ซย่านีสูดลมหายใจเข้าลึก ในชาติที่แล้วไม่เคยมีเื่แบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน!แน่นอนว่าอาจเป็เพราะหลังจากที่เกิดเื่ขึ้นกับเธอ ภายในบ้านก็เลยวุ่นวายกันจนไม่มีใครสนใจลูกๆ เลย
“เกิดอะไรขึ้น?” ถูกเรียกผู้ปกครองแบบนี้เ้าลูกคนนี้คงไม่ได้ทำเื่ดีไว้แน่! ทว่าซย่านียังคงใจเย็น เธอไม่ได้โกรธมากนัก เธอเอ่ยถามลูกชายว่า “ลูกไปก่อเื่อะไรไว้ล่ะ? ไม่ได้ทำการบ้าน? คุยตอนเรียน?ไม่ทำตามกฎในชั้นเรียน? หรือว่ามีเื่ต่อยตี?”
ขณะที่ซย่านีเอ่ยถาม ซ่งตงซวี่ก็ส่ายหน้าตอบเขาเงยหน้ามองซย่านีด้วยสีหน้าลังเล พูดเสียงอ้ำอึ้ง“แค่...ก็แค่...ยังไงก็เถอะ...” สุดท้ายแล้ว เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่พูดว่า “เดี๋ยวไป แม่ก็รู้เองแหละ”
ซย่านีสูดหายใจเข้าลึก แล้วค่อยๆ ถอนหายใจออกมาเธอปรับอารมณ์ให้สงบลง พยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนและใกล้ชิด “ไม่เป็ไรลูกยังเด็ก ทำผิดบ้างก็ถือว่าเป็เื่ปกติ ตอนที่แม่ยังเด็กก็เคยทำผิดประจำขอแค่รู้ตัวว่าทำผิดแล้วปรับปรุงตนเองก็พอแล้ว แบบนี้สิถึงจะเป็เด็กดี” ซย่านีเงียบไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกประโยค “แม่อยากฟังจากปากของลูก ว่ามีเื่อะไรกันแน่”
อาจเป็เพราะทัศนคติของซย่านี จึงทำให้ซ่งตงซวี่มีความกล้าขึ้นมา เขาพูดขึ้น“ก็แค่...ก็แค่...ผะ...ผมเอาขนมของเพื่อนร่วมชั้นมา”
เขาใช้คำว่า ‘เอา’ มา
แล้วคำนั้น ความหมายของมันหมายถึงขโมยหรือว่าแย่งชิงหรือเปล่านะ?
ซย่านียังคงรักษารอยยิ้มเบาๆ บนใบหน้าของตนเองเอาไว้“ลูกเอาขนมนั่นมาจากไหน? อาศัยจังหวะตอนที่เพื่อนร่วมชั้นของลูกไม่อยู่แล้วไป‘เอา’ ขนมมาจากกระเป๋าของเขา หรือว่า ‘เอา’มาจากในมือของเพื่อนร่วมชั้นของลูกเลย?”
ซ่งตงซวี่เบะปากราวกับว่าตนถูกดูแคลนเข้าแล้ว เขาะโสุดเสียง “ผมไม่มีทางขโมยอะไรทั้งนั้น!”
ซ่งวั่งซูยิ้มเยาะ “งั้นนายก็คง ‘แย่ง’ มาล่ะสิ”
ซ่งตงซวี่ปาหนังสือใส่ซ่งวั่งซูอย่างเดือดดาล“พี่ขำอะไรไม่ทราบ! ทำเหมือนว่าพี่ไม่ได้กินช็อกโกแลตที่ผมแย่งมางั้นแหละ?!”
