พลิกฟ้าครองดารา

เมฆสีเทาเงินลอยต่ำเหนือยอดเขา
ลมภูเขาพัดเอากลิ่นสนและไอชื้นของธารสายเล็กไหลเวียนอยู่ระหว่างเรือนรับรองแขกชั้นใน
เงาไม้ทอดยาวบนพื้นศิลา
ทุกอย่างดูสงบ เรียบร้อย และสูงส่งสมเป็นสถานที่รับรองแขกจากตระกูลใหญ่ภายนอก

ทว่ายิ่งจวนรับแขกสงบนิ่งเพียงใด
คลื่นใต้เงาสงบนั้นก็ยิ่งหนักหนาเพียงนั้น

อี้ซินยืนอยู่บนชานหินต่ำด้านนอก
อาภรณ์ชั้นในสีดำเข้มเรียบง่ายต้องลมบางไสว
แหวนมิติเทวะซ่อนสงบอยู่บนปลายนิ้ว
หยกดาราในกายแผ่ม่านบางกลบทุกความผิดปกติไว้เบื้องลึกสุด
ทำให้ปราณรอบกายเขาในเวลานี้ แม้ยังหนักแน่นเกินศิษย์รุ่นเดียวกันอยู่มาก
แต่ก็มิได้เปิดเผยร่องรอยแปลกพิสดารเกินควรแก่สายตาผู้อื่น

นิลกาฬกลืนดารามิได้อยู่บนบ่าเขาในวันนี้

หากผู้ใดเห็นเช่นนี้ ย่อมคิดว่าอี้ซินเลือกมาพบแขกสำคัญโดยไม่พกอาวุธ
ทว่าไม่มีผู้ใดรู้ว่า ดาบยักษ์นิลกาฬซึ่งแม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงยังต้องตื่นตะลึง บัดนี้กำลังนอนสงบนิ่งอยู่ในโลกใบเล็กภายในแหวนมิติเทวะ
ที่พร้อมจะให้เขาเรียกใช้ได้ทุกเวลา

ด้านหน้าจวนรับแขก
มีศิษย์ชั้นในรับใช้กับคนของตระกูลภายนอกยืนอยู่เป็นระยะ
คนเหล่านั้นเมื่อเห็นอี้ซินเดินมาถึง ต่างพากันกวาดตามองโดยพร้อมเพรียงกัน

ชื่อของเขาในเมฆาครามเวลานี้
มิใช่ชื่อที่ผู้ใดทำเมินเฉยได้อีกแล้ว

โดยเฉพาะเมื่อทุกคนรู้ว่า คนผู้นี้เพิ่งปีนขึ้นไปอยู่บนป้ายเทพยุทธ์
เพิ่งบดขยี้ศิษย์ชั้นในจนหมดสภาพไป
และยังเกี่ยวพันกับข่าวลือมากมายจากแดนทดสอบบรรพกาล

ศิษย์รับใช้คนหนึ่งรีบก้าวมาคำนับ

“ศิษย์พี่อี้”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสำรวมชัดเจน “แขกจากตระกูลมู่กำลังรออยู่ภายในแล้ว”

อี้ซินพยักหน้าเพียงน้อย
ไม่กล่าวสิ่งใดมากกว่านั้น
ก่อนก้าวผ่านธรณีจวนเข้าไป

ภายในโถงรับแขกกว้างขวางกว่าที่มองจากภายนอก
พื้นปูด้วยแผ่นศิลาเรียบสีเทาอ่อน
สองข้างผนังแขวนภาพเขียนภูผาและเมฆหมอก
เตากำยานหยกขาวส่งกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ
เสียงลมลอดผ่านม่านแพรโปร่งดังแผ่วเบาราวกระซิบ

บนตำแหน่งรับรองแขกเบื้องหน้า
มีคนอยู่แล้วสามคน

คนแรกเป็นชายวัยกลางคนในอาภรณ์สีครามปักลายเมฆเงิน
ใบหน้าเรียว ดวงตาแคบ คิ้วเรียวเข้ม
เพียงนั่งนิ่งก็แผ่กลิ่นอายกดดันอย่างผู้คุ้นเคยกับฐานะสูงส่งมาช้านาน
แม้มิได้ถึงระดับที่ทำให้อี้ซินหวาดเกรง
แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้มากประสบการณ์และไม่ง่ายที่จะรับมือ

