ตอนที่ 3
หลังจากกินอาหารร่วมกันแล้ว ทุกคนจึงได้กลับไปช่วยกันทำงานที่แปลงนาเหมือนเดิม แต่ยังคงไม่ให้ซีหยางไปช่วยอยู่ดี เพราะบอกว่าให้หายดีก่อนแล้วค่อยไปช่วย เมื่ออยู่บ้านคนเดียวก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี จึงคิดว่าสู้เข้าป่า ไปล่าสัตว์ดีกว่า ถ้าได้สัตว์มา จะได้นำมาทำอาหารบำรุงทุกคนในครอบครัว เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงเตรียมของที่จำเป็ ใส่ตะกร้าแล้วสะพายหลัง เดินออกจากบ้านไป
เมื่อเดินผ่านชาวบ้านที่คุ้นเคยก็มีการทักทายกันบ้าง
"ซีหยาง จะเข้าป่าใช่ไหม ไม่ได้ไปช่วยที่บ้านลงแปลงนาหรือวันนี้"
ชาวบ้านถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย ที่มีความขยันดูแปลกๆ
"ผมว่าจะเข้าไปหาอาหารในป่าสักหน่อยนะครับ วันนี้ไม่ได้ไปช่วยที่บ้านหรอกครับ ผมเพิ่งจะหายป่วย ทุกคนเลยให้พักผ่อน นี่ถ้ารู้ว่าผมแอบออกมาเข้าป่า คงจะต้องถูกว่าแน่เลย" พูดออกไป ไม่ได้รู้สึกกลัวที่จะถูกดุหรือว่า แต่ดีใจเสียมากกว่าที่ทุกคนเป็ห่วงเขา
"อย่างนี้นี่เอง รีบไปเถอะ"
เมื่อทักทายกับชาวบ้านเรียบร้อยแล้ว จึงได้รีบเข้าป่าในทันที เมื่อเข้ามาในป่า ตอนนี้ป่ายังคงอุดมสมบูรณ์อยู่มาก เขามองรอบๆ เพื่อมองหาผัก และเผื่อเจอไก่ป่าจะได้ล่าเอาไปทำอาหารได้
เมื่อเดินเข้ามาไกลพอสมควร ตรงนี้ชาวบ้านไม่ค่อยมีใครเข้ามา เพราะว่ามันค่อนข้างที่จะลึกไปสักหน่อย เนื่องจากกลัวสัตว์ใหญ่ จึงอยู่ที่รอบนอกเท่านั้น แต่ไม่ใช่กับเขา ก่อนที่จะย้อนกลับมา เขาต้องล่าสัตว์ให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะนำสัตว์ไปขาย เพื่อนำเงินที่ได้มาให้เมียเขาใช้จ่าย ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นเอาไปปรนเปรอชู้ และซื้อเสื้อผ้า และเครื่องแต่งตัวสำหรับตัวเอง ส่วนเขาและลูกก็ไม่ได้มีเสื้อผ้าใหม่เหมือนเดิม แต่งเนื่องด้วยเขารักเมียมาก และไม่อยากที่จะทะเลาะกัน จึงยอมทุกอย่างไม่ว่าเมียเขา้าอะไรก็ตามที
เขาเห็นที่สำหรับขุดหลุมดักสัตว์แล้ว และเริ่มขุดทันที เมื่อได้หลุมดักสัตว์แล้ว เขาก็ทำบ่วงสำหรับดักไก่ป่าด้วย เมื่อเสร็จแล้ว เขาจึงได้เดินเข้าไปอีกสักหน่อย เขาจำได้ว่ามันมีเห็ดและผักป่าจำนวนมากชอบขึ้น น่าจะตรงนั้นน่าจะมีความชื้นมาก และก็เป็อย่างที่เขาคิดจริงๆ เพราะว่ามีเห็ดขึ้นจำนวนมาก อย่างที่คิด เขาจึงได้เริ่มเก็บเห็ด จนได้ถึงครึ่งตะกร้าด้วยกัน และก็ไปเด็ดผักป่าที่ยอดอวบ เป็จำนวนมาก เก็บเพียงไม่นานก็ได้ผักป่าเกือบเต็มตะกร้าเลยทีเดียว
