Pioneer Era

***ชายผู้ไม่ยอมแพ้ [โฮป]

หลังจากเถาวัลย์หนามสีแดงอันน่ากลัวหยุดเคลื่อนไหว พวกเราก็รีบเผ่นออกจากป่าแทบจะในทันที

พรุนใช้แขนสองข้างแบกร่างท่วมเลือดของลิลลี่กับเอซ แล้ววิ่งตามพวกเราโดยไม่มีแสดงท่าทีเหน็ดเหนื่อยให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

พละกำลังของเผ่ายักษ์สุดยอดชะมัด

ส่วนคนที่วิ่งตามหลังพวกเรามาติด ๆ คือกลุ่มของพวกชนเผ่าท้องถิ่น

น้ำตาจำนวนมากยังคงไหลนองจากใบหน้าของชายผมทองที่ชื่อไพไรต์ไม่หยุด

ภายในอ้อมกอดของเขามีศรีษะของโนอาร์ถูกอุ้มเอาไว้ ราวกับเป็นการโอบอุ้มเด็กทารกที่บอบบาง

เพราะว่าพวกเราไม่มีเวลามากพอจะเก็บกู้ศพได้ เลยทำให้เก็บกู้กลับมาได้เพียงแค่ส่วนหัวเท่านั้น

ดวงตาของแมวน้อยโนอาร์ยังคงเบิกกว้างอยู่ในอ้อมกอดของเขา

มันเป็นแววตาไร้ซึ่งแสงสว่าง เป็นดวงตาของคนตาย

ปิดเปลือกตาให้เธอหน่อยสิเฮ้ย...

ถ้าหากจะถือโทษใคร คงต้องโทษตัวมันเองที่แหกกฏของอาจารย์ แล้วล่อทุกคนออกมานอกเขตปลอดภัย

มันเองก็คงจะรู้ตัว เลยมีท่าทีต่อต้านพวกเราน้อยลงไปมาก

ให้ตายเถอะ ในที่สุดก็มีคนตายจนได้สินะ…

" (งานบุกเบิกมันอันตรายอย่างที่คิดจริง ๆ …) "

เคยคิดว่าเข้าใจดีว่ามันอันตราย แต่พอเห็นกับตา ก็ยิ่งเป็นการตอกย้ำถึงความอันตราย รวมไปถึงตอกย้ำความจริงว่าทำไม่แม่กับพ่อถึงตายในทวีปใหม่ระหว่างทำงานบุกเบิก ทั้งที่พวกเรามีเทคโนโลยีก้าวล้ำมากขนาดนี้แล้วก็ตาม

นี่ขนาดแค่ส่วนหนึ่งของทวีปยังอันตรายขนาดนี้ แล้วในพื้นที่ส่วนลึกจะไม่อันตรายทวีคูณมากไปกว่านี้อีกหรือ?

อย่าป่าเถาวัลย์เมื่อกี้ ต่อให้ขนเอารถหุ้มเกราะมา ผมยังไม่คิดว่าจะรอดกลับมาได้เลยนะ

ถ้าไม่ได้ความชั่งสังเกตุของแฟตช่วยเอาไว้ พวกเราคงตายเป็นปุ๋ยอยู่ในป่าไปแล้ว

ชีวิตบ้าบอชิบหาย เจอโกงสัญญา แล้วยังต้องมาเอาตัวรอดอย่างไม่จำเป็นแบบนี้อีก

กลับออกจากป่านี้แล้ว คงต้องไปเข้าวัดเข้าวาเพิ่มดวงกับเขาหน่อยบ้างแล้วละมั้ง...