คนที่สองเป็นหญิงวัยกลางคนในชุดม่วงอ่อน
สีหน้าเย็นสงบ
ทว่าดวงตาคมกริบจนน่าจะรู้ว่าเป็นคนระวังตัวสูง
การขยับมือขยับนิ้วของนางล้วนสำรวมและมีชั้นเชิง

ส่วนคนที่สาม…

เพียงก้าวเข้าโถงมองเห็นนางเต็มตา
แม้เตรียมใจไว้ก่อนแล้ว
ลมหายใจของอี้ซินก็ยังชะงักไปเสี้ยวหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่

..มู่ชิงหลาน..

นางนั่งอยู่ทางขวาของที่นั่งแขก
อาภรณ์ยาวสีฟ้าอมเขียวอ่อนห่มแนบเรือนกายอย่างเรียบสง่า
ชายแขนเสื้อและชายกระโปรงปักลายเมฆน้ำค้างสีเงินละเอียดอ่อน
ยิ่งขับให้เรือนกายอรชรของนางดูละมุนและสูงศักดิ์ไปพร้อมกัน

วันนี้นางมิได้อยู่หลังม่านหรืออยู่ไกลดังเมื่อก่อน
แต่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าอย่างชัดเจนเต็มสายตา

ใบหน้าของนางงดงามจนทำให้สิ่งสวยงามรอบโถงล้วนหม่นหมองลงในทันที
คิ้วเรียวรับกับดวงตาคู่งามลึกดุจสายน้ำสงบในราตรี
ขนตายาวทอดเงาเบาบนพวงแก้มขาวเนียน
จมูกโด่งพอดี
ริมฝีปากบางสีอ่อนนั้นหาใช่เย้ายวนไม่
หากงดงามอย่างเย็น ละเมียด และยากคาดเดา

มู่ชิงหลานมิใช่หญิงงามประเภทที่เผาใจคนด้วยความเร่าร้อนฉับพลัน
แต่งามแบบที่ยิ่งมอง ยิ่งลึกซึ้ง
ยิ่งเงียบ ยิ่งสะกดใจ
ยิ่งสงบ ยิ่งดึงดูดให้ผู้คนอยากรู้ว่าส่วนลึกในดวงตานั้นกำลังเก็บสิ่งใดไว้กันแน่

ยามนางเงยหน้ามองเขา
โลกทั้งโถงกลับดูเหมือนถูกตัดให้เงียบลงทันใด

อี้ซินมองนาง
นางก็มองเขา

เพียงเสี้ยวเวลานั้น
ทั้งโถงเหมือนไม่มีผู้ใดอื่นอยู่อีก

ภาพวัยเยาว์ใต้ต้นท้อท้ายหมู่บ้าน
คำพูดสั้น ๆ ที่ไม่เคยต้องอธิบาย
วันเวลาที่เขาเคยถูกโลกดูแคลน
และเงาความเงียบอันยาวนานหลังจากนั้น
ล้วนไหลผ่านใจทั้งสองคนในชั่วขณะเดียว

แต่เสี้ยวขณะนั้นอยู่ได้ไม่นาน

ชายวัยกลางคนในอาภรณ์ครามจึงเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เจ้าก็คืออี้ซิน”

คำถามนั้นดูเหมือนเพียงยืนยันตัว
ทว่าแฝงแรงกดดันและการชั่งน้ำหนักอยู่เต็มที่

อี้ซินละสายตาจากมู่ชิงหลานในที่สุด
แล้วประสานมือเล็กน้อยตามธรรมเนียม

“ข้าคืออี้ซิน”

ชายวัยกลางคนกวาดตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างไม่ปิดบัง
คล้ายประเมินม้าตัวหนึ่งก่อนตัดสินราคา
แววตานั้นไม่ได้ดูหมิ่นหยาบ ๆ
แต่ก็ไม่มีความเคารพแม้แต่น้อย

“ได้ยินมามาก”

เขากล่าว “เพิ่งขึ้นป้ายเทพยุทธ์ของเมฆาครามได้ไม่นาน”
“ดูแล้ว…ก็นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง”

