"...การกักกันล้มเหลว... ตรวจพบสิ่งมีชีวิตชีวภาพ... เริ่มโปรโตคอลสุดท้าย... ปลดผนึก 'ผู้เก็บเกี่ยว'..."
เสียงสังเคราะห์ที่เยือกเย็นและเก่าแก่ยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันหลังสิ้นเสียงปืน มันเป็เสียงที่ปราศจากอารมณ์ใดๆ แต่กลับแฝงไปด้วยลางร้ายที่ทำให้แม้แต่ทหารผ่านศึกอย่างหน่วยหมาป่าเดียวดายยังต้องรู้สึกเย็นเยียบไปถึงกระดูกสันหลัง
ครืนนนนนนนนน!
เสียงที่ดังยิ่งกว่าเสียงใดๆ ที่พวกเขาเคยได้ยินดังขึ้นจากสุดปลายทางเดิน... ประตูบานมหึมาบานหนึ่งที่พวกเขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน... กำลังเริ่มปลดล็อก... มันไม่ใช่การเลื่อนเปิดที่เงียบเชียบเหมือนประตูบานอื่นๆ แต่มันคือเสียงของกลไกโบราณขนาดมหึมาที่กำลังบดขยี้กาลเวลาที่ผนึกมันไว้ แผ่นโลหะหนาทึบสั่นะเื ฝุ่นผงที่หลับใหลมานานนับหมื่นปีร่วงกราวลงมาจากเพดาน
"ถอยกลับไปที่ประตูทางเข้า! ตั้งแนวป้องกัน!" ลี ชุน ะโสั่งทันที สัญชาตญาณของเธอกรีดร้องว่าสิ่งที่กำลังจะออกมานั้นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับมือได้
ทีม "หมาป่าเดียวดาย" เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเป็ระเบียบ พวกเขาวิ่งกลับไปที่โถงกลางซึ่งเป็ที่ตั้งของแคปซูลแก้ว และตั้งแนวป้องกันโดยใช้ซากป้อมปืนและแคปซูลเป็ที่กำบัง อาวุธทุกกระบอกหันไปยังทิศทางเดียว... ปากอุโมงค์ที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัวนั้น
โนวายืนอยู่หลังลี ชุน หัวใจของเขาเต้นระรัว แต่ไม่ใช่ด้วยความกลัว... แต่เป็ความรู้สึก "คุ้นเคย" ที่น่าขนลุก เสียงสังเคราะห์นั้น... คำว่า "ผู้เก็บเกี่ยว"... มันปลุกบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของสัญชาตญาณเขาขึ้นมา... ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา... แต่เป็ของร่างกายนี้...
...ภาพของความโกลาหล...เสียงกรีดร้อง...เสียงของโลหะที่ถูกฉีกกระชาก...และเงาร่างสีดำที่เคลื่อนไหวรวดเร็วจนมองไม่ทัน...
"มัน... ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต..." เขากระซิบออกมาโดยไม่รู้ตัว
ลี ชุน หันมามองเขา "เ้าพูดว่าอะไรนะ?"
"มันคือเครื่องจักรสังหาร... ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ... 'เก็บเกี่ยว'..."
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ... มันก็ปรากฏตัวขึ้น
มันไม่ได้เดินออกมา... แต่มัน "ไหล" ออกมาจากความมืด
ร่างของมันทำจากโลหะผสมสีดำด้านที่ดูดกลืนแสงจนแทบจะมองไม่เห็นรูปร่างที่ชัดเจน มันมีลำตัวที่เพรียวยาวคล้ายแมลง แต่กลับเคลื่อนไหวด้วยขาที่แหลมคมราวกับใบมีดสี่ข้างซึ่งยึดเกาะกับผนังและเพดานได้อย่างอิสระ ทำให้มันเคลื่อนที่ได้สามมิติราวกับแมงมุมในฝันร้าย ที่ส่วนหัวของมันไม่มีดวงตา แต่มีเลนส์สีแดงก่ำขนาดใหญ่เพียงดวงเดียวที่กวาดสแกนไปทั่วห้องอย่างเงียบเชียบ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... แขนกลสองข้างที่ยาวและยืดหยุ่นได้ ที่ปลายแขนนั้นไม่ใช่กรงเล็บ... แต่เป็สว่านและใบมีดที่หมุนควงด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิวเบาๆ
มันคือ "ผู้เก็บเกี่ยว"... อาวุธชีวภาพสังหารอัตโนมัติที่ถูกออกแบบมาเพื่อกำจัดทุกชีวิตที่ไม่ใช่ผู้สร้างมัน
มันหยุดนิ่งอยู่ที่ปากอุโมงค์ เลนส์สีแดงของมันกวาดสแกนไปทั่วห้องอย่างละเอียด มันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีทันที... มันกำลังวิเคราะห์... ประเมินระดับภัยคุกคาม... และค้นหาเป้าหมายที่อันตรายที่สุด
"ยิง!" ลี ชุน สั่ง
เสียงปืนพลาสม่าและปืนไรเฟิลพลังงานิญญาดังขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง ลำแสงพลังงานพุ่งเข้าใส่ร่างของผู้เก็บเกี่ยวอย่างจัง!
