เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ภามเดินขึ้นไปที่ห้องทำงานชั้นสองของร้านไวน์วีตาเร่ ซึ่งพ่อค้าหนุ่มได้รออยู่ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป นอกจากอาคิมแล้วก็ยังมีหญิงสาวอีกสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชามุมห้องอีกด้วย ซึ่งไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหนแต่เป็นมีอาน้องสาวของฮาคิม และแม่มดสาวผมดำในชุดชาวบ้านธรรมดาที่ชายหนุ่มได้พบตั้งแต่อยู่ที่โรงจอดรถม้า “มาสักทีนะ ไปไหนมาล่ะนี่?” พ่อค้าหนุ่มถามเกษตรกรที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง“ก็เรื่องด่วนนิดหน่อยน่ะ ว่าแต่เรื่องที่เจ้าจะคุยด้วยนี่คือ...” ภามเหลือบสายตาไปมองหญิงสาวอีกสองคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะน้ำชา เพื่อเป็นสัญญาณถามว่าเรื่องที่จะคุยนั้นเป็นความลับหรือไม่“สองคนนั้นก็อยู่ในแผนของเราด้วยนั่นแหละ มานั่งจิบชาคุยกันเถอะ” ฮาคิมพาเพื่อนไปนั่งร่วมโต๊ะกับหญิงสาวทั้งสอง“สวัสดีตอนบ่ายมีอา แล้วก็สวัสดีคุณผู้หญิง” ภามทักทายหญิงสาวทั้งสอง พวกเธอก็ลุกขึ้นถอนสายบัวตามมารยาทผู้ดี แต่ชายหนุ่มไม่รู้จักชื่อของแม่มดผมดำที่ค่อนข้างจะแต่งตัวเซ็กซี่ แม้ว่าจะอยู่ในชุดชาวบ้านก็ตาม“พวกเจ้ายังไม่รู้จักกันสินะนางคือเพื่อนสนิทของมีอา นามว่าบีดีเลีย เรโคลเต้ ส่วนชายผู้นี้คือภาม ที่ข้าเคยเล่าให้ท่านฟังยังไงล่ะ” ฮาคิมแนะนำชายหญิงทั้งสองให้รู้จักกัน“เรโคลเต้? ท่านเป็นญาติกับเจ้าเมืองงั้นหรือ?” ภามนั่งลงที่เก้าอี้พร้อมกับถามหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม ทำให้สองพี่น้องตระกูลวีตาเร่ต้องสบตากันอย่างไม่คาดหมาย พวกเขาไม่คิดว่าเกษตรกรหนุ่มจะถามเรื่องนี้ออกมา“ข้าคือบุตรีเพียงผู้เดียวของดยุคเรโคลเต้เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบคำถามชายหนุ่มไปตามตรงด้วยกริยาสุภาพสง่างามสมกับที่เป็นชนชั้นสูง ขัดกับท่าทางเอาแต่ใจเมื่อครั้งต่อสู้กับมังกรมายาในเทือกเขาแม็กซิมัสอย่างฟ้ากับเหว“อะ...อ่อที่แท้ก็เป็นท่านหญิงนี่เอง ไม่ต้องสุภาพกับข้าที่เป็นเพียงชาวไร่ชาวสวนก็ได้นะขอรับ” ภามตอบกลับแบบสุภาพ และแสดงท่าทางที่ไม่ได้ประหลาดใจมากนัก ซึ่งต่างกับชาวบ้านทั่วไปเช่นกัน“แต่ท่านภามนี่ช่างแตกต่างจากชาวไร่ชาวสวนมากเลยนะเจ้าคะ ดูเหมือนว่าท่านจะรู้มารยาทในการเข้าสังคมเป็นอย่างดี และค่อนข้างจะมีความคุ้นเคยเสียด้วยซ้ำ” แม้หญิงสาวจะกล่าวชื่นชมชายหนุ่ม แต่ภามก็รู้สึกว่าเธอต้องการรู้จักตัวตนของเขามากกว่า“ข้าเคยเป็นทหารมาก่อนก็ต้องเคยเข้าร่วมสมาคมกับชนชั้นสูงบ้างเป็นบางครั้งน่ะขอรับ” ภามกล่าวออกไปด้วยรอยยิ้มรู้ทัน