ประโยคนี้ฟังดูเป็นคำชมครึ่งหนึ่ง
แต่ความหมายแท้จริงกลับไม่ต่างจากบอกว่า
ต่อให้เจ้าโดดเด่นในสำนักเล็กแห่งนี้ ก็ยังไม่พอให้คนอย่างข้าต้องเห็นเป็นเรื่องใหญ่

อี้ซินสีหน้าไม่เปลี่ยน
เพียงกล่าวเรียบ

“ผู้ใดได้ยินมาก ย่อมมีสิทธิ์เชื่อเพียงครึ่งเดียว”

ชายวัยกลางคนเลิกคิ้วนิดหนึ่ง
คล้ายไม่คิดว่าเขาจะตอบเช่นนี้โดยไม่ยำเกรงเลยแม้แต่เสี้ยว

หญิงวัยกลางคนข้างกันจึงเอ่ยขึ้นบ้าง

“นามของข้าคือ มู่ซูอวิ๋น”

นางกล่าวเสียงเรียบ “ผู้นี้คือ มู่เจิ้งอวิ๋น”
“พวกข้าติดตามคุณหนูชิงหลานมาที่เมฆาคราม”

อี้ซินพยักหน้า

“ข้ารับทราบแล้ว”

คำตอบสั้น กระชับ และไม่เกินความจำเป็นนั้น
ทำให้ดวงตาของมู่ชิงหลานไหวเบา ๆ เสี้ยวหนึ่ง

เมื่อก่อนอี้ซินต่อหน้าผู้ใหญ่ของตระกูลใหญ่ ย่อมไม่มีวันยืนสงบเช่นนี้ได้
แต่บัดนี้เขากลับไม่อ่อนข้อ ไม่ต่ำต้อย และไม่ปล่อยให้ตนถูกกดลงแม้ครึ่งส่วน

มู่เจิ้งอวิ๋นเห็นดังนั้น
น้ำเสียงจึงเย็นลงอีกระดับ

“เจ้าไม่ถามหรือว่าพวกเรามาทำอะไร”

อี้ซินมองเขานิ่ง ๆ

“หากอยากบอก”

เขาตอบ “ย่อมไม่ต้องรอให้ข้าถาม”

ลมในโถงเหมือนเย็นลงฉับพลัน

แม้แต่มู่ซูอวิ๋นยังหรี่ตา
เพราะประโยคนี้ฟังสุภาพอยู่ครึ่งหนึ่ง
แต่ในอีกครึ่งกลับแฝงคมไว้ชัดเจนอย่างยากมองข้าม

มู่เจิ้งอวิ๋นหัวเราะหึเบา ๆ
ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่แตะดวงตาเลยแม้แต่น้อย

“ดี”

เขาว่า “เช่นนั้นข้าจะพูดตรง ๆ”

“ตระกูลมู่มีพันธะเก่ากับเจ้า”
“เรื่องนี้เจ้าย่อมรู้”

อี้ซินไม่ตอบ
เพียงยืนฟัง

“แต่พันธะก็คือพันธะ”

มู่เจิ้งอวิ๋นกล่าวต่อ “ใช่ว่าผูกไว้แล้วจะคงอยู่ตลอดไปโดยไม่ต้องดูความเหมาะสม”

คำว่า “ความเหมาะสม” ถูกกล่าวออกมาช้า ๆ
แต่หนักแน่นจงใจยิ่ง

ศิษย์รับใช้สองคนที่ยืนอยู่ไกลออกไปถึงกับหลุบตาลงทันที
เพราะต่อให้โง่เพียงใดก็ฟังออกว่า
ผู้แทนจากตระกูลมู่กำลังใช้ถ้อยคำที่มีคมกว่าดาบกดใส่อี้ซินตรง ๆ แล้ว

มู่ชิงหลานนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากเขาเข้ามา

“ลุงเจิ้ง”

เสียงของนางไม่ดัง
แต่เย็น สงบ และคมพอจะทำให้บรรยากาศหยุดชะงักในพริบตา

มู่เจิ้งอวิ๋นหันมามองนาง
นางกลับไม่ได้มองเขา
หากยังคงมองอี้ซินอยู่

“ข้ามาที่นี่”

นางกล่าวช้า ๆ “เพื่อพูดบางเรื่องให้ชัดเจน มิใช่เพื่อให้ผู้ใดใช้คำไม่งามแทนข้า”

