เทพสงครามมังกรเทวะ

ไม่ห่างไกลจากทิศตะวันตกที่เป็นที่ตั้งของตระกูลเสวียนอู่มากนัก เหล่าผู้ฝึกตนระดับราชันเทวะลงไปมารวมตัวกันมากมายเพื่อแสวงหาโชคลาภ ด้านหน้าของพวกเขาทั้งหลายคือรอยแยกมิติขนาดใหญ่กำลังแผ่ออร่าพลังปราณที่หนาแน่นจนหน้าหวาดกลัว ด้านหน้าของเหล่าผุ้คนคือขุมกำลังระดับราชันเทวะของขุมกำลังศักดิ์สิทธิ์ ตามมาด้วยขุมกำลังระดับสูง กลางต่ำ และสุดท้ายคือผู้ฝึกตนอิสระ ที่กำลังจะทยอยเข้าไปในรอยแยกมิตินี้ไม่ขาดสาย

ในช่วงระยะเวลานี้เองชายชุดคลุมดำค่อยๆย่างกรายลงมาจากอากาศมองไปยังขุมกำลังต่างๆด้วยความสนใจ คนพวกนี้ส่วนใหญ่แล้วเป็นรุ่นเยาว์ที่มากพรสวรรค์ด้วยกันทั้งนั้น เขาจึงหาว่าใครจะเป็นปัญหาให้กับตัวเองมากที่สุดเมื่ออยู่ด้านในนั่นเอง

"ดูจากพวกเขาแล้วมีเพียงแค่หญิงสาวของตำหนักรัตติการณ์คนนั้นที่มีอันตราย กายผนึกเทวะ!ที่ผนึกได้ทุกสรรพสิ่งหากมีพลังมากพอ"เฟยหรงจับจ้องไปที่หญิงสาวอาภรณ์สีดำที่ปกปิดใบหน้ามิดชิด นางคือคนของตำหนักรัตติการอย่างแน่นอนทั้งดูเหมือนว่าจะมีฐานะสูงส่งเอามากๆเสียด้วย และด้วยสรรพคุณของกายศักดิ์สิทธิ์ของนางที่เฟยหรงกล่าวมาทำให้ชายหนุ่มไม่อยากที่จะเข้าไปยุ่งกับนางมากนักนัก

เพราะหนึ่งนางเป็นคนของตำหนักรัตติการที่สร้างปัญหาให้กับเขา สองเขาไม่อยากเผชิญหน้ากับกายผนึกเทวะเพราะมันดูยุ่งยากเอามากๆแม้เฟยหรงจะมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าจะชนะก็ตามแต่เขาพูดได้เลยว่าต้องผลาญพลังปราณไม่ใช่น้อยอย่างแน่นอน

"เอาละได้เวลาเเล้ว เสี่ยวซีพร้อมหรือยัง"เฟยหรงกล่าวถามแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากเจ้าเม่นบนหัวของเขาแม้แต่น้อย ใช่ มันหลับไปแล้วนั่นเอง

"เห้อ ช่างเถอะ"

"ฟุ๊บ!!"

เฟยหรงทยานตัวเข้าไปในรอยแยกมิติในทันที เมื่อเข้าไปถึงด้านในทิวทัศน์ที่งดงามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเฟยหรงในทันทีเวลานี้เขาเหมือนหลุดมาอีกโลกหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

"มหัศจรรย์มาก!!ไอปราณที่นี่หนาแน่นจริงๆเหมือนข้าจะทะลวงขั้นได้้ทุกเมื่อเลยทีเดียว"เฟยหรงสูดหายใจเต็มปวดเขาพุ่งตัวไปเรื่อยๆในเวลานี้เหล่าขุมกำลังต่างๆพากันแยกย้ายออกไปแสวงหาโชคลาภของตัวเองคนละทิศละทาง ส่วนเฟยหรงนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือสุดในทันทีอย่างไม่ลังเลเพราะมีลางสังหรณ์บางอย่างให้เขาไปที่นั่น

"อาจารย์ท่านว่าด้านหน้ามีอะไรอยู่ขอรับ"เฟยหรงกล่าวถาม กู่เทียนหลงที่อยู่ด้านในหอคอยเทพมังกรถึงกับทำหน้าเบื่อหน่าย เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าอะไรอยู่ด้านหน้า "ไม่รู้"คำตอบเพียงสั้นของทำให้เฟยหรงถึงกับทำหน้าเบื่อหน่ายตามกันไปในทันที อาจารยืของเขาช่างไม่มีอารมณ์ขันเอาเสียเลย

