ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

 ทันทีที่การประลองจบลง

เจ้าสำนักเซียนประกาศก้อง "อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าแคว้นพยัคฆ์ จะเป็นที่จัดงานประลองสงครามร้อยแคว้น พวกเจ้าเตรียมสภาพร่างกายให้พร้อมต่อสู้ให้มากที่สุด น่าจะมีจอมยุทธ ราวๆ 300คนเข้าร่วมงานประลอง หลายๆ แคว้นเองก็คงส่งเหล่าอนุชนเข้าร่วมงานประลองนี้เหมือนกัน"

เจ้าสำนักเซียนเอ่ยเตือนอีกครั้ง "พวกเจ้าอย่าประมาทการประลองครั้งนี้เป็นอันขาด พวกจอมยุทธที่หลบซ่อนเองก็น่าจะมาเข้าร่วมงานประลองครั้งนี้ คนพวกนี้ไม่อาจคาดเดาได้ พวกเขามักมาสร้างชื่อที่งานประลองสงครามร้อยแคว้น เป็นประจำ"

หลังจากที่เจ้าสำนักพูดเสร็จ ก็จากไปทันที

รอบลานกว้างเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย พวกเขาต่างอยากรู้ กลุ่มคนที่ถูกเรียกว่า จอมยุทธหลบซ่อน คือกลุ่มคนแบบไหนกันแน่

ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยพูด "ตระกูลข้าก็ส่ง จอมยุทธเข้าร่วมงานประลองครั้งนี้ด้วย หนึ่งในนั้นมีจอมยุทธหลบซ่อน อยู่ด้วยคนหนึ่ง เขาไม่ยอมเลื่อนขั้นพลังกษัตริย์ เอาแต่สะสมรากฐานจนแข็งแกร่งกว่าระดับวีรชนทั่วไป"

"ข้าก็เคยได้ยิน ว่ากันว่าคนพวกนี้ ถึงจะอยู่ขั้นพลัง วีรชนแต่ก็สามารถฆ่าขั้น กษัตริย์ได้ จอมยุทธพวกนี้ คิดว่าหากฐานพลังแข็งแกร่งมากเท่าไร ภายภาคหน้าจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น พวกเขาจึงไม่รีบร้อนเลื่อนขั้นพลัง"

"ข้าว่าพวกมันเหมือนคนบ้ามากกว่า ไม่ยอมเลื่อนขั้นพลังเพื่อจะมาต่อสู้กับพวกเราที่เป็นอนุชนรุ่นเยาว์"

ชายหนุ่มเอ่ยพูด "ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า เหมือนพวกเราอยู่คนละระดับกับคนพวกนี้"

กลุ่มพวกอี้เฉิน ซีเผิง และคนอื่นๆ ที่ได้เข้าร่วมงานประลอง เมื่อได้ยินพวกเขาคุยกัน พวกเขาถึงกับหน้ามืดทะมึน

ชิงอี้เอ่ยพูด"คนพวกนี้ สะสมฐานพลังเป็นเวลานานไม่แปลกที่จะแข็งแกร่ง"

ปาโม่จือยิ้ม "ข้าก็อยากรู้พวกมันจะเก่งกาจขนาดไหนกันเชียว"

อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ "ถึงกับชนะขั้นกษัตริย์ได้ ก็ไม่ธรรมดาแล้วละ พวกเจ้าก็ระวังตัวด้วย"

เวินรั่วเจียงเอ่ยพูด "ข้าได้ยินว่างานประลองจะให้เลือกคู่ต่อสู้เอง สลับกันเป็นฝ่ายท้าประลองหากโชคร้ายถูกคนกลุ่มนั้นท้าประลองก็จบเห่ หลายๆ คนหน้าจะเลือกเลี่ยงท้าคนกลุ่มนี้"

