หยางเทียนนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับมาพร้อมกันต้าสง ปล่อยให้อาเปียวจัดการเรื่องคืนดาบฟ้าฟื้นให้กับกรมศิลปากรเพียงคนเดียว ระหว่างทางผอ.เฉียนคงก็โทรเข้ามา
“ หวังซานมันส่งคนมาจับ ครอบครัวเธอไปแล้ว มันฆ่าคนของเราไปสองคน อีกสองคนบาดเจ็บหนัก ฉันส่งคนติดตามพวกมันไปแล้ว พวกมันพาครอบครัวเธอไปไว้ที่ตึกนกนางแอ่น ตอนนี้คนของเรา เฝ้าคอยสังเกตการณ์อยู่”
“ ตายไปสองคนเลยหรือครับ”
“ ใช่ พวกมันร่วมมือกับ นักฆ่าจากถ้ำเสือถึง 4 คน คราวนี้ไม่ว่ายังไง มันไปไม่ปล่อยเธอเอาไว้แน่”
“ หวังซานโทรมาแล้ว มันต้องการหุ้นโรงพยาบาลหัวเฉียวทั้งหมด”
“ หากมันได้ไป มันไม่ปล่อยใครให้มีชีวิตรอดออกไปแน่ ระวังตัวด้วย”
“ ครับ ผอ.”
ผอ. เฉียนคง ที่อยู่ที่สำนักงาน นำลูกแก้วสื่อสารออกมา แล้วใช้มือปาดลูกแก้วออกไป พบว่า มีภาพเฮโลแกรม ของ อาจารย์คิ้วเขียว กำลังนั่งสมาธิอยู่
“ ศิษย์พี่ ครั้งนี้หยางเทียน เจองานยากแล้ว ให้ข้าไปช่วยเขาดีไหม”
“ ไม่ต้อง หากเรื่องแค่นี้เขายังแก้ไขไม่ได้ เขาก็ไม่ใช่ผู้ถูกเลือกแล้ว”
“ แต่พลังของเขายังไม่ถึงขั้นเลย ข้าเกรงว่า?”
“ ไม่ต้องห่วงเขา ในกายของเขามีมหาเทพคอยปกป้อง คนที่ข้าห่วงคือศัตรูของหยางเทียนต่างหาก”
“ ข้าคงจะห่วงเขามากไปเอง” ผอ.เฉียนคงปิดการสื่อสาร แล้วได้แต่หวังว่าเหตุการณ์จะผ่านไปได้ด้วยดี
หยางเทียนมาถึงที่ตึกนกนางแอ่น ก็มืดแล้ว ผู้คนในตึกสูง 20 ชั้น ต่างปิดไฟมืด มีเพียงแสงไฟส่องไปที่ตัวนกนางแอ่นตัวใหญ่ที่เป็นโลโก้บริษัท และมีชั้นบนสุดที่ยังคงเปิดไฟอยู่ มีคนของสำนักงานเมฆขาวเข้ามาหาหยางเทียนแล้วรายงานว่า
“ พวกมันจับ ตัวประกันเอาไว้ชั้นบนสุด มีคนร้ายอยู่ ห้าสิบคน ทุกคนติดอาวุธปืนกลทั้งหมด แต่มีอยู่ สี่คนน่าจะเป็นคนของถ้ำเสือ คนแรก พันร่างด้วยโซ่เหล็กติดมีด อีกคนที่สองไม่เห็นมีอาวุธ แต่สวมถุงมือสีขาวเอาไว้ คนที่สามแต่งกายคล้ายพวกนินจา มีดาบสองเล่ม คนสุดท้าย สวมผ้าคลุมทั้งตัว ไม่รู้ว่ามีอาวุธอะไร”
หยางเทียนรอสักพัก เจนนิสก็ขับรถเอาเอกสารมาให้
