มหาศาสตรากู้แผ่นดิน

ตอนที่49 ฝึกซ้อมต่อสู้กับไอ้แดงและไอ้บุญ (2)

ในที่สุดไอ้แดงก็ต้องยอมแพ้ให้กับใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาของกล้วยแต่อันที่จริงแล้วเพราะทั้งพระฤๅษีคงและขมิ้นต่างก็จ้องมองมาที่มันด้วยสายตาที่ไม่พอใจดังนั้นมันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับเป็นคู่ซ้อมคนแรกให้กับกล้วยอย่าช่วยไม่ได้........

เย้!!

“พี่แดงสุดยอดที่สุดเลย มีพี่แดงเป็นคู่ซ้อมแบบนี้ข้าจะต้องเก่งขึ้นอย่างแน่นอน!” เมื่อเห็นไอ้แดงยอมรับเป็นคู่ซ้อมแล้วกล้วยก็เปลี่ยนสีหน้าของเขาจากเศร้าๆ เป็นยิ้มอย่างร่าเริงในทันที........

“เลิกชมข้าได้แล้วไอ้หนูกล้วย! เพราะยังไงข้าก็จะไม่อ่อนข้อให้กับเอ็งดอกการต่อสู้ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์จริงหรือเป็นแค่การซ้อมถ้าไม่เอาจริงและมัวแต่คิดเล่นๆ นั่นอาจจะเป็นการนำพาความตายมาสู้เอ็งได้ดังนั้นแล้ว ข้าจักสู้ให้เต็มที่ เอ็งก็ด้วยไอ้หนูกล้วย!”

ไอ้แดงเปลี่ยนท่าทีของมันเป็นจริงจังขึ้นในทันทีราวกับว่าไอ้แดงก่อนหน้านี้กับไอ้แดงในตอนนี้เป็นคนละคนกันอย่างนั้นแหละซึ่งไอ้แดงตอนนี้ดูเท่และมีความสง่าน่าเคารพมาก.......

“ข้าเข้าใจแล้วพี่แดง ข้าจักไม่ทำให้พี่แดงผิดหวังเลย มาเริ่มกันเถอะ!!”

ดี!

“งั้นก็เข้ามาเลย ข้าจะต่อให้เอ็ง...........เห้ยยยยย!!!”

ปัง!ปัง! ปัง!!

ยังไม่ทันที่ไอ้แดงจะได้พูดจบกล้วยก็พุ่งเข้าไปใกล้ๆ ตัวไอ้แดงแล้วอย่างรวดเร็วรวมถึงเหวี่ยงขาออกไปเพื่อเตะที่ลำตัวของไอ้แดงแต่เพราะไอ้แดงเป็นถึงนักรบระดับหัวหมู่ขั้นกลางและผ่านการต่อสู้มาบ้างแล้วมันจึงมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ดีเยี่ยม ทำให้สามารถป้องกันลูกเตะต่อเนื่องของกล้วยเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด........

ครืด!ครืด! ครืด!!

แต่ด้วยแรงเตะของกล้วยนั้นก็ทรงพลังและรุนแรงอย่างมากไอ้แดงจึงต้องถูกทำให้ถอยทุกครั้งที่ต้องรับลูกเตะเอาไว้ นอกจากจะรุนแรงแล้วความเร็วและจังหวะในการเตะก็ยังสมบูรณ์แบบจนไม่สามารถหาช่องว่างในการโต้กลับไปได้อีกด้วย........

“ไอ้หนูกล้วยหยุดก่อน! นี่เอ็งไม่คิดจะให้ข้าตั้งหลักบ้างเลยหรือเยี่ยงใดวะ?!”จนในที่สุดไอ้แดงก็ทนไม่ไหวมันรีบบอกให้กล้วยหยุดเตะก่อนเพื่อให้ตัวมันตั้งตัวเตรียมพร้อมให้ดีกว่านี้.......

ปัง!