ประโยคนั้นทำให้มู่เจิ้งอวิ๋นสีหน้าแข็งไปเล็กน้อย
มู่ซูอวิ๋นเองก็ดวงตาไหววาบ

อี้ซินมองมู่ชิงหลานตรง ๆ
หัวใจของเขาหนักแน่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

แม้ถ้อยคำนี้จะไม่ได้อ่อนโยน
แต่มันก็ชัดแล้วว่า นางยังไม่ยอมให้ผู้อื่นเหยียบศักดิ์ศรีเขาตรงหน้าโดยง่าย

มู่ชิงหลานจึงลุกขึ้นยืนช้า ๆ

เพียงการยืนขึ้นอย่างเงียบงัน
ความงามและศักดิ์ศรีของนางกลับยิ่งกดทั้งโถงให้เงียบลงอีกชั้นหนึ่ง
ชายแขนเสื้อสีฟ้าอ่อนพลิ้วเพียงน้อย
ดวงตาคู่งามยังนิ่งดุจผิวน้ำเย็น แต่ในส่วนลึกกลับคล้ายเก็บคลื่นไว้หลายชั้น

“อี้ซิน”

นางเอ่ยนามเขาเป็นครั้งแรกหลังจากพบกันในวันนี้

สองพยางค์นั้นทำให้ในอกของเขาไหวขึ้นเพียงเล็กน้อย
เพราะน้ำเสียงของนางยังคงเหมือนในอดีตอยู่บางส่วน
แม้จะเย็นขึ้น นิ่งขึ้น และไกลขึ้นกว่าเดิมมากก็ตาม

“ข้าได้รับข่าวของเจ้ามานานแล้ว”

นางกล่าว “ทั้งเรื่องป้ายเทพยุทธ์ เรื่องแดนทดสอบ และเรื่องศึกเมื่อวาน”

อี้ซินตอบเพียงว่า

“เช่นนั้นหรือ”

มู่ชิงหลานจ้องเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
เหมือนจะอ่านบางสิ่งในแววตานั้นให้ลึกกว่าเปลือกนอก

“เจ้าต่างจากเมื่อก่อนมาก”

นางกล่าว

คำพูดธรรมดาเพียงประโยคเดียว
แต่เมื่อออกจากปากนางกลับมีน้ำหนักแปลกประหลาด
คล้ายบอกถึงทั้งความตกใจ ความรับรู้ และเงาของความชื่นชมบางส่วนที่นางกดไว้ไม่ให้เล็ดลอดเกินไป

อี้ซินมุมปากขยับน้อยยิ่ง

“คนเราหากไม่เปลี่ยน”

เขาตอบเรียบ “ก็คงมีแต่ถูกโลกเหยียบจนจมลงดิน”

มู่ชิงหลานเงียบไปชั่วอึดใจ

ประโยคนั้นไม่ได้กล่าวโทษนาง
ไม่ได้กล่าวโทษตระกูลมู่โดยตรง
แต่กลับเจ็บยิ่งกว่าคำตำหนิใด

เพราะมันจริง

ในวันที่ทั้งโลกมองเขาเป็นสวะ
นางเอง...แม้ไม่เคยเหยียบย่ำเขาด้วยตนเอง
แต่ก็ไม่อาจยืนต้านเสียงทั้งโลกได้

มู่ซูอวิ๋นเห็นบรรยากาศเริ่มลึกจนเกินไป
จึงเอ่ยแทรกอย่างระวัง

“คุณหนู”

นางกล่าว “เวลาของเรามีจำกัด”

มู่ชิงหลานไม่ได้หันไปมอง
เพียงถามอี้ซินตรง ๆ

“เจ้ายังจำต้นท้อท้ายหมู่บ้านได้หรือไม่”

คำถามนั้นทำให้หัวใจของอี้ซินกระตุกแรง

เขาไม่คิดว่านางจะถามต่อหน้าคนทั้งโถงเช่นนี้

อี้ซินนิ่งไปเพียงเสี้ยวเดียว
ก่อนตอบช้า ๆ

“ข้าจำได้”

“ทั้งต้นท้อ ทั้งลำธาร ทั้งก้อนหินแบนที่เจ้าชอบนั่งอ่านหนังสือ”