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับน่าเหลือเชื่อ... เกราะสีดำด้านของมันไม่ได้สะท้อนหรือป้องกันการโจมตี... แต่มัน "ดูดซับ" พลังงานเ่าั้เข้าไป! พื้นผิวของมันเกิดเป็ระลอกคลื่นพลังงานจางๆ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดังเดิม
"การโจมตีพลังงานไม่ได้ผล!" โกสต์รายงานด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด "มันดูดซับพลังงานของเรา!"
"เปลี่ยนเป็ะุกายภาพ!" ไซเลนท์สั่ง
เสียงปืนกลหนักดังขึ้น ะุเจาะเกราะความเร็วสูงพุ่งเข้าใส่ร่างของมัน แต่ก็ทำได้เพียงแค่แฉลบออกไปพร้อมกับประกายไฟ ทิ้งไว้เพียงรอยขีดข่วนจางๆ บนเกราะที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ
ผู้เก็บเกี่ยวดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เลนส์สีแดงของมันมาหยุดอยู่ที่ "เบลซ" ซึ่งกำลังเตรียมจะขว้างะเิพลังงานสูง
และแล้ว... มันก็เริ่มเคลื่อนไหว
มันไม่ใช่การวิ่ง... แต่มันคือการ "หายตัว"
ร่างของผู้เก็บเกี่ยวพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์ธรรมดามองตามไม่ทัน มันวิ่งไต่ไปตามผนัง, ะโสลับไปยังเพดาน, และเคลื่อนที่ซิกแซกไปมาราวกับเงาที่จับต้องไม่ได้ เป้าหมายของมันคือเบลซ!
"เบลซ! ระวัง!" ลี ชุน ะโเตือน
แต่ก็สายไปเสียแล้ว... ผู้เก็บเกี่ยวมาถึงตัวเบลซในชั่วพริบตา แขนกลที่มีใบมีดหมุนควงตวัดเข้าใส่!
แต่หน่วยหมาป่าเดียวดายไม่ใช่ทหารธรรมดา... ไซเลนท์ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดพุ่งเข้าไปขวางไว้ เขายกแขนขึ้นป้องกัน ดาบพลังงานสั่นะเืปรากฏขึ้นจากปลอกแขนของเขาและรับการโจมตีนั้นไว้ได้ทันท่วงที!
เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น เกิดประกายไฟสว่างวาบ ไซเลนท์ถูกแรงปะทะมหาศาลซัดจนถอยหลังไปหลายก้าว
"เกราะของมันไม่ใช่โลหะธรรมดา... มันแข็งกว่าเพชรเสียอีก!" เขารายงาน
การโจมตีที่ถูกขัดขวางทำให้ผู้เก็บเกี่ยวเปลี่ยนเป้าหมายทันที มันหันมาเผชิญหน้ากับไซเลนท์ แขนกลอีกข้างที่เป็สว่านพุ่งเข้าใส่หมายจะเจาะทะลวงเกราะของเขา
ในขณะเดียวกันนั้นเอง... โนวาก็เคลื่อนไหว
เขาไม่ได้คิด... แต่ร่างกายของเขาตอบสนองไปเอง สัญชาตญาณของเขากำลังกรีดร้อง... ไม่ใช่ตอนนี้... ยังไม่ใช่จังหวะ... รอ...
เขาวิ่งอ้อมไปอีกด้านหนึ่ง ไม่ได้มุ่งไปที่ตัวผู้เก็บเกี่ยว... แต่เป็ซากของป้อมปืนอัตโนมัติที่ถูกทำลายไปก่อนหน้านี้
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทีม "หมาป่าเดียวดาย" พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อสกัดกั้นการเคลื่อนไหวของผู้เก็บเกี่ยว ลี ชุน ใช้กำลังภายในเสริมความเร็วของตัวเองเข้าปะทะโดยตรง ในขณะที่โกสต์คอยยิงสกัดจากระยะไกล และด็อกก็คอยยิงยาสลบฤทธิ์แรงใส่ข้อต่อของมัน แต่มันก็ดูเหมือนจะไร้ผลโดยสิ้นเชิง
ในขณะที่ทุกคนกำลังต่อสู้อย่างสิ้นหวัง... โนวาก็มาถึงซากป้อมปืน เขาวางมือลงบนแผงควบคุมที่ไหม้เกรียม...