“ นี่คือเอกสารที่ เรารวบรวมได้ในขณะนี้ แต่ว่าเรื่องนี้ ให้ฉันแจ้ง ตำรวจดีไหม”
“ ไม่ต้อง คุณกลับไปเถอะ ที่เหลือผมจัดการเอง”
“ ได้ค่ะ” เจนนิสกลับไป หยางเทียนก็เข้าไปในตึกแต่เพียงผู้เดียว แล้วให้ต้าสงรออยู่ด้านล่าง กับ พวก
หยางเทียนเข้าไปในตึก ก็พบกับ คนของหวังซานเข้ามาตรวจค้น พบปืนของหยางเทียนกับมีดพก แล้วยึดเอาไว้ พวกมันพาหยางเทียนขึ้นลิฟท์ ไปจนถึงชั้นบนสุด ด้านบนมีคนถืออาวุธครบมือ 50 คน มีนักฆ่าจากถ้ำเสือ อีกสี่คน
มีหวังซานนั่งเด่นเป็นประธาน ส่วนแม่ และถิงถิง กับเสี่ยวซาน ถูกจับมัดมือและปิดปากเอาไว้ อยู่ข้างๆ มัน หยางเทียนเห็นเสี่ยวซานที่อายุไม่ถึงสี่ขวบ น้ำตาไหลเป็นคราบ ถูกพวกมันจับมัดเอาไว้ด้วย ก็สงสารหลานสาวจับใจ เลือดขึ้นหน้าทันที
“ แม้แต่เด็กน้อยขนาดนี้ พวกแกยังจับมัดเอาไว้อีก”
“ ก็เด็กมันร้องเสียงดัง ฉันไม่ชอบ อย่าพูดมาก เอาใบโอนหุ้นมาเดี๋ยวนี้”
หยางเทียนจะเข้าไปใกล้ๆ มัน แต่ลูกน้องของมันเข้ามาขวางเอาไว้ พร้อมกับ แย่งกระเป๋าเอาไปให้เจ้านายของมัน
หยางเทียน หลับตา จับพิกัดคนทั้งหมดเอาไว้ แต่ไม่สามารถจับพิกัดได้พร้อมกันทั้งหมด เพราะจะทำให้ แม่ น้อง กับเสี่ยวหลานเป็นอันตรายไปด้วย
หยางเทียนปล่อยเข็มปลิดวิญญาณลงมาในแขนเสื้อ พอหวังซานเปิดกระเป๋าก็แสดงสีหน้ายินดี ก่อนที่มันจะส่งสัญญาณให้จัดการ กับ หยางเทียน ทั้นในนั้นหยางเทียนก็ปล่อยเข็มปลิดวิญญาณปลิวว่อนไปทั่ว ทำให้ คนของหวังซานที่ควบคุมตัวประกันเอาไว้ ถูกเข็มปลิดวิญญาณตายไปเป็นกลุ่มแรก หยางเทียนพุ่งเข้าไป หมายจะจับตัวของหวังซานเอาไว้เป็นตัวประกัน แต่มีโซ่มีดบิน พุ่งเข้ามาขวางเอาไว้ หยางเทียนหลบไปอย่างหวุดหวิด แล้วยิงปืนสวนกลับไป ถูกร่างของนักฆ่าจากถ้ำเสือกระเด็นไป แล้วเข้าประชิดตัวของ หวังซานได้ แล้วจ่อปืนไว้ที่หัวของมัน แล้วแกะเชือกให้ถิงถิงก่อน
ถิงถิงแกะเชือกให้กับ เสี่ยวซานกับแม่เรียยร้อย ก็ค่อยมายืนที่ด้านหลังหยางเทียน
“ ลุงเทียน สู้ สู้” เสี่ยวซานน้ำตายังไหลอาบแก้ม เข้ามากอดขาหยางเทียนแน่น แล้วยังพูดเชียร์หยางเทียนอีก ไม่ได้สนใจเลยว่า ด้านหน้า มีพวกร้ายมันถือปืนกลเกือบสี่สิบกระบอก จ่อมาที่ลุงเทียน
