เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

    เล่มที่ 5 บทที่ 145 กล้าดียังไงถึงมาใช้บั๊กแบบนี้?

            “จ้าวหมิงคงปะทะหวังเฉินแล้ว!”

            “คราวนี้สนุกแน่ ไม่รู้ว่าจ้าวหมิงคงจะกำจัดหวังเฉินได้ไหม?”

            “เป็นไปไม่ได้ ตอนนี้หวังเฉินยืนอยู่ตรงทางเข้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์จ้าวหมิงคงอาจจะเอาชนะเขาได้ แต่ไม่มีทางกำจัดเขาได้หรอกแค่ก้าวถอยหลังไม่กี่ก้าวเขาก็เข้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้โดยตรงแล้ว”

            “จริงด้วย! แต่นับจากนี้ไปจะต้องเป็นศึกสุดเดือดพวกเราได้ดูการต่อสู้สุดมันแล้ว!”

            “…”

            ภายในสนามกีฬาขนาดใหญ่เมื่อผู้ชมเห็นหวังเฉินและจ้าวหมิงคงเผชิญหน้ากันบนจอถ่ายทอดสดใบหน้าของทุกคนก็เผยรอยยิ้มแห่งความตื่นเต้น

            นี่เป็นการเผชิญหน้ากันครั้งแรกระหว่างผู้เข้าแข่งขันจากมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งสี่แห่งนับตั้งแต่การแข่งขันรอบคัดเลือกเริ่มต้นขึ้น

            การต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้นจะทำให้พวกเขาได้รับชมอย่างเต็มอิ่มอย่างแน่นอน

            “รู้สึกว่าแผนการปิดทางเข้าของหวังเฉินจะต้องจบลงแล้ว!”

            “ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับจ้าวหมิงคง รวมถึงผู้เข้าแข่งขันอีกสามคน”

            “เมื่อทั้งสองต่อสู้กัน ผู้เข้าแข่งขันทั้งสามคนนั้นจะไม่ยืนนิ่งอยู่เฉยๆแน่นอน พวกเขาจะต้องหาโอกาสเข้าสู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์”

            “เป็นไปได้ว่าพวกเขาอาจจะร่วมมือกับจ้าวหมิงคงเพื่อโจมตีหวังเฉิน!”

            “ดูนั่นสิ จ้าวหมิงคงกำลังจะลงมือแล้ว!”

            “…”

            สายตาของผู้ชมทุกคนจ้องมองที่จอถ่ายทอดสดตาไม่กะพริบเพราะเกรงว่าจะพลาดสิ่งใดไป

            …

            ในเวลาเดียวกัน

            ในดันเจี้ยนลับ‘สนามทดสอบ’ 

            ครืนครืน ครืน!

            เมื่อจ้าวหมิงคงปลุกเร้าพลังเวทมนตร์ในกายบรรยากาศกดดันและร้อนระอุแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณอุณหภูมิบริเวณทางเข้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้นหลายองศา

            ในฐานะผู้เปลี่ยนอาชีพพิเศษ‘จอมเวทเพลิงผลาญ’  ด้วยลักษณะเฉพาะของอาชีพจ้าวหมิงคงจึงสามารถเรียนรู้และใช้ได้เฉพาะทักษะธาตุไฟและทักษะทั่วไปที่ไม่มีธาตุ

            แม้ว่าการต่อสู้ของเขาจะค่อนข้างจำเจ 

            แต่สิ่งที่ได้มาคือพลังโจมตีที่ทรงพลังอย่างยิ่ง

            เพราะในบรรดาทักษะเวทมนตร์ทุกธาตุธาตุไฟและธาตุสายฟ้าเป็นที่ยอมรับกันว่ามีพลังทำลายล้างสูงสุด

            “หวังเฉิน วันนี้ที่นายมาเจอกับฉัน ถือว่าโชคร้ายจริงๆ!”

            ดวงตาของจ้าวหมิงคงฉายแววเย็นชาโดยที่เขาไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดอย่างเห็นได้ชัดลูกไฟขนาดยักษ์ห้าลูกก็ก่อตัวขึ้นด้านหลังเขา

            วินาทีต่อมา

            ลูกไฟขนาดยักษ์ทั้งห้าลูกนั้นก็พุ่งเข้าใส่หวังเฉินราวกับกระสุนปืนใหญ่

            ฝั่งตรงข้าม

            เมื่อมองดูลูกไฟทั้งห้าที่พุ่งเข้ามาดวงตาของหวังเฉินก็สะท้อนคลื่นผันผวนบางอย่าง

            เวทมนตร์ไร้อาคม…จ้าวหมิงคงผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

            ยิ่งไปกว่านั้นทักษะ‘คาถาลูกไฟ’  ระดับ D ในมือของจ้าวหมิงคงในเวลานี้ แสดงให้เห็นถึงพลังที่เทียบเท่ากับทักษะระดับB ซึ่งแสดงให้เห็นว่าอาชีพ ‘จอมเวทเพลิงผลาญ’ มีการเพิ่มพลังให้กับทักษะธาตุไฟได้ทรงพลังเพียงใด