“ไม่ได้ดอกพี่แดง! ก็พี่แดงบอกเองไม่ใช่เหรอจ๊ะว่าให้ข้าทำให้เต็มที่ถึงแม้ว่านี่จะเป็นการซ้อมแต่ศัตรูของเราคงไม่ปล่อยให้เรามีเวลาตั้งหลักเพื่อส่วนกลับมาหรอกใช่หรือไหมจ๊ะพี่แดง”แน่นอนว่ากล้วยไม่ยอมหยุดเตะตามที่ไอ้แดงขอ กลับกันเขากลับพูดย้อนกลับไปตามคำพูดของไอ้แดงที่ได้กล่าวเอาไว้ซะดูดีก่อนหน้านี้แทน........

อ๊ะ!!

ปัง!ปัง! ปัง!

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป.........

แฮะ!แฮะ! แฮะ!!

“นี่แน่ใจนะว่าเอ็งเป็นนักรบระดับหัวหมู่ขั้นต้นไม่ใช่กลางเหมือนกับข้า?นี่เอ็งสู้ได้พอๆ กับข้าโดยไม่เสียเปรียบเลยนะ ทั้งๆที่ข้าก็ใช้ความสามารถออกไปทั้งหมดแล้ว นี่เอ็งจะยังเป็นมนุษย์อยู่ใช่ไหม?”

หลังจากที่ผ่านไปครึ่งชั่วโมงในที่สุดทั้งสองก็หยุดการต่อสู้กัน เพราะต่างคนต่างก็หมดพลังจนเหนื่อยหอบเพราะทั้งคู่ใช้ทุกอย่างที่มีในการซ้อมต่อสู้ครั้งนี้แต่ถึงอย่างนั้นผลที่ออกมาก็ยังไม่มีใครชนะหรือแพ้ขนาดไอ้แดงใช้พลังทั้งหมดของมันออกมาแล้ว และแถมตัวมันยังมีพลังสูงกว่ากล้วยขั้นหนึ่งด้วยแต่มันก็ยังทำได้แค่เสมอกับกล้วยเท่านั้น.......

ซึ่งนั่นทำให้มันอดสงสัยไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วกล้วยเป็นนักรบระดับหัวหมู่ขั้นต้นหรือว่าข้นกลางเท่ากับตัวมันกันแน่ทำไมถึงสู้ได้สูสีกับมันขนาดนี้........

“ข้าก็ต้องเป็นมนุษย์สิจ๊ะพี่แดงถ้าข้าไม่ใช่มนุษย์ป่านนี้ข้าคงมีเขี้ยวเหมือนพวกยักษ์หรือไม่ก็มีปีกเหมือนพวกเผ่าวิหค ไม่ก็มีเกล็ดเหมือนพวกเผ่ามัจฉาแล้วสิจ๊ะพี่แดงแต่ดูสิ! ตัวข้าไม่เห็นจักมีอะไรแบบนั้นเลยเช่นนั้นแล้วก็แสดงว่าข้าเป็นมนุษย์อยู่!”

กล้วยปรับลมหายใจของเขาให้คงทีก่อนที่จะตอบกลับไอ้แดงด้วยรอยยิ้มที่ดูพอใจเพราะการได้ฝึกซ้อมต่อสู้ตลอดครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานี้มันได้ทำให้ตัวเขาปรับสมดุลของพลังในร่างกายได้ดีมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมเขารู้สึกว่าเขาสามารถควบคุมแรงและกำลังทิศทางในการออกท่วงท่าได้ดีขึ้นและแถมพื้นที่เก็บพลังชาญในร่างกายของเขาก็ยังขยายเพิ่มมากขึ้นด้วย........

แปะ!แปะ! แปะ!

ดี!ดีมาก!

“ทั้งสองคนกลับมาพักก่อนรอให้ไอ้หนูกล้วยมันพื้นพลังก่อนแล้วค่อยซ้อมกันต่อ” พระฤๅษีคงตบมือเบาๆ สามครั้งก่อนที่จะเรียกทั้งสองกลับมานั่งพักเพื่อฟื้นพลัง จากนั้นจึงหันไปมองที่ไอ้บุญและถามขึ้นมาว่า“ไอ้บุญ! เอ็งคิดว่าการต่อสู้เมื่อครู่นี้เป็นเยี่ยงใดบ้าง?” และนั่นก็คือสิ่งที่พระฤๅษีคงอยากจะถามไอ้บุญและอยากรู้ว่าไอ้บุญเห็นอะไรบ้าง.......

