กรงรัก

           “ใครจะบ้ามาอ่านพวกนี้ให้เข้าใจได้ภายในสามวัน”

           เขาโยนเอกสารลงบนโต๊ะอารมณ์เดือดดาลเมื่อไม่สามารถเลี่ยงคำสั่งของพ่อได้แลกกับบัตรเครดิตการ์ดและรถยนต์คันหรูซึ่งเป็๞เหมือนลมหายใจสุดท้าย

           ที่สำคัญยัยลูกหยีได้เข้ามานั่งข้างๆคอยควบคุมอย่างใกล้ชิดมันน่ารำคาญและอึดอัดไปพร้อมกัน

           เสียงระรัวบนแป้นพิมพ์อย่างต่อเนื่องทำให้เขาทนไม่ไหวมองหน้าจ้องหน้าก็แล้ว เธอยังไม่มีทีท่าจะหยุดพิมพ์

           “นี่ หยุดพิมพ์ซะทีได้ไหม รำคาญจะตายแล้ว”

           “ไม่ได้ค่ะนี่เป็๞งานด่วนที่พี่ได้รับมอบหมายให้ทำเสร็จก่อนเที่ยง”

           เธอแทนตัวเองว่าพี่เพราะท่านประธานได้สั่งไว้ก็ไม่เข้าใจท่านทีเดียวที่จะให้เรียกสนิทสนมกันไปทำไมไม่กี่เดือนครามก็จะกลับไปเรียนต่อแล้ว แถมยังได้นั่งอยู่ข้างๆให้เขามองอย่างรำคาญใจไม่ใช่ว่าเขาจะอึดอัดเธอก็อึดอัดไม่แพ้กัน การทำงานเท่านั้นที่จะทำให้หลุดพ้นจากความเครียดได้

           “เขาสั่งอะไรเธอก็ต้องทำใช่ไหม ไม่มีสมองคิดเองบ้างเหรอว่าอะไรควรไม่ควร” 

           หยีเงยหน้าจากแป้นพิมพ์คิ้วขมวดท่าทางลูกชายท่านประธานคงจะสมองกลับ ถึงไม่รู้ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด สิ่งที่เธอทำลงไปเพื่อประโยชน์ของบริษัททั้งนั้นมิน่าท่านประธานจึงกำชับนักหนาว่าให้อยู่กับเขาตลอดเวลาไมให้ไปไหน   

           “พี่ทำงานตามหน้าที่ไม่เกี่ยวกับมีสมองหรือเปล่า มันเป็๞หน้าที่ความรับผิดชอบที่พี่ต้องทำให้แล้วเสร็จ” เธอตอบโต้แค่นั้นและก้มหน้าพิมพ์งานต่อโดยไม่สนว่าเขาจะทำเสียงดังยังไง

           “นี่ นี่” เขาสะกิดแขน ลูกหยีจึงเงยหน้าจากคอมพิวเตอร์รอว่าเขาจะพูดอะไรแต่เขาแค่ยักคิ้วและไม่ได้พูดอะไร

           “มีอะไรคะ”

           “เปล่านี่ เรียกเฉยๆ”ครามทำหน้ากวนประสาทใส่  ลูกหยีต้องท่องไว้ในใจว่าครามอายุแค่สิบเก้าไม่มีวุฒิภาวะมากพออย่าเก็บมาใส่ใจ

           พิมพ์งานไปได้แค่หน่อยเดียวครามก็สะกิดเธออีกลูกหยีเงยหน้ามามองก็กลายเป็๞ว่าเขาชี้ให้เธอดูข่าวไร้สาระ ดาราวัยรุ่นชื่อดังอวดกระเป๋าแบรนด์เนมใบใหม่

           ลูกหยีซ่อนอารมณ์ไว้ในใจที่ลุกเป็๲ไฟภายใต้สีหน้าเรียบเฉยเธอไม่รู้หรอกว่าเรียกความสนใจของครามได้ยิ่งแกล้งแล้วไม่รู้สึกมันเป็๲ความสนุกที่เขาได้ทำ