"ตรงนั้นปลอดภัยค่ะ"

หนวดแมลงสองเส้นตรงหัวของแฟตขยับไปมาเล็กน้อย พร้อมกับชี้ไปทางทิศตะวันตกของป่า

ที่ตรงนั้น พวกเราได้พบกับสิ่งก่อสร้างประหลาดปรากฏอยู่หลังหนึ่ง

มันเป็นสิ่งก่อสร้างทรงกระบอกกลมสีขาวที่ดูทันสมัยผิดธรรมชาติ

รอบสิ่งก่อสร้างนั้นมีหุบเหวลึกที่ปล่อยไอร้อนมหาศาลออกมาล้อมเอาไว้โดยรอบ

ไอร้อนนั้นทำให้เชิงผาหินที่อยู่ด้านหลังของอาคารเป็นสีแดงฉาน

ส่วนผืนป่าสีแดงที่ปกคลุมหนาทึบนั้น ได้หยุดตัวลงห่างออกมาจากหุบเหวราวสี่เมตรได้

หุบเหวธรรมชาติที่ล้อมกรอบอาคารทรงกระบอกนั้น มีสะพานโปรงใสเชื่อมอยู่เส้นหนึ่ง

สะพานนั้นมีลักษณะเป็นโครงถักเส้นบางด้วยรูปทรงสามเหลี่ยมด้านเท่าจำนวนมาก

มันถูกสร้างจากวัสดุที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต แถมยังลอยอยู่ใจกลางอากาศโดยไม่ต้องพึ่งเสาค้ำหรือสิ่งอื่นใด

พื้น ผนัง และหลังคาของสะพานนั้น ถูกสร้างจากม่านพลังบางอย่างที่โปรงแสง

ม่านพลังนั้นแผ่ออกมาจากโครงถักประหลาดที่ว่า

ผมลองพยายามมองหาวัตถุต่อต้านแรงโน้มถ่วงที่เป็นเทคโนโลยีของเผ่าภูติ หรืออะไรสักอย่างที่อาจเชื่อมต่อกับเทคโนโลยีของพวกเรา แต่ก็ไม่พบอะไรที่มีลักษณะคล้ายกับสิ่งนั้นปรากฏอยู่สักที่

อาจกล่าวได้ว่ามันเป็นเทคโนโลยีที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

“เข้าไปกันก่อนเถอะ”

ถึงจะมีเรื่องน่ากังขามากมาย แต่ผมรู้สึกได้ว่าอาคารตรงหน้าน่าจะเป็นสถานที่เพียงแห่งเดียว ที่ปลอดภัยในบริเวณนี้

อีกอย่าง ป่าที่อยู่ข้างหลังเริ่มทำท่าจะกลับมาขยับตัวเคลื่อนไหวอีกครั้งแล้วด้วย

ดังนั้นพวกเราจึงรีบข้ามสะพานเพื่อเข้าไปข้างในอาคารประหลาดกันในทันที

ผมไม่เคยเจอสัมผัสอะไรเช่นนี้มาก่อน

ทุกครั้งที่เหยียบเท้าลงไปบนแผ่นโปรงแสง ก็จะมีกระแสไฟฟ้าบางอย่างกระจายออกแผ่มาโดยรอบ

ผมรู้สึกได้ถึงแรงต้านบางอย่างตรงฝ่าเท้า ที่กำลังพยายามรั้งตัวผมไม่ให้ร่วงลงไปในหุบเหวข้างล่าง

เป็นความรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนแผ่นโฟมที่บางเบา

เทคโนโลยีพวกนี้คืออะไรกัน?

แม้แต่เทคโนโลยีที่เกิดจากเผ่าภูติกับมนุษย์ร่วมมือกันสร้างขึ้นมา ยังไม่มีอะไรที่ใกล้เคียงกับสิ่งนี้เลย

เพราะอย่างเทคโนโลยีที่คล้ายกันอย่าง [บาเรีย] ของพวกเรา ยังมีความต่างของเรื่องความปลอดภัยอยู่

บาเรียของพวกเรานั้นสร้างจากคลื่นรังสีแสง ซึ่งมันรุนแรงและอันตรายจนทุกสิ่งที่สัมผัสมันจะถูกแผดเผาทำลายหายไปจากโลกใบนี้

