กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เจ็ดสิบแปด บอนนี่

แน่นอนผมไม่ได้ดูถูกบอนนี่ แต่เธอเป็นสายไอซิสเทพพยากรณ์ไม่ใช่สายต่อสู้

หมายความว่าเธอคือเครื่องมือของคนเขียนที่จะเล่นมุก

“เงามืดกำลังคืบคลานเข้ามา”

คำทำนายที่ดูลึกลับให้คนดูรู้สึกตื่นเต้นเล่นๆแต่ไม่มีความหมายอะไร เพราะผมรู้สึกว่าพล็อตในการทำให้โลกล่มสลลายมันเยอะมากเกินไปจนผมเองก็ยังมึนๆแล้ว

เป็นบทเรียนของนักเขียนทุกเรื่องได้ดีว่าหากเราเล่นมุก”โลกจะล่มสลาย”มากเกินไปก็จะทำให้คนดูรู้สึกมึนๆจนเฉยชากับมันได้หากเจอเหตุการณ์แบบเดียวกันหลายรอบ

ซึ่งผมก็มึนๆกับมันจริงๆนั่นล่ะว่าเวลาแวมไพร์จะครองโลก พวกแอตแลนติสกับนักฆ่าพลังจิตของรัฐบาลนั้นไปเกาไข่อยู่ที่ไหนหมด?

ผมนึกในใจเสมอมาว่า อ.โทริยาม่าแห่งดราก้อนบอลคงเสียใจเสมอมาที่เผลอเขียนให้ฟรีซเซอร์เป็นมาเฟียอวกาศครองอวกาศอยู่

จนทำให้ไม่สามารถหาศัตรูที่เก่งกว่าฟรีซเซอร์ได้ในอวกาศปรกติอีกแล้ว

การหาศัตรูที่เกงกว่าตัวเดิมที่มีมาก็คงเป็นการแสดงความคิดสร้างสรรค์ของนักเขียนนั่นล่ะ

คำถามมันก็ยังเหมือนเดิม

กลุ่มนักฆ่าพลังจิตของรัฐบาลที่อ้างว่าเอาชนะปีศาจได้ทั้งหมดนั้นมันหายหัวไปไหนหมดฟะ?

แน่นอนนั่นอาจจะเป็นมุกตอนที่นักเขียนพยายามเอาแนวคิดต่อต้านรัฐบาลมาลงในเนื้อเรื่องแต่นั่นล่ะ

หากรัฐบาลมีหน่วยลับสุดยอดอย่างนั้นอยู่

จะกังวลว่าแวมไพร์จะครองโลกไปทำไมมิทราบ?

ก็เป็นปริศนาของยุทธภพต่อไปอีกคดีหนึ่ง

บอนนี่ในอนาคตก็มีพลังพิเศษในฐานะร่างทรงของไอซิสและสามารถสู้กับแอนนาได้พอสมควร

แต่ว่าตอนนี้ เธอยังเป็นเพียงแค่”เชียร์ลีดเดอร์ผิวสีแทนบ้านรวยจนสามารถเอานักร้องมาเล่นในคฤหาสน์ในวันหยุดได้” ธรรมดาๆเท่านั้น

บอนนี่ไม่ใช่คนไม่เก่งในด้านทักษะร่างกายผมว่าหากเธอไม่ต้องผจญกับเรื่องเหนือธรรมชาติจนต้องสติหลุดไปเจอกับจิตแพทย์พักหนึ่งผมมองว่าไม่แปลกเลยหากคนอย่างเธอจะได้แชมป์มลรัฐหรือแม้แต่ประเทศก็ตาม

แต่ก็นั่นล่ะ

ผมไม่คิดว่าเธอจะเอาชนะระดับสเลเยอร์ผู้ถูกเลือกอย่างแอนนาได้

หรือคนที่มีพลังแมลงปีศาจอย่างเทเลอร์

เปรียบเทียบสเกลพลังมันไม่ชนะน่ะ

ปุบ

“คนอย่างชั้นนี่นะ จะไม่ชนะพวกนี้”

บอนนี่ปาปอมปอมลงพื้นอย่างฉุนเฉียว

“เกี่ยวก้อยสัญญาหากไม่เป็นอย่างที่ผมว่า ผมจะไปทำความสะอาดสระน้ำในบ้านเธอหนึ่งสระว่ายน้ำฟรีฟรีหากแอนนาหรือเทเลอร์ชนะเธอจะต้องเอ่อ..ทำดีต่อคนรอบข้างมากขึ้นนิดหนึ่ง”

ผมยื่นนิ้วก้อยออกไป และจงใจเอาเรื่องที่เล็กน้อยมากในการทำสัญญาเมื่อผมอยู่ในโลกบ้าบอใบนี้

แม้แต่ผมก็ไม่กล้าที่จะพูดว่า “ทำเรื่องอะไรก็ได้อย่างหนึ่ง”ในโลกที่สัญญาเป็นจริงอย่างนี้

จะด้วยความที่ความรู้สึกอยากจะชนะตีเข้ากับความรู้สึกดูหมิ่นในใจของเธอ

ทำให้สีหน้าของบอนนี่ปั้นยากพักหนึ่งมุมปากเหมือนจะยิ้มและจะตะโกนด่าในเวลาเดียวกัน

จนผมคิดลึกๆในใจว่าเธออาจจะเห็นแก่มิตรภาพของเราแต่ทว่าผมคิดว่าความรู้สึกอยากชนะของเธอจะเอาชนะความรู้สึกอื่นๆได้มากกว่า

“ตกลง”

บอนนี่เอานิ้วมาเกี่ยวก้อยผเพียงเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนที่จะสะบัดมันออกไปในทันที

ผมพยักหน้า

“แต่ตามเงื่อนไขนะบอนนี่แข่งกันแบบแฟร์ ด้วยศักร์ศรีลูก- เอ่อ ลูกผู้หญิงแห่งชมรมเชียร์ไม่มีการเอาหมุดมาใส่รองเท้า ไม่มีการกรีดเสื้อเชียร์ คนที่ทำอย่างนั้นถือว่าแพ้ตัดสินกันด้วยความสามารถเท่านั้น”

ผมกล่าวเสริม

ผมสังเกตเชียร์ลีดเดอร์บางคนสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็คุมสีหน้ากลับมาได้ตามปรกติ

หากเป็นคนปรกติก็อาจจะมองไม่ทันแต่สำหรับผมที่ได้พลังจากเทงกรีมาส่วนหนึ่งทำให้ผมมองอะไรได้รวดเร็วกว่าเดิม

เฮ้อ

ผมคิดว่าผมอาจจะเข้าใจหลายๆคนในเรื่องผิดตามสไตล์นางร้ายก็มีเหตุผลของตนเอง

แต่ท่าทางเชียร์ลีดเดอร์หลายคนก็ยังคิดจะกรีดเสื้อและเอาหมุดใส่รองเท้าแบบเดิมสินะนี่