            ทว่า…

            ต่อหน้าพลังที่ร้ายกาจนี้ใบหน้าของหวังเฉินไม่ปรากฏความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

            “การโจมตีนี้ถึงจะแข็งแกร่งเพียงใด หากโจมตีไม่โดนคน ก็ไร้ประโยชน์!”

            เมื่อคิดดังนั้นเขาก็ก้าวเท้าถอยหลังอย่างรวดเร็ว

            ฟุ่บ!

            แล้วเขาก็ตรงเข้าไปยังทางเข้าเข้าสู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์

            ในเวลาเดียวกัน

            ลูกไฟขนาดยักษ์ทั้งห้าลูกก็พุ่งเข้าชนกำแพงเวทมนตร์ที่ปกคลุมภูเขาศักดิ์สิทธิ์อย่างจัง

            พรึ่บพรึ่บ พรึ่บ!

            ชั่วพริบตาลูกไฟทั้งห้าก็ราวกับจมลงไปในน้ำ แค่มีควันจางๆ ลอยขึ้นมาแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย

            การที่ผู้เข้าแข่งขันห้ามต่อสู้กันหลังจากเข้าสู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ

            ภายในบริเวณที่กำแพงเวทมนตร์ปกคลุมนี้เป็นเขตห้ามเวทมนตร์ ทักษะใดๆ ก็จะไร้ผล และการโจมตีใดๆก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายได้

            “บัดซบ!”

            “ไอ้ขี้ขลาด!”

            ฝั่งตรงข้ามเมื่อเห็นหวังเฉินเข้าสู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์จ้าวหมิงคงก็สบถออกมาด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่งใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจสุดขีด

            เขาไม่คิดเลยว่าหวังเฉินจะขี้ขลาดถึงเพียงนี้

            “คราวนี้ฉันจะปล่อยแกไปก่อน รอถึงตอนประลองบนเวที ฉันจะต้องสั่งสอน…”

            จ้าวหมิงคงมองหวังเฉินและกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น

            ทว่า

            คำพูดของเขายังไม่ทันจบก็ต้องหยุดชะงักไปกลางคัน

            เพราะในตอนนี้หวังเฉินที่ถอยเข้าไปในภูเขาศักดิ์สิทธิ์... 

            ก็ก้าวออกมาอีกครั้ง!

            “นายว่าอะไรนะ?”

            หวังเฉินมองจ้าวหมิงคงด้วยรอยยิ้มขบขันดวงตาของเขาสะท้อนความสนุกสนานอย่างยิ่ง

            “แก…”

            เมื่อเห็นภาพนี้จ้าวหมิงคงก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ

            เขาไม่เคยคิดเลยว่าหวังเฉินจะกล้าออกมาอีกครั้งและยังพูดจาเย้ยหยันเช่นนี้

            “ไอ้สารเลว!”

            จ้าวหมิงคงคำรามเสียงดังลั่นควงไม้เท้าเวทมนตร์ในมือ พลังเวทอันร้อนระอุผันผวนราวกับเดือดพล่าน

            พรึ่บพรึ่บ พรึ่บ!

            พลังเวทมนตร์ที่ไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งก่อตัวเป็นลูกบอลพลังงานที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่เบื้องหน้าเขาในพริบตา

            ทักษะระดับA‘ลูกไฟพิโรธ’ 

            “ฉันจะย่างสดนายให้ดู!”

            จ้าวหมิงคงควงไม้เท้าเวทมนตร์ในมือลูกไฟพิโรธก็พุ่งทะยานออกไป

            ตูม!