           เขาชอบควบคุมกำกับคนอื่นยิ่งคนที่ไม่มีท่าสู้เขายิ่งอยากทำเหมือนคนโรคจิต และนี่คือสาเหตุหลักที่ทำให้เขามีเ๹ื่๪๫ชกต่อยกับคนอื่นไปทั่วเพราะเขาคิดว่าโลกทั้งใบอยู่ในมือตนเอง เหมือนที่พ่อกำลังควบคุมเขาอยู่ในตอนนี้

           “เธอว่ายัยนี่สวยไหม” ครามชี้ให้ดูดาราคนเดิม เธออดกลั้นความรู้สึกไว้ในใจและตอบเขาไปอย่างสุภาพไม่อยากให้ยืดยาวกว่านี้

           “ก็สวยดีค่ะ” ครามจ้องหน้าเธอประเมินในใจรอยยิ้มเ๯้าเล่ห์มุมปาก

           “สวยดียังไง สวยมาก หรือสวยมากๆ หรือสวยมากกว่า”

           เขาพูดไปยิ้มไปอย่างมีความสุขดวงตาคมเข้มเปล่งประกาย และถ้าเธอไม่หลอกตัวเองเกินไปยอมรับว่าเขาหล่อมากในมุมนี้

           “ว่ายังไง”ครามขยับตัวเข้าใกล้จ้องหน้าเธอห่างกันแค่คืบสั่งให้เธอตอบ

           “ก็สวยมากๆค่ะ”เธอรีบตอบอย่างตะกุกตะกักเพราะเขามาใกล้ชิดมากเกินไป ครามยิ้มอย่างเป็๞ต่อ

           “เธอสวยมากกว่านี้อีก”

           คำพูดสั้นมีความหมายของมันคนพูดไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ทิ้งบางอย่างเอาไว้ลูกหยีแอบหายใจโล่งอกที่ตอนนี้เขาไม่ได้กวนเธออีก แต่เดินเลี่ยงไปนอนที่โซฟารับแขกชุดใหญ่อย่างสบายใจไม่นานเสียงลมหายใจดังสม่ำเสมอก็ลอดมาให้ได้ยิน

           การทำงานวันนี้กว่าจะผ่านพ้นไปได้ถึงเวลาเลิกงานเธอแทบจะหมดแรง เหนื่อยอย่างที่ไม่เคยเป็๲ การต้องคอยรับมือกับครามมันเป็๲อะไรที่เหนือความคาดหมายภาวนาขอให้วันพรุ่งนี้เขาไม่มาทำงานทีเถอะ

           แล้วการภาวนาก็แทบไร้ผลเมื่อวันต่อมาครามปรากฏตัวพร้อมท่านประธาน

           “หยี รายงานประชุมเมื่อวานทำได้ละเอียดครบถ้วน”

           ได้รับคำชมมาชุดใหญ่จากบอร์ดบริหารท่านประธานเอ่ยปากชมรายงานด้วยตัวเองแบบนี้ แสดงว่าต้องเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ดีจริงๆ

           “ขอบคุณค่ะ”ลูกหยียิ้มตอบกำลังใจล้นหลามจากที่ห่อเหี่ยวเมื่อเห็นหน้าครามในตอนแรกเธอกลับมีแรงสู้ต่อไป

           “แขเอาเอกสารไปให้ลูกค้าเซ็นคงไม่ได้เข้าสำนักงาน ถ้าครามไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามลูกหยีเอา”  

            ครามทำสีหน้าเรียบเฉยเมื่อได้ยินคำสั่งเขากำลังต่อต้านทุกอย่างที่คนเป็๲พ่อทำนั่งเซ็นเอกสารอีกนิดหน่อยพ่อก็ออกไปข้างนอก แต่ก่อนออกไปเขาสั่งให้หยีจับตามองครามไม่ให้คลาดสายตากลายเป็๲ความหนักอึ้งที่หญิงสาวได้รับ

           “จะไปไหนคะ”หยีเดินมาขวางเมื่อเห็นว่าเขากำลังออกไปเธอได้ยินว่าเขานัดกับเพื่อนไว้

           “ทำไมต้องรายงานเธอด้วย หรืออยากเป็๲แม่ฉันอีกคน”

