ฟางเหม่ยหลิง เจ้าหัวใจจอมบัลลังก์

 และดูเหมือนว่ามังกรขาวจะรับฟังคำขอของเขาผู้ซึ่งเป็นองจักรพรรดิ์ เสนาไป๋ช่างไม่รู้อะไรซะเลยเกือบโดนเผาตายเสียแล้วดีนะที่เขาแก้สถานการณ์เอาไว้ได้ไม่อย่างนั้นคงมีเรื่องน่าเสียใจเกิดขึ้นแน่ ถ้ามังกรขาวตัวนี้อาละวาดขึ้นมาจริงๆต่อให้ยกพลมาทั้งหมดก็คงสู้ไม่ได้ มังกรขาวเลิกจ้องเสนาบดีไป๋ และหันกลับมาพูดกับหลงเจี่ยนหยาง

        "ข้าจะกลับไปหาหลิงเอ๋อแล้ว มีอะไรจะฝากถึงนางไหม"

        เสี่ยวไป๋ถาม

        "ฝากบอกนางว่าข้าจะตามไป"

        หลงเจี่ยนหยางตอบ 

        มังกรขาวรับคำและก็บินออกไปจากท้องพระโรงก่อนจะขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนดูเหมือนว่าเงาของเขานั้นบดบังดวงอาทิตย์ ทหารทุกคนพากันแหงนมองจนลับตา

        "เสด็จพ่อคิดเห็นเป็นเช่นไร"

        หลงเจี่ยนหยางถาม

        "เจ้าเอาทหารไปจำนวนหนึ่งและยึดเมืองซะ ต่อไปนี้เมืองจ้าว คืออาณาเขตของเรา"

        "รับพระบัญชา"

        ...................................

        เธอกับหมิ่นเต๋อเดินดูไปรอบๆจวนโดยหลี่กงนั้นเดินตามอย่างไม่ชอบใจนักและเดินลงมาจนถึงห้องลับข้างล่างโดยบังเอิญ พอดีหมิ่นเต๋อเดินไปสะดุดพื้นเข้าจนมือไปโดนตุ๊กตาดินเผาที่ตั้งอยู่ จนประตูห้องลับเปิดออก 

        "นี่ห้องลับอะไร"

        เธอหันไปถามเจ้าเมืองหลี่กง

        "ไม่มีอะไร"

        เขารีบเดินมาขวางด้วยท่าทางร้อนรน

        "หลบไป"

        เธอพลักเขาจนกระเด็น

        "เข้าไปดูกันหมิ่นเต๋อ"

        พอพวกเธอเดินเข้ามาก็เห็นกองสมบัติมากมายวางอยู่จนล้นห้อง จนแน่นขนัดไปหมด มีทั้งแก้วแหวนเงินทองหีบสมบัติอีกหลายหีบที่บรรจุของมีค่า

        "นี่คือของที่เจ้ารีดไถมาจากประชาชนสินะ"

        เธอหันไปพูดกับเขา

        "ปล่าวนะ นี่มันของของข้า"

        เขาเถียง

        "เจ้าร่ำรวยแต่ชาวบ้านยากจน ดูตัวเจ้าสิกินอยู่สุขสบายจนตัวอ้วนเหมือนหมูแล้ว"

        เธอว่า

        "ใช่ ท่านทำเกินไปแล้ว พวกเราจะอดตายกันอยู่แล้ว ท่านกลับสุขสบาย"

        หมิ่นเต๋อเริ่มโมโห

        "ไม่ต้องห่วงหรอกหมิ่นเต๋อ เพราะยังไงเมืองเจ้าก็ต้องอยู่ภายใต้อาณัตของแคว้นเหลียงอยู่แล้ว พวกเจ้าจะไม่ลำบากอีกต่อไป เรากลับหมู่บ้านกันก่อนเถอะ"

        "แล้วเจ้าเมืองละ"

        หมิ่นเต๋อถาม

        "ก็เอาไปขังไว้ รอจนกว่าคนของเมืองหลวงจะมา"

        เธอและหมิ่นเต๋อได้ช่วยกันพาเจ้าเมืองและลูกน้องของเจ้าเมืองไปขังไว้ในคุก มีหลายครั้งที่พวกมันคิดจะสู้และทำร้ายเธอแต่เธอก็อัดมันและพวกมันก็ลงไปนอนเดี้ยงทุกราย เธอลากพวกมันไปกับพื้นและขังเอาไว้ คุกนี้ก็เป็นคุกของเจ้าเมืองที่สร้างเอาไว้ขังคนที่ไม่ยอมจ่ายภาษี 

