ยามเมื่อหิมะโปรยปราย

    พายุที่โหมกระหน่ำ

    เสียงหิมะที่ตกกระทบผืนดินเบาเสียจนแทบไม่มีใครได้ยิน แต่สำหรับฉัน... มันกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด“เจ้ามาจนได้…”ฉันยืนนิ่งอยู่กลางหุบผาไร้เงา สองมือกุมของวิเศษชิ้นสุดท้ายไว้แน่น แสงของหยกในมือยังคงเปล่งประกายอ่อน ๆ ราวกับมันรับรู้ว่าอันตรายกำลังใกล้เข้า...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