สรุปคือบาเรียของเรานั้นไม่สามารถสัมผัสได้นั่นเอง

แต่ม่านพลังรอบตัวตรงหน้ามันต่างออกไป

มันมีความเป็นกำแพง เป็นมวลสาร และปลอดภัยจนสัมผัสได้

“เทพเจ้าโนอาร์…”

ผมได้ยินเจ้าคนที่ชื่อว่าไพไรต์พึมพำออกมาเช่นนั้น

ดูเหมือนชนเผ่าท้องถิ่นจะนับถือเทพเจ้าที่ชื่อว่า [โนอาร์] เป็นเทพสูงสุด

เด็กผู้หญิงหูแมวผมสีฟ้าน่ารักที่ตายไปเองก็มีชื่อว่า [โนอาร์] เช่นกัน

พอมาคิดดูแล้ว… ไม่ใช่ว่าสีเลือดของชนเผ่าท้องถิ่นนั้นมีสีฟ้าเช่นนั้นหรอกหรือ?

ทว่าโนอาร์กลับมีเลือดไร้สีผิดจากคนอื่น

ตอนแรกไม่ได้คิดสงสัยอะไร เพราะอย่างเผ่าภูติเองก็มีเลือดไร้สีเหมือนกัน

แต่พอมาคิดดูตอนนี้แล้ว… โนอาร์นั้นดูจะแตกต่างเกินไปจริง ๆ นั่นละ

เธอบินได้ สามารถสร้างพายุได้ และยังสร้างบาเรียได้ผิดกับชนเผ่าท้องถิ่นคนอื่น

ทั้งที่ภายนอกดูเป็นแค่เมดมนุษย์แมวน่ารักตัวเล็ก แต่พวกมันกลับให้ความเคารพเธอเป็นอย่างมาก

“อารยะธรรมที่สาบสูญ… อย่างงั้นหรือ? ”

ผมพึมพำออกมาระหว่างที่เดินข้ามสะพาน

อารยะธรรมที่สาบสูญ บางชนเผ่าอาจมีเทคโนโลยีก้าวล้ำ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เลยทำให้สิ่งเหล่านั้นหายสาบสูญไป

เป็นพล็อตยอดนิยมที่มักเจอได้บ่อย ๆ ในนิยาย การ์ตูน และหนัง

ถ้าหากคิดไปในทิศทางนั้น ก็จะให้คำตอบเรื่องที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัยปรากฏในทวีปที่ล้าหลังแบบนี้ได้

แถมดีไม่ดี ตัวจริงของโนอาร์อาจจะเป็นตัวตนที่มาจากยุคโบราณซึ่งสาบสูญหายไปของพวกเขา

“คิดเพ้อเจ้อไปไกลแล้วสิเรา…”

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย

ที่สำคัญในเวลานี้คือการรักษาแผลให้ยัยลี่กับเอซ แล้วหาทางเอาชีวิตรอดไปพร้อมกับทุกคนก่อนต่างหาก

[ยินดีต้อนรับ@! $%^ สู่พื้นที่ %%# ระบาย ### ค่ะ]

ทันทีที่พวกเรามายืนตรงหน้าอะไรบางอย่างที่คล้ายกับประตูบานเลื่อน ก็มีเสียงเช่นนั้นดังขึ้นมา

เนื่องจากเป็นภาษาท้องถิ่น ผมเลยฟังไม่ออก

แต่เข้าใจได้ว่าอาคารตรงหน้ายินดีต้อนรับให้พวกเราเข้าไปใช้งานได้

“ท่านโนอาร์! ”

ดวงตาไพไรต์เบิกโตพร้อมกับวิ่งเข้าไปข้างในอาคารทันทีที่ประตูตรงหน้าเลื่อนเปิดออกมา

“โถงต้อนรับ? มีแสงไฟแถมยังเย็นสบายด้วย...”