        เธอและหมิ่นเต๋อเดินทางกลับมาจนถึงหมู่บ้านก็เห็นชาวบ้านกำลังช่วยกันตากเนื้อที่แล่มาอยู่ 

        "พี่สาว พี่ชายกลับมาแล้ว"

        พวกเด็กๆรีบวิ่งเข้ามาหา

        "ไม่เป็นไรใช่ไหม ปลอดภัยกันดีสินะ"

        ทุกคนในหมู่บ้านพากันโล่งใจ ที่เห็นว่าทั้งสองคนกลับมาอย่างปลอดภัย

        "พวกเราปลอดภัยดี"

        เธอตอบ

        "ยังมีเนื้อเหลืออยู่มากมายเช่นนั้นเราก็มาทำอหารเลี้ยงฉลองกันเถอะ"

        ทุกคนก็เห็นด้วย สิงโตฟ้าตัวที่เอาไปจวนเจ้าเมืองเธอเอากลับมาด้วย โดยขากลับเอาใส่กำไลมิติมา หมิ่นเต๋อได้เล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ทุกคนในหมู่บ้านฟัง ทุกคนในหมู่บ้านดีใจมาก จึงได้ช่วยกันเตรียมงานเลี้ยงเพื่อฉลอง โดยเธอแนะนำให้เอามันไปย่างและก็กองไฟขึ้น คืนนี้เราจะกินอาหารรอบกองไฟกัน และทำบาร์บีคิวเสียบไม้ พร้อมกับน้ำซุปหม้อใหญ่เพื่อฉลองกันทั้งหมู่บ้าน

        เธอต้องอยู่ที่นี่อีกนานเพราะต้องรอทางเมืองหลวงมาก่อน คงจะใช้เวลาหลายวันในการเดินทาง

        "พี่สาวท่านทำอะไรนะ"

        อาลี่ถาม

        "เรียกว่าบาร์บีคิว มาช่วยพี่เสียบไม้เร็ว"

        เธอสอนอาลี่ทำ

        "ข้าก็อยากทำบ้าง"

        อาสินก็เข้ามาช่วย แค่เสียบเนื้อกับผักผลไม้ที่มีลงไป ทำให้ดูน่ากินมาก

        ทุกคนนั้นแปลกใจกับอาหารของเธอ เพราะไม่เคยกินมาก่อน เธอย่างบาร์บีคิวให้ทุกคนดู ทุกคนจึงลงมือช่วยกัน งานเลี้ยงฉลองเล็กๆในหมู่บ้านจึงเริ่มขึ้น ทุกคนมีสีหน้าที่สดใสและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เธอเป่าขลุ่ยเพื่อสร้างบรรยากาศฝูงผีเสื้อบินมาเป็นฝูงเด็กๆวิ่งไล่จับผีเสื้อกันอย่างสนุกสนาน ทุกคนมองเธอเหมือนกับว่าเธอเป็นผู้วิเศษ เมื่อเวลาผ่านไปงานเลี้ยงจึงจบลง เธอยังไม่เข้านอนและยืนรอเสี่ยวไป๋มังกรขาวของเธอที่ยังไม่กลับมา

        "ข้ากลับมาแล้ว หลิงเอ๋อ"

        เสี่ยวไป๋บินมาเกาะที่ไหล่ของเธอ

        "เสี่ยวไป๋ เจ้ากลับมาแล้ว"

        "หลงเจี่ยนหยาง ฝากมาบอกว่า เขากำลังตามมา

        "

        "เอ๋ เขาจะมาเองเลยหรือนี่"

        เขาเป็นถึงองค์รัชทายาทไม่จำเป็นต้องมาเองก็ได้

        "เจ้าคงเหนื่อยมาก เข้าไปนอนในกำไลมิติสิ ในนั้นมีอาหารอร่อยๆด้วยนะ"

        เธอบอกกับเสี่ยวไป๋

        "หลิงเอ๋อ เจ้ายืนรอข้าคงง่วงมาก เจ้าก็ไปนอนเถอะ"

