มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หลิวจางไม่ธรรมดา หัวใจฉินเฉากระตุก

เวลานี้ หลิวจางที่นั่งอยู่เบาะหลังเริ่มพูดขึ้น

“คุณฉิน ฉันจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เราเจอกัน คุณยังอยู่ในเมืองตงชวน”

“ใช่ ใช่แล้ว ฉันไปทำธุระที่นั่น” ฉินเฉาไม่มีอะไรต้องปิด ดังนั้นเขาจึงตอบเธอไปตามตรง “แล้วก็ ไม่ต้องเรียกฉัน คุณฉิน เรียกฉัน ฉินเฉา”

“ก็ได้ ฉันจะเรียกนาย ฉินเฉา” หลิวจางพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “จริงๆ แล้ว ฉันพบบางสิ่งแปลกๆ ครั้งล่าสุดที่เจอกันที่สวนสนุก ฉันเหมือนจะเห็นนายปั่นจักรยานบนน้ำ”

“ใช่ ใช่แล้ว ใช่แล้ว!” เมื่อคุยกันเรื่องนี้ ซ่างกวนหยานก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ฉันก็เห็นมันด้วย! แล้วก็ เมื่อกี้ที่บาร์ นายดึงขวานเข้ามาที่มือโดยไม่ได้แตะมันเลย”

“ใช่ เราอยากรู้มากจริงๆ ฉินเฉา นายทำได้ยังไง?” ตาของหลิวจางเป็นประกายด้วยแสงที่อ่านไม่ออก

ยังไงก็ตาม สิ่งที่ซ่อนอยู่นั้น ฉินเฉาไม่รู้

“แฮ่ม ก็แค่มายากลน่ะ” ฉินเฉาพยายามปิด “จริงๆ แล้ว ฉันโตมาก็สนใจมายากลอย่างมาก เรื่องพวกนี้ก็เป็นแค่มายากล เป็นเรื่องที่สร้างขึ้น ไม่มีอะไรต้องพูด”

“จริงเหรอ?” หลิวจางไม่พูด แต่ซ่างกวนหยาน เห็นชัดๆ ว่าไม่เชื่อ เธอจึงถามออกไป

“แน่นอน มันเป็นเรื่องจริง เธอคิดว่าฉันอยากจะหลอกพวกเธอหรือไง?”

“เอาล่ะ ก็ได้!” ซ่างกวนหยานรีบตบมือ จริงๆ แล้วเธอเป็นประเภท ‘ผู้ที่มีความสุข เมื่อเห็นโลกวุ่นวาย’

“ถ้าคุณฉินเฉา ไม่รังเกียจ ฉันอยากจะเห็นมันจริงๆ”

“ดี งั้นก็เตรียมตัวพบกับความประหลาดใจในชั่วขณะนี้” ฉินเฉาค่อยๆ จอดรถ หันกลับไป และยื่นมือทั้งสองข้างไปตรงหน้าสองสาว

“ดูนี่ ฉันไม่มีอะไรในมือ”

“อืม” ซ่างกวนหยานก็ไม่เกรงใจ เธอโน้มตัวมาข้างหน้า และจับมือทั้งสองข้างของฉินเฉาไปตรวจดู จากนั้นเธอก็พยักหน้า หลังจากที่มั่นใจว่ามันไม่มีอะไรอยู่ในนั้นแล้ว

“เอาล่ะ ไม่นาน จะมีบางอย่างออกมา”

ฉินเฉาใส่ลมปราณลงไปที่ที่แหวน และจากนั้นก็เรียกไฟแช็กออกมา

จากนั้น หลังจากที่มือของเขาค่อยๆ ประกบเข้าด้วยกัน เขาก็ผายมันออก ไฟแช็กซิปโป้งอย่างดีก็พลันปรากฏตรงหน้าสองสาว

“ว้าว มันมีบางสิ่งจริงๆ!” ตาของซ่างกวนหยานเบิกกว้าง แต่หลิวจางที่อยู่ใกล้ๆ ไม่พูดอะไร เธอแค่ขมวดคิ้ว เหมือนจะคิดบางสิ่ง

ในตอนนี้ ฉินเฉาก็คิดว่าถ้าเขาสามารถอ่านใจได้ เขาอยากจะมองเข้าไปข้างในของสาวงามนางนี้

“เอาอีก เอาอีก!” เมื่อเห็นคนเล่นกลต่อหน้าใกล้ๆ เป็นครั้งแรก ซ่างกวนหยานก็ตื่นเต้นอย่างมาก เธอตบมือ และร้องออกมาเสียงดัง

