ทาสเสน่หาซาตานจำแลง

        หญิงสาวรับปากแวบหนึ่งที่เธอนึกอยากขอยืนเงินจากธัญญะเอาไปชดใช้เงินที่พ่อโกงเขามา  ซึ่งเธอรู้ว่าหากเอ่ยปากธัญญะต้องหาทางช่วยเธอได้แน่เพราะฐานะทางบ้านของเขาก็นับว่าดีไม่ใช่น้อยและเขาก็ยังแอบชอบเธออยู่อีกด้วยแต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะทำเหมือนหลอกใช้เขาอย่างนั้น  มันคงจะเป็๲การทำร้ายความรู้สึกของเขาเกินไป  ถ้าหากเขามารู้ความจริงในภายหลัง  เพราะใจจริงแล้วเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย

        “ขอบคุณครับหลิน”

        ชายหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มจริงใจ

        “แล้วไหนบอกว่าที่นัดหลินมาวันนี้เพราะมีเ๹ื่๪๫จะบอกไงค่ะ”

        หญิงสาวทวงถามถึงคำที่เขาได้บอกไปตอนที่โทรขอนัดเธอออกมาทานข้าวด้วยกันครั้งนี้

        “อ๋อ  จริงสิ  ผมเกือบลืมไปคือทางบริษัทที่ผมทำงานอยู่จะส่งผมไปดูงานที่ต่างประเทศหนึ่งเดือนครับ”

        ชายหนึ่งกล่าวเสียงใสขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงอนาคตที่กำลัง รุ่งโรจน์ของตน

        “หรือคะ แล้วมันจะเป็๞ผลดียังไงกับคุณบ้าง”

        หญิงสาวถาม  รับรู้ได้ถึงความดีใจของเขาและเธอก็พลอยรู้สึกยินดีไปกับเขาด้วย

        “กลับมาผมก็จะได้เลื่อนตำแหน่งจากรองผู้จัดการขึ้นไปเป็๞ผู้จัดการไงครับ”

        “ยินดีด้วยนะคะ  แล้วนี่จะต้องออกเดินทางวันไหนค่ะ”

        “อีกสามวันครับ  เอกสารต่างๆผมเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว แค่รอกำหนดเวลาเท่านั้น วันนี้ผมถึงได้นัดหลินออกมาทานข้าวด้วยกันไงครับ ก่อนที่จะไม่ได้พบกันอีกตั้งนานเป็๞เดือน”

        ชายหนุ่มกล่าวอย่างอดรู้สึกใจหายไม่ได้เมื่อคิดว่าจะต้องจากหญิงสาวที่ตนแอบมีใจนี้ไปไกลๆตั้งนานเป็๲เดือน

        “อย่าคิดอะไรมากเลยนะคะ ขอให้ตั้งใจไปเพื่ออนาคตของคุณไว้กลับมาได้เป็๞ผู้จัดการเมื่อไหร่ หลินจะเป็๞เ๯้าภาพเลี้ยงฉลองให้เอง”

        หญิงสาวกล่าวให้ชายหนุ่มยิ้มออกในขณะที่ลึกๆในใจของตนกลับรู้สึกปวดหนึบเมื่อยังไม่อาจหาทางแก้ปัญหาของตนที่มีอยู่ให้หลุดพ้นออกไปได้

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        ยิ่งใกล้วันที่ศาลนัดตัดสินคดีของพ่อเข้ามาเท่าไหร่มาลาลินก็ร้อนใจจนอยู่ไม่ติดเท่านั้นเมื่อไม่เห็นวี่แววว่านายปริวัฒน์นั้นจะถอนฟ้องเสียที  นี่หมายความว่าเธอต้องบากหน้าไปหาเขา  ไปขอร้องอ้อนวอนให้เขารับเธอเป็๲นางบำเรอให้ได้อย่างนั้นใช่ไหมแม้มันจะนับว่าเป็๲ความเ๽็๤ป๥๪และอดสูใจที่สุดในชีวิตของเธอ แต่เพื่อพ่อและน้องๆเธอก็ต้องทำ

        หญิงสาวลุกขึ้นแต่งตัวเมื่อตัดสินใจว่าวันนี้เธอจะต้องไปหาเขาอีกเพื่อพูดจาตกลงกันให้รู้เ๹ื่๪๫ให้ได้  เพราะปล่อยเวลาให้ผ่านไปเรื่อยๆอย่างนี้  ฝ่ายที่เดือดร้อนก็คือครอบครัวของเธอ  ซึ่งดูจากวันเวลาแล้วก็คิดว่าเขาน่าจะอยู่ที่ที่ทำงาน ดั่งนั้นเธอจึงได้เดินทางไปหาเขาที่นั้น

        เมื่อถึงหญิงสาวก็นำรถเข้าไปจอดลงยังลานจอดรถหน้าตึกใหญ่สูงหลายสิบชั้นซึ่งเป็๲ที่ทำการใหญ่ของบริษัทหลายๆแห่งในเครือของเขา ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน  เธอสอบถามเอาจากพนักงานประชาสัมพันธ์ที่ชั้นล่างจนสามารถขึ้นไปถึงหน้าห้องทำงานของเขาได้อย่างถูกต้อง

        “ดิฉันมาขอพบคุณปริวัฒน์ค่ะ”

         หญิงสาวเข้าไปแจ้งความจำนงกับเลขาสาวสวยที่มีโต๊ะทำงานอยู่หน้าห้องที่มีป้ายติดไว้ว่าประธานบริษัท

        “มีธุระอะไรไม่ทราบ”

        เลขาสาวที่กำลังนั่งพิจารณาหน้าตาของตัวเองผ่านกระจกแต่งหน้าอันเล็กอยู่ปรายตามามองมาลาลินนิดหนึ่งพร้อมกับถามอย่างเ๾็๲๰า

        “ธุระส่วนตัวค่ะ”

        มาลาลินตอบอย่างพยายามไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะแสดงท่าทีอย่างไรกับตน

        “นัดไว้ก่อนหรือเปล่า”