ซ่งวั่งซูเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ทำให้เธอรอดจากการถูกหนังสือปาใส่จู่ๆ เธอถูกน้องชายโจมตีกะทันหันแบบนี้ ใครบ้างจะไม่โกรธ ดังนั้นเธอจึงอยากจะเอาคืนอีกฝ่าย เธอตวาดเสียงดังลั่น “นายทำบ้าอะไรฮะ!ถ้าฉันรู้ว่านายแย่งขนมนั่นมาจากคนอื่น ฉันก็คงไม่กินหรอก!ซ่งตงซวี่นายเป็ผีหิวกลับชาติมาเกิดหรือไง? แม้แต่ของกินก็ยังจะแย่งคนอื่นเขามา หัดอายคนอื่นบ้างเถอะ”
เด็กทั้งสองคนกำลังจะตีกันในไม่ช้านี้แล้ว
“พอได้แล้ว!”
ซย่านีรู้สึกเหมือนหัวจะะเิ!
เธอชี้ไปทางซ่งวั่งซูพลางกล่าวว่า “ทำการบ้านของลูกไปซะ”จากนั้นเธอก็ชี้ไปทางซ่งตงซวี่อีกคน “ส่วนลูกตามแม่มา!”
“บอกแม่มา ทำไมลูกถึงต้องแย่งขนมมาจากเพื่อนร่วมชั้นด้วย”ซย่านีลากซ่งตงซวี่ออกมานอกห้อง
ซ่งตงซวี่ก้มหน้าลง เตะเท้าลงบนพื้นไปมาพลางกล่าวว่า“ผมไม่เคยกินช็อกโกแลตมาก่อน ก็เลยอยากลองชิมดู...มันขม ไม่อร่อยเลยสักนิด!”
“ถ้าลูกอยากกินก็บอกพ่อกับแม่สิทำไมต้องแย่งขนมเพื่อนร่วมชั้นด้วย?” ซย่านีพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมครั้นคิดถึงจุดจบในชาติก่อนที่ลูกคนนี้ อาชญากรผู้ลงมือก่ออาชญากรรมจนต้องติดคุกเธอก็ตะคอกอีกฝ่ายด้วยท่าทีเข้มงวด “สิ่งที่ลูกทำ มันคือการปล้นชิงมาจากคนอื่น ลูกเข้าใจไหม?การปล้นของจากคนอื่นมีโทษต้องติดคุกนะ!”
ซ่งตงซวี่ใจนตัวสั่นเทิ้ม เขาดูออกว่าซย่านีโกรธแล้วจริงๆเขาก้มหน้าลงพลางเอ่ยขึ้นเสียงเบา “ขอโทษครับผมผิดไปแล้ว”
เห็นเขายอมรับผิดอย่างรวดเร็ว ซย่านีก็มีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อยแต่น้ำเสียงของเธอยังคงแข็งกร้าวอยู่มาก “แค่พูดขอโทษกับแม่ แล้วคิดว่าทุกอย่างจะจบหรือ?”
ซ่งตงซวี่ส่ายหน้า “ยังต้องขอโทษครูด้วยครับ”
“ยังมีใครอีกไหม?”
ซ่งตงซวี่คิดอยู่ชั่วขณะ “ผมยังต้องขอโทษถังเสี่ยวหลงด้วย”
ซย่านีเห็นเขารู้เื่แบบนี้ ความโกรธก็ค่อยๆ ลดลงและน้ำเสียงของเธอก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย “พรุ่งนี้ก็ไปขอโทษครูกับเพื่อนร่วมชั้นของลูกซะนะ”ซย่านีเงียบไปชั่วขณะ “ลูกเอ๋ย สิ่งที่พี่สาวลูกพูดมานั้น พี่ของลูกไม่ได้พูดผิดเลยสักนิด ลูกทำเื่แบบนี้ช่างขายหน้าคนมากจริงๆ ถึงการรังแกคนที่อ่อนแอกว่า จะทำให้ไม่มีใครดูถูกลูกได้ แต่ลูกคิดว่าตัวเองต่อสู้เก่งมาก คนอื่นก็เลยกลัวลูกและพากันหลบเลี่ยงลูกทว่าการกระทำเหล่านี้เป็เื่น่าภูมิใจหรือจ๊ะ? เ้าคนอันธพาลจางหู่ที่อยู่ซอยข้างๆนั่นก็ต่อสู้เก่งมากนี่น่า แต่ลูกเคยเห็นเพื่อนบ้านในละแวกนี้มีใครเคยทักทายเขาก่อนบ้างไหม?”