“เอาล่ะ ฉันจะแสดงให้ดูอีกครั้ง” ฉินเฉาประกบมือเข้าด้วยกัน แต่มันมีของชิ้นเล็กๆ ในแหวนของเขาจำนวนมาก

ในแหวนนั้นมีทุกสิ่งที่สุมกันอยู่ ฉินเฉาคิดไม่ออกว่าจะเอาอะไรออกมาดี เขาจึงสุ่มหยิบออกมา

ดังนั้น กล่องบุหรี่จึงปรากฏในมือของเขา

“เยี่ยม!” ซ่างกวนหยาน เต็มไปด้วยความชื่นชม “ไม่คิดเลยว่าผู้ชายต่ำช้าอย่างนายก็เล่นกลที่ใช้หลอกสาวเป็นด้วย!”

“หึหึ โชคดี แค่โชคดีน่ะ” ฉินเฉาลูบจมูก คิดว่า เหมือนว่านี่จะเป็นความคิดที่ดี

“สุดหล่อ นายช่วยสอนมายากลให้ฉันหน่อยได้มั้ย? ในอนาคต ฉันจะได้เอาไว้ใช้หลอกหนุ่มหล่อได้!”

ซ่างกวนหยานพูดอย่างตื่นเต้น แต่ฉินเฉาพลันเหงื่อแตก

“เอิ่ม นี่เป็นไปไม่ได้” ฉินเฉารีบโบกมือ ฉันจะไปหาแหวนเก็บของมาให้เธอจากไหน? นี่เป็นสิ่งที่หายากแม้แต่ในโลกของผู้ฝึกตน!

“เหอะ ขี้ตืดจริงๆ!” ซ่างกวนหยานพูดออกมาอย่างไม่พอใจ “ก็แค่สอนมายากลเอง นายมันไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ”

“แฮ่ม ฉันเรียนมาจากอาจารย์ นี่ก็เหมือนกับฝึกยุทธ์ มันส่งผ่านได้แค่อาจารย์กับลูกศิษย์” ฉินเฉาพูดอย่างจริงจังอย่างมาก “ไม่อย่างนั้น เธอไม่คิดว่าที่ถนนจะไม่เต็มไปด้วยนักมายากลหรอกเหรอ?”

“แค่ศิษย์เหรอ?” ซ่างกวนหยานกะพริบตาคู่สวยของเธอ “บางที ฉันอาจคำนับนายเป็นอาจารย์ได้”

“ไม่!” ฉินเฉาแอบคิด สาวน้อยนางนี้ดื้อเกินไปแล้ว และเขารีบหยุดปากเธอ “อาจารย์ของฉันฝากกฎมา บอกว่า ฉันสามารถรับได้แต่ศิษย์ผู้ชายเท่านั้น ห้ามรับผู้หญิง!”

“นี่มัน นายล้อฉันเล่นใช่มั้ย! นี่มันกีดกันทางเพศนี่นา!” ซ่างกวนหยานไม่มีความสุข “นายคิดว่านี่มันยุคไหนกัน? ทำไมนายถึงยังยึดติดกับกฎนั่นอยู่! ไม่ วันนี้ ฉันต้องคำนับนายเป็นอาจารย์ของฉันให้ได้!”

หัวใจของฉินเฉายุ่งเหยิง สาวน้อยนางนี้มหัศจรรย์จริงๆ ยังคงติดกับฉันราวกับเป็นหมากฝรั่ง

“พอแล้ว หยานหยาน คนอื่นเขาไม่อยากสอน ก็อย่าไปทำให้เขาอึดอัดใจเลย” หลิวจางดึงมือซ่างกวนหยานไว้ ปล่อยให้เธอกลับมานั่งที่

“ฮึ่ม คนขี้ตืด!” ซ่างกวนหยานบุ้ยปาก และพูดอย่างไม่พอใจ

“ฉันขอโทษ เข้าใจความลำบากใจของฉันหน่อย” ฉินเฉากุมมือและพูดซ้ำๆ มันไม่มีวิธีสอนเรื่องนี้จริงๆ

“ฮึ่ม เอาอย่างนี้เป็นไง” ซ่างกวนหยานกลอกตา “แสดงให้เราดูอีก ให้ฉันดูอีกครั้ง”

“อันนี้ ไม่มีปัญหา” ฉินเฉาพยักหน้า นี่เรื่องง่ายๆ ฉันทำได้เป็นสิบครั้ง จริงๆ แล้ว ฉินเฉาไม่เข้าใจเจตนาของซ่างกวนหยาน สาวงามต้องการจะสังเกตถึงความลับข้างหลังทริค