“เรียนท่านอาจารย์! การต่อสู้เมื่อครู่นี้ถ้าไอ้หนูกล้วยแข็งแกร่งมากกว่านี้อีกเสียหน่อย คนที่แพ้จักต้องเป็นไอ้แดงอย่างแน่นอนหนึ่งเพราะไอ้แดงเสียสติไม่อาจควบคุมความคิดของตนเองได้เมื่อเห็นไอ้หนูกล้วยโจมตีอย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่อยู่ในสามัญสำนึกสองเพราะไอ้แดงมันคิดว่าตนเองแข็งแกร่งกว่าไอ้หนูกล้วยหนึ่งขั้นนั่นเลยทำให้มันมองข้ามความแข็งแกร่งของไอ้หนูกล้วยไปแต่ในที่สุดไอ้แดงก็สามารถเรียกคืนสติกลับมาสู้ได้ แต่มันก็สายเกินที่จะเอาชนะได้ดังนั้นแล้วการต่อสู้จึงออกมาเสมออย่างที่เห็นขอรับท่านอาจารย์!”

ไอ้บุญอธิบายตามที่มันเข้าใจมันคิดว่าการต่อสู้นี้เป็นการต่อสู้ที่ดีเยี่ยมเลยถึงมันจะไม่ได้ยิ่งใหญ่แต่มันก็ทำให้ตนรู้ถึงพื้นฐานของความเป็นจริงในการต่อสู้นั่นคือไม่ควรประมาทศัตรูที่ระดับพลังต่ำกว่าต้นเองเพราะเราคงไม่รู้ว่าศัตรูคนนั้นจะมีพลังเหนือสามัญสำนึกแบบกล้วยหรือไม่.......

“เป็นการอธิบายที่ดีเอ็งสามารถมองออกได้ขนาดนี้นับว่าเอ็งมีสายตาที่ใช้ได้เลย แล้วเอ็งคิดว่าถ้าเอ็งได้สู้กับไอ้หนูกล้วยหลังจากนี้เอ็งคิดว่าจะเอาชนะไอ้หนูกล้วยได้หรือไม่?” พระฤๅษีคงยังคงถามต่อไปด้วยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยซึ่งเขาไม่สนใจเลยว่ากล้วยและไอ้แดงจะฟังอยู่หรือไม่......

“ข้ามีความมั่นใจอย่างมากว่าจะเอาชนะไอ้หนูกล้วยได้!” ไอ้บุญคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบอย่างมั่นใจว่าตนสามารถเอาชนะกล้วยได้เพราะเขารู้แล้วว่ากล้วยนั้นเป็นคนที่ดุดันในการโจมตีและมีความเร็วที่สูงไม่แพ้กันแต่เขาก็มีวิธีการของตัวเขาเองเพื่อใช้รับมืออยู่.......

ดี!

“งั้นหลังจากไอ้หนูกล้วยฟื้นพลังเสร็จแล้ว พวกเอ็งก็เริ่มสู้กันได้เลยสำหรับคนที่ชนะ.....ข้าจะมอบเศษขมิ้นกายาเหล็กอายุสิบปีก้อนนี้ให้พวกเอ็งน่าจะรู้ว่าขมิ้นกายาเหล็กนั้นมันมีคุณสมบัติอะไรใช่ไหม? ถึงแม้ว่าจะมีเพียงแค่เศษเสี้ยวนิดเดียวแต่มันก็ยังทำให้ร่างกายของพวกเอ็งแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก ดังนั้นแล้ว.......จงพยายามเข้าล่ะ!”

พระฤๅษีคงหยิบเอาเศษขมิ้นกายาเหล็กอายุสิบปีออกมาจากย่ามของตนเพื่อเป็นรางวัลให้กับผู้ที่ชนะการต่อสู้หลังจากนี้ซึ่งขมิ้นกายาเหล็กนั้นเป็นสมุนไพรวิเศษที่มีพลังช่วยให้ผู้ที่กินมันเข้าไปมีร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นเหมือนกับเล็กยิ่งอายุของมันเยอะ ประสิทธิภาพของมันก็ยิ่งสูงขึ้น.......

อ้า!