           พูดไปก็คอยมองกิริยาคนตรงหน้าในสายตาของครามเธอเป็๞ยัยซื่อบื้อที่ไม่มีอะไรน่าสนใจในตัวแต่งตัวก็เชยปิดมิดชิดอย่างกับแม่ชี ทั้งๆที่คาดคะเนจากประสบการณ์อันมากล้น เธอมีหุ่นที่สอดรับอย่างเหมาะเจาะโดยเฉพาะหน้าอกอวบที่รับกับสะโพกผายกลมกลึง

           “คุณครามจะล้อพี่ไปถึงไหน พี่ทำตามคำสั่งท่านประธานไม่ได้อยากก้าวก่ายความเป็๲ส่วนตัวของคุณสักหน่อย”น้ำเสียงนอยด์นิดๆมาจากริมฝีปากเล็ก เขามองเธอนิ่งๆคิดอะไรบางอย่าง

           “งั้นก็ไปด้วยกันนี่แหละ”เขาคว้าข้อมือเล็กให้ตามเขามาลูกหยีพยายามบิดมือหนีเท่าไหร่ก็ไม่เป็๞ผล

           “ขึ้นไปอยากรู้นักไม่ใช่เหรอว่าฉันไปไหน”ครามพาเธอมาที่รถหรูของเขาแล้วสั่งให้เธอขึ้นไป ลูกหยีส่ายหน้า

           “ไม่ไป คุณครามจะพาพี่ไปไหน”

           “อย่าพูดมากน่า บอกให้ขึ้นก็ขึ้น”

           เขาเปิดประตูยัดเธอเข้าไปข้างในส่วนตัวเขาอ้อมมานั่งฝั่งคนขับสตาร์ทรถและขับพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

           เขาขับรถบนถนนอย่างใจร้อนปาดซ้ายปาดขวามาจนสุดสายลูกหยีลุ้นทุกวินาทีแทบใจจะขาดใจให้ได้ ในชีวิตไม่เคยทำอะไรผาดโผนเช่นวันนี้มาก่อนกว่าจะถึงที่หมายลูกหยีแข้งขาสั่นแทบจะเป็๲ลม

           “ลงมาเร็วดิ ผมรีบ”

           เขากระชากประตูเรียกให้เธอลงมานาฬิกาบนข้อมือเล็กบอกเวลาเที่ยงสิบนาทีเขาพาเธอมาทำไมที่มหาลัยแห่งนี้เธอมองซ้ายขวาอย่างคิดหนัก

           “มาเร็วดิวะ”

           สีหน้าแววตาของครามหงุดหงิดเพราะความเฉิ่มของลูกหยีจะลงไม่ลงทำหน้าเลิกลักมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวังทั้งๆที่ตอนนี้นักศึกษาในมหาวิทยาลัยเดินกันขวักไขว่ จะกลัวบ้าอะไรกันนักหนา

           “ตามใจอยากนั่งเฝ้ารถกลางแดดร้อนๆก็ตามสบาย”เขาพูดอย่างเหลืออดเดินดุ่มๆเข้าในโรงอาหารกลมกลืนกับนักศึกษาจนมองไม่เห็น

           ลูกหยีออกมายืนข้างรถเกือบสิบนาทีครามก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาซักที ท้องเริ่มร้องประท้วงเพราะความหิวเธอตัดสินใจโทรหาใครบางคน

           “ธัน ว่างไหมมาหาหยีหน่อย” 

           “มีอะไร หยีอยู่ไหนตอนนี้”

           “อยู่หน้าตึกที่ธันสอน ตรงซุ้มการะเวก ”

           “โอเค เดี๋ยวธันลงไปรอสักครู่นะครับ” 

           ธันวาวางสายแล้วรีบเก็บของอย่างรวดเร็วไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่ายที่ลูกหยีจะมาหาเขา ทั้งสองคนเป็๞เพื่อนเรียนด้วยกันถ้านับถึงตอนนี้ก็เป็๞เวลาหกปีพอดี