“และทั้งผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น”

ประโยคสุดท้ายทำให้ขนตาของมู่ชิงหลานสั่นแผ่ว
มู่เจิ้งอวิ๋นกับมู่ซูอวิ๋นต่างหันมามองนางพร้อมกัน
เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าอี้ซินจะตอบลึกถึงเพียงนั้น

มู่ชิงหลานจึงค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้า
ก่อนกล่าวเสียงต่ำลง

“เช่นนั้นก็ดี”
“อย่างน้อยเจ้ายังไม่ลืมทั้งหมด”

อี้ซินจ้องนาง
สายตาคมของเขาหนักแน่นขึ้นอีกชั้น

“แต่ดูเหมือนจะมีคนบางพวกอยากให้ข้าลืม”
เขาว่า “และอยากให้ข้าตัดทุกอย่างทิ้ง”

มู่เจิ้งอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยนในทันที

“เจ้า..!!”

แต่ยังไม่ทันกล่าวจบ
มู่ชิงหลานก็เอ่ยขึ้นก่อนอีกครา

“ใช่”

นางกล่าวชัด “มีคนเช่นนั้นจริง”

ทั่วโถงพลันเงียบสนิท

แม้แต่มู่เจิ้งอวิ๋นยังนิ่งงันไปครู่หนึ่ง
เพราะไม่คิดว่านางจะเปิดคำนี้ออกมาตรง ๆ

อี้ซินดวงตาวูบ
ทว่าไม่ได้พูดแทรก
เพียงปล่อยให้นางกล่าวต่อ

มู่ชิงหลานยืนอยู่ท่ามกลางแสงบ่ายอ่อน
สีหน้าของนางยังคงสงบเย็น
แต่ถ้อยคำที่ออกมาครานี้กลับหนักแน่นกว่าก่อนชัดเจน

“โลกภายนอกกล่าวว่าตระกูลมู่ตีตัวออกห่างจากเจ้า”
“คำนี้...ไม่ผิดทั้งหมด”

นางหยุดเพียงน้อย

“แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด”

คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจในอกของอี้ซินชะงักวูบ

มู่ซูอวิ๋นขมวดคิ้ว

“คุณหนูชิงหลาน เรื่องบางเรื่องไม่ควรกล่าวในที่นี้...”

“หากไม่กล่าวที่นี่”

นางตัดบทอย่างเย็นสงบ “วันหน้าก็จะยิ่งมีแต่คำโกหกทับถมมากกว่าเดิม”

จากนั้นนางจึงมองอี้ซินตรง ๆ อีกครา
ดวงตาคู่งามของนางในเวลานี้ไม่เพียงเย็น
แต่ลึก และหนักเสียจนผู้ที่จ้องอยู่อาจรู้สึกเหมือนถูกดึงให้ตกลงไปในสิ่งที่นางกดซ่อนไว้มานาน

“ข้าไม่เคยยื่นคำขอตัดพันธะด้วยตนเอง”

นางกล่าวช้า ๆ ทีละคำ “และข้าก็ไม่เคยเอ่ยดูหมิ่นเจ้าแม้แต่ครั้งเดียว”

ประโยคนั้นตกลงกลางโถงดุจสายฟ้าเงียบ

ศิษย์รับใช้สองคนด้านไกลถึงกับหน้าเปลี่ยน
มู่เจิ้งอวิ๋นกับมู่ซูอวิ๋นเองก็ตึงขึ้นพร้อมกัน

อี้ซินยืนนิ่งไม่ไหวแม้แต่น้อย
แต่ในใจกลับมีคลื่นหนักซัดขึ้นอย่างรุนแรง

เขาเคยเดา
เคยสงสัย
เคยคิดว่าบางอย่างอาจไม่ใช่เพียงสิ่งที่โลกพูด

แต่การได้ยินจากปากนางตรง ๆ เช่นนี้
กลับทำให้ความรู้สึกทั้งหมดในอดีตถูกปลุกขึ้นมาพร้อมกันอย่างยากระงับ

“เช่นนั้นผู้ใดยื่น”

เขาถามในที่สุด

มู่ชิงหลานนิ่งอยู่เพียงครู่
ก่อนตอบเสียงต่ำ

“ไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะพูดได้ทั้งหมดในตอนนี้”