ซ่งตงซวี่สับสนงุนงง ราวกับกำลังครุ่นคิดว่าจางหู่คือใคร
ซย่านีรู้ว่าเด็กคนนี้อายุเพียงหกขวบมีเหตุผลมากมายที่เขายังฟังไม่ค่อยเข้าใจนักเธอจึงปรับสีหน้าให้เป็ปกติพลางกล่าวว่า “นี่จะเป็ครั้งสุดท้าย ถ้ายังเกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีกครั้งล่ะก็ ซ่งตงซวี่แม่จะเป็คนจับลูกส่งสถานีตำรวจด้วยตัวเองเลย คอยดู! แม่พูดคำไหนคำนั้น”
ทางด้านซย่านีที่เพิ่งจะสั่งสอนลูกชายเสร็จก็ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงจ้อกแจ้กจอแจดังมาจากตรอกด้านนอก
ซย่านีสูดหายใจเข้าหนึ่งที ก่อนจะผลักหลังลูกชายเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ ลูกกลับห้องไปทำการบ้านเถอะพรุ่งนี้ตอนเช้าแม่จะไปโรงเรียนกับลูกเอง”
หลังจากที่ลูกชายของซย่านีกลับห้องแล้วซย่านีก็หลับตาพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆเธอรู้สึกเหมือนหัวใจของตนเองหยุดเต้นไปแล้ว พวกเขาจะหาหลี่เสวี่ยหรูเจอไหมนะ?แล้วจะเห็นหลี่เสวี่ยหรูถูกย่ำยีกับตาตัวเองกันไหม?
หัวใจเธอเหมือนจะติดปีกนำลิ่วออกไปทางประตูก่อนเท้าของเธอจะก้าวซะอีก สายตาของซย่านีเหลือบไปเห็นหลี่เสวี่ยหรูที่ถูกห้อมล้อมอยู่กลางฝูงชน เธอเดินไปพูดคุยไป พร้อมกับหัวเราะร่าจากที่ไกลๆเธอก็พลันหัวใจตกไปอยู่ตาตุ่มเสียแล้ว
ทำไมกันนะ?
ทำไมถึงกลายเป็แบบนี้ไปได้?
เธอเห็นกับตาตัวเองชัดๆว่าหลี่เสวี่ยหรูถูกดึงเข้าโพรงหญ้าไปแล้ว!ทำไมตอนนี้หลี่เสวี่ยหรูถึงกลับมาแบบไร้รอยขีดข่วนได้เล่า?
จางหวาเฟิงล่ะ? ไอ้คนไม่ได้เื่เอ๊ย!
ทันทีที่หลี่เสวี่ยหรูเงยหน้าขึ้น เธอก็สบสายตาเข้ากับซย่านีพริบตานั้นความคิดของเธอก็คล้ายคลึงกับซย่านียิ่งนัก เธอเองก็กำลังคิดว่าทำไมกันนะ เธอวางแผนได้หมดจดงดงามถึงเพียงนี้ทำไมถึงยังปล่อยให้ซย่านีหนีรอดไปได้? อีกนิดเดียวก็จะจัดการยัยนั่นได้แล้วเชียว!
