เส้นทางอธิราช: เริ่มต้นจากการแบกศพ

ตอนที่ 7: มัจจุราชบนกำแพงเมือง

บนทางเดินแคบๆ เหนือกำแพงเมืองสูงสามสิบศอก เสียงดาบปะทะกันและเสียงกรีดร้องดังระงมจนกลบเสียงกลองศึก

ลี่หยางยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของทหารจ้าวนับสิบ แต่เขากลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... มุมปากของเขากลับยกขึ้น

"เข้ามา!"

ทหารจ้าวสามนายพุ่งหอกเข้าใส่พร้อมกัน ลี่หยางไม่ถอย แต่สืบเท้าเข้าหา ดาบในมือตวัดวูบเดียวด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! หัวหอกเหล็กกล้าทั้งสามอันถูกฟันขาดกระเด็นราวกับตัดเต้าหู้

ก่อนที่ทหารจ้าวจะทันตั้งตัว ลี่หยางหมุนตัวเตะกวาด [พละกำลัง 350+] ระเบิดพลังออกมา ร่างของทหารทั้งสามปลิวละลิ่วกระแทกเข้ากับทหารด้านหลังจนล้มระเนระนาดเป็นโดมิโน

วินาทีถัดมา ลี่หยางพุ่งตัวเข้าสู่ฝูงชน ดาบของเขาไม่ได้ใช้กระบวนท่าวิจิตรพิสดาร แต่เน้นความเร็วและความรุนแรง ฟัน! แทง! สับ!

ทุกครั้งที่ศัตรูล้มลง มือซ้ายของลี่หยางจะตบไปที่ไหล่ หรือแตะไปที่แขนของศพเหล่านั้นอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ท่ามกลางการชุลมุน

ติ๊ง! [พละกำลัง +1] ติ๊ง! [ความเร็ว +1] ติ๊ง! [จิตวิญญาณ +0.5]

เสียงสวรรค์ดังรัวในหัวของเขา ยิ่งฆ่า เขายิ่งรู้สึกว่าเลือดในกายสูบฉีดแรงขึ้น ความเหนื่อยล้าหายไปจนหมดสิ้น ทหารจ้าวที่ดาหน้ากันเข้ามา กลายเป็นเพียงก้อนค่าประสบการณ์ที่เดินได้สำหรับเขา

"ปีศาจ... มันเป็นปีศาจ!" ทหารจ้าวคนหนึ่งกรีดร้องเมื่อเห็นดาบของลี่หยางฟันผ่านเกราะเหล็กของเพื่อนร่วมรบจนขาดครึ่งตัว เขาถอยหลังกรูดจนสะดุดศพเพื่อนล้มลง

ลี่หยางก้าวข้ามศพนั้น ปลายดาบชี้ลงพื้น เลือดหยดติ๋งๆ "ปีศาจที่ไหนกัน... ข้าก็แค่คนเก็บศพที่ขยันทำงานนิดหน่อย"

...

ณ หอบัญชาการบนกำแพงเมือง

'แม่ทัพฮู่เจ๋อ' ขุนพลเฒ่าผู้รักษาเมืองผิงหยาง มองดูความโกลาหลที่เกิดขึ้นทางปีกขวาด้วยสายตาเดือดดาล "ไอ้เด็กนั่นมันเป็นใคร!? ทหารคนเดียวทำลายกระบวนทัพของเราจนพังพินาศได้ยังไง!?"

นายทหารคนสนิทหน้าซีดเผือด "ดูจากชุดเกราะ... น่าจะเป็นหน่วยพยัคฆ์ทมิฬของหวังเปินขอรับ! ฝีมือระดับนี้... หรือว่าจะเป็นแม่ทัพพันนายปลอมตัวมา?"

"บัดซบ!" ฮู่เจ๋อทุบกำแพง "ส่ง 'ถูบาท' ไป! บอกให้เขาเอาหัวไอ้เด็กนั่นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"

"รับทราบ!"

...

กลับมาที่ลี่หยาง ตอนนี้พื้นที่รอบตัวเขากลายเป็นทะเลเลือด ศพทหารจ้าวนอนกองทับถมกันนับสิบศพ การยืนหยัดของเขาเปิดโอกาสให้ทหารเยี่ยนคนอื่นๆ ปีนบันไดเมฆขึ้นมาสมทบได้สำเร็จ

"ลี่หยาง! ไอ้บ้าเอ๊ย! เอ็งจะฆ่าหมดไม่เหลือให้ข้าเลยเรอะ!" เสียงตะโกนคุ้นหูดังขึ้น กัวเหมิงกระโดดข้ามกำแพงลงมาพร้อมดาบยักษ์คู่ใจ เขาฟันทหารจ้าวที่ขวางทางจนกระเด็น ก่อนจะมายืนประกบหลังลี่หยาง

