อึก!ใครก็ได้ช่วยผมด้วย!
“อื้อ!!! ToT”
ปัง!ในขณะที่กำลังยืนมุมดูเหตุการณ์ที่แสนชั่วช้า คือการมองดูพร้อมกับเสียงหัวเราะในขณะที่หัวหน้าของพวกมันกำลังกระทำผมอย่างรุนแรงซึ่งไร้ความเป็คน ทำให้พีชหยุดชงักไปชั่วครู่หันไปหาเสียงปริศนาดังกล่าวที่ดังขึ้นในชั่วครู่ไม่ใช่เพียงแค่พวกเขาที่ใ ผมเองก็ใไม่แพ้กัน แต่นั้นก็ไม่เท่ากับความกลัวที่ผมกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้" ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะที่รัก...เรามาสนุกกันต่อเถอะ"
“TToTT” ชีวิตผมคงจะจบสิ้นเพียงเท่านี้แล้วสินะ ทำไมกันทำไมโชคชะตาไม่เข้าข้างผมบ้าง ให้ผมเป็ใบ้อย่างเดียวมันก็ไม่พอหรือไงทำมันทุกสิ่งมันถึงโหดร้ายได้ถึงขนาดนี้
"เอาสิ!!! ถ้าอยากมีลูกะุของกูสักเม็ดฝั่งอยู่บนหัวของมึง!!!!"เมื่อเสียงนั้นถูกพูดขึ้น พีชถึงกลับหยุดนิ่งไปทันที พร้อมกับยกมือขึ้นเมื่อรู้ว่าตนมีอะไรบางอย่างมาจออยู่บริเวณศรีษะของเขาพร้อมๆ กับบรรดาลูกน้องที่โดนบรรดาชายชุดดำล็อกคอพร้อมกับใช้ปืนจอให้เช่นกันเหมือนกับเขา" คะ.....คุณเป็ใครครับ?"
“จำกูไม่ได้แล้วสินะ” ชายหนุ่มปริศนายิ้มมุมปากน้ำเสียงที่เข้าพูดออกมามันเต็มไปด้วยพลังงานบางอยู่ มันััได้ถึงความเ็าและความน่ากลัวปนเปลกันทำไมผมถึงคุ้นเสียงของเขาจังนะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
“ก็กูถามไง ว่ามึงเป็ใคร ้าอะไรกันแน่”
"กูเป็ใคร มันไม่สำคัญ แต่มันสำคัญที่ว่า มึง กำลังยุ่งกับของๆ กู" ชายหนุ่มตอบเสียงขุ่นแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมในจังหวะนั้นทำให้ผมได้เห็นใบหน้าเขาอย่างชัดเจน ภายใต้แสงสลัวของดวงจันทร์กลมโตที่สาดส่องลงมาดวงตาคู่สวยสีนิลของเขามันทรงพลังอย่างบอกไม่ถูก
“ถ้ามึงอยากได้มันก็เอามันไป อย่าทำอะไรกูและคนของกูเด็ดขาด”
"แน่นอน กูเอามันอยู่แล้ว เพราะไอ้เด็กนี่มันเป็ของกูั้แ่ต้น" เขาบอกเเล้วลดปืนลงทำให้พีชหันไปประชันหน้ากับเขาทันที ก่อนที่ชายหนุ่มจะนิ่งไปสักพัก “กูจำได้แล้วมึงเองเหรอ ไอ้ลูกค้าร้านกาแฟ” เฮือก! ใช่...ผมจำได้แล้วเขานี่เอง เ้าของน้ำเสียงที่บอกกับผมในร้านกาแฟ่กลางวัน
“ถ้ามึงจำกูได้มึงก็ควรรู้ไว้ซะว่ากูเป็ใคร”
“ทำไมกูจะต้องว่ามึงเป็ใครด้วยว่ะ”
ปัง!!!!! เฮือก!!!!