ไฮเจนกางปีกสีขาวออกกว้างอย่างผ่อนคลายอยู่บนพื้นหินอ่อนสีขาว

ข้างในนั้นถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่มีความหรูหราอยู่ในความเรียบง่ายนั้น

มีโต๊ะยาวที่ดูคล้ายโต๊ะประชาสัมพันธ์ตัวหนึ่งใจกลางห้อง และยังมีวัตถุทรงกลมสีขาวดูนุ่มนิ่มวางกองอยู่ตรงมุมห้องหลายก้อน

พอลองสัมผัสดู ก็พบว่าพวกมันสามารถเปลี่ยนรูปร่างไปตามความต้องการของผู้สัมผัสได้

เช่นว่าพอผมวาดภาพเตียงในหัว มันจะก่อรูปร่างเป็นเตียงให้ในทันที

“น่าแปลกมาก แต่ตอนนี้รีบมาทำแผลให้ทุกคนก่อนเถอะค่ะ”

“นั่นสินะ”

พรุนรีบนำร่างของลี่กับไฮเจนมาวางลงบนเตียงสีขาวที่ผมพึ่งสร้างขึ้นมา

แฟตคือคนที่มีความรู้ทางการแพทย์มากที่สุดในกลุ่ม ดังนั้นเธอจึงเป็นคนทำหน้าที่รักษาหลัก โดยคนอื่นคอยเป็นลูกมือให้เธอ

ส่วนไพไรต์นั้น เอาแต่พูดว่า “ท่านโนอาร์! ” ใส่ผ้าเพดานซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีหยุด จนซุนไกท์ที่เป็นเพื่อนเขาต้องไปลากมันให้เข้ามานั่งสงบใจตรงโต๊ะประชาสัมพันธ์ใจกลางห้องนี้ในเวลาต่อมา

จะตะโกนชื่อคนที่จากไปแล้วใส่เพดานห้องเพื่ออะไรฟะ...

ช่างสงบ…

ทุกอย่างภายในห้องโถงแห่งนี้สงบจนน่าใจหาย ราวกับความวุ่นวายที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหก

ผมหันไปมองดูใบหน้าของลิลลี่ที่กำลังนอนหลับอย่างสงบ

พึ่งเคยเห็นใบหน้าที่ไม่ได้สวมแว่นเอาไว้ของเธอเป็นครั้งแรกเลยแฮะ

พอมองดูให้ดี เธอเองก็นับว่าเป็นคนที่สวยคนหนึ่ง

ดวงตากลมโต แต่มีความคมงดงาม โครงหน้าเองก็ได้รูป แถมยังมีความเยาว์วัยน่ารัก

พอถอนแว่นตาที่หนาเตอะนั้นออก ก็ยิ่งพบความจริงว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยงามมากคนหนึ่ง

เธอเป็นคนที่ร่าเริง และยังขี้เล่นจนเกินเหตุตามเอกลักษณ์เฉพาะของเผ่าภูติ

บางครั้งก็ขี้เล่นเกินไปจนน่ารำคาญ แต่ยอมรับว่าการกลั่นแกล้งของเธอทำให้ผมอมยิ้มหัวเราะได้แทบทุกครั้ง

แต่ว่า… ลิลลี่ออฟซิเดียน สตรีลูกครึ่งมนุษย์ภูติผมสีเขียวคนนี้… กลับเป็นคนที่ผมไม่เข้าใจเลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ทำไมถึงต้องยึดติดกับ ผอ. บานา มากขนาดนั้น? และทำไมถึงยึดติดกับการบุกเบิกมากขนาดนี้ด้วย?

แถมเธอยังเป็นคนหนึ่งที่ไม่ยอมเล่าอดีตหรือครอบครัวให้เพื่อนฟังเช่นเดียวกับพรุน

ไม่ยอมพูดเรื่องส่วนตัว เหมือนกับผมคนนี้

หรือว่าความจริงแล้วเธอเองก็เป็นพวกที่มีความหลังยากลำบากเหมือนกันกับผม?