"หัวหน้ากัวมาช้าจัง ข้าเหงาแย่" ลี่หยางหยอกเย้า

"เหงาบ้านป้าเอ็งสิ! ศพกองเป็นภูเขาขนาดนี้!" กัวเหมิงมองผลงานของลูกน้องด้วยความทึ่งปนสยอง

ทันใดนั้น พื้นกำแพงก็สั่นสะเทือน ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามา ฝูงทหารจ้าวแหวกทางออก เผยให้เห็นร่างยักษ์สูงเกือบเจ็ดศอก (ประมาณ 2 เมตรกว่า) สวมเกราะหนักเต็มยศ ถือกระบองหนามเหล็กขนาดมหึมา

'ถูบาท' ขุนพลคู่กายของฮู่เจ๋อ ผู้ได้รับฉายาว่า "รถถังมนุษย์"

"ไอ้หนูมดปลวกจากต้าเยี่ยน! กล้ามากที่มาซ่าในถิ่นข้า!" ถูบาทคำรามเสียงดังสนั่น แกว่งกระบองหนามจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว

กัวเหมิงหน้าเครียดขึ้นมาทันที "ลี่หยางระวัง! เจ้านั่นคือถูบาท แรงควายยิ่งกว่าข้าอีก!"

ลี่หยางมองดูยักษ์ใหญ่ตรงหน้า 'ตัวใหญ่... เกราะหนา... น่าจะค่าพละกำลังและกายเนื้อเยอะแน่ๆ' ดวงตาของลี่หยางเป็นประกายวาวโรจน์ยิ่งกว่าเดิม

"หัวหน้ากัว ท่านไปช่วยพวกเรากันทหารทางซ้าย... เจ้ายักษ์นี่ข้าจัดการเอง"

"เจ้าจะบ้าเหรอ! รับมือมันไม่ไหวหรอก!" กัวเหมิงตะโกนห้าม

แต่ไม่ทันแล้ว ลี่หยางพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนู ตรงเข้าหาถูบาททันที

"รนหาที่ตาย!" ถูบาทแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ง้างกระบองหนามขึ้นสุดแขน แล้วฟาดลงมาหมายจะทุบลี่หยางให้แบนเป็นกล้วยปิ้ง

ตูมมม!!!

กระบองหนามฟาดลงพื้นหินจนแตกร้าวเป็นวงกว้าง ฝุ่นฟุ้งกระจาย แต่... ไม่มีร่างของลี่หยางอยู่ตรงนั้น

"อะไรวะ!?" ถูบาทเบิกตากว้าง

"ช้าไป..." เสียงกระซิบเย็นยะเยือกดังขึ้นที่ข้างหู

ลี่หยางใช้ [ย่างก้าวไร้เสียง] ผสานกับความเร็วสูงสุด ดีดตัวไต่ขึ้นไปบนด้ามกระบองหนามของถูบาท แล้ววิ่งไต่ขึ้นไปจนถึงไหล่ของเจ้ายักษ์ในพริบตา

"ลงมานะโว้ย!" ถูบาทพยายามจะใช้มือปัดป้อง

แต่ลี่หยางเร็วกว่า เขาใช้มือซ้ายจับหมวกเกราะของถูบาทไว้แน่น ส่วนมือขวากระชับดาบ แล้วแทงสวนลงไปในช่องว่างระหว่างเกราะคอ

ฉึก!

ดาบเหล็กเสียบทะลุลำคออันหนาเตอะของถูบาท เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา ร่างยักษ์ของถูบาทกระตุกเกร็ง ดวงตาเหลือกถลน พยายามจะส่งเสียงร้องแต่มีเพียงเสียงลมรั่วๆ ในลำคอ

ลี่หยางบิดดาบหนึ่งครั้งเพื่อตัดเส้นเลือดใหญ่ ก่อนจะถีบตัวกระโดดลงมายืนที่พื้นอย่างสวยงาม

ร่างมหึมาของถูบาทค่อยๆ ทรุดลงคุกเข่า ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้นดังสนั่นหวั่นไหว

สนามรบเงียบกริบลงอีกครั้ง แม้แต่ทหารเยี่ยนที่กำลังปีนขึ้นมายังหยุดมอง

ลี่หยางเดินเข้าไปหาศพของถูบาทอย่างใจเย็น ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของทหารจ้าว เขาวางมือลงบนเกราะอกของศพ