มู่เจิ้งอวิ๋นจึงฉวยโอกาสกล่าวแทรกทันที
น้ำเสียงเย็นลงกว่าก่อน

“พอได้แล้ว”

เขากล่าว “เรื่องเก่าเป็นเรื่องเก่า”

“ต่อให้มีผู้ใดเคยพูดหรือไม่พูดอะไร ยามนี้โลกก็เปลี่ยนไปแล้ว”
“ตระกูลมู่มิใช่ที่ที่ผู้ใดจะก้าวขึ้นมาแตะต้องได้เพียงเพราะชนะคนไม่กี่คนในสำนักเล็ก”

ครานี้อี้ซินจึงหันไปมองเขาเต็ม ๆ

ดวงตาคมของเขาเย็นจนมู่เจิ้งอวิ๋นต้องรู้สึกแปลบกลางอกอย่างประหลาด
แม้จะอยู่สูงกว่าฝ่ายตรงข้ามหลายส่วนก็ตาม

“สำนักเล็ก?”

อี้ซินทวนคำอย่างแผ่วช้า

“หากท่านดูแคลนเมฆาครามเพียงนั้น เหตุใดจึงยังต้องเข้ามาเหยียบธรณีของที่นี่ด้วยตนเอง”

คำถามนั้นคมราวเข็มพิษ

มู่เจิ้งอวิ๋นสีหน้าแข็ง
มู่ซูอวิ๋นเองก็เงียบไปชั่วอึดใจ

เพราะมันจริง

หากเมฆาครามไร้ค่าโดยสิ้นเชิง
เหตุใดคนของตระกูลมู่ต้องมาเอง
เหตุใดมู่ชิงหลานต้องเดินทางมาถึงที่นี่ด้วยตนเอง
และเหตุใดหลายฝ่ายจึงเริ่มจับตาสำนักเล็กแห่งนี้พร้อมกัน

มู่ชิงหลานเห็นสถานการณ์กำลังพุ่งชน
จึงค่อยก้าวออกมาครึ่งก้าว

เพียงครึ่งก้าวนั้น
กลับทำให้มู่เจิ้งอวิ๋นต้องกลืนคำพูดที่ค้างอยู่ลงไป

นางหันมามองอี้ซินอีกครั้ง
ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลงเพียงเสี้ยวเดียว ทว่าเสี้ยวนั้นกลับชัดเจนนัก

“ข้ามาในวันนี้”

นางว่า “มิใช่เพื่อตัดอะไรให้ขาด”

“แต่เพื่อให้เจ้ารู้ว่า มีบางเรื่องยังไม่จบ”

อี้ซินมองนางไม่ละสายตา

“แล้วเจ้าต้องการสิ่งใดจากข้า”

มู่ชิงหลานเงียบไปหนึ่งลมหายใจเต็ม
แสงบ่ายตกต้องใบหน้าอันงดงามของนางจนผิวขาวนั้นแทบเรืองขึ้นอ่อน ๆ
ขนตายาวสั่นเพียงน้อยก่อนนางจะตอบ

“ข้าต้องการให้เจ้ามีชีวิตอยู่จนถึงวันที่สามารถพูดทุกอย่างให้จบได้”

คำตอบนี้หาใช่คำหวานไม่
กลับเรียบ เย็น และสั้น

แต่ผู้ใดได้ยินย่อมเข้าใจทันทีว่า
นางกำลังเตือนเขา
และกำลังห่วงเขา
โดยไม่ยอมลดศักดิ์ศรีของตนลงแม้ครึ่งส่วน

อี้ซินดวงตาไหววูบ

สือเหยียนที่แอบยืนอยู่ไกลลิบแทบไม่กล้าหายใจเสียงดัง
เพราะรู้ดีว่าถ้อยคำเช่นนี้ออกจากปากหญิงอย่างมู่ชิงหลาน ย่อมหาใช่เรื่องเบาไม่

มู่เจิ้งอวิ๋นกลับสีหน้าหนักลงอีกหลายส่วน

“คุณหนู”

เขากล่าวเสียงเข้ม “พูดพอแล้ว”

“สถานะของท่าน..!!”