หลี่เสวี่ยหรูถูกจางหวาเฟิงลากเข้าโพรงหญ้าไปจริงๆแต่เธอโชคดีมาก เพิ่งจะถูกอีกฝ่ายเปลื้องผ้าเธอก็ได้คนที่ผ่านไปผ่านมาแถวนั้นช่วยเอาไว้ หากไม่ใช่เพราะจางหวาเฟิงวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วล่ะก็ ป่านนี้เขาคงถูกจับตัวส่งสถานีตำรวจไปแล้ว
พอคิดถึงเื่ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่หลี่เสวี่ยหรูก็พลันหัวใจเต้นระรัว
“พี่ซย่านี”หลี่เสวี่ยหรูเดินเข้ามาหาซย่านีพร้อมกับใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอม“ฉันเพิ่งได้ยินมาจากเหม่ยอวิ๋น ว่าพี่เพิ่งเจอเข้ากับอันธพาล...ต้องโทษฉันเองถ้าฉันกลับมาพร้อมกับพี่ พี่ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในอันตราย”
ฝูงชนได้ยินกันทั่ว ยัยตัวดีนี่นะที่แท้แล้วซย่านีเองก็ได้เจอกับเ้าอันธพาลนั่นแล้ว! ตอนที่พวกเขาพากันวิ่งตามออกไปเพียงแค่ได้ยินว่าหลี่เสวี่ยหรูอาจจะเจออันธพาลดังนั้นพวกเขาจึงรีบตามคนมาช่วย ผลลัพธ์ก็คือพวกเขามาได้ครึ่งทางก็พบหลี่เสวี่ยหรูเข้าแล้วคนก็ดูปกติดี ไม่เห็นจะมีเื่อะไรเกิดขึ้นเลย
หลังจากวุ่นวายกันอยู่ตั้งนาน ที่แท้คนที่เจอกับพวกอันธพาลก็คือซย่านีต่างหาก ไม่ใช่หลี่เสวี่ยหรู!
ในค่ำคืนเงียบสงบ จะเกิดเื่อะไรขึ้นถ้าได้เจอกับพวกอันธพาลเข้า? คนจำนวนมากพากันมองซย่านีด้วยสายตาแปลกๆ
ซย่านียังไม่ทันได้อธิบายอะไร ซ่งเหม่ยอวิ๋นผู้เป็น้องสามีของเธอก็เบียดตัวออกจากฝูงชนมายืนอยู่ด้านหน้าสุดถลึงตาจ้องมองซย่านีอย่างร้ายกาจ พร้อมกับพยุงหลี่เสวี่ยหรูพลางกล่าวอย่างเดือดดาล“พี่เสวี่ยหรู พี่อย่าไปสนใจเธอเลย!เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเ้าอันธพาลนั่นตามหาพี่อยู่ รู้ทั้งรู้ว่าพี่จะเจอกับอันตราย ยังไม่ยอมไปบอกพี่หรือไม่ก็รีบไปแจ้งตำรวจให้ไปจับเ้าอันธพาลนั่นอีก เธอรู้จักแต่หนีเอาตัวรอด!”
สายตาของผู้คนรอบด้านหันไปมองที่หลี่เสวี่ยหรูทันควันแท้จริงแล้วคนที่เ้าอันธพาลคนนั้นตามหา ก็คือหลี่เสวี่ยหรูงั้นหรือ?
พวกมนุษย์ป้าที่จมูกยื่นจมูกยาวในตรอกพลันได้กลิ่นเื่ซุบซิบขึ้นมาทันที
หลี่เสวี่ยหรูแทบจะคุมสีหน้าของตนเองไม่อยู่ เธอกัดฟันกรอด ยัยโง่เอ๊ย!
ส่วนซย่านีนั้นแทบจะหลุดหัวเราะออกมาน้องสามีของเธอคนนี้ช่างโง่เง่าได้ถูกที่ถูกเวลาจริงๆ!
“ทำไมฉันต้องไม่หนีด้วยล่ะ?”ซย่านีเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ “จู่ๆผู้ชายคนนั้นก็ะโออกมาจากข้างทางแล้วคว้าตัวฉันไว้ เขาพยายามจะกอดฉัน ทำเอาฉันใแทบแย่!อีกอย่างนะ ผู้ชายคนนั้นก็คือคนรักเก่าของหลี่เสวี่ยหรูตอนที่อยู่ชนบท แบบนี้แล้วเขายังจะกล้าทำอะไรหลี่เสวี่ยหรูได้อีก!?ในฐานะคนนอกคนหนึ่ง ฉันไม่กล้าเข้าไปยุ่งเื่ของคนสองคนหรอกนะ!”
ผู้คนรอบด้านพากันส่งเสียงฮือฮา ที่แท้ก็เป็คนรักเก่ามาหาถึงบ้านนี่เอง!
1K
![[จบ] กลับไปในยุค 80 จนกลายเป็นที่ชื่นชอบของอดีตสามี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683864985_85386909.webp)