        เขาพูดก่อนจะแวบหายเข้าไปในกำไลมิติ เธอจึงเดินกลับเข้าไปในบ้านของหมิ่นเต๋อ หมิ่นเต๋อ อาลี่ อาสิน เสียสละที่นอนบนเตียงให้เธอ ส่วนพวกเขาปูที่นอน และนอนกันที่พื้น เธอเห็นว่าผ้าห่มพวกเขาเลื่อนลงมาที่เอว เธอจึงได้ดึงผ้าห่มให้มาอยู่ที่อกของพวกเขาแทน

        หลายวันต่อมาในที่สุด กองทัพขององค์รัชทายาทก็มาถึง เธอและพวกชาวบ้านรีบออกไปดู เธอเห็นหลงเจี่ยนหยางในชุดเสื้อเกราะเต็มยศแล้วอดที่จะมองไม่ได้ เมื่อเขาอยู่บนหลังม้าช่างดูสง่างาม แถมหน้าตาก็หล่อเหลากว่าใคร สาวๆในเมืองต่างพากันมองเขาตาละห้อย โดยที่พวกนางไม่รู้ว่าคนที่พวกนางกำลังมองอยู่นั้นคือใคร

        "ถวายพระพรองค์รัชทายาท"

        เธอรีบเข้าไปย่อกายทำความเคารพเขาทันที เมื่อทุกคนได้ยินแบบนั้น ก็รีบคุกเข่าลงทันทีเพราะกลัว เพราะว่าคนที่พวกเขาจ้องมองอยู่ไม่ใช่สามัญชน แต่เป็นเชื้อพระวงศ์

        "หลิงเอ๋อ ไม่มีใครรังแกเจ้าใช่หรือไม่"

        เขาลงจากหลังม้าและเดินมาหาเธอ

        "ไม่มีเพคะ"

        คนรังแกเธอไม่มี มีเธอไปรังแกคนอื่นนี่สิ

        "องค์รัชทายาทเหนื่อยไหมเพคะ เดินทางมาตั้งไกล"

        "ข้าไม่เหนื่อยข้ารีบเดินทางมาเจ้า"

        หมิ่นเต๋อและชาวบ้านอึ้งไปอีกเมื่อรู้ว่าเธอนั้นสนิทสนมกับองค์รัชทายาทมาก

        "หม่อมฉันจะนำทางไปจวนเจ้าเมืองนะเพคะ"

        เธอพาหลงเจี่ยนหยางไปจนถึงจวนเจ้าเมือง และได้นำเจ้าเมืองออกมาจากคุกที่คุมขัง หลงเจี่ยนหยางขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ของเจ้าเมืองซึ่งใหญ่ที่สุด เจ้าเมืองถูกพาตัวมายืนอยู่ต่อหน้าเขา

        "คุกเข่าลง"

        เธอบอกเจ้าเมืองให้คุกเข่า แต่เจ้าเมืองหลี่กงก็ยังไม่ยอมคุกเข่า แถมยังทำหน้ามึน

        "บังอาจ"

        เธอเตะที่ข้อพับขาของหลี่กงจนเขาต้องคุกเข่าอัตโนมัติ

        "นี่คือองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเหลียง"

        เธอบอกแก่เจ้าเมืองหลี่กงให้เขารู้ ถ้าไม่ยอมคุกเข่าเงาหัวเขาจะไม่มี นี่เธออุตส่าห์ช่วยแล้วนะ

        "เจ้ากดขี่ประชาชน เอารัดเอาเปรียบ จนประชาชนต้องอยู่อย่างอดอยาก ต่อไปนี้ข้าขอปลดเจ้าออกจากการเป็นเจ้าเมือง และเมืองจ้าวจะอยู่ภายได้การดูแลขององค์จักรพรรดิ์มีผลนับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป"

        เขาประกาศ

        "ข้าไม่ยอม เมืองนี้เป็นของข้า"

        เขาโวยวายดิ้นรน จนทหารต้องเข้ามากุมตัวเอาไว้

        "ทหารป่าวประกาศให้ชาวเมืองรู้โดยทั่วกัน"

        "พ่ะย่ะค่ะ"

        ทหารรีบออกไปทำตามรับสั่ง ด้วยการป่าวกระกาศให้ทุกคนในเมืองรู้

        "เลิกดื้อด้านได้แล้วไม่ถูกประหารก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