แต่ยังไม่ทันที่บีดีเลียจะตอบกลับเกษตรกรตรงหน้า หญิงสาวอีกคนก็ขัดบทสนทนาขึ้นมาก่อน เพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศการจิบน้ำชายามบ่ายที่ไม่ได้มีเรื่องเร่งด่วนอะไร “เดี๋ยวข้ารินน้ำชาให้นะเจ้าคะท่านภาม” มีอากล่าวขึ้นพร้อมกับยกกาน้ำชาเทลงแก้วตรงหน้าชายหนุ่ม ซึ่งภามก็รู้เจตนาของหญิงสาวเช่นกัน จึงได้ยกชานั้นขึ้นมาจิบเล็กน้อย“อืม...กลิ่นหอมดื่มแล้วสดชื่นดีจริงๆ ข้าคงต้องหามาปลูกบ้างแล้วสินะ” ชายหนุ่มหันกลับไปยิ้มให้มีอา“ใช่แล้วล่ะชานี้มาจากดินแดนทางใต้ ตอนนี้ถือว่าเป็นของราคาแพงทีเดียว เมื่อเจ้ารู้สึกสดชื่นแล้วเราก็มาเข้าเรื่องธุระกันเถอะ” ฮาคิมกล่าวกับภามแต่ก็ส่งสายตาไปปรามบุตรสาวเจ้าเมืองไว้ด้วย เพื่อไม่ให้เธอกล่าวนอกเรื่อง“ว่ามาเลยสิ” เจ้าของฟาร์มตอบแบบสบายๆ“เจ้ายังคงไม่ได้จองโรงแรมสินะ คืนนี้เจ้าก็มาค้างคืนที่บ้านข้าก็แล้วกัน” พ่อค้าหนุ่มเชื้อเชิญสหาย“อืม...ได้สิถ้าไม่เป็นการรบกวนนะ” ภามตอบรับแบบไม่คิดอะไรมาก“ไม่รบกวนอยู่แล้ว บ้านของข้ายินดีต้อนรับสหายเสมอ แต่เรื่องธุระสำคัญก็คือข้าอยากให้เจ้าปลูกวิติสให้กับข้าในจำนวนมาก พร้อมกับการผลิตไวน์ให้กับข้าด้วย” ฮาคิมกล่าวเข้าเรื่องธุรกิจ“หืม? แต่ข้าไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องปลูกวิติส หรือการทำไวน์เลยนะ เครื่องมือต่างๆข้าก็ไม่มี” ภามประหลาดใจที่ฮาคิมอยากให้เขาทำสิ่งที่ไม่ถนัด“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่ถนัด ข้าจึงให้มีอาไปคอยควบคุมการทำงานทั้งหมดยังไงล่ะ” พ่อค้ายิ้มแล้วเหลือบมองไปทางน้องสาวของตนเล็กน้อย“ว่าไงนะ!? ให้มีอาไปดูแลงานที่ฟาร์ม หมายความว่าเจ้าจะให้นางไปอยู่ที่ฟาร์มเป็นปีเลยอย่างนั้นเหรอ?” ภามประหลาดใจกับความคิดของพ่อค้าตรงหน้าเป็นอย่างมาก“ใช่แล้วล่ะ ข้าหวังว่าบ้านของเจ้าจะยินดีต้อนรับสหายเสมอเช่นกันนะ ภาม” ฮาคิมกล่าวย้ำเกษตรกรหนุ่มในเรื่องที่เขาต้อนรับภามที่บ้านเช่นกัน“โธ่! เจ้าพ่อค้าหน้าเลือดเอ๊ย! ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเงื่อนไขสัญญาการแบ่งผลประโยชน์เป็นยังไงล่ะ” ภามส่ายหัวให้กับคำพูดของฮาคิม แต่เขาก็มีความสนใจในธุรกิจนี้เหมือนกัน จึงเปลี่ยนท่าทีแล้วถามเข้าเรื่องต่อโดยไม่รีรอ“เอ้า! นี่เจ้าจะไม่ลังเลสักหน่อยเหรอ? แล้วยังมาถามเรื่องส่วนแบ่งหน้าตาเฉย ชิ! คุยกับพวกรู้ทันนี่ไม่สนุกเลย” ฮาคิมกล่าวอย่างเซ็งๆภาม และฮาคิมคุยธุรกิจกันสักพักถึงสิ่งที่ต้องทำในกระบวนการผลิตแบบคร่าวๆ และยังไม่ได้กล่าวถึงการแบ่งผลประโยชน์แต่อย่างใด เพราะเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนต้องใช้เวลาในการตัดสินใจ รวมทั้งเป็นเวลาน้ำชาที่มีแขกอยู่ด้วย จึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องทั่วไปให้ทุกคนได้มีส่วนร่วมในบทสนทนา แต่ในงานเลี้ยงน้ำชาเล็กๆนี้ ฮาคิมก็มีจุดประสงค์แอบแฝงบางอย่างด้วย นั่นก็คือเขาต้องการให้ภาม และบีดีเลียได้รู้จักกัน เพราะในอนาคตยังมีธุรกิจต้องทำร่วมกันอีกมากมาย จนในที่สุดพ่อค้าหนุ่มก็ได้บอกความจริงต่อภามว่าสายของเขาในที่ว่าการเมืองก็บุตรีของดยุคนั่นเอง และสิ่งที่ฮาคิมทำให้แม่มดผมดำต้องประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ ครอบครัวมูเน่ถูกพาหนีโดยเกษตรกรหนุ่ม และไปอยู่ที่ฟาร์มกับเขาด้วย ซึ่งทำให้หญิงสาวต้องมองภามใหม่อีกครั้ง ถึงความสามารถที่ไม่ธรรมดา นอกจากด้านการเพาะปลูกนอกฤดูที่ฮาคิมเคยเล่าให้ฟังแล้ว เธอจึงเริ่มเชื่อที่ว่าชายหนุ่มเคยเป็นทหารมาก่อน ในการพูดคุยช่วงจิบน้ำชาครั้งนี้มีอาเป็นผู้ฟังที่ดี เธอไม่ค่อยพูดอะไรแต่ก็จับตามองปฏิกิริยาของภาม และบีดีเลียอยู่ตลอดเวลา เพราะเธอยังกลัวว่าทั้งสองจะระแวงกันอยู่ แต่สุดท้ายกลับคุยกันถูกคอจนเธอไม่ได้พูดอะไรเลย ทั้งที่เธอตั้งใจจะวางแผนงานคร่าวๆ ก่อนจะไปอยู่ที่ฟาร์มกลางหุบเขากับชายหนุ่ม(จริงเหรอ?) ภามที่เริ่มจะไม่มีอะไรคุยแล้วก็บังเอิญนึกเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้ “ฮาคิมเจ้ารู้จักพ่อค้าเคลย์ แห่งกลุ่มการค้าโอเมก้ารึเปล่า?” ชายหนุ่มถามขึ้นตามตรง“รู้จักสิ เอ้ะ! หรือว่ามันมาขอซื้อผลผลิตจากเจ้า!” พ่อค้าหนุ่มถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“ฮ่ะๆๆ ทำไมเจ้าต้องทำหน้าตกใจอย่างนั้นด้วย เจ้าหลังค่อมนั่นไม่ได้มาขอซื้ออะไรจากข้าทั้งนั้นแหละ ว่าแต่ท่านหญิงไม่ได้บอกเหรอว่ามันแอบเข้ามาทำอะไรในโรงจอดรถม้าของเจ้า” ภามกล่าวจบก็หันไปมองหน้าบีดีเลีย“เอิ่ม...พอมีอาชวนข้าดื่มชาเมื่อครู่ ข้าก็ลืมบอกท่านฮาคิมไปเลย แล้วท่านภามรู้ได้ยังไงเจ้าคะว่าข้าเห็นเจ้าเคลย์” ท่านหญิงพอเจอเพื่อนก็ลืมเสียสนิท และยังแปลกใจที่ภามก็รู้เรื่องด้วย“คนที่ชื่อเคลย์นั่นสะกดรอยตามข้ามาจากสมาคมการค้าแล้ว แต่ข้ารู้ตัวก่อนเลยซ้อนแผนแอบสะกดรอยมันบ้าง ปรากฏว่าเจ้านั่นตั้งใจเอากล่องเรดาห์ติดตามตัวมาติดไว้ใต้เกวียนของข้าซะงั้น” ภามอธิบายเหตุการณ์ให้ทุกคนฟัง“เรดาห์ติดตามตัว มันคืออะไร?” ฮาคิมสงสัย“เอิ่ม...ก็ประมาณอุปกรณ์เวทมนตร์ที่เอาไว้บอกว่าเป้าหมายอยู่ที่ไหนน่ะสิ” ชายจากต่างโลกพยายามนึกอธิบายถึงสิ่งที่เขาพบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 102

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 102

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้