บางทีหลังจากเห็นมัน ฉันอาจทำได้ด้วยตัวเอง เธอคิด

ฉินเฉาแสร้งเป็นประกบมือเข้าด้วยกัน และหาบางอย่างข้างในแหวน ลมปราณของเขาลอยเข้าไปสุ่มๆ และในที่สุดก็ชนเข้ากับบางสิ่ง

เทียบกับของในแหวน สิ่งนี้เป็นอันที่เล็กที่สุด

ฉินเฉาตัดสินใจเลือกอันนี้ ขณะที่เขาพูด เขาก็เอาสิ่งนั้นออกมา

“เตรียมตัว ช่วงเวลาของมายากลจะมาแล้ว!”

ใครจะรู้ เมื่อเขาเอาของสิ่งนั้นออกมา สายตาของทุกคนพากันเซ่อ

เวร นี่มันไม่ใช่บราของสาวน้อยอู๋ซิ่นหรอกเหรอ!

โอ้ พระเจ้า ทำไมฉันถึงเอาเจ้านี่ออกมา?

หน้าผากฉินเฉาเต็มไปด้วยเหงื่อ สองสาวงามฝั่งตรงข้าม มีความรู้สึกเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ตาของหลิวจางเบิกกว้าง และเอามือปิดปาก พูดไม่ออก

แต่ซ่างกวนหยานนั้นกลับแสดงออกมากกว่า เธอเอามือกอดอกไว้ เหมือนกับว่าบรานั้นไม่ได้ออกมาจากแหวน แต่มาจากร่างกายของเธอ

“นี่... เอ่อ... นี่เป็นยังไงบ้าง?” เมื่อเห็นท่าทางของซ่างกวนหยาน ฉินเฉาพูดออกมา

“เจ้าลามก! ฉันรู้อยู่แล้วว่านายไม่ใช่คนดี!”

ซ่างกวนหยานพูดอย่างฉุนเฉียว “พูด นายแอบวางแผนอะไร ถึงได้เอาสิ่งนี้ให้พวกเราดู!”

“ฉันจะไปมีแผนได้ยังไง!” ฉินเฉาเช็ดเหงื่อจากหน้าผาก และพูด “มันเป็นแค่อุบัติเหตุ อุบัติเหตุ....”

“อุบัติเหตุอะไร เห็นชัดๆ ว่านายตั้งใจ!” ซ่างกวนหยานตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ เธอมองไปที่ฉินเฉา เหมือนกับว่าเขาเป็นเด็กลามกชั่วร้าย

“เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันผิดเอง เป็นความผิดฉันเอง ตกลงนะ!” ฉินเฉาได้แต่ยกธงขาว “สุภาพสตรีทั้งสอง ถ้าพวกเธอไม่พูดว่าจะไปไหน เราคงต้องนั่งอยู่ในรถกันทั้งคืนแล้วล่ะ”

ฉินเฉาพูดแล้วยักไหล่ “สำหรับฉัน เป็นธรรมดาที่จะไม่มีปัญหา แต่ฉันไม่รู้ว่าสองสาวงามจะเต็มใจอยู่เป็นเพื่อนฉันหรือเปล่า”

“ใครจะไปเต็มใจอยู่เป็นเพื่อนนาย! พาเราไปส่งที่ถนนจงซาน!” ซ่างกวนหยานมองฉินเฉาด้วยท่าทางหยิ่งๆ

“โอเค นั่งดีๆล่ะ” ฉินเฉาแอบคิด ลุงมันเถอะ ฉันในที่สุดก็ส่งสองสาวนี่ไปได้สักที วันนี้ถึงจะดีแต่ก็ไม่ง่ายจริงๆ

ถึงทั้งหมดแล้ววันนี้จะผ่านไปด้วยดี อย่างน้อย ฉันก็สามารถจัดการกับสาวน้อยหลงเบลล์ได้ ยังไงก็ตาม สาวน้อยนางนั้นเป็นลิลลี่ น่าสงสารจริงๆ

เมื่อคิดเรื่องนี้ฉินเฉาก็พลันคิดอย่างอื่น ขณะขับรถ เขาแอบมองไปที่ข้างหลังผ่านกระจกมองหลัง และจากนั้นก็ถามขึ้นมา

“ยังไงก็เถอะ คนสวยทั้งสอง...เรื่องนั้นน่ะ ฉันประหลาดใจจริงๆ ที่สาวงามอย่างพวกเธอสองคน จะเป็น...เอิ่ม ลาล่า (ลาล่า : คำสแลงในเน็ต) ”

“ลาล่า?” ครั้งนี้ มันเป็นหลิวจางที่หันมามองด้วยท่าทางตะลึง เธอมองไปที่ฉินเฉา ไม่เข้าใจความหมายของคำที่เขาพูด

“ลาล่าอะไร?”

