โลกภายนอก
อามูมองมาที่แสงที่ห่อหุ้มร่างของราฟในจิตใจมันสั่นไหวอามูััได้ว่าแสงนั้น
ไม่ปลอดภัยสำหรับมัน
แต่ชาวบ้านนั้นเมื่อเห็นแสงไม่ทำอันตราย
อะไรปีศาจร้ายก็สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก
' หรือว่-...... '
แต่ยังไม่ทันพูดอะไรแสงสีทองก็ค่อยๆจาง
ลง
วิ้งงง
แสงสีทองเริ่มหายไปเผยให้เห็นเด็กหนุ่ม
คนหนึ่งแต่ที่แปลกคือครั้งนี้เขาสร้างหน้า
กากน้ำแข็งขึ้นมาปกปิดหน้าตาเพื่อไม่ให้
ชาวบ้านจำเขาได้
ร่างของราฟเริ่มตกลงสู่พื้นดินอย่างช้าๆ
" เคี้ยก เคี้ยก ช่างตายยากเสียจริงเ้ามดตัว
จ้อยนี่ " อามูเมื่อเห็นราฟยังไม่ตายก็ไม่ได้กลัว
ราฟยิ้มภายใต้หน้ากากนั่นแล้วพูดขึ้นมาว่า
" เ้าต่างหากละเ้าลูกนกที่จะตาย "
เมื่อได้ยินแบบนั้นเส้นเืบนหน้าผาก
ของมันก็ขยายใหญ่ขึ้น
" เพียงแค่รอกตายมาได้กลับวางท่าใหญ่
โตไม่สำเหนียกตัวเองซะจริงๆ !! "
" Dark glitter "
อามูโกรธที่มนุษย์ที่อ่อนแอกลับดูถูกมัน
มันจึงใช้พลังเวทย์เต็มแรงในครั้งนี้
ความมืดก่อตัวเป็ใบมีดขนาดใหญ่พุ่งไป
ทางราฟเพื่อทำให้ขาดเป็สองท่อน
ราฟเมื่อเห็นก็ไม่ได้กลัว
" Ice Eagle "
ราฟสร้างนกอินทรีขึ้นและยิงไปปะทะ
นกอินทรีสีแดงขนาดใหญ่มหึมาพุ่งทำลาย
ใบมีดสำดำอย่างง่ายดาย
" เป็ไปได้ยั- "
ยังพูดไม่ทันจบนกอินทรีตัวนั้นก็ได้มาประชิดตัวอามูเรียบร้อยแล้ว
ฉัวะ อ๊ากกกกกกกกก
ปีกของมันตัดร่างของอามูอย่างง่ายดาย
ส่งผลให้อามูตอนนี้เหลือเพียงแขนขวาและปีกขวาส่วนขาทั้งสองข้างก็โดนตัดไปด้วย
เืสีฟ้าพุ่งออกมาไม่หยุดตัวมันที่เป็เผ่า
พันธ์ที่ปกครองโลกเมื่อนานมาแล้วกลับแพ้ให้กับมนุษย์ !!! แม้ว่ามันจะเป็เพียงแค่ทหาร
แต่ก็เก่งกาจอย่างมาก มันรู้สึกเสียเกียรติ
อย่างยิ่ง แต่เพื่อรักษาชีวิตมันจึงเลือกทาง
หนีเอาตัวรอด
"ชิ เ้ามนุษย์สกปรกฝากไว้ก่อนแล้วข้าจะ
เรียกพรรคพวกมาเอาคืนเ้าอย่างแน่นอน "
อามูรีบหอบร่างตัวเองบินหนีไปให้เร็วที่สุด
แต่ราฟไม่ปล่อยโอกาศให้มันหนีได้แน่ๆ
" Ice lance "
หอกน้ำแข็งหาเล่มถูกสร้างออกมาและพุ่ง
เป้าไปที่อามูที่กำลังบินหนีตายอย่าง
ทุลักทุเล
แม้อามูจะบินได้เร็วแต่เนื่องจากาแ
ทำให้ความเร็วลดลงไปมากจึงทำให้ไม่
สามารถหนีได้ทัน
ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก อ๊ากกกกกก
หอกน้ำแข็งทั้งห้าไม่พลาดเป้าเสียบทะลุ
ร่างกายของมันในทันที
ร่างของมันร่วงลงสู่พื้นอย่างรุนแรง
และถึงแม้มันจะตายไปแต่สเกลตันก็ไม่ได้
หายไปไหนพวกมันเข้าโจมตีราฟอย่างไร้
แบบแผน
" แข็งไปซะ "
ราฟปลดปล่อยไอน้ำแข็งออกไปครอบคลุม
เหล่าสเกลตันทั้งหมด
ไม่นานพวกมันก็กลายเป็น้ำแข็งทั้งหมด
ไม่กี่วิต่อมาบัฟก็หมดลง
ราฟก้มลงหายใจออกมาอย่างหนัก
" แฮ่ก แฮ่ก เวทย์มนตร์เกือบหมดแล้วเล่น
เอาข้าเกือบหมดสติเลยแฮะ "
เวทย์มนตร์ของราฟใกล้หมดแล้วนั้นเป็สาเหตุที่ราฟเหนื่อยล้าอย่างมาก มันใช้พลังเวทย์มากเกินไปในการแช่แข็ง
สเกลตันทั้งหมด แม้จะมีบัฟ Noble Heart
ก็ตามที
ราฟเดินออกจากที่แห่งนี้อย่างช้าๆ
แต่ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
