บทที่ 13
ทุบสิคะ รออะไร
เมื่อทำเื่หย่าระหว่างหนิงฮวนและฟู่เจียจิ่นแล้วและทำเื่ตัดขาดบวกหนังสือแยกบ้านของหนิงฮุ่ยหมินเรียบร้อยหนิงฮวนจึงหันมาไล่ทุกคนออกจากบ้านด้วยความไม่พอใจ
"หย่าแล้วก็ไปจากบ้านหนิงเสียที จะมายืนกันอยู่ทำไมตรงนี้ รำคาญ!"
"คุณลืมไปหรือเปล่า แม่ยังไม่เอาสินเดิมกลับคืนเลยและที่สำคัญเงินกองกลางของบ้านก็มีส่วนของฮุ่ยหมินด้วยเหมือนกันคิดจะไม่ให้หรือยังไง" หนิงเหมยจูกระตุกยิ้มมุมปาก ยัง ยังไม่จบหรอก
"อะไร สินเดิมอะไร ในเมื่อหย่าแล้วก็ไปแต่ตัวสิอย่ามาวุ่นวายกับของในบ้านนี้ ฉันไม่ให้อะไรทั้งนั้น" หวยซินรีบพูด เธอรู้อยู่แล้วว่าฟู่เจียจิ่นนั้นมีสินเดิมอยู่เธอและสามีหาตั้งหลายครั้งแล้วแต่ไม่เจอ ไม่รู้ว่ามันเอาไปแอบซ่อนไว้ที่ไหน
"คุณก็พูดง่ายนะ ของของแม่ฉัน แม่ฉันมีสิทธิ์เอากลับไปอย่าหน้าด้านยึดเอาของคนอื่นแบบนี้ ฮุ่ยหมินคนที่พี่ให้ตามมามาด้วยหรือเปล่า" หนิงเหมยจูหันไปถามน้องชายเธอไม่อยากเสวนากับคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ เธอถือคติที่ว่าหัวเราะทีหลังดังกว่า
"มาครับพี่ใหญ่ ผมหามาได้สิบคน" หนิงฮุ่ยหมินบอกพี่สาว
"พี่ๆ รบกวนเดินไปกับแม่และฮุ่ยหมินในบ้านหน่อยนะไปช่วยแม่เอาสินเดิมขอแม่คืนมา ฉันมีค่าแรงให้"
"ไม่เป็ไรหรอกเหมยจู ช่วยๆ กัน พวกเราไม่คิดเงินแต่ถ้าเมื่อไหร่อยากหาแรงงานสร้างบ้านเรียกใช้พวกเราได้นะ" ชายคนหนึ่งพูดแค่พาน้าฟู่เจียจิ่นไปเอาสินเดิมในบ้านไม่ใช่งานหนักอะไรหนิงเหมยจูหันมองหน้าสามีว่าเอายังไง เธอไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครถึงแม้คนคนนั้นจะเป็คนดีก็ตาม เพราะเธอไม่อยากให้มาทวงบุญคุณกันทีหลัง
"ดีเหมือนกัน ฉันกับเหมยจูตั้งใจว่าจะสร้างบ้านใหม่ยังไงต้องรบกวนพวกนายด้วยนะ" ตงซีเฉินพูดแทนภรรยาชายหนุ่มทั้งหลายพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม อย่างน้อยๆพวกเขาก็มีงานทำก่อนจะเข้าหน้าหนาวแล้ว
ฟู่เจียจิ่นเดินนำทุกคนเข้าไปในบ้านพอมาถึงในห้องเธอให้ชายหนุ่มที่ตามมาช่วยรื้อเตียงออก จากนั้นพอเปิดไม้กระดานกลับเจอหีบเหล็กขนาดกลางสองหีบและหีบเล็กหนึ่งหีบหนิงฮวนและหวยซินตาลุกวาวก่อนจะมองหน้าฟู่เจียจิ่นด้วยความแค้นมิน่าทำไมก่อนหน้านี้พวกเขาจึงหาไม่เจอทั้งๆ ที่ไล่สองแม่ลูกไปอยู่ในห้องเก็บฟืนแล้วก็ตามแต่ต่อให้แค้นใจแค่ไหนแต่เพราะมีชายหนุ่มในหมู่บ้านยืนกันเยอะสองคนสามีภรรยาจึงไม่กล้าทำอะไร