ติ๊ง! [สังหารขุนพลผู้บ้าคลั่ง (ระดับสูง): ได้รับพละกำลัง +40] [ได้รับกายเนื้อ +35] [ได้รับทักษะ: ผิวกายทองแดง (ขั้นต้น - เพิ่มความทนทานต่ออาวุธมีคม)] [ได้รับทักษะ: เชี่ยวชาญอาวุธหนัก (ขั้นกลาง)] [โบนัสพิเศษ: ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +1]

"แต้มวิวัฒนาการ?" ลี่หยางเลิกคิ้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำนี้จากระบบ แต่นี่ยังไม่ใช่เวลามาตรวจสอบ

เขาลุกขึ้นยืน หันไปมองทหารจ้าวที่เหลือซึ่งกำลังขาสั่นพั่บๆ ลี่หยางชี้ดาบไปที่บันไดทางลงกำแพงเมือง

"ใครจะลงไปเปิดประตูเมืองกับข้าบ้าง?"

กัวเหมิงที่เพิ่งหายตะลึง รีบตะโกนตอบรับ "ข้า! หน่วยพยัคฆ์ทมิฬ! ตามเจ้าหนูนี่ไป! เราจะไปเปิดประตูเมืองให้ท่านแม่ทัพ!"

"เฮ้!!!!"

โมเมนตัมของสงครามเปลี่ยนไปในพริบตา จากผู้ถูกล่า... กลายเป็นผู้ล่า ลี่หยางกระโดดนำหน้าลงบันไดเมือง มุ่งหน้าสู่ห้องกลไกประตูเมือง ทิ้งตำนาน "หนึ่งคนทลายกำแพง" ไว้เบื้องหลัง

...

เบื้องล่างกำแพง ในเมืองผิงหยาง

ลี่หยางวิ่งนำหน้ากลุ่มทหารเยี่ยนลงมาถึงลานหน้าประตูเมือง ทหารจ้าวนับร้อยที่เฝ้าประตูอยู่รีบตั้งแถวรับมือ

"อย่าให้พวกมันเข้าใกล้กลไกประตู!"

ลี่หยางแสยะยิ้ม ตอนนี้พละกำลังของเขาทะลุ 400 แต้มไปแล้ว ผิวกายทองแดงทำให้เขาทนทานขึ้นอีก เขาเก็บดาบ แล้วก้มลงหยิบหอกยาวสองเล่มจากศพข้างทางขึ้นมาถือสองมือ

"หลีกไป!!"

ลี่หยางควงหอกคู่ พุ่งเข้าใส่แนวรับศัตรูเหมือนพายุหมุน [เชี่ยวชาญอาวุธหนัก] ทำงานร่วมกับหอกยาว ทุกการฟาดฟัน รุนแรงราวกับระเบิด ทหารจ้าวที่โดนหอกฟาดถึงกับกระดูกหัก ปลิวกระเด็นไปคนละทิศละทาง

เขาบุกทะลวงเปิดทางเลือด จนไปถึงหน้าคันโยกยักษ์ที่ใช้เปิดประตูเมือง "หัวหน้ากัว! ดึงคันโยก!" ลี่หยางตะโกนบอก ขณะที่ตัวเองยืนขวางหน้าศัตรู ควงหอกป้องกันเพื่อนร่วมรบ

"จัดไป!" กัวเหมิงและทหารอีกสามคนรีบวิ่งไปช่วยกันดันคันโยกไม้ขนาดมหึมา

ครืดดดดด.... ปัง!

เสียงโซ่ตรวนขยับ สลักประตูยักษ์ถูกปลดออก ประตูเมืองผิงหยางที่ปิดตายมานาน ค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ

ภายนอกประตู... กองทัพม้าเหล็กสีดำของ แม่ทัพหวังเปิน รอคอยอยู่นับหมื่น เมื่อเห็นประตูเปิดออก หวังเปินชูทวนขึ้นฟ้า

"ประตูเปิดแล้ว! บดขยี้พวกมันให้ราบคาบ!"

"ฆ่า!!!!"

เสียงโห่ร้องของทัพเยี่ยนดังก้องฟ้า ทหารม้านับหมื่นควบตะบึงเข้าสู่เมืองผิงหยาง ชะตากรรมของเมืองนี้... ถูกตัดสินแล้ว

ลี่หยางยืนพิงกำแพง หอบหายใจเบาๆ มองดูทหารม้าฝ่ายเดียวกันวิ่งผ่านหน้าไปไล่ล่าศัตรู เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กองศพทหารจ้าวที่เขาเพิ่งฆ่า

มือของเขา... แอบแตะไปที่ขาของศพข้างๆ อย่างเงียบเชียบ

"เหนื่อยชะมัด... แต่คุ้ม" "คืนนี้... คงต้องอดนอนอัพเกรดสเตตัสอีกแล้วสินะ"