" เดียวก่อนท่านผู้กอบกู้หมู่บ้านของเรา "
ได้มียามและชาวบ้านวิ่งหน้าตั้งออกมาจาก
กำแพง
ราฟชำเลืองมองเล็กน้อย เพราะตอนนี้ก็
ไม่มีใครจำเขาได้เพราะได้สร้างหน้ากาก
น้ำแข็งมาปกปิดใบหน้าไว้แล้ว
ชาวบ้านเข้ามาลุมล้อมราฟไว้และกล่าวขอบ
คุณแล้วสรรเสริญ
แต่ก็มีหัวหน้าหมู่บ้านแหวกออกมาจากฝูง
ชน
" ขอบคุณท่านมาก
ที่ช่วยหมู่บ้านของเราว่าแต่ท่านคือ.... "
หัวหน้าหมู่บ้านไม่กล้าเสียมารยาทมาก
ถึงแม้คนที่อยู่ตรงหน้าจะเด็กกว่าเมื่อดูจาก
รูปร่าง
" ตัวข้าไม่มีชื่อ "
ราฟไม่อยากเผยความจริงจึงตอบออกไป
แบบไม่สนใจนัก
" งั้นพวกเราจะตอบแทนท่านยังไงดี? "
หัวหน้าหมู่บ้านรีบพูดออกไปทันที
" ข้าแค่ผ่านมาเจอโดยบังเอิญไม่จำเป็ต้อง
ตอบแทนข้าหรอก "
ราฟรีบพูดออกไปทันที จากนั้นก็รีบวิ่ง
ออกไปจากชาวบ้านที่รายล้อม
ปล่อยให้ชาวบ้านมองหลังของราฟที่กำลัง
จากไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งไว้เพียงความซาบซึ้งและกองทัพสเกล
ตันมากมายที่แข็งตาย
ราฟรีบมุ่งตรงไปยังบ้านของตัวเองเพื่อ
ดูมันก่อนที่จะจากมันไป
ไม่นานราฟก็มาถึงบ้าน
กลิ่นอายแห่งความอบอุ่น เสียงนกร้องเพลง
มีเสียงลมและใบไม้เป็ดนตรี
บ้านไม้หลังไม่ใหญ่มากแต่กลับ
มีชีวิตชีวา ราฟเปิดประตูเข้าไปในบ้าน
มองโต๊ะกินข้าวที่มีพ่อและแม่เคยนั่งร่วมกัน
หม้อที่ยังมีสตูเหลืออยู่ภายใน
ราฟเร่งเดินไปที่ห้องนอน
ห้องที่อบอุ่นใช้หลบพายุที่หนาวเหน็บ
ราฟเริ่มเก็บของใส่ถุงผ้าที่อยู่ในห้อง ของ
ที่ราฟเลือกเอาไปด้วยคือ ตำราต่างๆที่เกี่ยว
กับโลกใบนี้เพียงแค่ไม่กี่เล่ม
สีหน้าของราฟดูเศร้าใจไม่น้อย
ก่อนไปราฟเลือกที่จะกินสตูทั้งหมดที่อยู่ในหม้อและเก็บของทุกอย่างไว้อย่างเป็
ระเบียบ
ราฟเดินออกมาจากบ้านและมองมันอีกครั้ง
ก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป
บ้านที่เคยอบอุ่นบัดนี้จะกลายเป็บ้านร้าง
เสียงลมพัดเข้ามากระทบหน้าต่าง
ส่งเสียงต่ำที่ฟังดูเสียใจออกมา
เหล่านกต่างเงียบราวกับว่าััถึง
ความอ้างว้างของบ้านได้
ฟิ้วววว ฮึ่มม
เสียงดังขึ้นมาเรื่อยๆจนราฟหายไปไกล
เสียงทุกอย่างจึงกลับมาเป็ปกติ
ในระหว่างที่กำลังเดินราฟก็กำลังคิดอยู่ว่า
จะเริ่มจากที่ไหนดี
" งั้นข้าควรไปเมืองพอนโรเพื่อไปซื้อ
ไอเทมทดสอบอาชีพก่อนเลยละกันแล้ว
ค่อยคิดอีกทีว่าจะทำอะไรต่อ "
ราฟตัดสินใจที่จะไปเมืองพอนโร
ก่อนเป็อันดับแรก
เมืองพอนโรอยู่ในอาณาเขตของอาณาจักรวาเรีย
"จริงสิ ข้าฆ่าพวกสเกลตันไปเยอะไหนดูสิ
ข้าเลื่อนมากี่เลเวล "
" สเตตัส "
ชื่อ: ราฟ ดีน ( Raft Dean )
เลเวล:33
เผ่า : มนุษย์
อาชีพ:ไม่มี
สกิลพิเศษ: พลังกายของั์( Lv8 )
eye of truth ( Lv5 )
ความชำนาญ:ช่างตีอาวุธ Lv10
ธาตุ: น้ำแข็ง(ice of Abyss)
Str 81 Agi 27 Dex 27
Vit 81 Int 12
Point : 18
" เยี่ยม!! เพิ่มมา9เลเวลพร้อมกับพลังกายั์ก็มาที่
เลเวล8แล้วด้วย "
ราฟไม่รอช้าใช้8แต้มเพิ่มintจนถึง20ทันมี
แล้วก็ลงAgiกับDexอย่างละ5กลายเป็32
เมื่อเสร็จแล้วราฟก็มุ่งหน้าไปที่เมืองพอนโรที่ห่างไปทางทิศใต้136กิโลเมตร
ต้องใช้เวลาเดินเท้าประมาณ3วันในการไปถึง...........