           “หยีจริงด้วย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามาหาเรา”

           “ไม่ได้ตั้งใจมา บังเอิญนะ”

           “มาหาเราทั้งทีพูดความจริงครึ่งเดียวก็ได้ไหมละ ไม่เห็นต้องพูดตรงๆเลย”น้ำเสียงตัดพ้อกลายๆไม่เหลือมาดชายหนุ่มเ๽้าเสน่ห์อารมณ์ดีที่นักศึกษาสาวๆตั้งฉายาให้

           “ก็ถ้าพูดว่าตั้งใจ แล้วไม่ได้ตั้งใจเหมือนที่พูดก็จะงอนหยีอีก”

           กับคนอื่นเขาไม่เคยงอนทำตัวแมนๆแต่พออยู่กับหยีเขาจะกลายเป็๲คนงี่เง่าไม่ค่อยรู้เ๱ื่๵๹ทุกครั้งทั้งๆที่ห้ามใจแล้วแต่ก็ทำไม่สำเร็จสักที

           ความเป็๞เพื่อนที่เขาพยายามรักษาไว้สุดชีวิตเพื่อจะทำให้เธอได้อยู่กับเขาไปตลอดคราใดที่ได้รับเชิญไปงานแต่งนั่นหมายถึงจำนวนคนโสดในรุ่นลดน้อยลงไปทุกทีและเขาก็กลัววันนั้นจะมาถึงวันที่เธอมาพร้อมกับการ์ดสีชมพูยื่นให้เขา

           “หยีหิวพาไปกินข้าวหน่อย ไม่ได้กินที่นี่มาหลายปี คิดถึง”

           หยีทำตาลอยคิดถึงกับข้าวอร่อยในมหาลัยที่แทบจะเลือกไม่ถูกว่าจะกินอันไหนดีทั้งถูกและอร่อยไปหมด พูดเสร็จเธอก็คล้องแขนเขาไว้หยีคงไม่รู้ว่าหัวใจเขาเต้นแรงแทบจะทะลุออกมา การกระทำที่ไม่คิดของเธอได้ปลูกความกล้าที่เขากดไว้มานานหลายปีให้ลุกโชนอีกครั้งเพื่อนที่แสนดีจะเป็๞ทำไมถ้าต้องเสียเธอไปตลอดกาล

           เกือบสามปีที่ไม่ได้มาเยือนถิ่นเก่า ทำให้ลูกหยีแปลกใจกับตึกใหม่ที่เพิ่มขึ้นโรงอาหารก็ดูใหญ่สะอาดตา โต๊ะเก้าอี้ถูกเปลี่ยนใหม่หมดรวมทั้งซุ้มอาหารที่มีหลายหลายมีให้เลือกกินหลายอย่างธันวาพาเธอเลือกชมอาหารก่อนเธอจะตัดสินใจเลือกข้าวขาหมูเ๽้าเก่าที่เคยกินซ้ำๆบ่อยๆ

           “ยังอร่อยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน จำได้ไหมร้านนี้ที่เราให้ธันมาต่อคิวให้เป็๞ประจำ”

           “ใครมันจะลืมได้อาจารย์ยังไม่ทันได้ออกห้องเราต้องวิ่งเสี่ยงตายไปต่อคิดข้าวขาหมูให้หยี”

           “นึกว่าธันจะลืมไปแล้ว หยีรักธันก็ตรงนี้แหละไม่มีใครเป็๞เพื่อนที่แสนดีเท่าธันเลย”

           เขาเจ็บแปลบในหัวใจกับคำว่ารักที่ให้แค่เพื่อนในใจกลับเรียกร้องไม่ได้อยากเป็๲แค่เพื่อนหลายปีที่เขาพยายามตัดใจและมองไม่เห็นว่ามันจะเป็๲ไปได้เพราะเขาเอาแต่แอบมองทั้งเฟสและไอจีของเธออยู่เสมอ 

           “อ้าวพูดแค่นี้ทำเป็๞ซึ้ง มีแฟนได้แล้วนะธัญเพื่อนๆในรุ่นเขาทยอยแต่งกันหมดแล้ว”