ผมถึงกลับเบิกตากว้างด้วยความใเมื่อผมเห็นผู้ชายตรงหน้าล้มลงต่อหน้าต่อตา หลังจากเสียงลั่นของปืนดังขึ้นผมมองพีชที่ล้มลงพร้อมกลับเืมากมายที่ไหลออกมาจากร่างกาย เฮือก! นี่มันอะไรกันเนี่ย
ฟุบ
“กูชื่อคริสเตียนแห่งัไฟทีนี้ มึงก็คงรู้จจักกูสมใจอย่านะ” ชายหนุ่มรอยยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย แฝงไปด้วยความน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูกพร้อมกับใช้เท้าเหยียบเข้าไปที่หน้าอกบริเวณจุดที่ถูกะุเจาะเข้าไปอย่างจังเฮือก! ทำไมเขาถึงได้โหดร้ายขนาดนี้
ขะ…เขาฆ่าคน
“จัดการพวกมันให้หมดใครที่กล้ามาหยามหน้าฉัน มันต้องเจอแบบนี้”ชายหนุ่มพึมพำกับลูกน้องด้วยสีหน้าเ็า แล้วหันมามองหน้าผมอีกครั้ง แต่เขาไม่พูดอะไรออกมาเลยทันใดนั้นผมเลยตัดสินใจลุกขึ้นเเล้วเดินไปหาเขาทันที ถึงเเม้ว่าเขาจะฆ่าคนก็ตาม แต่มองในทางกลับกันเขาก็ช่วยผมไว้ถึงสองครั้ง
"อื้อๆๆๆ" หมับ…ผมร้องเสียงดังเเล้วจัดการฉวยชายเสื้อสูทของหนุ่มที่กำลังยืนหน้ามองหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบเหมือนกับว่ามันเป็เื่ธรรมดาที่เขาฆ่าคนเขาเป็คนประเภทไหนกันแน่นะ
"มีอะไร?" เขาเปิดประเด็นกับผมด้วยน้ำเสียงขนหัวลุกถึงผมจะเเอบกลัวเขาบ้าง แต่ผมก็เชื่อว่าภายใต้จิตใจลึกๆ ของเขาก็เป็คนดีคนหนึ่งเพราะไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ช่วยผมถึงสองครั้ง ถึงแม้ว่ามันจะรุนแรงมากก็เหอะ
"อื้อๆ " ผมพยายามวาดมือช้าๆ เพื่อแสดงความหมายว่าขอบคุณกับเขาและอยากจะบอกว่าสิ่งที่เขาทำนั้น มันโหดร้ายเกินไป เขาไม่ควรทำแบบนี้ "พูดไม่ได้หรือไง น่าคำคาณ"
'……….'ผมพยายามบอกเขาเป็ภาษามือแต่ดูเหมือนว่าเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพยายามจะสื่อ เขาเลยทำหน้าเบื่อหน่ายกอดอกเเน่นมองปรายตามาที่ผมที่กำลังจะพยายามสื่อสาร"......." เหอะ~ ไม่ได้การเเล้วละผมต้องหากระดาษเพื่อมาเขียนสิ่งที่ผมอยากจะบอกกับเขา ขืนแบบนี้มีหวังชาตินี้เขาก็คงไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมบอกแน่นอนแต่ประเด็นคือผมจะไปหาที่ไหนเนียแหละ
"........." งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน
ฟุบ……ผมตัดสินใจเรียกร้องความสนใจให้เขาสนใจโดยการดึงชายเสื้อเขาอีกครั้งแล้วทำท่าชี้ที่ตัวเองที่อยากความว่าทำรูปปากว่า ดูที่ผมดีๆนะครับ
' คือ '(ทำท่า) 'ผม' ' อยาก' ' จะ' 'ตอบ' 'แทน" 'คุณ'
ผมพยายามทำท่าเพื่อบอกเขาที่สุดชีวิตเพื่อให้เขาเข้าใจแต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการตำน้ำพริกละลายเเม่น้ำเลย เขาได้แต่มองผมเฉยๆ ไม่มีอาการตอบโต้ใดๆแถมยังยิ้มมุมปากให้กับท่าทางของผมอีกต่างหาก นี่ตกลงเขาเข้าใจหรือไม่เข้าใจกันแน่เนี่ย
‘เข้า’ ‘ใจ’ ‘ไหม’ ‘ครับ’
ผมทำท่าอย่างหยุดหงิดเพราะผมไม่รู้แล้วว่าจะทำวิธีไหนให้เขาเข้าใจผม ผมเหนื่อย ผมหมดหนทางแล้วจริงๆ สงสัยคงต้องปล่อยไว้แบบนี้ยิ่งพยามมากไปเขาจะหาว่าผมเป็บ้าเปล่าๆ
"เห้ย พวกมึง จัดการศพให้เรียบร้อย เดี๋ยวกูจะกลับแล้ว"
"ครับนายน้อย"
"หึ ส่วนนาย ถ้าอยากตอบแทนฉันมากนักละก่อ" เขาหันมายิ้มมุมปากให้ผมก่อนที่ขว้าเเขนผมแล้วดึงผมเข้าหาตัวเขา แล้วใช้แขนอีกข้างโอบเอวผมไว้แน่น ผมได้เเต่อึ่งทำอะไรไม่ถูกหันหน้าไปมาอย่างเก้ๆกังๆจะพูดก็พูไม่ได้ ทำไมมันถึงได้ยากลำบางขนาดนี้เนี่ย
"ชื่ออะไร...(?) "
"......."