ซีเผิงเอ่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง"คนพวกนี้น่าจะชอบการต่อสู้ พวกเขาต้องเก็บคนเก่งๆ ไว้ต่อสู้รอบท้ายๆ เป็นแน่ พวกเจ้าไม่ต้องกังวล"

พวกเขาต่างพยักหน้า ให้กับคำพูดของซีเผิง หากรีบกำจัดคนเมีฝีมือก่อน การประลองคงจะไม่สนุก พวกเขาต้องเก็บคนเก่งๆ ไว้ต่อสู้ทีหลังเป็นแน่

.......
ก่อนที่พวกเขาจะเดินแยกย้ายกลับที่พักของตน เพื่อเตรียมพร้อมต่อสู้

อี้เฉินที่กลับที่พักของเขาไป  ตัวเขาครุ่นคิดอย่างหนัก หากเกิดเรื่องไม่คาดคิด มีคนมาแย่งชิง อาวุธ ระดับ จักรพรรดิ

ตัวเขาไม่น่าจะปกป้องตัวเองได้เป็นแน่ แต่ถ้าเขาใช้อาวุธ ระดับ จักรพรรดิ ได้ละก็

ก็อาจปกป้องตัวเองก็เป็นได้ ตัวเขาถึงคิดที่จะเข้าไปหยิบยืม พลังจาก อาวุธ ระดับ จักรพรรดิ ของเมี่ยนจือ มาใช้อย่างน้อยตัวเขาก็จะปกป้องตัวเองได้  ตั้งแต่ที่อี้เฉิน ใช้หน้ากากของเมี่ยนจือ นางไม่เคยให้พลัง อาวุธ ระดับ จักรพรรดิ กับเขาสักครั้ง

อี้เฉินดำดิ่ง เข้าไปภายในทะเลความรู้ของเขา หมายเจรจากับนาง ตรงๆ

เมี่ยนจือที่ถูกกักขังอยู่ในกรงสีทอง เมื่อนางเห็นอี้เฉินเข้ามา ใกล้ๆ นางไม่มีท่าทีสนใจอี้เฉินแม้แต่น้อย นั่งอ่านตำราที่อยู่ในมือต่อไป

อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าให้ข้ายืมพลัง อาวุธ ระดับ จักรพรรดิของเจ้า ไว้ป้องกันตัวได้หรือไม่"

เมี่ยนจือไม่คิดจะสนใจอี้เฉินก่อนจะเอ่ยพูด " ถุยๆ นี่หรือคือการเจรจา แค่ปล่อยข้าออกไปเจ้ายังไม่กล้า ยังจะมาขอพลังจาก อาวุธ ระดับ จักรพรรดิของข้าอีก"

"แล้วถ้า ข้าปล่อยเจ้า ข้าจะไว้ใจคำพูดของเจ้าได้อย่างไร" อี้เฉินมองไปที่นาง นางดูไม่มีท่าทีอยากจะออกไปจากกรงขังจริงๆ งั้นหรือ อี้เฉินเริ่มครุ่นคิดหรือนางจะคิดใช้มารยาหญิง

แต่ทันทีที่อี้เฉินกวาดตามองไปที่ตำราเก่าที่อยู่ในมือของเมี่ยนจือ เขารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก มันดูเก่าแก่โบราณ ทำให้อี้เฉินเริ่มสนใจตำราที่อยู่ในมือของนาง

อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ "เมี่ยนจือเจ้าให้ข้าดู ตำราที่เจ้าอ่านได้หรือไม่"

    เมื่อเมี่ยนจือ เห็นอี้เฉินมีท่าที สนใจตำราที่นางอ่าน ตัวนางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีขอไปที "ถ้าอยากได้ตำราเล่มนี้ ก็ปล่อยข้าออกไป"

ตัวนางรู้ดีอี้เฉินไม่ปล่อยตัวนางไปแน่ ถึงอี้เฉินจะมีอาวุธ ระดับ จักรพรรดิ อย่างนางอยู่ก็ไม่อาจใช้ได้ถ้านางไม่อนุญาต

