ค่ำคืนนั้นที่ร้านอาหารอิตาเลียนหรู แสงเทียนบนโต๊ะสะท้อนในแววตาของ อเล็กซ์ แซนเดอร์ เขานั่งกอดอกมองจานพาสต้าที่ยังไม่มีใครแตะ ฝั่งตรงข้ามคือ แฮร์รี่ ฟาน ไรจ์ ประธาน PSV และ อาร์เนเซ่น ที่นั่งหน้าบึ้งราวกับกินยาขมมาทั้งวัน
"ข่าวนั่น...ฝีมือคุณใช่ไหม แวน เดอ เบิร์ก?" อาร์เนเซ่นเปิดฉากถามเสียงต่ำ พลางโยนหนังสือพิมพ์ฉบับเมื่อเช้าลงบนโต๊ะ "บาเลนเซียส่งคนมาจริง หรือคุณแค่กุเื่ขึ้นมาปั่นราคา?"
อเล็กซ์หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบช้าๆ ท่าทางนิ่งสงบจนน่าขนลุก "คุณอาร์เนเซ่นครับ ในโลกฟุตบอลน่ะ ข่าวลือที่ไม่มีมูลมันอยู่ได้ไม่ถึงชั่วโมงหรอก แต่ถ้ามันขึ้นหน้าหนึ่งสื่อใหญ่ขนาดนั้น คุณคิดว่าบาเลนเซียเขาจะนิ่งเฉยเหรอ? หรือคุณอยากจะรอให้โทรสารจากสเปนส่งไปถึงทเวนเต้ก่อน แล้วค่อยเชื่อผม?" บาเลนเซียเพิ่งเข้าชิงแชมเปี้ยนส์ลีก พวกเขาจะเอาเด็กจากทเวนเต้ไปทำไม?" ฟาน ไรจ์ แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม
"เพราะพวกเขารู้ว่า ยอห์น คาริว ้าคู่หูที่มีสัญชาตญาณดิบแบบดัตช์ไงครับ" อเล็กซ์ตอบกลับทันควัน ข้อมูลจากอนาคตในหัวเขากำลังทำงาน "เอ็คตอร์ กูเปร์ ชอบกองหน้าที่พักบอลได้และสูงใหญ่ ซึ่งแยนตอบโจทย์นั้นทุกข้อ ค่าตัว 4ถึง5ล้านปอนด์สำหรับทีมระดับนั้นน่ะ... มันแค่เศษเงิน แต่สำหรับ PSV ที่เพิ่งเสียรุดไป มันคือ 'ความอยู่รอด' ของฤดูกาลหน้า"
"4ล้านปอนด์ขึ้น! แถมค่าเหนื่อย 8 แสนปอนด์ต่อปีที่คุณเรียกมา... มันบ้าไปแล้ว!" อาร์เนเซ่นทุบโต๊ะ "เราให้ได้มากที่สุดคือ 4 ล้านปอนด์ และค่าเหนื่อยไม่เกิน 6 แสน"อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ แล้วโน้มตัวไปข้างหน้า "6 แสนเหรอ? นั่นคือค่าเหนื่อยของนักเตะเกรดบีครับท่านประธาน แต่แยนคือเกรดเอที่จะทำกำไรให้คุณในอนาคต ฟังนะ... ผมเสนอทางเลือกให้พวกคุณ ถ้าคุณยอมจ่ายค่าเหนื่อย 750,000 ปอนด์ต่อปี และค่าตัวตามที่ทเวนเต้เรียก ผมจะช่วย 'ปิดข่าว' กับทางสเปนให้ทันที"
"ปิดข่าว?" ฟาน ไรจ์ เลิกคิ้ว
"ใช่ครับ... ผมจะบอกทางโน้นว่าแยนตัดสินใจเลือกอยู่เนเธอร์แลนด์ต่อเพื่อโอกาสติดทีมชาติชุดใหญ่ แต่ถ้าพวกคุณยังเล่นตัว... ผมก็ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องจองตั๋วเครื่องบินไปเมสตาย่า (สนามของบาเลนเซีย) ในวันพรุ่งนี้"
บรรยากาศเงียบกริบ อเล็กซ์รู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ ข้อมูลเื่บาเลนเซียน่ะเขาลักไก่ (Bluff) ล้วนๆข้อเสนอเป็รูปธรรมจากบาเลนเชียยังไม่มีมาเลย แต่ความมั่นใจและชื่อเสียงของของเขาที่เริ่มหนาหูในวงการทำให้ฝั่ง PSV ต้องเริ่มลังเลบ้าง
"คุณรู้ไหม แวน เดอ เบิร์ก..." ฟาน ไรจ์ พูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน "ความหยิ่งยโสของคุณมันอาจจะทำให้คุณรุ่งโรจน์ หรือไม่ก็จมดินภายในวันเดียว"
"ผมยอมรับความเสี่ยงนั้นเสมอครับท่านประธาน" อเล็กซ์ยิ้มกว้าง "เพราะผมมองเห็นสิ่งที่พวกคุณมองไม่เห็น... แยนจะยิงให้พวกคุณมากกว่า 20 ลูกในฤดูกาลแรก ถ้ามันไม่จริง ผมยินดีคืนค่าคอมมิชชั่นของผมทั้งหมด"
อาร์เนเซ่นและฟาน ไรจ์ สบตากัน ความกดดันมหาศาลตกไปอยู่ที่ฝั่งสโมสรั์ใหญ่ทันที
-----
ณ สนามบินนานาชาติเซาเปาลู-กัวรูลญุส, บราซิล
ท่ามกลางไอร้อนที่ระเหยขึ้นจากรันเวย์และเสียงอื้ออึงของผู้คนในอาคารผู้โดยสาร คาร์ลญาติห่างๆของอเล็กซ์ที่ถูกส่งตัวมาที่นี่ล่วงหน้า เดินออกจากประตูผู้โดยสารขาเข้าพร้อมกระเป๋าเดินทางใบั์ เขาสูดอากาศที่มีกลิ่นอายของความชื้นและมนต์ขลังของลูกหนังบราซิลเข้าเต็มปอด
"ถึงสักที...นึกว่าจะเน่าตายบนเครื่องบินแล้วเสียอีก" คาร์ลพึมพำกับตัวเอง
ไม่รู้พี่อเล็กซ์เขา้าอะไรที่นี่ ช่างเถอะทำตามคำสั่งเขาก็พอ "คาร์ลหยิบกระเป๋าเดินออกจากสนามบิน เขาพร้อมแล้วที่จะผจญภัยกับสถานที่ ที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้
-----
398