"ช่างโชคดีเหลือเกิน ที่ชาวบ้านไม่ได้เข้ามาถึงที่ตรงนี้ เลยเก็บทั้งเห็ดและผักป่าได้เยอะเลย "
เมื่อเก็บผักจนพอแล้วจึงคิดว่าจะกลับไปดู กับดักที่วางเอาไว้ เผื่อว่าจะได้ไก่สักตัวก็ยังดี เขาอุตส่าห์วางกับดักไว้ตั้ง 5 กับดักด้วยกัน และเมื่อมาถึงจุดที่เขาวางกับดักเอาไว้ ปรากฏว่าได้ไก่ป่ามาถึง 3 ตัวด้วยกัน เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้มากขนาดนี้ แต่อย่างว่าล่ะ ่นี้ชาวบ้านไม่ค่อยได้เข้ามาวางกับดัก เพราะมันลึกและน่ากลัว และทุกคนก็กลัวสัตว์ใหญ่ด้วย
เขาจึงเก็บไก่ทั้งสามตัวมา และวางกับดักเอาไว้ เพื่อว่าพรุ่งนี้เขาจะได้เข้ามาดู พร้อมทั้งมาดูหลุมดักสัตว์อีกครั้ง เมื่อทำเรียบร้อยแล้ว จึงได้จะกลับบ้าน เพราะว่านี่ก็บ่ายแล้ว เดี๋ยวถ้ากลับช้า ทุกคนจะเป็ห่วงเอาได้
"แต่ได้ไก่ตั้งสามตัว เอาไปแบ่งให้ซูฮวาสักตัวดีกว่า" เขาคิดถึงหญิงสาวที่เขาช่วยขึ้นมาจากน้ำ
น่าจะไม่สบายด้วยเหมือนกัน ขนาดเราเป็ผู้ชายยังไม่สบายเลย แล้วผู้หญิงที่บอบบางอย่างนั้น แล้วที่บ้านนั้นคงจะไม่มีใครคอยดูแลอย่างแน่นอน จะอยู่กันอย่างไรนะ เขาจำได้ว่าเธอนั้นแยกบ้านออกมาอยู่กันเองสองพี่น้อง และมีพ่อก็เหมือนไม่มี เพราะไม่ได้สนใจลูกทั้งสองคนเลยแม้แต่สักนิด และมีแม่เลี้ยงที่คอยแต่จะเอาเปรียบ แม้จะแยกบ้านออกมาแล้ว ก็ยังคอยมาเอาเปรียบทั้งสองคนอยู่ ส่วนคนเป็พ่อ ก็เอาแต่ปิดตา ทำเหมือนไม่เห็น ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าลูกของตัวเองลำบากอยู่แล้วก็ยิ่งลำบากเขาไปกันอีก
เมื่อคิดได้ดังนั้น จึงคิดจะนำไก่สักตัวหนึ่งไปแลกกับยาแก้ไข้ เพื่อจะได้นำไปให้เธอที่บ้าน ก็แล้วกัน เพราะเธอเป็คนที่ดูแลเขาก่อนที่จะตาย โดยไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย ในเมื่อมีโอกาสกลับมาแก้ไขแล้ว เขาจะขอเป็คนที่ดูแลเธอบ้างก็แล้วกัน
เมื่อออกมาจากป่าแล้วจึงได้ตรงไปหาหมอสมุนไพร ประจำหมู่บ้าน เพื่อขอแลกยาทันที
"ลุงหมอ หวังเหว่ย อยู่บ้านหรือเปล่าครับ ผม ซีหยางครับ" เมื่อมาถึงบ้านจึงได้ะโเรียกทันที
"อ้าวซีหยาง ยังไม่หายหรือ แล้วลุกมาทำไม ไม่ให้คนมาตามลุง ลุงจะไปหาเอง" เขาพึ่งจะไปดูเด็กหนุ่มมา เป็ไข้ไม่ได้สติ แต่ก็ไม่น่าจะเป็อะไรมาก ถ้าได้กินยาก็น่าจะหายได้
"ผมดีขึ้นแล้วครับ วันนี้ผมได้ยาลดไข้อีกสักชุด แต่ตอนนี้ผมไม่ได้นำเงินมา แต่ผมมีไก่มาแลกได้หรือเปล่าครับ ผมเพิ่งจะจับมาได้ ยังเป็อยู่นะครับ ไม่รู้ว่าลุงหมอจะให้แลกหรือเปล่า"