"ถามว่าชื่ออะไร เป็ใบ้หรือไง" ผมพยักหน้าทันทีเมื่อเขาถามทำให้เขาจ้องตาผมนิ่ง นัยต์ตาของของมันแฝงความนัยต์บางอย่างที่ผมไม่สามารถเข้าใจ ก่อนที่จะหนุ่มจะหลุดยิ้มออกมาแล้วโน้มหน้าเข้ามาหาผมช้า เฮือก! นี่เขาจะทำบ้าอะไรเนี่ย
“อยากตอบแทนฉันมากสินะฉันดูออก งั้นก็ตอบแทนฉันเดี๋ยวนี้เลยสิ”
ฟุบ ทันใดนั้นเองผมผลักเขาให้ออกห่างจากผมทันที เมื่อชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามากระซิบข้างหูผมซึ่งเป็น้ำเสียงเดียวกันที่ผมได้ยินเมื่อตอนกลาง แต่โทนเสียงที่ใช้เป็โทนเสียงของความเ้าเลห์ที่ผมสามารถััได้ผมเริ่มกลัวเขาขึ้นมาอีกระดับแล้วนะเนี่ย
' นี่คุณเข้าใจผมหรอ?' (ภาษามือ)
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าฉันไม่เข้าใจ” เขาตอบผมเสียงเ็า
‘แล้วทำไมคุณถึงปล่อยให้ผมพยายามอยู่ตั้งนาน คุณรู้หรือเปล่าว่ามันเหนื่อยแค่ไหน’
“ไม่รู้สิฉันไม่ได้เหนื่อยกับนายสิหน่อย” เหอะ ดูเขาพูดเข้าสิ ผมไม่เคยเจอใครที่เ็าและไม่มีหัวใจเท่านี้มาก่อนนี่เขาเป็คนยังไงกันเนี่ย น่าเขกกระโหลกซะให้เข็ด “แล้วตกลงจะบอกฉันได้หรือยังว่าชื่ออะไรเล่นตัวอยู่ได้”
' ผมชื่อปลายหนาวครับ~~'
"..........."เมื่อผมบอกชื่อของตัวเองให้กับเขาไป เขานิ่งไปสักพัก นัยต์ตาที่สื่อออกมากมันเเทบเดาไม่ได้เลยว่ามันหมายความว่ายังไงกันเเน่? แต่ก็นะ ถึงแม้ว่าเขาจะฆ่าคน ผมก็ควรที่จะขอบคุณเขา ถ้าไม่มีเข้า ป่านนี้ผมก็คงไม่เหลือรอดจากพีชแน่นอน
'ขอบคุณคุณมากเลยนะครับ ที่ช่วยเหลือผมไว้ ถ้าไม่มีคุณผมคงเเย่มากๆ ว่าเเต่คุณชื่ออะไรเหรอครับ(?) '
"จะอยากรู้ไปทำไม(?)' เขาตอบเเล้วกอดอกทำหน้านิ่ง
' ก็แค่อยากรู้ ถ้าคุณไม่อยากบอก ผมไม่รู้ก็ได้' ผมวาดมือสื่อสารภาษาคนพิการผมแสดงรอยยิ้มให้กับผู้ชายตรงหน้าเล็กน้อยอย่างเป็มิตรแต่เหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยอยากเป็มิตรกับผม ยิ้มให้ก็ไม่ยอมยิ้มตอบ " อยากตอบเเทนฉันมากใช่ไหม?"
"........"
"งั้นก็นอนกับฉันสิ เป็การตอบเเทน"
189
![ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินีแห่งวงการความงาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705915151_91420356.webp)
