิ่วหลางะโไปมา สองขาเล็กเขย่งขึ้น
“ซิ่วหลางอย่ไปทผีเสื้ออย่างงั้นสิลูก” ซิ่วหนิงอ้ายบอกกับลูกชาย
“ข้าอยากได้มันมาเลี้ยง”
“เราไม่สามารถกักขังเขาได้นะลูก มันบาป นี่เดี๋ยวพ่อของเ้าก็กลับมาแล้ว ลูกได้ฝึกทำสมาธิเหมือนที่พ่อของเ้าบอกหรือเปล่า”
ั้แ่ซิ่วหลางอายุได้สี่ขวบสามีซิ่วเฉิงของนางก็ฝึกให้ลูกชายฝึกฝนลมปราณั้แ่เล็ก เผื่อลูกของนางโตขึ้นจะได้มีพลังเวทย์ติดตัว ตนตระกูลของซิ่วเฉิงยังคงเป็ความลับไม่มีใครรู้ประวัติความเป็มาว่าซิ่วเฉิงพ่อของซิ่วหลางนั้นเป็ใคร แม้แต่ซิ่วหนิงอ้ายที่เป็ภรรยาก็ยังมิรู้นางรู้แค่ว่าสามีของนางมิใช่คนธรรมดาแต่นางก็มิกล้าเอ่ยถาม นางใช้ชีวิตอยู่กับสามีมาด้วยกันหลายปีในฐานะชาวบ้านยากจนธรรมดาและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขอยู่ท้ายหมู่บ้าน
“ยังเลยขอรับ ข้าจะไปทำเดี๋ยวนี้” ซิ่วหลางเลิกวิ่งไล่จับผีเสื้อก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านกระท่อมไม้เพื่อไปฝึกสมาธิตามที่บิดาของตนได้สั่งไว้ให้ฝึกในทุก ๆ วัน ซิ่วหลางเองก็ไม่รู้ว่าบิดาของตนให้ฝึกไปทำไมเหมือนกัน
เด็กน้อยนั่งขัดสมาธิลงบนที่นอนก่อนจะหลับตาลงไม่นานก็มีแสงสีฟ้าเกิดขึ้นรอบตัวโดยที่ชายหนุ่มนั้นไม่รู้ตัว แค่รู้สึกว่าร่างกายนั้นรู้สึกเบาขึ้นรอบตัวเหมือนมีสาบยลมอ่อน ๆ พัดวนรอบ ๆ ทำให้เด็กชายรู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก
ไม่นานซิ่วหลางก็เข้าสู่สมาธิขั้นสูงสุด
อ๊ะ ที่นี่ที่ไหน ภายในตัวของชายหนุ่มด้านในมีกระบี่สีเงินหนึ่งเล่มลอยอยู่ด้านในจิตใจของเด็กชาย ซิ่วหลางใช้ขาแตะ ๆ ไปที่พื้นด้านในที่มีน้ำสีครามลอยอยู่เต็มไปหมด
เย้ย ข้าจะจมไหม เด็กน้อยคิด แต่แล้วกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงน้ำสีครามที่ไหลผ่านตัวของเด็กชายไปมาอยู่แค่ระดับเข่า
“เ้ามนุษย์ เ้าเข้ามาในนี้ได้อย่างไร” เสียงชายแก่เอ่ยอออกมเมื่อเห็นเด็กชายตัวน้อยกำลังย่ำพื้นน้ำเล่นอยู่ในอานาเขตของตน
หือเสียงอะไรน่ะ ซิ่วหลางมองซ้ายมองขวา ผีหรือเปล่า เด็กน้อยคิดในใจ แต่ก็เห็นเพียงกระบี่ลอยอยู่และไม่ใคร แล้วเสียงมาจากไหน เด็กชายสงสัย
“มีใครอยู่ไหม” ซิ่วหลางเอ่ยออกไป ก่อนจะเอาขาอนน้อย ๆ ของตัวเงเดินตรงไปที่กระบี่ที่ลอยตัวอยู่เหนือน้ำ
“มีข้าอยู่นี่ไง เ้าไม่เห็นข้าหรือยังไง” เสียงชายแก่สงเสียงขึ้นอีกครั้ง
หืม ไหนอ่ะ
“ท่านเป็ใคร ท่านลุง” ซิ่วหลางเอ่ยออกมา “ท่านอยู่ที่ไหนทำไมข้ามองไม่เห็นท่านล่ะ”
“ข้าก็อยู่ตรงหนาเ้านี่ไงเ้าเด็กน้อย เ้ามองไม่เห็นข้าหรืออย่างไร” ชายแก่พูดขึ้น
“ไหนอ่า”
“ตรงหน้าเ้านี่ เ้าตาถั่วหรือไง เป็เด็กเป็เล็กมองไม่เห็นข้า”
“หืม” ซิ่วหลางมองกระบี่ตรงหน้า
“เสียงมาจากในกระบี่นี่เหรอ” เด็กน้อยถามออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่กระบี่ พลันให้เกิดเสียงสีฟ้าสว่างจ้าออกมา ก่อนรูปร่างกระบี่จะกลายเป็คนขึ้น เผยให้เห็นตาแก่ิัเหี่ยวย่นไว้หนวดเคราสีขาว
“ท่านตาเฒ่า ท่านเป็ใคร” ซิ่วหลางเอ่ยขึ้นด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ
“โอโห นี่เ้าถึงขั้นเรียกข้าว่าตาเฒ่าเลยรึ ข้ายังไม่แก่ขนาดนั้น ข้าออกจะยังหนุ่มยังแน่น เ้ามาว่าข้าแก่ได้ยังไง บังอาจนัก”
“ข้ามีนามว่าเนี่ยนเจิน เ้าต้องเรียกข้าว่าลุงสิ เ้าเด็กนี่” เนี่ยนเจินชายชราไว้หนวดเคราสีขาววาดมือขึ้นก่อนจะมีเชือกเข้ามาพันรอบของซิ่วหลาง
“อ๊ะ งื้อ ตาเฒ่านี่ท่านกำลังจะทำอะไรข้า ปล่อยข้านะ” ซิ่วหลางน้อยดิ้นตัวไปมาเมื่อโดนเชือกรัดเข้าที่ตัวและมันเริ่มรัดแน่นจนลงไปกลิ่งอยู่ในน้ำไปมา
อ้าก!!