            ทันทีที่พุ่งออกไปลูกไฟพิโรธก็ขยายตัวอย่างรวดเร็วในพริบตาเดียวก็กลายเป็นลูกไฟยักษ์ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสามเมตร

            ชั่วพริบตาเดียวมันก็มาอยู่ตรงหน้าหวังเฉิน

            ในตอนนี้เพียงความร้อนที่แผ่ออกมาจากลูกไฟ ก็ทำให้ใบไม้ของต้นไม้ใหญ่ตรงทางเข้าไหม้เกรียม

            หากถูกมันโจมตีโดยตรงละก็ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากการโดนจรวดทำลายล้างยิงเข้าเต็มๆ

            ทว่า…

            ใบหน้าของหวังเฉินยังคงสงบนิ่งเมื่อเผชิญหน้ากับลูกไฟพิโรธที่พุ่งเข้ามา เขาก็แค่ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

            จากนั้นหลังจากที่ลูกไฟพิโรธถูกกำแพงเวทมนตร์กลืนหายไป เขาก็เดินออกมาอีกครั้ง

            “นี่… นี่มัน…”

            เมื่อเห็นภาพนี้จ้าวหมิงคงก็โกรธจนแทบกระอักเลือด

            มัน…มันช่างน่ารังเกียจจริงๆ!

            ไอ้สารเลวนี่คิดจะสู้กับฉันอย่างยุติธรรมแต่กลับมาใช้บั๊กแบบนี้ได้ยังไง?

            “แกมันไอ้ขี้ขลาดดีแต่พึ่งพิงการคุ้มครองของกำแพงเวทมนตร์งั้นหรือ? ถ้าแน่จริงก็มาสู้กันอย่างสมศักดิ์ศรีสิ!”

            จ้าวหมิงคงกล่าวกับหวังเฉินด้วยความเจ็บแค้น

            แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขาหวังเฉินก็เพียงแค่ยิ้มเยาะอย่างดูถูก

            ล้อเล่นหรือไง!

            การต่อสู้กับจอมเวทโจมตีระยะไกลอย่างจ้าวหมิงคงขั้นตอนแรกที่ต้องทำคือลดระยะห่างให้ใกล้ที่สุด

            แต่หากทำเช่นนั้นเขาก็จะต้องออกจากทางเข้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์เปิดโอกาสให้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเข้ามา

            เขาไม่มีทางทำเช่นนั้นเด็ดขาด!

            “อ้ากกกกก!!”

            เมื่อรับรู้ถึงความดูถูกของหวังเฉินใบหน้าของจ้าวหมิงคงก็เขียวคล้ำไปด้วยความโกรธ

            พรึ่บพรึ่บ พรึ่บ!!

            ไม้เท้าเวทมนตร์ในมือของเขาถูกควงไปมาอย่างต่อเนื่องทักษะต่างๆ ก็ถูกปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่ง

            ลูกธนูเพลิง!

            ระเบิดเพลิง!

            อุกกาบาตเพลิง!

            …

            ทักษะแล้วทักษะเล่าถูกระดมยิงเข้าใส่หวังเฉินอย่างต่อเนื่อง

            ทว่า…

            ทักษะเหล่านั้นนอกจากจะทำให้พื้นดินบริเวณทางเข้าพังยับเยินแล้วก็ยังไม่สามารถทำอันตรายแม้แต่เส้นผมของหวังเฉินได้เลย

            เขาเพียงกระโดดเข้าออกบริเวณกำแพงเวทมนตร์ก็สามารถทำให้การโจมตีของจ้าวหมิงคงไร้ผลได้อย่างง่ายดาย

            …

            “ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

            “ตลกชะมัด!”

            “เจ้าหวังเฉินคิดวิธีนี้มาได้อย่างไร? ถึงกับใช้เขตห้ามเวทมนตร์ภายในภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อช่วยเหลือตัวเอง!”

            “ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ฉันหัวเราะจนปวดท้องไปหมด!มีเขตห้ามเวทมนตร์นี้อยู่ จ้าวหมิงคงจะทำอันตรายหวังเฉินได้อย่างไรกัน!”

            “…”

            ภายในสนามกีฬาขนาดใหญ่ผู้ชมที่คาดหวังการต่อสู้ดุเดือดระหว่างหวังเฉินและจ้าวหมิงคงต่างก็ตกตะลึงไปตามๆกัน

            ไม่มีใครคาดคิดว่าหวังเฉินจะจัดการกับจ้าวหมิงคงด้วยวิธีนี้

            ถึงแม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะเหนือความคาดหมายของพวกเขาไปบ้างแต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นยอดเยี่ยมมาก!

            และอีกด้านหนึ่ง

            ผู้เข้าแข่งขันและเหล่าอาจารย์ที่คอยสังเกตการณ์การต่อสู้เมื่อเห็นภาพนี้ก็อดกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่

            หวังเฉินเป็นคนแรกที่ใช้เขตห้ามเวทมนตร์ในการต่อสู้นับตั้งแต่การเปิดใช้งานดันเจี้ยนลับ ‘สนามทดสอบ’ มาหลายต่อหลายครั้ง!

             

    คล้ายกับเรื่องเมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์! ที่คุณอ่าน