“จางจาง เธอนี่มันหัวช้าจริงๆ” ซ่างกวนหยางชี้ไปที่จมูกของหลิวจางและพูด “ลาล่า หมายถึง เลสเบี้ยน”

“โอ้ หมายถึงนี่หรอกเหรอ...” หลิวจางพยักหน้า “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเลย...”

พลันหลิวจางมองขึ้นมา และร้องออกมา

“ฉินเฉา! งั้นนายก็เป็นเกย์!”

“เธอหมายถึง พวกเธอไม่ใช่เลสเบี้ยน?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว “งั้นพวกเธอไปทำอะไรที่บาร์นั่น?”

“เราไปเล่นที่นั่น เราอยากเห็นน่ะ...” หลิวจางพูด พลันรู้สึกว่าไม่ใช่เหตุผลที่ดีเท่าไหร่

“เฮ้ ถ้าพวกเราเป็นเลสเบี้ยน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย!” ซ่างกวนหยานพลันยื่นมือออกมา และวางลงที่ไหล่ของหลิวจาง กอดเธอไว้ในอ้อมแขน “ผิดกฎหมายหรือไง หรือว่ามันทำให้นายไม่มีความสุข!”

พร้อมกันนั้น ซ่างกวนหยานอยากจะสาธิตด้วยการยื่นมือไปจับหน้าอกของหลิวจาง

“รู้สึกดีจริง ลองมั้ย?”

“หยานหยาน ไปตายซะ!” หน้าของหลิวจางแดงก่ำ โกรธเพื่อนของเธอที่เอาแต่ตลกลามก

สองสาวงามหยอกล้อกันที่เบาะหลัง ด้วยการมองผ่านกระจก มันสามารถพูดได้ว่าเป็นอาหารทางตาให้กับฉินเฉาได้เลยล่ะ

สองสาวมีหุ่นที่ดี งามจับตาอย่างมาก

ถ้าฉันได้ทั้งสองสาวมาเข้าฮาเร็มล่ะก็ มันจะมีความสุขขนาดไหนกันนะ ฮ่าๆ ๆ!

“เจ้าลามก นายมองอะไร!” ซ่างกวนหยางพลันถอดรองเท้าขว้างใส่หัวฉินเฉา

โอ้ ช่างเป็นผู้หญิงที่ดุร้ายจริงๆ ลืมมันซะเถอะ

ผู้หญิงของฉันยังคงเป็นสาวสวยคนนั้น อ๊า ดึกป่านนี้แล้ว ฉันอยากรู้จริงว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่?

เมื่อเขาคิดถึงซูจี ฉินเฉาพลันคิดถึงปัญหาที่จริงจังมากอย่างหนึ่ง

และนั่นคือซูเซียงปิง ชายคนนี้จะมาถึงเมืองซูหนานในวันพรุ่งนี้!

บ่ายนี้ ซูจีได้ส่งข้อความมาบอกฉันให้เตรียมตัวให้ดี ยังไงก็ตาม เขาก็มัวแต่ยุ่งกับเรื่องของหลงเบลล์ ดังนั้น เขาจึงโยนเรื่องนี้ไว้หลังหัวของเขา

ครั้งนี้ฉันจะเตรียมอะไรดี เพื่อไปเจอกับพ่อตาในอนาคต?

หรือว่าฉันควรจะซื้อไวน์ดีๆ หรือบุหรี่ดี? แต่เขาก็รวยอยู่แล้ว ทำไมเขาถึงต้องสนใจไวน์และบุหรี่ด้วย?

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะต้องเอาอะไรไปให้เป็นของขวัญวันพรุ่งนี้ดี เขาคงไม่ต้องถือเนื้อไปสองกิโล และมองหาตาเฒ่านั่น และพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“สวัสดีครับ พ่อ ผมอยากจะแต่งกับลูกสาวพ่อ นี่เป็นของขวัญจากครอบครัวเจ้าบ่าวให้ครอบครัวเจ้าสาว เนื้อสองกิโล คงจะพอทำซาลาเปาได้”

ว้าว ถ้าเป็นอย่างนั้น อย่าว่าแต่ซูเซียงปิงที่จะลงมือเลย ซูจีก็คงจะตรงเข้ามาฆ่าฉัน!

เมื่อคิดถึงท่าทางโมโหของซูจี ฉินเฉาก็สั่น

จบตอน