"ไหนลุงดูสิ ทำไมถึงยังไม่ตายล่ะ ไม่ใช่ว่าต้องทำให้มันตายก่อนถึงจะจับได้ไม่ใช่หรือ"
"นี่ครับ ผมใช้กับดักเอานะครับ "เขาพูดพลาง เปิดตะกร้าให้ลุงหมอหวังดู
"โอ้ ได้ถึงสามตัวเลยหรือ เก่งมากเลย แต่ค่ายาของลุง ไม่มากถึงราคาของไก่หนึ่งตัวหรอกนะ"
"ไม่เป็ไรหรอกครับ ลุงก็ช่วยผมอยู่หลายครั้ง เท่านี้เอง ผมไม่คิดมากหรอกครับ จะได้ทำน้ำแกงบำรุงท่านป้าด้วย" ลุงหมอหวัง ก็เป็อีกคนหนึ่งที่เคยช่วยเขายามเจ็บป่วย และไม่ยอมเอาเงิน เพราะสงสาร ที่ถูกเมียทำร้าย และไม่ดูแลยามที่ทำงานไม่ได้ ในเมื่อเขาได้ตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ เขาจึงรู้สึกยินดีเสียมากกว่า
"แล้วมีใครป่วยล่ะ ไม่ใช่ว่าหายดีแล้วไม่ใช่หรือ" ลุงหวังถามด้วยความสงสัย ในเมื่อหายป่วยแล้ว ก็ไม่น่าจะต้องกินยาอีก
"ผมไม่ขอปิดบังแล้วกันครับ ผมจะเอาไปให้ เซียวซูฮวา คนที่ผมลงไปช่วยเธอที่ตกน้ำลงไป ลุงก็รู้ว่าเธออยู่กันแค่สองคนพี่น้อง มีพ่อก็เหมือนไม่มี ไม่รู้จะมีใครไปดูแลเธอหรือเปล่า ขนาดผมที่เป็ผู้ชายที่แข็งแรง โดนน้ำเย็นยังเจ็บป่วยเสียหลายวัน แล้วผู้หญิงบอบบางอย่างนั้น ไม่น่าจะไม่เจ็บป่วยนะครับ แล้วน้องเธอก็ยังเล็ก คงจะไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก และคงไม่มีเงินที่จะมาซื้อยาหรอกครับ"
"อืม มันก็จริง ทั้งสองคนน่าสงสารจริง ถ้าอย่างนั้นลุงเพิ่มยาบำรุงไปให้ด้วยแล้วกัน ถ้าไม่สบายแล้วลุงรู้ ลุงก็จะไปดูให้อยู่นะ คงจะเกรงใจลุง เพราะไม่เห็นใครมาตามเลย"
"ผมก็เลยว่าจะเข้าไปดูเสียหน่อย"
"แล้วไม่กลัวว่าชาวบ้านจะเอาไปพูดในทางที่ไม่ดีหรือ"
"ตอนนี้ก็มีพูดเื่ที่ผมลงไปช่วยเธออยู่แล้ว จะเพิ่มไปอีกสักเื่ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ"
"มันก็จริง ลุงก็ได้ยินมาเหมือนกัน เื่นั้น แต่ช่วยชีวิตคนก็สำคัญเหมือนกันนี่นา แต่ชื่อเสียงก็ไม่อาจจะรักษาเอาไว้ได้ น่าสงสารเธอเหมือนกันนะ"
"เื่นั้นไม่ต้องเป็ห่วงหรอกครับลุง ถ้าเธอหาย ผมจะให้แม่กับพ่อเข้าไปพูดคุยกับเธออีกครั้ง ถ้าเธอยอมรับ ผมก็ยินดีที่จะแต่งเธอเข้าบ้านหลิงของเราอย่างแน่นอนครับ"
"ดี ดี ถ้าเป็อย่างนั้นลุงก็ได้รู้สึกสบายใจขึ้น สงสารแม่หนูนั่น ไม่รู้ว่าเคยพบเจอกับความสุขบ้างหรือเปล่า จะได้พ้นจากบ้านนั้นเสียที"
"ครับ"
เมื่อเขาได้ยาที่้าแล้ว จึงได้เดินไปที่บ้านของ เซียวซูฮวาทันที เพราะเขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าตอนนี้เธอนั้นเป็อย่างไรบ้าง
( ฝากกดติดตาม และติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ )
4K