"หมดแล้วหรือยังคะแม่ ฮุ่ยหมินของเก่าไม่ต้องเอามาพรุ่งนี้พี่จะพาพี่ซีเฉินไปโรงพยาบาลพวกเราค่อยเข้าอำเภอกันนายค่อยแวะไปซื้อของตัวเองแล้วก็ของแม่ เอาแต่ของสำคัญและอุปกรณ์การเรียนของนายก็พอแล้ว"
หนิงเหมยจูะโบอกน้องชายแต่ก่อนที่จะพูดอะไรต่อกลับเห็นกลุ่มชายหนุ่มที่มาพร้อมกับค้อนและไม้ใหญ่ในมือเดินเข้ามาหาตงซีเฉินหนิงเหมยจูกลัวว่าสามีจะโดนทำร้ายจึงเดินออกมาขวางไว้จนตงซีเฉินจับมือภรรยาแล้วหัวเราะเบาๆ
"ไม่ต้องกลัว นี่สหายพี่และคนงานของเขา เขาเป็ช่างรับสร้างบ้านพี่คิดว่าเหมยจู้าใช้ช่าง พี่เลยให้คนไปตามมาให้สหายพี่รับงานทั้งก่อสร้างและทำลายทิ้ง" ตงซีเฉินพูดกับภรรยาหนิงเหมยจูยิ้มกว้าง เธอตั้งใจจะทุบในส่วนที่ต่อเติมทิ้งจริงๆแต่ยังคิดไม่ออกว่าจะทุบยังไงที่ให้เหลือแต่โครงบ้าน
"ฉันต้องขอโทษทุกคนด้วยนะ ใครจะคิดว่าเป็ช่างกันล่ะก็เห็นเดินพุ่งตรงมาที่พี่ซีเฉิน ฉันกลัวว่าพี่ซีเฉินจะถูกทำร้ายแต่ว่าหากพวกพี่เป็ช่างตอนสร้างบ้านฉันฝากพี่ๆ ทั้งสิบคนนี้เข้าเป็แรงงานด้วยนะฉันรับปากพวกพี่เขาไว้แล้ว"
"ได้สิ แต่ว่าอาเฉินภรรยานายตลกเหมือนกันนะคิดได้ยังไงว่าพวกฉันจะมาทำร้ายนายหากใช้ค้อนนี่ทุบรับรองพวกฉันได้ไปอยู่ในคุกข้อหาฆ่าคนตายแน่ๆว่าแต่ให้เด็กน้อยไปตามฉันมาพร้อมอุปกรณ์ทุบทิ้งแบบนี้จะให้ฉันทำอะไร"สหายของตงซีเฉินคนหนึ่งถามขึ้น แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันมองหน้าเพราะไม่เข้าใจ
"นายถามเหมยจูเลยว่าให้ทุบตรงไหน" ตงซีเฉินให้สหายถามภรรยาเขามีหน้าที่ประสานงานให้เท่านั้น ที่เหลือให้หนิงเหมยจูภรรยาเขาตัดสินใจ
"พวกพี่รอก่อนนะคะ เพราะบ้านหลังนี้ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ของแม่ฉันแต่มันมีเงินสินเดิมของแม่ที่แม่ใช้จ่ายออกไปดังนั้นฉันเลย้าเอาสินเดิมแม่กลับไปทั้งหมดลุงหัวหน้าหมู่บ้านฉันทำแบบนี้ไม่ผิดใช่ไหมคะไม่ว่ายุคสมัยไหนบ้านสามีหรือครอบครัวสามีไม่มีสิทธิ์ที่จะใช้ในส่วนของสินเดิมภรรยาหรือว่าลูกสะใภ้นำติดตัวมาใช่ไหมฉันทำแบบนี้ถือว่าไม่ผิดใช่หรือเปล่า"หนิงเหมยจูหันไปถามหัวหน้าหมู่บ้านคงด้วยท่าทางไม่รู้เื่แต่สายตานั้นบอกได้เลยว่าเธอรู้ทุกอย่างเต็มอกเพียงแค่อยากได้ยินคำยืนยันเท่านั้น
"ใช่ จริงอย่างที่เหมยจูบอก ไม่ว่าจะเป็ทรัพย์สินอะไรที่ซื้อหรือใช้จ่ายด้วยเงินสินเดิมของฟู่เจียจิ่นเธอสามารถเอากลับได้เพราะมันคือทรัพย์สินของเธอ" หัวหน้าหมู่บ้านคงยืนยันและยังมีพ่อเฒ่าที่มาเป็พยานต่างก็ยืนยันว่าคือเื่จริง