บางทีพ่อหรือแม่ของเธออาจจะเสียชีวิตไปแล้วก็เป็นไปได้เหมือนกัน

ผมมองไปทางปืนรังสีสำหรับฝึกที่เธอพกมาที่นี่ด้วย

ปืนที่โรงเรียนจัดมอบให้เพื่อฝึกซ้อมกระบอกนั้น เธอยังคงเก็บมันเอามาใช้งานถึง ณ ตอนนี้

แถมยังดูเหมือนจะเก็บรักษาเป็นอย่างดีเลยด้วย

ถ้ามีเงิน เธอก็น่าจะสามารถไปหาซื้อกระบอกใหม่มาใช้งานส่วนตัวไปแล้วเหมือนนักเรียนคนอื่น

“... ลิลลี่ หรือว่าความจริงแล้วเธอ”

เธอจะจนและมีชีวิตที่ยากลำบากเหมือนกับผม

ที่ร่าเริงมาตลอดเวลานั้นคือการเสแสร้งหรือเปล่า?

บางทีภายในใจของเธออาจจะกำลังกรีดร้องเพราะความยากจนอยู่ก็ได้

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้น กำลังปกปิดความเศร้าเอาไว้อยู่หรือเปล่านะ?

พยายามปกปิดความยากจน แล้วต่อสู้ชีวิตด้วยกำลังของตัวเองโดยไม่บอกเพื่อนเหมือนกับผม

อ๊า… รู้สึกเหมือนกำลังเฝ้ามองดูตัวเองอยู่เลยแฮะ

พอคิดเช่นนั้นแล้วน้ำตาของผมก็ไหลลงมา

หลังจากนี้คงต้องปฏิบัติกับยัยลี่ให้อ่อนโยนมากกว่านี้หน่อยแล้วละ

“จะว่าไปแล้ว… ไฮเจน ทำไมนายถึงกลับมาละ? ”

ผมยิงคำถามใส่ไฮเจนที่กำลังนั่งแปรงขนของตัวเองอยู่ตรงมุมของห้อง

“ค่ะ---ครับ!? ”

ไฮเจนตื่นตกใจหันหน้ามาทางผม

เดียวนะ เมื่อกี้มันขานว่า [ค่ะ] ใช่ไหม?

พวกเผ่ามนุษย์นกนั้นเป็นเผ่าประหลาดที่มีสองเพศในคนเดียวกัน และพวกเขาจะเข้าพิธีตัดอวัยวะเพศที่ไม่ต้องการทิ้งในตอนอายุยี่สิบ เพื่อเป็นการเข้าสู่วัยผู้ใหญ่

เพราะแบบนั้น เวลาเข้าห้องอาบน้ำที่ให้เผ่ามนุษย์นกร่วมอาบน้ำได้ เลยมักเจอปัญหาทางทัศนอุจาดอยู่บ่อยครั้ง

คงไม่ใช่ว่าอยู่ ๆ มันมาเปลี่ยนใจอยากเป็นผู้หญิงตอนนี้หรอกนะเฮ้ย

“เออ… ไม่มีอะไร แค่รู้สึกไม่ดี เหมือนมีลางสังหรณ์อันตรายแผ่ออกมาจากกลุ่มของพวกนาย ผมเลยให้จาวิสไปตามอาจารย์คนเดียว แล้วรีบหันหลังบึ่งกลับมานะ”

“... อย่างงั้นเองนะหรือ”

เป็นผม ผมคงไม่กลับมาหรอกนะ

ทั้งที่ได้กลับไปอย่างปลอดภัยกับจาวิสแล้วแท้ ๆ แต่ก็ยังกลับมาเพื่อช่วยเพื่อนอีก

เหมือนกับครั้งนั้น ในตอนที่ผมถูกเจ้าหุ่นยนต์กอลิล่าไล่ทุบ มันก็เป็นคนที่บินกลับมาช่วยเช่นกัน

ถึงจะเป็นพวกที่ดูขี้เกียจ รักสวยรักงาม แต่กลับยอมแปดเปื้อนลำบากเพื่อช่วยเพื่อน

เป็นคนที่ดีจริง ๆ ผิดกับผมลิบลับเลยละ

“ขอบคุณมาก...”