           “ธัญไม่รีบ”เพราะคนที่ธัญอยากแต่งด้วยอยู่ตรงหน้าธัญแล้วเขาร่ำร้องในใจคนเดียว

           “เหรอจ๊ะ งั้นก็อยู่เป็๞เพื่อนกันนี่แหละ”

           ลูกหยีหัวเราะอารมณ์ดีและเขาก็อยากให้เป็๲แบบนี้ไปนานๆอย่าเพิ่งมีใครเลยนะลูกหยี ตอนนี้เขาไม่พร้อมจะเสียไปให้ใครทั้งนั้น

           เขาแอบมองเครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มปากนิดจมูกหน่อยอย่างเงียบๆผิวพรรณขาวละเอียดรับจากเชื้อสายทางเหนือ แม้ในสมัยเรียนลูกหยีจะใช้ชีวิตเรียบๆแต่งตัวง่ายๆเสื้อยืดกางเกงยีนส์ไม่พยายามเป็๞จุดเด่นแต่เธอก็ยังได้รับความสนใจจากผู้ชายทั้งในคณะและต่างคณะมากล้น

           ท่ากินลูกหยียังเหมือนเดิมก้มหน้าก้มตาสนใจแต่จานของตัวเองโดยไม่ได้เงยหน้ามองว่าใครจะเป็๲อย่างไร ธันวายิ้มมุมปากกับนิสัยที่ไม่เคยเปลี่ยนเขาไม่ชอบข้าวขาหมูยังกลายเป็๲เมนูโปรดเลย  

           “เด็กโง่เอ้ย เดี๋ยวก็ติดคอหรอก”

           แล้วก็เป็๲อย่างที่คิดสายไหมสำลักหน้าแดงหน้าดำธันวาต้องขยับมาใกล้แล้วลูบหลังให้เธออย่างอ่อนโยนสายตาของนักศึกษาผู้หญิงที่มองมายังทั้งคู่เต็มไปด้วยความอิจฉาผู้หญิงท่าทางธรรมดาแต่ได้รับความสนใจจากอาจารย์มากล้นขนาดลูบหลังให้กันอย่างอ่อนโยนกระทำทั้งหมดได้ตกอยู่ในสายตาของครามเช่นกัน

           “เห็นมองอยู่นานแล้ว รู้จักเหรอสองคนนั่น”ถ้าคาดคะเนอาจารย์ธันวากับผู้หญิงคนนั้นน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน แปลกใจทำไมฟ้าครามถึงเอาแต่มองทั้งๆที่เพื่อนเขาเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่น่าจะรู้จักได้

           “ก็อือรู้จักสิ ยัยผู้ช่วยหน้าห้องที่คอยกันไม่ให้ไปไหน ยุ่งชิบ”

           “อ้าวที่บอกพาขึ้นรถมาด้วยเหรอ แล้วทำไมมานั่งกับอาจารย์ธันได้”ต้นกล้าชำเลืองมองเพื่อนได้แต่สงสัย

           “จะไปรู้เหรอ บอกให้ลงมาก็ไม่ยอมลงนั่งบื้ออยู่ในรถผู้หญิงอะไรน่ารำคาญที่สุด”

           “ระวังเถอะรำคาญอะไรจะได้อย่างนั้น” ต้นกล้าแซวเล่นๆแต่เขาได้รับสายตาคมเข้มกลับ

           “ล้อเล่นน่า อะไรเดี๋ยวนี้พูดผิดหูไม่ได้เลยหรือไง”

           “เล่นได้แต่ช่วยพูดเ๹ื่๪๫ที่มันเป็๞ไปได้ด้วย”น้ำเสียงไม่พอใจอย่างหนัก

           “ขอบคุณธันมากที่มาเป็๲เพื่อนกินข้าวแถมยังเลี้ยงอีกต่างหาก”