"แต่ปัญหาอีกส่วนหนึ่งของใช้ในบ้านต่างๆก็เป็เงินจากสินเดิมของแม่ทั้งนั้น แต่ว่าฉันและพี่ซีเฉินกำลังจะสร้างบ้านใหม่ขนไปก็ไม่มีที่เก็บฉันจึงอยากให้ ลุงป้าน้าอาทั้งหลายที่อยู่ตรงนี้ใครอยากได้อะไรเข้าไปขนเอาได้เลยค่ะ ฉันอนุญาต เดี๋ยวจะให้แม่บอกว่ามีอะไรบ้างไม่ต้องเสียเงินจ่ายเลย สักเหมาหรือเฟินเดียวก็ไม่ต้อง ฉันยกให้ฟรี"
"ของใช้ในบ้านทุกชิ้นไม่ว่าใครสั่งทำขึ้นมาแต่เป็เงินจากสินเดิมของฉันทั้งนั้นทุกคนสามารถหยิบไปได้เลยฉันอนุญาต เหมยจูสร้างบ้านเสร็จฉันค่อยซื้อให้ใหม่"
สิ้นเสียงของหนิงเหมยจูและฟู่เจียจิ่นชาวบ้านแตกฮือต่างก็มองหน้ากันว่าจะเอายังไง เพราะยังกลัวว่าจะผิดกฎหมายที่เข้ามาเอาของบ้านคนอื่นแบบนี้พอเห็นว่าหัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้าให้ชาวบ้านจึงพากันเข้าไปในบ้านโดยไม่ฟังเสียงกรีดร้องของสองแม่ลูกบ้านหนิงเลย
หนิงเหมยจูยืนมองด้วยรอยยิ้มเอาสินี่แค่อย่างแรกยังไม่จบหรอกนะเธอจะให้สหายของสามีทุบไม่เหลือจนอยู่ไม่ได้เลยคอยดูสิ
"แกนังเจียจิ่น แกกล้าดียังไงให้คนเข้าไปเอาของในบ้านแกอย่าอยู่เลยฉันขอสู้ตายกับแก" หวยซินที่โมโหจนเืขึ้นหน้ารีบพุ่งตัวเข้ามาหาฟู่เจียจิ่น แม้ว่าหวยซินจะพุ่งมาแบบรวดเร็วจนคนอื่นห้ามไม่ทันแต่ด้วยสายตาและความรวดเร็วของหนิงเหมยจูเธอรีบพุ่งมาที่แม่ก่อนจะสะบัดมือปัดไปเต็มแรง
"แม่คะมีอะไรติดผมไม่รู้ เพียะ!!"หนิงเหมยจูแกล้งทำเป็ใก่อนจะหันกลับไปมอง
"อุ้ย! ขอโทษนะฉันไม่เห็น ฉันกำลังจะปัดอะไรไม่รู้ออกจากผมแม่ใครจะคิดว่าเธอจะอยู่ตรงนี้"
"แม่เดี๋ยวหนูไปดูหน่อยนะว่ายังมีอะไรเหลืออีกบ้างเราจะได้เอาสินเดิมอย่างต่อไป" หนิงเหมยจูหมุนตัวกลับแต่เท่านั้นเหยียบเอามือของหวยซินเต็มแรงอีกเหมือนกันก่อนจะบดขยี้ซ้ำอย่างหนัก จนหวนซินต้องร้องขอความช่วยเหลือ
"โอ้ย เจ็บๆๆ ช่วยด้วยนังเหมยจูมันทำร้ายฉัน"
"คุณนี่สมองกลับแล้วนะ ใครจะไปทำร้ายคุณ แล้วมีคนบ้าที่ไหนลงไปนอนกับพื้นฉันไม่ได้มีตาล่างนะที่จะมองเห็น" หนิงเหมยจูพูดจบก็กระทืบเท้าไปอีกครั้งก่อนจะมองเข้าไปในบ้านเห็นว่าแทบไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆเธอจึงบอกกับสหายของสามีเสียงดังเพราะสมควรแก่เวลาแล้วนั่นจึงทำให้หนิงฮวนล้มทั้งยืนเพราะไม่คิดว่าหนิงเหมยจูจะทำอย่างที่พูด
"พี่ๆ คะ รออะไรคะ ทุบสิคะ ทุบอย่าให้เหลือ!"
*******************
117
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)