        เธอบอกกับหลี่กงอดีตเจ้าเมือง เขามองหน้าเธอและได้แต่ร้องไห้โวยวาย

        ตอนนี้จวนเจ้าเมืองถูกใช้เป็นที่พำนักขององค์รัชทายาทชั่วคราว อีกไม่นานก็จะมีการตั้งเจ้าเมืองคนใหม่ รอให้ฝ่าบาทเลือกสรรอยู่ เขาจะต้องอยู่ที่นี่เพื่อจัดการงานต่างๆของเมืองนี้ให้เรียบร้อยจึงจะกลับได้ สมบัติทั้งหมดถูกยึดไว้เป็นของหลวง เพื่อนำมาดูแลประชาชนและทำนุบำรุงเมืองจ้าวต่อไป

        ชาวบ้านดีใจมากที่ตอนนี้เจ้าเมืองถูกปลดแล้วพวกเขาพากันโห่ร้องด้วยความยินดี ตอนนี้องค์รัชทายาทได้เข้ายึดเมืองสำเร็จแล้ว พวกทหารต่างเฝ้าประจำจุดต่างๆ ตามที่ได้รับมอบหมายต่อไปนี้เมืองนี้ก็จะมีทหารคอยดูแล หลงเจี่ยนหยางพำนักอยู่ที่จวนเจ้าเมืองเธอก็ต้องย้ายมาอยู่ที่นี่เหมือนกัน ตามคำสั่งของเขา ส่วนเสี่ยวไป๋ก็ออกไปเล่นเป็นเพื่อนอาลี่ อาสิน ดูเหมือนเขาจะชอบเด็กๆมาก

        "องค์รัชทายาทเพคะ"

        เธอเดินเขามาหาเขาในห้องพักแต่ก็ไม่เจอเลยเดินไปดูที่อื่น และได้ยินเสียงเขาตอบกลับมา

        "ข้าอยู่นี่"

        เธอเดินไปจนเจอเขาที่กำลังแช่อยู่ในสระน้ำขนาดใหญ่ที่ดูหรูหราและน่าจะแช่ได้ราวๆสิบกว่าคน ที่จวนนี้มีแต่ของดีมีราคาซะจริง ดูก็รู้แล้วว่าสระน้ำนี้ถูกสร้างเป็นพิเศษ

        "อะ..องค์ชายอาบน้ำอยู่ เช่นนั้นหม่อมฉันไม่รบกวนเพคะ"

        เธอนี่จริงๆเลย ไม่ดูให้ดีตอนนี้เขาไม่ใส่เสื้อผ้าสักชิ้น

        "มาขัดหลังให้ข้า"

        เขาสั่ง

        "เพคะ องค์รัชทายาท"

        ตั้งแต่ได้เป็นองค์รัชทายาทนี่ชอบสั่งเธอจังเลยนะ

        เธอใช้สายตามองไปทางอื่นและเดินไปนั่งลงข้างหลังของเขา ก่อนจะหยิบผ้าชุบน้ำและถูไปที่หลังของเขาอย่างเบามือ

        "แรงๆกว่านี้อีกหน่อย"

        เขาบอกขณะที่กำลังแช่น้ำอย่างสบายใจ

        เธอเพิ่มแรงขึ้นอีกก่อนจะมองที่แผ่นหลังของเขาที่มีแต่รอยแผลมากมาย ไหล่ของเขานั้นกว้างมาก แขนของเขามีกล้ามเป็นมัดๆ 

        "ถูข้างหน้าด้วยสิ"

        เขาหันกลับมาหาเธอ ทำให้เธอเห็นแผงอกของเขาจนมาถึงกล้ามที่หน้าท้อง

        'โอ้ยซิกแพค'

        เธอพยายามจะไม่มอง และถูที่หน้าอกให้เขา โดยเธอทำเป็นมองไปทางอื่น

        "ถูลงมาข้างล่างอีกหน่อยสิ"

        เขาบอกเธอ เธอจึงจำใจถูลงไปจากหน้าอกนิดหนึ่ง

        "ข้างล่างอีกหน่อย"

        เขาบอก เธอก็เลยต้องถูลงไปจนถึงหน้าท้องของเขา ถ้าให้ถูลงไปมากกว่านี้คงจะไม่ดีแน่

        "มาอาบน้ำกับข้าสิ"

        เขามองเธอแล้วยิ้ม

        "ไม่ดีกว่าเพคะ"

        เธอรีบปฎิเสธทันที แต่เขาก็ไม่ฟังแล้วดึงเธอลงมาในสระทันที 

        ตู้มมม

        เสียงน้ำแตกกระจาย ตอนนี้เธอลงมาอยู่ในสระแล้วเสื้อผ้าเปียกปอนจนแนบเนื้อและเห็นเนื้อในเพราะว่าวันนี้เธอใส่ชุดสีขาวที่เป็นผ้าบาง