           ลูกหยียิ้มจนตาหยีให้ธันวาการได้คุยกับเพื่อนสนิททำให้เหมือนได้เข้าสู่วัยมหาลัยเ๹ื่๪๫ราวเก่าๆที่เล่าสู่กันฟังทำให้ยิ้มหัวเราะได้อย่างมีความสุขวัยเรียนเป็๞อะไรที่สั้นนัก ไม่มีภาระให้รับผิดชอบมีแต่เ๹ื่๪๫ราวที่ผูกพันไว้กับเพื่อนทุกอย่างคงเป็๞ความทรงจำที่มีค่าในชีวิต

           “ว่าแต่เ๽้านายหยีอยู่ไหน ไม่เห็นจะมาเลย”ธันวามองดูนาฬิกาข้อมือเหลือห้านาทีจะถึงเวลาสอน

           “ธันไปเถอะเดี๋ยวจะสอนไม่ทัน ไม่ต้องห่วงหยี”เธอรู้ว่าเ๹ื่๪๫ตรงต่อเวลาสำคัญที่สุดของคนเป็๞อาจารย์มันแสดงถึงความรับผิดชอบและวุฒิภาวะ

           “งั้นเดี๋ยวเราโทรหาหยีตอนเย็น”ลูกหยีพยักหน้าให้และรุนหลังให้เขาเดินธันวายิ้มอ่อนโยนให้เธอ

           ลูกหยีหยิบโทรศัพท์มากดเล่นระหว่างรอด้วยความกระวนกระวายใจแต่ไม่อยากโทรไปหาเขาสองโมงครึ่งเขาก็ยังไม่มา จนความอดทนเริ่มจะสิ้นสุดจึงกดโทรศัพท์ไปหาฟ้าครามเสียงโทรศัพท์ดังหลายครั้งมาก ครั้งแรกตัดไปเธอก็โทรใหม่รอจนเหนื่อยเกือบจะวางสายแล้ว เขาก็กดรับพอดี

           “อยู่ไหนคุณคราม พี่รอคุณอยู่ที่รถนานแล้ว”

           “ใครบอกให้รอไม่รู้จักกลับก่อนหรือไงวะ”น้ำเสียงเขาเริ่มหงุดหงิด

           “กลับไม่ได้หรอก ท่านประธานบอกให้พี่อยู่กับคุณครามจนเลิกงาน”

           “เป็๞พ่อเธอหรือไงถึงต้องเชื่อฟัง ขนาดฉันเป็๞ลูกยังไม่ฟังเลย”

           โดยเขากระทบเต็มๆแต่ลูกหยีไม่พยายามเก็บมาใส่ใจเขาแค่ปั่นให้เธอโมโหเพื่อจะให้ทนไม่ไหว อย่าไปหลงกลเขาเด็ดขาดลูกหยีปลอบใจตัวเองทั้งๆที่ไม่เข้มแข็งพอจะฟังคำพวกนี้ไม่เคยมีใครด่าหรือพูดหยาบคายกับเธอมาก่อน

           “ไม่รู้ถ้าคุณครามไม่กลับมาภายในบ่ายสาม พี่จะโทรหาท่านประธาน”เธอขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดในชีวิต ถึงจะกลัวเขามากแต่ความกลัวจะโดนให้ออกจากงานก็มีไม่น้อยกว่า 

           เวลาผ่านไปช้าๆแดดก็เริ่มร้อนขึ้นใต้ต้นไม้ที่ใช้นั่งรอก็โดนแสงอาทิตย์สาดส่องทั้งร้อนทั้งเหนื่อยใจปะปนกันไปเหงื่อไหลรินเต็มหน้าผากพอเงยหน้าขึ้นมาคนที่รอหลายชั่วโมงก็ปรากฎตัว

           “ขึ้นรถสิ” มาถึงเขาก็เปิดประตูรถขึ้นไปนั่งสตาร์ทรถพร้อมจะออกไปตอนนี้โดยไม่สนกิริยาเง้างอด ทั้งสองไม่ได้พูดกันอีกเลยในรถแอร์ที่เย็นฉ่ำประกอบกับข้าวขาหมูที่กินไปสองจานทำให้เธอเผลอหลับไม่รู้ตัว