“สถานะของข้า”

มู่ชิงหลานเอ่ยตัดอย่างสงบนิ่ง

“ข้าย่อมรู้ดีว่าคือสิ่งใด”

จากนั้นนางจึงหันกลับมามองอี้ซินเป็นครั้งสุดท้ายในวันนี้

“อีกไม่กี่วัน”

นางกล่าว “จะมีงานเลี้ยงรับรองแขกภายในสำนัก”

“วันนั้น…หากเจ้ากล้ายืนหยัดต่อหน้าคนทั้งหลาย”

นางหยุดเพียงเสี้ยว

“ข้าก็จะไม่หลบอยู่หลังม่านอีก”

ประโยคนั้นมิใช่เพียงคำเชื้อเชิญ
แต่เป็นการประกาศกลาย ๆ ว่า
นางจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้ถูกคนอื่นบิดเบือนไปตามใจอีกต่อไป

อี้ซินตอบช้า ๆ
น้ำเสียงของเขาหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม

“ข้าย่อมต้องไป”

ดวงตาของมู่ชิงหลานจึงอ่อนลงเพียงเล็กน้อย
น้อยยิ่งกว่าผู้ใดในโถงจะจับได้ชัด
แต่มันมีอยู่จริง

แล้วนางก็หันกายกลับไปยังตำแหน่งเดิม

บทสนทนาในวันนี้ดูเผิน ๆ แล้วไม่ได้มีอะไรมากมาย
แต่สิ่งที่ถูกเปิดออกกลับหนักยิ่งกว่าศึกประลองหลายครา

อี้ซินไม่ได้รั้งอยู่ต่อ
เขาเพียงประสานมือให้ตามธรรมเนียมครั้งหนึ่ง
ก่อนหมุนกายจากโถงรับแขกอย่างสงบ

เขาเดินออกจากจวนท่ามกลางสายตาหลายคู่
แต่ทุกก้าวกลับมั่นคงยิ่งกว่าเดิม
เพราะอย่างน้อยในวันนี้
สิ่งหนึ่งที่เคยเป็นหนามลึกอยู่ในใจ
ได้ถูกดึงออกมาให้เห็นแสงแล้ว

มันยังไม่หลุดพ้นทั้งหมด
แต่มันมิได้จมอยู่ในความมืดอีกต่อไป

เมื่อพ้นแนวประตูจวน
สือเหยียนก็รีบเดินตามมาทันที
สีหน้าของเขาในครานี้ซับซ้อนยิ่งกว่าครั้งใด

“ข้าว่า...”

เขาหยุดไปอึดใจก่อนจะกล่าวต่อ

“วันนี้เจ้าไม่ได้มาพบคู่หมั้นเก่าเพียงอย่างเดียว”
“แต่เหมือนเปิดศึกกับทั้งตระกูลไปพร้อมกันแล้ว”

อี้ซินมองไปยังยอดสนไกล
สายตานิ่งลึกดุจขอบฟ้ายามอัสดง

“ศึกนี้”

เขากล่าวเรียบ “มันเปิดมานานแล้ว”

“เพียงวันนี้...ข้าเพิ่งได้ยินจากปากนางว่า มันยังไม่จบเท่านั้น”

ลมบ่ายพัดผ่านแนวสนแรงขึ้น
เงาเมฆเหนือยอดเขาค่อย ๆ เคลื่อนต่ำ

ในขณะเดียวกัน
ลานหินแห่งหนึ่งทางทิศเหนือของจวนรับแขก
ชายสองคนในชุดศิษย์ชั้นในสายเรือนเมฆาดำกำลังยืนอยู่ใต้เงาผา
หนึ่งในนั้นคือชายหน้าซีดตาเรียวที่เคยปะทะคารมกับอี้ซินกลางลานเทพยุทธ์เมื่อครู่

เขามองเงาหลังของอี้ซินจากระยะไกล
รอยยิ้มเย็น ๆ ค่อย ๆ คลี่ขึ้นที่มุมปาก

“ดูท่า”

มันกล่าวแผ่วเบา “เรื่องตระกูลมู่คงจะเล่นได้ง่ายกว่าที่คิด”

อีกคนถามเสียงต่ำ

“จะรายงานศิษย์พี่ใหญ่เลยหรือไม่”