“ พี่ต้าสง ส่งคนขึ้นมาชั้น 20 มารับตัวประกันเร็ว”
“ แกไม่รอดหรอก ปล่อยฉันไปดีกว่า มิเช่นนั้น ฉันจะสั่งยิงพวกแกทิ้งให้หมดเลย”
หวังซาน ถูกปืนจ่อหัว ยังไม่กลัวอีก
“ หัวแกก็จะระเบิดก่อนใคร อยากลองดูก็ได้ บอกให้พวกมันถอยไปให้หมด”
หยางเทียนรู้สึกว่า พวกที่ถือปืนกลนั้น เชื่อฟังถอยออกไป แต่นักฆ่าจากถ้ำเสือนั้นไม่ยอมถอยเลยสักคน หยางเทียนสะกัดจุด จนร่างของหวังซาน ไม่สามารถขยับตัวได้ แล้วให้ปืนถิงถิงจ่อหัวหวังซานแทน ซึ่งถิงถิงก็จับปืนมือสั่นริกๆ อย่างจำใจ
หยางเทียนเดินออกไป เผชิญหน้ากับ นักฆ่าจากถ้ำเสือ ทั้งสี่คน ซึ่งคนที่ถูกยิงกลับลุกขึ้นมายืนได้ปกติ เพราะกระสุนที่ยิงไปนั้น ถูกโซ่เหล็กที่มันพันเอาไว้ทั่วร่าง แม้แต่กระสุนเจาะเกราะยังยิงไม่เข้า!
“ นักฆ่าจากถ้ำเสือ จะเข้ามาพร้อมกันเลยไหม”
“ แกฆ่าคนของเราไปแล้วหลายคน ครั้งนี้ไม่ว่าด้วยวิธีใด แกต้องตาย” ชายสวมชุดคลุมทั้งตัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
แล้วชายคนแรก ก็เหวี่ยงโซ่มีดบินก็พุ่งใส่หยางเทียนเป็นอันดับแรก หยางเทียนหลบอย่างรวดเร็ว แล้วสาดกระสุนปืนสวนกลับไป เป้าหมายกลางหน้าผากของมัน แต่ว่า มันกลับมีหมวกเกราะสวมเอาไว้ กระสุนไม่อาจเจาะผ่านไปได้ แล้วชายที่สวมถุงมือขาว ก็ถูมือเข้าหากัน เกิดไฟลุกขึ้นที่มือ ทั้งสองข้าง แล้วขว้างลูกไฟ ใส่หยางเทียน หลายสิบลูก หยางเทียน กระโดดหลบได้อย่างรวดเร็ว แต่คนที่สามกลับขว้างอาวุธลับนินจา เป็น ดาวกระจาย พุ่งใส่หยางเทียนอีก หยางเทียน ก็หลบหลีกได้อย่างรวดเร็ว แล้วเข้าระยะประชิด นักฆ่าโซ่มีดบินเป็นคนแรก แล้วใช้ปืนจ่อเข้าที่หู แล้วลั่นไก
เปรี้ยง !! นักฆ่าโซ่มีดบิน ถึงกับตายคาที่ ร่างเอียงกระเท่เร่ ลงไปนอนกับพื้น
นักฆ่ามือเพลิงเห็นเช่นนั้น ก็พุ่งเข้ามาอัดลูกไฟใส่ แต่หยางเทียนก็หลบได้ มันจึงเข้าระยะประชิด แล้วตะปบใส่ร่างของหยางเทียน หมายจะเผาให้ตายทั้งเป็น แต่ว่าหยางเทียน ยิงสวนเข้าไปปากของมัน ในระยะเผาขน เปรี้ยง ๆ ๆ !!
