พญาหงส์คืนชีพ

บุปผางามตรังตาเพียงใด

แต่ไร้ซึ่งผีเสื้อ มาโบยบิน

อนึ่งคิดใจหาย ข้าพลัดถิ่น

คณึงนึกคิดถึงคราที่เลยผ่าน

สายธารายังวนเวียนมีเหล่าปลา

แต่ใจข้านั้นแสนระทม

________________________________

ค่ำคืนแสงจันทร์ทรากระจ่างสว่างไสว

เสียงนกกาต่างร้องก้องดังไพร

ไฉนมิมีผู้ใดได้ยินเสียง

จันทร์ทราดวงดาวอยู่คู่เคียง

เรียงรายบนนภา

ดื่มสุราชมจันทร์อย่างสุนทรีย์

ข้าสตรีชาวบ้านที่โชคดี

เกิดมามีดวงดีแต่มิได้อยู่เคียงข้างชายที่รัก

ความพลัดพรากทำให้ข้าคิดถึง

คณึงนึกคิด ใจวังเวง

ค่ำคืนเงียบเหงาชวนระอา

_______________________________

ใครก็คิดพญาหงส์มิชรา

ดั่งเสมือนยาอมตะที่ยืนยาว

ค่ำคืนข้านั่งดูดวงดาว

แสนเศร้าหมองไร้คนอยู่เคียงข้าง

คนที่รัก พลัดพราก จำต้องจาก

แสนลำบาก ทุกแห่งหนวนกลับมา

รูปกายข้านั้นแก่และชรา

ไม่นานสังขาคงโรยรา

__________________________________

ฟ้าครื้มร้องสนั่นไปทั่วหล้า

แสงแวววับชวนคนนั้นหายหนี

คณึงคิดผีสางออกหากิน

สหายผู้คนที่ข้ารักต่างหายสิ้น

เพราะข้านั้นมีรูปกายที่ผิดไป

แสงสีร้อนรนดั่งไฟเผา

ข้าอดทนเพื่อใต้หล้ามิอาจถอย

ข้าอดทนวันที่ข้ารอคอย

แต่ตัวข้านั้นสายเกินไป

คนที่ข้านั้นรอมาแสนนาน

เพียงวันวานก็มาจาก

น้ำตาหยดอาบแก้มทั้งสองข้าง

คนทั่วหล้าครหาข้านั้นมิใช่คน

ปวดเร้าแสนระทม

ใจข้านี้ มิอาจเป็นคนที่ดี

_________________________________

กลางทุ่งหญ้านั้นแสนกว้างใหญ่

เสียงลมพัดใบหญ้าพลิ้วไสว

ดอกน้อยใหญ่โยกไปมา

ดั่งเสียงดนตรีดอกไม้เต้นระบำ

ผีเสื้อน้อย ผึ้งเอยต่างโผบิน

ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่เป็นพันลี้

ทุกชีวิต สัตว์น้อยใหญ่พิงอาศัย

แต่ไฉนเลยตัวข้าตัวคนเดียว

_____________________________

หลังจากที่ไท่หวงไท่เฮามาอยู่คนเดียว

ก็เริ่มป่วยและร่างกายทรุดโทรม บ่าวรับใช้หนีกลับกันหมด เหลือเพียงตัวคนเดียว

ที่นอนป่วยอยู่บนเตียง

ข้าช่างน่าสงสารยิ่งนักข้าใช้ชีวิตปกป้องบ้านเมืองมาทั้งชีวิตแต่บ้านเมืองมาทิ้งข้า