“ตาเฒ่า ปล่อยข้า แง โฮ” ซิ่วหลางน้อยปล่อยโฮออกมา เล่นเอาเนี่ยนเจินที่เป็ิญญาของกระบี่ถงกับทำตัวไม่ถูก
นี่ข้ารังแกเด็กหรือเปล่านี่ ชายชราครุ่นคิดนานแล้วที่ตนไม่ได้ออกมาจากกระบี่แบบนี้เพราะไม่มีใครปลดปล่อยมาเป็เวลานาน
อัก ซิ่วหลางน้อยสำลักน้ำออกมาเมื่อตัวของเขาล้มนอนลงไปทำใชายชรานึกสงสารเมื่อคิดได้ว่าไม่ควรรังแกเด็กแบบนั้น
“ตาเฒ่าบ้า ท่านจะฆ่าข้าหรืออย่างไร” ซิ่วหลางน้อยยังลงถูกมัดแต่ตัวของเด็กชายลอยขึ้นมาเหนือน้ำและเมื่อชายชราวาดมือขึ้นน้ำที่ไหลผ่านตัวของซิ่วหลางก็หายไปกลายเป็พื้นสีครามธรรมดา
“นี่หากเ้ายังเรียกข้าว่า ตาเฒ่า ข้าจะฆ่าเ้าเดี๋ยวนี้ เรียกข้าว่า เนี่ยนเจินหรือเรียกข้าว่าท่านลุงก็ได้”
“ก็ได้ ท่านลุง แล้วท่านเป็ใครทำไมถึงได้เข้ามาอยู่ในดวงจิตของข้า” ซิ่วหลางเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็เด็ก
“ข้าเป็เทพที่อาศัยอยู่ในกระบี่ที่เ้าเห็นเมื่อสักครู่นี้” เนี่ยนเจินเอ่ยขึ้นกับซิ่วหลาง
“ท่านเป็ผีหรือ” ซิ่วหลางสงสัยเมื่อเห็นว่าตาเฒ่าคนนี้เนื้อตัวโปร่งแสงแถมยังลอยไปมาได้ด้วยอีก
“เอ๊ะ เ้าเด็กนี่ ข้ามิได้เป็ผี ข้าเป็เทพที่สิงสถิตอยู่ในกระบี่นี่และข้าเองก็คิดว่าเอ็งน่าจะเป็คนปลดปล่อยข้า แต่ทำไมคนที่ปลดปล่อยข้าออกมาได้ถึงเป็เด็กกัน” เนียนเจินครุ่นคิด หากจะปลดปล่อยตนออกมาจากกระบี่และมองเห็นได้มีเพียงเ้าของกระบี่เพียงเท่านั้นที่สามารถทำได้หรือเด็กนี่จะเป็เ้าของกระบี่
“นี่เ้าเด็กน้อย เ้าชื่ออะไร”
“ข้าชื่อ ซิ่วหลาง ท่านลุงเนี่ยน” ซิ่วหลางน้อยเอ่ยขึ้น
“นานแล้วที่ข้าไม่ได้ยินคนเรียกชื่อข้าแบบนี้ รู้สึกดีจริง ๆ ไหนเ้าลองเรียกข้าแบบเดิมที่เ้าเรียกเมื่อกี้ดูซิ”
“ท่านลุงเนี่ยน” ซิ่วหลางเรียกชื่อของชายชราอีกครั้ง
“ซิ่วหลาง เ้าอายุเท่าไหร่กัน” ชายแก่เอ่ยขึ้น
“ข้าอายุ สี่ขวบ”
“หา สี่ขวบ เ้ายังเด็กมาก แสดงว่าเ้าคงมีพลังเทพบริสุทธิ์และพลังมหาศาลเ้าถึงได้ปลดปล่อยข้าออกมาได้แบบนี้” เนี่ยนเจินพูดออกมาด้วยความใก่อนจะลอยมาอยู่ข้างตัวของเด็กน้อย
“นี่ลุง ท่านจะปล่อยข้าได้หรือยังข้าเมื่อย”
“โทษที ข้าลืม” เนี่ยนเจินวาดมือให้เชือกหายไปก่อนเด็กน้อยจะลุกยืนขึ้น มองิญญาชายแก่สีขาวโปร่งใส่ที่อยู่ข้างตัว
“ท่านเป็เทพงั้นหรือ”
“ใช่ ข้าเป็เทพผู้สูงศักดิ์ ใคร ๆ ก็เคารพข้าเป็อาจารย์และเป็เทพที่ผันตัวไปเป็ิญญาของกระบี่ที่เ้าเห็นเมื่อกี้”