หยางเทียนกดไปสามสี่นัด ร่างของมันหงายท้อง ตายไปอีกคน
ส่วนนินจานักฆ่า กลับมาโผล่ที่ด้านหลังหยางเทียน แล้วแทงสวนใส่หลังของหยางเทียน แต่ว่าหยางเทียนรู้อยู่แล้ว เลยกลิ้งตัวไปข้างหน้า แล้วเหวี่ยงเข็มปลิดวิญญาณกลับไป ร่างของมันหายไป
แต่หยางเทียนยังคงรู้สึกว่ามีอันตรายกำลัง พุ่งตัวออกมาจากทางด้านหลัง พอหยางเทียนหันหลังไป พบชายคลุมหน้า ปล่อยฝ่ามือที่มีกรงเล็บโลหะออกมา ฉึก !! กรงเล็บโลหะ แทงเข้าหน้าอกหยางเทียนจน กรงเล็บทะลุหลัง หยางเทียน ยิงสวนใส่ชายคลุมหน้าจนหมดแม็ค แล้ว ก็กระเด็นออกมา เลือดไหลนองที่พื้น ผ้าคลุมของนักฆ่าคนที่สี่ ก็หลุดออก ที่แท้มันเป็นมนุษย์จักรกล แขนและขา เป็นจักกล ลำตัวและใบหน้า คือมนุษย์แต่สวมเกราะโลหะเอาไว้
ต้าสงขึ้นมาพอดี เห็นหยางเทียนบาดเจ็บ ก็จะเข้ามาช่วย
“ ไม่ต้อง รีบพาพวกเขาไปก่อน”
“ ลูกเทียน พี่ใหญ่ ลุงเทียน” ทุกคนเห็นหยางเทียนบาดเจ็บก็ร้องออกมาอย่างตกใจ
“ ไปเร็ว” หยางเทียนไล่พวกเขาไป โดยที่เขาเอาตัวของหวังซานขวางเอาไว้
จนพวกเขาออกจากห้องชั้นบนได้
“ ไม่มีประโยชน์หรอก วันนี้แกต้องตายหยางเทียน” นักฆ่านินจา ขว้างโซ่ตะขอ เข้าใส่หยางเทียน โดยที่ยังมีหวังซานเป็นตัวประกัน โซ่ตะขอเลยเกี่ยวที่ไหล่ของหวังซาน แล้วมันก็ถูกกระชาก จนเลือดสาด กระเด็นไปหาลูกน้องของมัน
หวังซานกลิ้งไปตามพื้น เกือบตาย เลยแค้นมากที่ถูกทำเช่นนี้เลยตะโกนสั่งลูกน้องไปว่า
“ ฆ่าแม่งให้หมดเลย” ลูกน้องกระหน่ำยิง ทั้งหยางเทียน กับ นักฆ่าจากถ้ำเสือทั้งสอง เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!! หยางเทียนหลบกระสุนวิ่งไปตามผนังห้องอย่างว่องไว ส่วนเจ้านินจา ก็หายวับตามหยางเทียน ยกเว้น นักฆ่าจักรกล กลับ ต้านรับกระสุนปืนกลเอาไว้ได้ แล้วมันก็ ใช้แขนอีกข้างที่ ยิงปืนกลวงแหวนเข้าใส่พวกของหวังซาน เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ !! คนของหวังซานตายเกลื่อนไปหมด
ส่วนนินจานั้น ก็ไล่หลัง หยางเทียนอย่างกระชั้นชิด แล้วหยางเทียนก็หมุนตัวกลับมา ส่วนนินจาก็ฟันดาบใส่หยางเทียนทันที เปรี้ยง !! หยางเทียนคว้าเอา สไนเปอร์ ออกมาจากแหวนมิติ ซัดเข้าหน้าผากของนินจาระยะเผาขน จนหัวระเบิดลอยไปกลางอากาศ ตายคาที่ เกราะที่สวมกันหน้าผากเอาไว้ก็ช่วยไม่ได้ หากเจอกระสุนปืนยิงช้างนี้เข้าไป