ชายตาเรียวส่ายหน้า

“ไม่”
“ปล่อยให้ไฟลามไปก่อน”
“ยิ่งผูกพันกันลึกเท่าใด...ยามตัดขาดจึงยิ่งเจ็บเท่านั้น”

มันหัวเราะหึเบา ๆ
ดวงตาเย็นจัด

“และคนที่เจ็บที่สุดในครั้งนั้น”

มันกล่าว

“อาจไม่ใช่เพียงอี้ซินผู้เดียว”

ลมเย็นพัดผ่านเงาผา
กลิ่นอายอันตรายจึงยิ่งข้นขึ้นอย่างเงียบงัน

ตกเย็นวันเดียวกัน
อี้ซินกลับถึงเรือนศิษย์ชั้นในของตน

เขาไม่ได้เรียกใคร
ไม่รับแขก
ไม่ออกจากเรือนอีก

ทันทีที่ประตูปิด
จิตเขาก็แตะเข้าสู่แหวนมิติเทวะในชั่วพริบตา

โลกภายในแหวนเปิดรับเขาอีกครั้งอย่างสงบ
ท้องฟ้าครามลึก
ลมพัดเอื่อย
พลังปราณหนาแน่นกว่านอกโลกถึงสามเท่าโอบล้อมกายทันที

อี้ซินก้าวไปกลางลานศิลาดำ
นิลกาฬกลืนดาราปรากฏขึ้นในมือพร้อมเสียงครางต่ำหนักแน่น

วันนี้ใจเขาไม่สงบ
และเมื่อใจไม่สงบ เขายิ่งต้องใช้คมจากดาบตัดสิ่งฟุ้งซ่านออก

เขายกดาบขึ้น

กระแสปราณหนาแน่นในโลกเล็กพลันตอบรับ
พลังสิบห้วงดาราเปิดเพียงเสี้ยว
ท่าเท้าสิบดารากลืนฟ้าพลันแผ่เงาออกหลายชั้น

ก้าวแรก—เงาหนึ่งค้าง
ก้าวที่สอง—ร่างจริงข้ามไปอีกฟาก
ก้าวที่สาม—คมดาบกรีดอากาศเกิดคลื่นสีดำเงินเสี้ยวหนึ่ง
ก้าวที่สี่—แรงกดจากนิลกาฬกลืนดาราทับลงบนศิลาดำจนเกิดรอยลึก

เขาฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนวันภายนอกยังไม่ทันมืดเต็มที่
ภายในแหวนกลับผ่านไปหลายวันแล้ว

ทุกก้าวที่เขาเหยียบลงบนพื้นโลกเล็ก
ทุกคลื่นดาบที่แหวกอากาศ
ทุกจังหวะเปิดชีพจรดารา
ล้วนยิ่งทำให้กาย ปราณ และวิชาของเขากลมกลืนกันแน่นขึ้นทีละส่วน

และในที่สุด เมื่อเขาหยุดลงหลังฝึกอยู่นานหลายวันภายในแหวน

อี้ซินจึงรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า
หลังจากพบมู่ชิงหลานในวันนี้
สิ่งที่สั่นไหวในใจกลับไม่ได้ทำให้คมกล้าของเขาทื่อลง
หากกลับถูกขัดเกลาให้คมยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เพราะจากนี้ไป
เขาไม่ได้กำลังสู้เพื่อเอาชนะศิษย์ในสำนักเพียงไม่กี่คนแล้ว

หากกำลังจะก้าวเข้าไปในศึกของ
ตระกูล
พันธะ
อำนาจ
และเงามืดที่ซ่อนอยู่ลึกกว่าที่ผู้คนในเมฆาครามจะคาดคิด

อี้ซินจึงกดปลายดาบลงบนพื้นศิลาเบื้องหน้า
แววตาคมลึกนิ่งดุจห้วงน้ำใต้ฟ้ายามราตรี

“ไม่ว่าผู้ใดอยากตัดสิ่งนี้ให้ขาด”

เขาพึมพำแผ่วเบา

“ก็จงมาลองดู”

ลมในโลกเล็กพัดผ่าน
พลังปราณโดยรอบไหวเป็นวงกว้าง

และในความเงียบอันหนาแน่นนั้น
คลื่นลูกใหม่ของเมฆาคราม…ก็กำลังรวมตัวเข้าหากันอีกขั้นแล้ว