...ภาพของวงจรพลังงาน...ภาพของคำสั่งสุดท้ายก่อนที่มันจะถูกทำลาย... "โอเวอร์โหลดแกนพลังงาน"...
เขารู้แล้วว่าต้องทำอะไร!
เขาไม่ได้พยายามจะซ่อมมัน... แต่เขาพยายามจะ "ทำลาย" มันให้สมบูรณ์!
เขาดึงสายเคเบิลพลังงานที่ขาดวิ่นออกมาสองสามเส้น แล้วต่อมันเข้ากับแกนพลังงานสำรองของป้อมปืนโดยตรง... เป็การลัดวงจรที่อันตรายและบ้าคลั่ง!
"ทุกคนหมอบลง!" เขาะโสุดเสียง
แกนพลังงานของป้อมปืนเริ่มเรืองแสงสีแดงก่ำและสั่นะเือย่างรุนแรง... มันกำลังจะะเิ!
ผู้เก็บเกี่ยวซึ่งมีเซ็นเซอร์ตรวจจับพลังงานที่เฉียบคม ััได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น มันละความสนใจจากไซเลนท์และหันมามองที่โนวา เลนส์สีแดงของมันหรี่ลง... มันได้เป้าหมายใหม่แล้ว...
มันพุ่งเข้าใส่โนวาด้วยความเร็วสูงสุด!
"โนวา! หนีเร็ว!" ลี ชุน ะโ
แต่โนวากลับยืนนิ่ง... เขากำลังรอจังหวะ...
สาม... สอง... หนึ่ง...
เขาทิ้งตัวลงกับพื้นและกลิ้งหลบไปด้านข้างในวินาทีสุดท้าย...
บึ้มมมมมมมมมมม!
แกนพลังงานของป้อมปืนะเิออกอย่างรุนแรง! คลื่นพลังงานมหาศาลซัดร่างของผู้เก็บเกี่ยวที่พุ่งเข้ามาเต็มๆ!
ร่างสีดำของมันถูกแรงะเิอัดกระแทกจนกระเด็นไปติดผนังห้องโถง เกิดเสียงโลหะบิดเบี้ยวดังลั่น มันแน่นิ่งไปชั่วขณะ...
"สำเร็จรึเปล่า?" เบลซถามอย่างมีความหวัง
แต่แล้ว... ขาที่แหลมคมของมันก็เริ่มขยับอีกครั้ง... เกราะของมันมีรอยไหม้และรอยร้าวปรากฏขึ้นหลายแห่ง... แต่มันก็ยังคงทำงานได้อยู่...
มันค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน เลนส์สีแดงของมันจับจ้องมาที่โนวาเพียงคนเดียว... ตอนนี้... มันไม่ได้มองเขาเป็แค่ "ภัยคุกคาม" อีกต่อไปแล้ว... แต่มันมองเขาเป็ "ศัตรู"
"เราสู้มันตรงๆ ไม่ได้!" ลี ชุน ตัดสินใจ "ถอย! เราต้องถอยกลับไปที่ประตูทางเข้า!"
ทีม "หมาป่าเดียวดาย" เริ่มยิงคุ้มกันและล่าถอยอย่างเป็ระบบ แต่ผู้เก็บเกี่ยวก็ไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาหนีไปง่ายๆ มันพุ่งตามมาอย่างไม่ลดละ คราวนี้การเคลื่อนไหวของมันดุดันและอันตรายยิ่งกว่าเดิม
พวกเขามาถึงโถงทางเข้าได้สำเร็จ... แต่สิ่งที่รออยู่กลับเป็ความสิ้นหวัง...
ประตูโลหะทรงกลมบานมหึมาที่พวกเขาใช้เข้ามา... ยังคงปิดสนิท... และไม่มีทีท่าว่าจะเปิดออก
"มันถูกล็อก!" ไซเลนท์รายงานหลังจากพยายามจะแฮ็กมัน "ระบบล็อกตัวเองหลังจากตรวจพบการกักกันล้มเหลว! เราติดอยู่ที่นี่แล้ว!"
ตึง!
ร่างของผู้เก็บเกี่ยวพุ่งเข้ามาและใช้ขาหน้าของมันทุบลงบนพื้นที่อยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่เมตร
ตอนนี้พวกเขาติดอยู่ระหว่างประตูที่ปิดตาย... กับเครื่องจักรสังหารที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย...
12K