"เจ้าหนูสมุนไพรข้างทางเก็บมันไปให้หมด ถึงมันจะดูเหมือนหญ้าธรรมดาๆก็ตามแต่ข้าสัมผัสได้ว่ามันคือของล้ำค่าทั้งหมด"เฟยหรงพยักหน้ารับคำและรีบลงไปเก็บเหล่าสมุนไพรในทันที ชายหนุ่มเก็บเกี่ยวพวกมันอย่างบ้าคลั่งถึงขนาดที่ว่าแหวนมิติระดับสูงหนึ่งวงเต็มกันเลยทีเดียว

"เท่านี้ก็พอแล้วอาจารย์ หากเก็บมากเกินไปเกรงว่าจะไม่ทันการณ์"เฟยหรงกล่าวขึ้นและรีบบินไปยังจุดหมายในทันที เมื่อมาถึงยังเขตเหนือมันกลับทำให้เฟยหรงตกตะลึงตาค้างไปในทันที เบื้องหน้านี้คือสมุนไพรหายากมากมายทั้งที่เขารู้จักและไม่รู้จัก และที่สำคัญที่สุดคือมันมีอายุมานับแสนปีเลยก็ว่าได้

"ฮ่าๆๆสถานที่เช่นนี้กลับไม่มีใครพบเห็น ดีละ ข้าจะเก็บมันไปให้หมด"เฟยหรงลงมือเก็บกวาดในทันที กองสมุนไพรนี้สำหรับเขาที่เป็นนักปรุงโอสถแล้วมันช่างมีค่ามากมายมหาศาล แต่หลังจากที่เขาเก็บมันไปได้ครึ่งหนึ่งเพียงเท่านั้นเสียงวัตถุบางอย่างที่กีดผ่านสายลมก็ตรงเข้ามาหาชายหนุ่ม

"ฟิ้ว!!"

"ฟุ๊บ!!"

"นั่นใคร!"เฟยหรงกระโดดหลบในทันทีใดลูกศรทีทองทะลุต้นไม้ที่อายนับแสนปีไปอย่างง่ายดายทำให้รุ้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ธรรมดา

"เด็กน้อย ทิ้งแหวนมิติแล้วออกไปจากที่นี่ซะไม่เช่นนั้นจะหาว่าข้าไม่เกรงใจไม่ได้"เสียงทรงเสน่ห์และยั่วยวนดังขึ้นมาพร้อมร่างเงาของหญิงชายที่ล้วนแต่หล่อเหลาและงดงามจำนวนมากสวมอาภรณ์สีเขียวและมีหูยาวเป็นเอกลักษณ์

"นั่นมันเผ่าพันธุ์ใดกันข้าจำได้ว่าในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่มีเผ่าพันธุ์แบบนี้อยู่นี่"เฟยหรงสบถขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ตัวตนปริศนาเช่นนี้กลับมาขัดขวางการเก็บเกี่ยวของเขาซะได้ ทั้งพวกเขายังทำให้เฟยหรงรู้สึกกดดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"พวกเจ้าเป็นใคร??"เฟยหรงกล่าวถามขึ้นเพื่อหยั่งเชิง

"ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าพวกข้าเป็นใครเพียงแค่ทำตามคำสั่งก็พอ ไม่เช่นนั้นตายสถานเดียว"หญิงสาวคนเดินกล่าวขึ้นมา เหล่าชายหญิงทุกคนต่างเล็งคันศรขึ้นพร้อมจะยิงทันทีที่มีสัญญาน

"เหอะ แค่ลูกศรผสานปราณธาตุลมคิดจริงๆหรือว่าจะหยุดข้าได้ มาลองดูกันว่าพวกเจ้าหรือข้าใครมอดม้วยก่อนกัน"หญิงสาวที่เห็นว่าชายหนุ่มไม่ยอมจำนนท์นั้นก็สั่งยิงในทันที ลูกศรหลายสิบลูกที่ประสานปราณธาตุลมตรงดิ่งไปหาเฟยหรงอย่างไรปราณี ทั้งมันยังตรงเข้าจุดตายทุกจุดอีกด้วย