หยางเทียนหันปืนหมายจะยิง เจ้าจักรกลตัวนี้ แต่ว่ามันเร็วกว่ามา เข้ามาระยะประชิด แล้วต่อยหยางเทียน จนกระเด็นไป หยางเทียนเอาปืนสไนเปอร์มาต้านรับ ถึงกับหักงอใช้ไม่ได้ เจ้ามนุษย์จักรกล กระโดดกระทืบหยางเทียนซ้ำ แต่ว่าไม่โดนหยางเทียนซึ่งหลบไปได้ แล้วเตะเคลื่อนไหวอย่างเร็ว แล้วเตะเข้าที่ขาของมันจน ขาเหล็กขาดสะบั้น มันงงมากไม่รู้ว่าขามนุษย์ทำไมเตะทีเดียวขาจักรกลของมันขาดได้
มันหารู้ไม่ว่า ตอนนี้ ขาหยางเทียน เป็นขาเทพเจ้าไปแล้ว พอมันล้มลงเท่านั้น มันก็ถูกพลังเท้าช้าง กระทีบใส่หน้าอกทีเดียว เสื้อเกราะถึงกับแตกละเอียด ซี่โครงมนุษย์ถึงกับหัก กระอักเลือดออกมา หยางเทียนกระทืบเข้าที่หัวของมันอีกที
คราวนี้ทั้งเกราะและหัว ล้วนเละเป็นเนื้อเดียวกันไปเลย
หยางเทียนมองหา หวังซาน แล้วก็พบว่า มันกำลังตะเกียกตะกายหนีไป ด้วยความหวาดกลัว ที่เห็นสภาพของลูกน้อง กลายเป็นซากศพไปหมดแล้ว
หยางเทียนจิกหัวมันขึ้นมา แล้วลากมันกลับมาในห้อง ที่มีซากศพเกลื่อนไปหมด
แล้วโยนมันไปนั่งเก้าอี้ของมัน แล้วเอาเปิดกระเป๋า แล้วนำเอกสารออกมา
“ เซ็นชื่อโอนหุ้นของแกทั้งมาซะ ถ้าไม่อยากตาย”
“ ถุย กูไม่เซ็น” หยางเทียนยิ้มอย่างใจเย็น แล้วหยิบเข็มออกมาแทงเข้าไปที่สมองของมัน ฉึก ! อ๊ากกกก !!!
“ นี่คือเส้นประสาทที่ใกล้สมองมากที่สุด ดังนั้น จึงรับรสสัมผัสการเจ็บปวดมากกว่าส่วนอื่นๆ แกไม่ต้องรีบเซ็นก็ได้ ฉันไม่รีบร้อน” หยางเทียนปักเข็มลงไปที่หัวอีกเข็ม อ๊ากกกก !!
“ ยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว”
“ แกนี่เป็นลูกของ หวังอี้จงหรือเปล่านะถึงได้หุ้นบริษัท หวังกรุ๊ปแค่ 10 % เท่านั้น พี่อีกสองคนของแก ได้ถึง 15% และ 20 %”
“ แกปล่อยฉันไปเถอะ ฉันให้หุ้นของฉันไปหมดแล้ว”
“ ยังก่อน โทรบอกพ่อของแกว่า ฉันขอหุ้นอีก 25 % แลกกับชีวิตของแก”
“ แกจะโลภมากไปแล้ว แค่10% นี่ ก็เกือบจะสองหมื่นล้านแล้วนะเว้ย นี่แกยังจะเอาอีกหรือไง” หยางเทียนตบหัวมันไป 1 ทีแล้วบอกว่า
“ ทำตามที่สั่งไว้ก็พอ”
“ พ่อฉันไม่ยอมแน่”
“ โทรไป.”