“ทำไมท่านอาจารย์ไม่เอาออกมาก่อนหน้านี้ละขอรับ!ไม่งั้นข้าคงเอาชนะไอ้หนูกล้วยไปแล้วแล้วแบบนี้ข้าก็ต้องอดได้สิขอรับท่านอาจารย์!” แน่นอนว่าไอ้แดงย่อมไม่ยอมรับเพราะมันสู้กับกล้วยไปแล้ว ถ้าเกิดว่าพระฤๅษีคงเอาขมิ้นกายาเหล็กออกมาก่อนหน้านี้มันคงไม่ปล่อยให้เสนอแน่......

“เอ็งจะบ่นไปทำไมวะไอ้แดง!ยังไงเอ็งก็ต้องขึ้นไปเป็นคู่ซ้อมให้กับไอ้กล้วยอีกรอบอยู่ดีดังนั้นเมื่อถึงรอบของเอ็งข้าก็มีของรางวัลเช่นกันตอนนี้หุบปากและเลิกรบกวนสมาธิของหลานข้าซะ!”พระฤๅษีคงตอบกลับไอ้แดงด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่เขาก็ไม่ได้โกรธหรือไม่พอใจอย่างใดเขาก็แค่แสดงออกไปเฉยๆ เพื่อให้ไอ้แดงเงียบเสียงเลิกรบกวนกล้วย.........

ส่วนกล้วยนั้นเขาไม่ได้สนใจเลยว่าพระฤๅษีคงและไอ้แดงกับไอ้บุญคุยอะไรกันเพราะในตอนนี้เขากำลังนั่งทำสมาธิเพื่อฟื้นฟูพลังกายและพลังชาญที่เสียไปอยู่รวมถึงนึกถึงการต่อสู้ก่อนหน้านี้กับไอ้แดงด้วยเพราะเขาคิดว่าตัวเขายังมีข้อบกพร่องอยู่ดังนั้นแล้ว.......เขาจึงต้องทบทวนและแก้ไข้ข้อบกพร่องเหล่านั้นให้หมดก่อนที่จะขึ้นไปซ้อมต่อสู้กับไอ้บุญ..........

อีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป........

บู้มมมมมมมมมมม!!

หือ?

หลังจากที่กล้วยใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงในการฟื้นฟูพลังกายและพลังชาญในที่สุดพลังกายของเขาก็ฟื้นฟูกลับมาเต็มร้อยอีกครั้งรวมถึงพลังชาญที่เสียไปและส่วนที่ขยายเพิ่มขึ้นมาก็ถูกเติมจนเต็มแล้วเช่นกันนอกจากนั้นระดับพลังของเขาก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นจนเกือบจะเทียบได้กับนักรบระดับหัวหมู่ขั้นกลางอีกด้วยซึ่งคาดว่าคงอีกไม่นานเขาคงสามารถทะลวงผ่านไปสู่ขั้นกลางได้......

“ดูเหมือนว่าพลังของหลานจะฟื้นฟูกลับมาเต็มร้อยแล้วสินะ?” พระฤๅษีคงหันไปถามกล้วยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความพอใจก่อนที่จะถามต่ออีก “หลานพร้อมที่จะสู้ต่อหรือยัง? ตอนนี้ไอ้บุญมันรอที่จะสู้กับหลานจนไม่อาจที่จะอยู่นิ่งได้แล้วหากยังคงปล่อยไปเยี่ยงนี้ ตาคิดว่ามันคงลงแดงตายเสียก่อน!”ใจจริงพระฤๅษีคงก็ไม่ได้อยากจะเร่งกล้วยมากนักแต่เพราะตัวเขาเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่ากล้วยจะมีขีดจำกัดแค่ไหน.......

“หลานพร้อมแล้วขอรับท่านตา!” แน่นอนว่ากล้วยเองก็พร้อมและอยากต่อสู้เช่นกันเพราะในหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานั้นไม่เพียงแต่เขาจะสามารถกู้คืนพลังกายและพลังชาญให้กลับคืนมาเขายังขัดเกลาทักษะการต่อสู้ของเขาใหม่ด้วยซึ่งเขามั่นใจว่าตัวเขาจะทำได้ดีกว่าเดิมและจะไม่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในความเสี่ยงโดยไม่จำเป็นด้วย.......

ดี!

“งั้นก็เข้าไปในลานซ้อมได้!”

ขอรับ!

ตุบตุบ!!