ผมพูดขอบคุณเขาเบา ๆ

“เมื่อกี้ว่ายังไงนะ? ”

“เปล่า...”

ดันเสือกหูดีได้ยินอีก!

“โฮปซึนละ ปิว~”

“ปากไม่ตรงกับใจแบบนี้ ระวังสาวจะไม่แลนะคะ”

“ใช่ค่ะ”

ผมหันไปทางต้นเสียงนินทานั้น

แฟต เยลโล่ พรุน… เมื่อกี้พวกแกว่าใครเป็นหนุ่มซึนกันฟะ?

“ผมไม่ได้ซึนสักหน่อย! ”

แนะ ยังจะยิ้มเยาะใส่อีก?!

“ก็บอกว่าไม่ได้ซึนเดเระยังไงเล่า! ”

แต่พวกมันก็ยังยิ้มเยาะไม่หยุดอยู่ดี

อ๊ากกก! น่าอายชิบหายเลยว้อย!

หนีไปอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่ม!

“ลาขาด! ”

“โฮปซึนหนีไปแล้ว ปิว~”

ผมไม่ฟังเสียงล้อเลียนของเยลโล่ แล้วเดินตัดกลางห้องไปที่ฝั่งขวาของโถง

“...ทำไมมีเซ็นเซอร์ใจกลางห้อง”

ตรงหน้าโต๊ะพนักงานต้อนรับใจกลางห้อง มีแสงสีแดงจี้ลงมาที่พื้นอยู่จุดหนึ่ง

ดูก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือเซ็นเซอร์ตรวจจับวัตถุ

ถ้าสัมผัสมันจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ?

“แสงอะไรละนี่? ”

แสงสีแดงนั้นกำลังตกกระทบลงบนมือที่มีขนสีดำ

ซึ่งไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเจ้าซุนไกท์นั่นเอง

[ยินดีต้อนรับ@%%%]

ชั่วพริบตานั้นเองที่มีเสียงดังขึ้นมาจากเพดาน พร้อมกับฉายภาพของชนเผ่าท้องถิ่นขึ้นใจกลางอากาศ

ภาพนั้นมีรูปร่างคล้ายโนอาร์ แต่มีหูกระต่ายแทนที่จะเป็นหูแมว

[@! #%^^*** (@#$]

ภาพนั้นชูมือขึ้นไปทางขวา พร้อมกับฉายภาพของแผ่นที่ขนาดใหญ่ขึ้นมา

แผนที่นั้นดูคล้ายกับแผนผังของอะไรบางอย่าง

มันมีเส้นทางที่ซับซ้อนชวนดูวุ่นวายสับสนมาก

เนื่องจากมันมีภาพคล้าย CCTV ฉายคู่กับเส้นทางย่อยเหล่านั้นด้วย เลยทำให้พอจะเข้าใจได้ว่ามันเป็นแผนผังของโรงผลิตอะไรสักอย่างที่มีอุณหภูมิสูง

“นั่นมัน…”

และที่น่าตกใจที่สุดคือพื้นที่ส่วนในสุดของแผนผังนี้

พื้นที่ด้านในสุดนั้นมีภาพของห้อง ๆ หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยเถาวัลย์หนามสีแดงจำนวนมาก

เถาวัลย์เหล่านั้นกำลังจับร่างของคนสามคนที่พวกเราคุ้นหน้าคุ้นตากันดีเอาไว้อยู่

คนที่รอรับการช่วยเหลือนั้น กำลังรอพวกเราอยู่ในส่วนลึกสุดของสถานที่แห่งนี้แล้ว