พวกเขาทั้งสองก็เหมือนอยู่ในจุดที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อีกคนก็เหมือนรอถูกฆ่าเมื่อมีใครรู้ความจริง

ส่วนอีกคนก็หนีไปไหนไม่ได้เหมือนติดในกรงขัง แต่จุดจบพวกเขาจะเหมือนกันคือตายหากมีคนรู้

อี้เฉินได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน ตัวเขายังไม่คิดปล่อยนางออกไปตอนนี้ แต่หากคิดแย่งชิงตำราจากนาง พวกเขาสองคนคงฆ่ากันตายไปข้าง เป็นแน่ "เจ้าได้มันมา จากไหน"

เมี่ยนจือรู้ดีอี้เฉินไม่ปล่อยนางออกไปง่ายๆ แน่ นางเองก็ไม่ได้ปิดบังเรื่องตำราเล่มนี้ "เจ้ายังจำได้หรือไม่ ที่ข้าสั่งให้เจ้าซื้อผลึกหิน ที่ร้านค้าแผงรอย ภายในผลึกหินมีตำราซ่อนอยู่"

นางเอ่ยพูดอีกครั้งอย่างไม่ปิดบัง "มันไม่มีประโยชน์กับเจ้าตอนนี้หรอก ตำราเล่มนี้มันบอกว่าหากยอมเสียสละร่างกายบางส่วนทิ้ง ร่างกายที่ศูนย์เสียไปจะเกิดใหม่ เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่"

"ตอนข้ายังมีชีวิตอยู่ ถือเป็นจอมยุทธ์สายแพทย์ที่เก่งกาจ ข้ายังไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน ข้าถึงสนใจตำราเล่มนี้เป็นอย่างมากเพื่อจะสร้างร่างกายของข้าขึ้นมา"

อี้เฉินได้ยินถึงกับตกตะลึง "นี่มันตำราเคล็ดวิชา บ้าอะไร ใครมันจะบ้าตัดร่างกายตัวเองทิ้งเพื่อสร้างใหม่ จะมีจอมยุทธฝึกฝนแบบนี้จริงๆ งั้นหรือ หากผิดพลาดขึ้นมาต้องใช้ โอสถสร้างร่างเนื้อ แก้ไขสถานเดียว"

เมี่ยนจือยิ้ม "ข้าถึงได้บอกว่า มันไม่สำคัญกับเจ้า เจ้ากล้าที่จะตัดอวัยวะของตัวเองทิ้ง แล้วรอให้มันงอกได้หรือไม่ หากทำได้ข้าจะให้ยืมพลังจากอาวุธ ระดับ จักรพรรดิ"

อี้เฉินได้ยินถึงกับส่ายหัว หากเขายอมเสียสละอวัยวะออกไป แล้วถ้ามันไม่ได้ผลตัวเขาไม่ต้องพิการหรอกหรือ ว่ากันว่า โอสถสร้างร่างเนื้อ เองก็หายากเช่นกัน ไม่รู้ทั้งดินแดนแห่งนี้จะมีซักกี่เม็ด เขาไม่อาจรับความเสี่ยง ฝึกฝนเคล็ดวิชาแบบนี้ได้

เมี่ยนจือ เอ่ยพูดอีกครั้ง"หากเจ้า ต้องการความจงรักภักดีจากข้า บางทีเจ้าต้อง ฝึกฝนวิชานี้" เมี่ยนจือยกยิ้มเจ้าเล่ห์ คิดจะใช้อี้เฉินเป็นหนูทดลองเคล็ดวิชา เสียเลย

อี้เฉินที่ได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน เขาไม่อาจเจรจากับเมี่ยนจือได้จริงๆ ก่อนอี้เฉินจะเลือนหายไปจากทะเลความรู้

เขากลับไปนั่งปิดขึ้นพลังรอวันที่งานประลองสงครามร้อยแคว้นมาถึง