ทั้งกล้วยและก็ไอ้บุญต่างก็เดินเข้าประจำตำแหน่งในลานซ้อมพร้อมๆกัน ทั้งคู่ต่างก็ดูพร้อมอย่างมากโดยเฉพาะไอ้บุญ ตัวมันยังไม่ได้เสียพลังงานใดๆ ไปดังนั้นมันจึงมีความพร้อมมากกว่า แต่นั่นก็ใช้ว่ากล้วยจะไม่มีความพร้อมใดๆเขาเพียงแค่เก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้และทำตัวให้สงบนิ่งเท่านั้นซึ่งนี่เป็นกลยุทธ์ใหม่ที่เขาคิดขึ้นมาคือการทำตัวให้สงบนิ่งจนศัตรูมองไม่ออกว่าแท้จริงแล้วเราคิดอะไรอยู่กันแน่และนั่นจะทำให้ศัตรูเดาทางการโจมตีของเราได้ยากขึ้น..........

อึก!

และมันก็เป็นอย่างที่กล้วยคิดเอาไว้จริงๆด้วย เมื่อไอ้บุญจ้องมองไปที่กล้วยอย่างจริงจังมันก็สัมผัสได้ถึงความลึกลับและยากจะหยั่งถึงราวกับว่ามันกำลังจ้องมองหลุมดำอยู่อย่างนั้นแหละและยิ่งมันจ้องมองกลัวมากเท่าไหร่ หัวใจและลมหายใจของมันก็เริ่มที่จะไม่คงที่เหมือนเดิม.........

บ้าเอ้ย!!

‘ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าได้แพ้แน่ ไม่ได้! ข้าจักต้องเปิดก่อนเพราะเขาบอกว่าเปิดก่อนได้เปรียบ!’

ไอ้บุญถึงกับสติหลุดเลยมันไม่คิดว่ากล้วยจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ก่อนหน้านี้มันยังมีความมั่นใจว่าจะชนะกล้วยอยู่เลย แต่ในตอนนี้ความมั่นใจเหล่านั้นกลับหายไปหมดเพราะมันคิดว่ากล้วยจะต้องเข้ามาโจมตีก่อนเหมือนก่อนหน้านี้เหมือนที่ทำกับไอ้แดงและมันจะใช้โอกาสนั้นสวนกลับไปในจังหวะที่กล้วยขยับตัวแต่เมื่อเริ่มต่อสู้กันจริงๆกล้วยกลับไม่ขยับตัวและเอาแต่ยืนจ้องมองมาที่มันราวกับหินก้อนหนึ่งอย่างนั้นแหละ.........

ทว่าหินก้อนหน้านี้มันไม่ใช่หินธรรมดามันกลับเป็นหินที่ดูน่ากลัวและดูลึกลับจนน่าขนลุกและหากว่ามันยังคงปล่อยให้หินก้อนนี้ตั้งอยู่ต่อไปโดยไม่ทำอะไรตัวมันเองนั่นแหละจะเป็นฝ่ายที่พ่ายแพ้เพราะจิตหลุดจนควบคุมสติตัวเองไม่ได้........

ย๊าก!!!

[วิชามวยสี่บัญญัติกระบวนท่าที่หนึ่ง หมัดสะกดศัตรู]

แสยะ!!!

แต่แล้วรอยยิ้มที่เหมือนรอยยิ้มของมัจจุราชก็พลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกล้วยเมื่อไอ้บุญเริ่มขยับตัวและใช้ออกวิชามวยสี่บัญญัติเพื่อโจมตีเพราะกลัวได้รอคอยเวลานี้อยู่แล้ว เขารอให้ไอ้บุญเริ่มโจมตีก่อนโดยคำนวณความน่าจะเป็นและทุกกระบวนท่าวิชาต่อสู้เอาไว้ทุกอย่างแล้วดังนั้นไม่ว่าไอ้บุญจะใช้วิชาต่อสู้ใดและกระบวนท่าไหนออกมาเขาก็พร้อมจะรับมือและส่วนกลับไปตามรูปแบบที่เขาได้คิดเอาไว้.......

[วิชามวยสี่บัญญัติกระบวนท่าที่สอง ศอกสกัดกั้น]

ปั๊ก!!!

โอ้ย!!!!!!