'พวกเขาอัจฉริยะเกินไป ยิงดักทางข้าไว้ทุกทาง แต่ว่าแค่นั้นมันยังไม่เพียงพอ!!"ทันทีที่ลูกศรเข้าถึงตัวชายหนุ่ม เฟยหรงก็ระเบิดพลังของตนเองออกมาม่านวารีปรากฏขึ้นมาป้องกันตัวเองในทันที เมื่อลูกศรที่มีพลังปราณเข้ามาสัมผัสกับมันปราณวายุที่ผสานมากับลูกศรก็หายไปกับระอองน้ำเหลือเพียงแต่ศรธรรมดาๆเท่านั้นที่ตรงมาหาเฟยหรง ทันใดนั้นกระบี่ลมปราณของชายหนุ่มก็เข้าห่ำหั่นลูกศรเหล่านั้นจนไม่มีชิ้นดี

"เป็นไปไม่ได้!!!"หญิงสาวคนเดินกล่าวขึ้นอย่างตกใจ ลูกศรของพวกนางทั้งรุ่นแรงและแข็งแกร่งแต่กลับพ่ายแพ้ให้กับธาตุน้ำในสถานการณ์เช่นนี้ จะไม่พวกเขาตกตะลึงได้อย่างไร หากที่นี่มีแหล่งน้ำอยู่ใกล้ๆพวกเขาจะไม่มีข้อกังขาใดๆอย่างแน่นอน

"ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ กระบี่ลมปราณ!!"เฟยหรงว่ากล่าวกระบี่ลมปราณธาตุน้ำของเขาพุ่งเข้าใส่พวกเขาราวกับห่าฝนกระหน่ำ แต่ดูเหมือนการเคลื่อนไหวของพวกหญิงชายชุดเขียวจะเร็วเกินไป จนกระบี่ลมปราณของเฟยหรงไม่สามารถตามได้ทันดังนั้นชายหนุ่มจึงตัดสินใจสร้างกระบี่ลมปราณไว้ที่มือซ้ายและมือขวาและลงมือด้วยตนเอง

"ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะเร็วสักเพียงใด!!"เฟยหรงฟาดฟันกระบี่ปราณวารีในมือขวากลายเป็นปราณดาบไร้ตามพวกเขาไปในทันที อีกทั้งยังสร้างกระบี่มาอีกสี่เล่มและใช้ออกด้วยทักษะกระบี่เทพมังกรสี่ลักษณ์อย่างรวดเร็ว

"อ๊ากก!!"

เหล่าหญิงชายคนแล้วคนเล่าถูกเฟยหรงฟาดฟันไม่มีชิ้นดี สายโลหิตสีเขียวปรากฏออกมาตามร่างกายที่โดนฟันทำให้เฟยหรงชะงักไปเล็กน้อย พวกนางไม่ใช่คนของดินแดนสักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอนเพราะไม่เคยมีขุมกำลังใดที่มีสายเลือดเช่นนี้ แม้แต่ลูกหลานของเทพวายุอย่างตระกูลหยุนเองก็ตาม หรือจะคิดไปถึงราชินีพฤกษาอีกฝ่ายก็เป็นมนุษย์ชัดๆดังนั้นคำตอบเดียวที่เขาจะหาได้คือพวกนางทั้งหลายมาจากโลกใบอื่น

"ไม่ดีแน่!!เจ้ามนุษย์คนนี้แข็งแกร่ง ใช้พลังสายเลือดเถอะ"เหล่าชายหญิงเหล่าวนั้นกล่าวขึ้น คราวนี้พวกเขากลับมีการเปลี่ยนแปลงจนเฟยหรงต้องคิ้วขมวดเนื่องจากบนใบหน้าของพวกเขาเกิดรอยอักขระสีเขียวปรากฏขึ้นมาพร้อมกับมีพลังเวทย์ที่มหาศาลไหลทะลักไม่ขาดสาย ทั้งพวกเขายังไม่ใช้ปราณธาตุลมอีกต่อไปแต่เป็นธาตุไม้แทน และไม่เพียงเท่านั้นเหล่าสมุนไพรนานาพันธุ์รวมไปถึงป่าไม้เหมือนจะส่งพลังปราณมาให้พวกเขาอย่างชัดเจน

"นี่มันบ้าอะไรกัน ความสามารถของพวกเขาแปลกประหลาดเกินไป!!"เฟยหรงคิ้วขมวด เขาไม่คิดจะประมาทศัตรูแต่อย่างใดและได้นำเอากระบี่วารีสวรรค์ออกมาในทันที

"เจ้ามนุษย์จงภาคภูมิใจ ที่ได้ลิ้มรสพลังสาลเลือดของเอลฟ์ซะเถอะ การได้ตายด้วยทักษะนี้ถือว่าเป็นเกียตริของเจ้าแล้ว!!"