“งั้นกระบี่เมื่อกี้คือ”
“ถ้าเ้าเป็คนปลดปล่อยข้า กระบี่เมื่อกี้เ้าก็คือเ้าขอ เอาล่ะ ไหนลองเรียกข้าว่าอาจารย์ซิ”
“ไม่ ทำไมข้าต้องเรียกท่านมาอาจารย์ ข้าไม่ได้อยกมีอาจารย์สักหน่อย”
“อ้าว เด็กนี่ ข้าอุตส่าห์ลดตัวลงไปคุยกับเ้า จะให้เ้ากราบข้าเป็อาจารย์ ถึงเจ้จะเป็เ้าของกระบี่แต่เ้ากต้องกราบไหว้ข้าเป็อาจารย์เสียก่อน ไม่อย่างั้นข้าไม่ยอมให้เ้าใช้ข้าที่เป็กระบี่เด็ดขาด” ชาสยชราเอ่ยขึ้น
“ข้าก็ไม่ได้อยากได้ท่านสักหน่อย ท่านแก่ใกล้ตาย ข้าจะเอาท่านมาทำไม อีกอย่างข้าก็ใช้กระบี่ไม่เป็อีกด้วย ท่านขอของข้าแค่ให้ข้าฝึกสมาธิทุกวัน แค่นี้ข้าก้เหนื่อยแล้ว ขืนข้ากราบท่านเป็อาจารยืท่านจะอนวิชากระบี่ให้ข้ารึ ข้าไม่เอาหรอกข้าไม่ได้อยากร่ำเรียน แต่ถ้าท่านยอมสอนข้ากไไม่ว่าอะไร แต่ข้าไม่มีวันกราบท่านเป็อาจารย์เด็ดขาด เพราะยงไงท่านก็เป็เพียงกระบี่ของข้าทำไมข้าต้องไหว้ท่านล่ะ ตาเฒ่า “
ปากน้อย ๆ ออกปากเถียงกับชายชราที่บอกตัวเองว่าเป็เทพ
“โว้ย ทำไมเ้าของกระบี่ถึงได้เป็เด็กแบบนี้เนี่ย” คนแก่ปวดหัว ด้วยความที่ไม่ค่อยถูกกลับเด็กอยู่แล้ว แถมยังโดนเด็กอายุเพียงสี่ขวบพวกจากวนประสาทอีก ทำเอาเทพอย่างเนี่ยนเจินถึงขันกุมขมับเลยทีเดียว
“เออ เอ็งจะเอายังไงก็เื่ของเอ็ง ไม่กราบข้าเปแนอาจารย์ก็ได้ ถึงยังไงเอ็งก็เป็เ้าขอกระบี่ ข้าจะยอมสอนวิชากระบี่ให้เ้าเมื่อถึงเวลาก็แล้วกัน”
ชายชราพูดขึ้นก่อนจะหายตัวไปเป็กระบี่แทน
“เมื่อเ้าอายุถึงแปดขวดข้าจะสอนวิชากระบี่ให้เ้า ตอนนี้เ้าคงต้องฝึกฝนพลังปราณของเ้าให้แข็งแกร่งและมั่นคงเสียก่อน อีกอย่างเื่นี้เ้าห้ามบอกใครแม้แต่คนในครอบครัวของเ้าว่าเจอข้า ส่วนพ่อของเ้า บอกไปว่าเ้าพบกระบี่อยู่ภายในห้วงของจิต” ชายชราเอ่ยขึ้น
ซิ่วหลางน้อยไม่เข้าใจหากเพียงแต่ทำตามที่เทพเนี่ยนเจินสั่ง ก่อนจะพยักหน้ารับและโดนกระบี่สาดดวงจิตของตนออกมา
เด็กชายเห็นว่าพ่อของตนเข้ามาในห้องั้แ่เมื่อไหร่และเล่นจ้องหน้าของตนไม่ห่าง
“ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว” เสียงเล็กของซิ่วหลางเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกจากสมาธิวิ่งเข้ามาหาบิดา
“ซิ่วหลาง” ซิ่วเฉินรับตัวลูกชายมาอยู่ในอ้อมกอดก่อนจะอุ้มตัวลูกชายขึ้น
“ท่านพ่อ เมื่อกี้ตอนข้าทำสมาธิข้าเห็น”
3K