หยางเทียนในหวังซานโทรไปหา หวังอี้ชง
“ พ่อฉันถูกหยางเทียนจับ มันบอกว่าให้โอนหุ้นให้มัน 25% เป็นค่าชดเชย พ่อช่วยฉันด้วยนะ”
“ บัดซบ งานแค่นี้ก็ทำพลาด ไปตายซะ ไม่ต้องโทรมาอีก”
หวังอี้ชงวางสายเฉยเลย
“ พ่อ พ่อ เฮ้ยวางสายแบบนี้ไม่ได้นะ”
“ พ่อแก ไม่เห็นมูลค่าในตัวแกเลย จบกัน อยู่ไปก็รกโลก ตายไปซะดีกว่า”
“ เดี๋ยว ๆ ขอฉันโทรไปหาเขาอีกที คราวนี้เขาต้องช่วยฉันแน่”
หวังซานโทรไปอีกหลายครั้ง แต่หวังอี้จงไม่รับสาย จนกระทั่ง หวังต้าเปียวพี่ชายคนโตรับแทน
“ พ่อ”
“ ฉันเอง”
“ พี่ใหญ่ บอกพ่อนะ หากไม่ช่วยฉันครั้งนี้ ฉันจะแจ้งตำรวจว่าพ่อเป็นคนฆ่าแม่ใหญ่กับหวังคุน ”
“ แกอย่าบ้านะ หวังซานรอฉันคุยกับพ่อก่อน” หวังต้าเปียวเงียบไปพักหนึ่ง แล้วก็บอกว่า
“ ไม่เกินครึ่งชั่วโมง จะให้คนเอาใบโอนหุ้นไปให้ แกอยู่ที่ไหน”
“ อยู่ตึกนกนางแอ่น”
“ โอเค ไม่เกินครึ่งชั่วโมง”
“ แกได้ยินแล้วใช่ไหม อีกครึ่งชั่วโมงเขาต้องมาช่วยฉันแน่” หยางเทียนสงสัย ทำไมหวังซานกล้าพูดแบบนี้
“ เรื่องนี้มันผ่านไปตั้งห้าปีแล้ว แกพูดเหมือนกับว่า แกมีหลักฐานว่าพ่อแกฆ่าฮูหยินใหญ่กลับลูกอย่างนั้นแหละ”
“ ไม่มีหลักฐานอะไรหรอก แต่ฉันนี่แหละคือพยานที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด”
หยางเทียนถึงกับอึ้งไปเลยที่รู้ความจริง แต่พอเวลาผ่านไปแค่สิบห้านาที ลางสังหรณ์อันตรายกำลังใกล้เข้ามา
หยางเทียนเห็นแสงแวบๆ ลอยมาแต่ไกล เป็นขีปนาวุธจากเฮลิคอปเตอร์ พุ่งเข้ามาสองลูก หยางเทียนหิ้วร่างของหวังซาน พุ่งตัวทะลุกระจกจากชั้นที่ 20 ลงมาพื้นดิน หวังซานตาเหลือกถลนร้องหาแม่ สติหลุดลอย ขีปนาวุธทั้งสองลูก พุ่งเข้าใส่ตึกชั้นที่ 20 ตูม !! ระเบิดแหลกรานหายไปทั้งชั้น
ไม่พอแค่นั้น ยังมีขีปนาวุธยิงออกมาอีก สองลูก เข้าชั้นที่ 10 ตูม ๆ !! ครืน !!!
ตึกขนาดยี่สิบชั้นลงมากองกับพื้นกลายเป็นเศษซากไปในพริบตา
หยางเทียน หิ้วร่างของหวังซาน ที่สลบไปแล้วให้กับต้าสง
“ พามันไปซ่อนตัวที่เซฟเฮ้าส์ของเราก่อนเดี๋ยวฉันโทร แจ้ง ผอ.เอง”
“ ลูกเทียนเป็นไงบ้าง ดูซิเลือดเต็มไปหมดเลย”
“ พี่ใหญ่ไปหาหมอก่อนไหม”
“ พี่ไม่เป็นไร เลือดของคนอื่น” หยางเทียน ถอดเสื้อทิ้งไป เผยให้เห็นร่างกายที่ปราศจากบาดแผลแม้แต่น้อย หยางเทียนนำเสื้อยีดมาสวมใส่แทน
“ลุงเทียน สุดยอดเลยค่ะ” หยางเทียนอุ้มเสี่ยวหลานขึ้นมาแนบอก ทั้งหมดมองสภาพตึกแล้ว รู้สึกว่าน่ากลัวยิ่งนัก
“ กลับบ้านกันเถอะ” หยางเทียนให้คนขับรถพาไปส่งบ้านทันที แต่ในใจคิดว่า
เจ้าเฒ่าหวังอี้ชงนี่ ช่างโหดเหี้ยมนัก แม้แต่ลูกตัวเองแท้ๆ ยังฆ่าทิ้งได้อย่างเลือดเย็น....
571K