        "หลิงเอ๋อของข้า งดงามจริงๆ"

        เขาดึงเธอเข้าไปกอดและให้เธอนั่งบนตักของเขา ตอนนี้เธออายจนหน้าแดงลามไปถึงใบหูแล้ว เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้น ท่อนล่างก็ไม่ใส่แล้วน้ำมันก็ใสมากด้วย เธอไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะตอนนี้เธอได้แต่นั่งเกร็งอยู่บนตักของเขาเขายิ้มให้เธอ 

        "ตัวเจ้าเปียกหมดแล้ว มาข้าช่วยเจ้าถอดเสื้อ"

        เขาถอดเสื้อคลุมสีขาวของเธอออกและโยนไปไว้ข้างหลัง และจะถอดชุดตัวในออกให้อีก

        "ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันชอบอาบน้ำทั้งชุดเพคะ"

        เธอรีบบอกเขา ถ้าเขาถอดชุดตัวในออกเธอก็จะเหลือแค่เอี้ยมแล้วทีนี้ คงไม่ดีแน่ เพราะแค่ตอนนี้ก็อายจะแย่แล้ว

        "แปลกจริง คนอะไรชอบอาบน้ำทั้งชุด"

        เขารู้สึกขำกับคำพูดของเธอ

        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นั่นสินะเพคะ หม่อมฉันนี่แปลกจริงๆเลย"

        เธอหัวเราะแก้เก้อ

        "มาถอดออกเถอะ ข้าจะช่วยเอง"

        เขาก็พยายามจะถอด แต่เธอก็พยายามดึงเสื้อเอาไว้แน่น

        "อย่าเพคะ"

        ในที่สุดก็ไม่เป็นผล เพราะว่าเขาถอดเสื้อเธอออกจนได้ ตอนนี้ท่อนบนเหลือแค่เอี้ยมตัวจิ๋วแต่ดีที่ท่อนล่างใส่กางเกงผ้าขายาวเอาไว้

        "อาบน้ำก็ต้องถอดเสื้อผ้าออกให้หมดสิ"

        เขาบอกกับเธอแล้วยิ้ม

        "หม่อมฉันบอกแล้วไง ว่าหม่อมฉันชอบอาบน้ำทั้งชุดเพคะ"

        เธอโกหก เพราะไม่อยากแก้ผ้า

        "ข้าเพิ่งเคยได้ยินจากเจ้านี่ละ ดูอย่างข้าสิแก้ผ้าหมดเลย"

        เขารู้ว่าเธออายจึงอยากจะแกล้ง

        "หม่อมฉันขอขึ้นก่อนนะเพคะ"

        เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่เขาก็ดึงเธอเอาไว้

        "ข้าไม่อนุญาติ"

        เขากอดเธอไว้ในอ้อมอก ตอนนี้หน้าอกของเธอกับหน้าอกของเขาแนบสนิทกันจนจะหลอมรวมกันอยู่แล้ว

        "ปะ..ปล่อยเพคะ"

        เธอปากคอสั่นไปหมด

        "มาข้าจะถูหลังให้เจ้าเอง"

        เขาใช้มือตัวเองแทนผ้าถูหลัง และถูไปมาบนหลังของเธออย่างเบามือ

        "มะ...ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันไม่ชอบถูหลัง"

        เธอรีบบอกเขาไปด้วยเสียงที่สั่นๆ

        "เอ๋ หลิงเอ๋อของข้าเป็นคนที่แปลกจริงๆ ชอบอาบน้ำทั้งชุด แล้วยังไม่ชอบถูหลังอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

        เขาหัวเราะชอบใจ และนี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอเห็นเขาหัวเราะเสียงดังแบบนี้ ปกติแล้วเขามักจะพูดน้อยและนิ่งเงียบ ชอบทำสีหน้าเย็นชาและทำหน้าตาหน้ากลัวใส่คนอื่น ไม่เคยหัวเราะกับใครและยิ้มให้ใครเลย จนทุกคนพากันกลัวเขาไปหมด ถ้ามีใครมาเห็นเขาตอนนี้ละก็ต้องคิดว่า คนๆนี้ไม่ใช่องค์ชายรัชทายาทแน่ หรือไม่ก็คิดว่าเขาถูกผีเข้าสิง