"พฤกษากลืนกิน"เหล่าเอลฟ์ที่เหลือรอดผสานมือในลักษณะเดียวกัน รากไม้บนผืนดินก็พุ่งเข้ามาพันธนาการเฟยหรงไว้ในทันที ลำแสงสีเขียวปรากฏขึ้นพร้อมกับรากไม้ที่ตอนนี้กำลังแผ่กิ่งก้านสาขาไปทั่วบริเวณ

"ดูดกลืนพลังชีวิต??"เฟยหรงตื่นตระหนกเล็กน้อยพลังชีวิตของเขาถูกดูดไปราวกับน้ำป่าทะลักลงมาจากภูเขา นั่นทำให้เขาตกใจไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรกลับกันมันทำให้เขาแปลกใจด้วยซ้ำที่ทักษะธาตุไม้ที่ส่วนใหญ่มักจะเอาไว้คุมขัง พันธนาการ และรักษาจะใช้แบบนี้ได้ด้วย

"อำนาจดูดกลืนช่างน่าสนใจ แต่ก็น่าเสียดายที่ข้ามีอำนาจดูดกลืนที่มันเหนือกว่า!!"เฟยหรงยกยิ้มเย็นมงกุฎสีดำเกิดขึ้นบนศรีษะของชายหนุ่มทันใดนั้นทักษะพลังสายเลือดของเผ่าเอลฟ์ก็หยุดชะงักลงในทันทีเวลานี้พวกเขามีแต่ความตกตะลึงอย่างหาที่สุดมิได้

"ไม่จริง!!ไม่มีใครหลุดรอดจากทักษะสายเลือดไปได้ทั้งยังใช้การประสานงานถึงเจ็ดคน"หญิงสาวผู้เป็นหัวหน้ากล่าวอย่างไม่เชื่อ แต่ความจริงทั้งหมดก็ประจักษ์แก่สายตาของนางแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่สามารถดูดกลืนได้เท่านั้นแต่กลับถูกดูดกลืนแทนอีกด้วย รากไม้ของพวกเขาลืมเหี่ยวแห่งในทันทีที่เฟยหรงสำแดงมงกุฏสีดำทมิฬออกมาพลังชีวิตกลับคืนมาทั้งยังมันยังมากกว่าปกติด้วยซ้ำอันเนื่องมาจากทักษะกลืนกินได้ของเขาได้ดึงพลังชีวิตส่วนหนึ่งของเผ่าเอลฟ์เจ็ดคนที่เหลือรอดมาด้วยจนทำให้พวกมันต่างเข่าอ่อนขวัญผวากันไปหมด

"หมดเวลาแล้ว ในเมื่อคิดจะฆ่าข้า ก็ไม่จำเป็นต้องปราณี!!"เฟยหรงว่ากล่าวกระบี่ลมปราณของเขากวัดแกว่งขึ้นอีกครั้ง เหล่าเอลฟ์ทั้งหลายบัดนี้ประดุจเห้นร่างเงายักษ์ใหญ่ถือตรีศูลอยู่ด้านหลังชายหนุ่มและนั่นทำให้ให้พวกเขาสั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้

"คุณหนู ใช้หยกมิติหนีไปพวกข้าจะป้องกันมันไว้ให้เอง!!"ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้น หญิงสาวได้ยินก็มีทีท่าลังเล ทันใดนั้นเองชายหนุ่มเอลฟ์คนดังกล่าวได้พุ่งเข้ามาหาคุณหนูของเขาและลงมือทำลายหยกมิติที่ว่านั่นทันทีทำให้หญิงสาวคนนั้นกลายเป็นแสงและพุ่งหายไป

"โอ้! ยอมตายเพื่อผู้เป็นนายงั้นหรือ คนแบบนี้หายากเสียจริง น่าเสียดายที่เป็นศัตรู!!"กระบี่ลมปราณของเฟยหรงสบั้นหัวใจของเอลฟ์ห้าคนในทันทีส่วนอีกคนหนึ่งนี้ชายหนุ่มใช้ทักษะกระชากวิญญานเพื่อสืบค้นข้อมูล