มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันนั้น นัทตื่นขึ้นเพราะเสียงเคาะประตู

ก๊อก ๆ

เขาลืมตาขึ้นมาช้า ๆ แล้วนั่งนิ่งอยู่บนเตียง

ก๊อก ๆ

“นัท”

เสียงมาร์โกดังมาจากด้านนอก

“ตื่นได้แล้ว”

นัทเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง

แสงแดดเริ่มส่องเข้ามาแล้ว

“กี่โมง?”

“เกือบเจ็ด”

นัทลุกขึ้นทันที

“พี่ทำไมไม่ปลุกเร็วกว่านี้?”

ด้านนอกเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนมาร์โกตอบกลับมา

“เมื่อคืนใครเป็นคนบอกว่า วันนี้ไม่มีภารกิจไม่ใช่เหรอ?”

นัทหยุด

เขานึกย้อนกลับไป

เมื่อคืนหลังกลับจากภารกิจ ทั้งสองไม่ได้รับงานใหม่ และไม่มีใครแจ้งอะไรเพิ่มเติม

“จริงด้วย”

“เพราะงั้นฉันก็ปล่อยให้นอน”

“แล้ววันนี้ล่ะ?”

“วันนี้กิลด์ส่งคนมาตาม”

นัทขมวดคิ้ว

“ตาม?”

“ใช่”

เสียงมาร์โกฟังดูเหมือนกำลังยิ้ม

“เพราะงั้นรีบแต่งตัว”

“ครับ”

“แล้วเก็บดาบไปด้วย”

นัทมองง้าวที่พิงอยู่ข้างผนัง

“เอาง้าวไปด้วยไหม?”

“เอาไปทั้งคู่”

“ทำไม?”

“ไม่รู้”

มาร์โกตอบเรียบ ๆ

“แต่ถ้ากิลด์ถึงขั้นส่งคนมาตามเรา ฉันไม่คิดว่าเขาจะเรียกไปกินข้าวเช้า”

นัทพยักหน้า

“จริง”

“รีบมา”

“ครับ พี่”

นัทลุกขึ้นแต่งตัว

แต่ก่อนออกจากห้อง เขาหยุดตรวจอาวุธตามนิสัย

ง้าวยังสมบูรณ์

ดาบเล่มใหม่ยังไม่มีรอยเสียหาย

ดาบเล่มเก่าถูกเก็บไว้เป็นอาวุธสำรอง

มีดสั้นอยู่ในตำแหน่งเดิม

ปืนอยู่ในคลังมิติ

ทุกอย่างพร้อม

เขาจึงออกจากห้อง

เมื่อทั้งสองมาถึงกิลด์ เจ้าหน้าที่คนเดิมกำลังรออยู่

ทันทีที่เห็นพวกเขา เธอก็เดินเข้ามา

“นัท มาร์โก เชิญทางนี้ค่ะ”

มาร์โกพยักหน้า

“มีเรื่องอะไรหรือครับ?”

“เดี๋ยวก็ทราบค่ะ”

นัทมองพี่ชาย

มาร์โกมองกลับ

ไม่ได้พูดอะไร

แต่ทั้งคู่เดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปด้านในพร้อมกัน

ประตูห้องรับรองปิดลง

บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารหลายเล่ม

เจ้าหน้าที่นั่งลงตรงข้าม

“ก่อนอื่น ฉันต้องแจ้งเรื่องหนึ่ง”

มาร์โกพยักหน้า

“ครับ”

เจ้าหน้าที่หยิบป้ายสองชิ้นออกมา

ป้ายหนึ่งคือ F

อีกป้ายคือ E

นัทมองมัน

มาร์โกเองก็มองเช่นกัน

“นี่หมายความว่า...”

“ใช่ค่ะ”

เจ้าหน้าที่เลื่อนป้าย E มาตรงหน้า

“กิลด์มีมติเลื่อนแรงก์ของพวกคุณจาก F เป็น E”

นัทนิ่งไปเล็กน้อย

มาร์โกไม่ได้แสดงอาการตกใจมากนัก

เพียงยิ้มบาง ๆ

“เร็วกว่าที่คิด”

เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า

“จริง ๆ แล้วไม่ได้เร็วค่ะ”

เธอเปิดแฟ้ม

“ผลงานของพวกคุณสะสมมาหลายภารกิจแล้ว”

เอกสารหลายชุดถูกเปิดเรียงออกมา

ทั้งภารกิจล่า

ภารกิจคุ้มกัน

ภารกิจสำรวจ

รวมถึงรายงานเกี่ยวกับพื้นที่ผิดปกติ

“กิลด์พิจารณาจากผลงานสะสมทั้งหมด”

“ไม่ได้ดูแค่จำนวนมอนสเตอร์ที่กำจัดได้”

“รวมถึงการตัดสินใจระหว่างภารกิจ การเอาตัวรอด การส่งรายงาน และความรับผิดชอบต่อภารกิจด้วย”

มาร์โกพยักหน้า

“เข้าใจแล้วครับ”

นัทหยิบป้าย E ขึ้นมา

พลิกดูด้านหน้าและด้านหลัง

มาร์โกเหลือบมอง

“มีอะไร?”

“ไม่มี”

“แล้วพลิกดูทำไม?”

“คิดว่ามีอะไรเพิ่ม”

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

“มันเป็นป้าย ไม่ใช่ของวิเศษ”

นัทพยักหน้า

“รู้แล้ว”

“งั้นเอามา”

มาร์โกยื่นมือ

นัทส่งป้ายให้พี่ชาย

มาร์โกช่วยเปลี่ยนป้ายให้

จาก F

เป็น E

เมื่อเรียบร้อย นัทก้มมองมัน

ไม่ได้มีพลังอะไรเพิ่มขึ้น

แต่ความหมายของมันต่างจากเดิม

มาร์โกตบไหล่น้องชายเบา ๆ

“ยินดีด้วย”

นัทพยักหน้า

“พี่ด้วย”

เจ้าหน้าที่มองทั้งสอง

“และมีอีกเรื่องที่อยากอธิบายให้ชัดเจน”

กระดานภารกิจ

เจ้าหน้าที่พาทั้งสองออกมาที่โถงกลาง

ตรงหน้าคือกระดานภารกิจขนาดใหญ่ที่ทั้งคู่คุ้นเคย

นัทเคยเดินผ่านมันมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่วันนี้เจ้าหน้าที่กลับชี้ให้ดูอย่างละเอียด

“ภารกิจบนบอร์ดนี้แบ่งออกเป็นสองลักษณะใหญ่ ๆ”

เธอชี้ไปยังด้านหนึ่ง

【ภารกิจเปิด】

“ส่วนนี้เรียกว่าภารกิจเปิด”

มาร์โกพยักหน้า

“ที่ใครก็รับได้?”

“ใช่ค่ะ”

“ไม่ว่าจะเป็น F หรือ E?”

“หรือ D, C, B, A ก็ได้”

นัทมองใบภารกิจ

“แล้วความยากล่ะ?”

เจ้าหน้าที่หยิบใบหนึ่งออกมา

【ภารกิจเปิด】
เก็บสมุนไพรในเขตป่า
ระดับอันตราย ★

จากนั้นหยิบอีกใบ

【ภารกิจเปิด】
สำรวจพื้นที่ไม่ทราบข้อมูล
ระดับอันตราย ★★★★★
มีผู้สูญหาย
แรงก์ที่แนะนำ: E ขึ้นไป
ข้อจำกัดแรงก์: ไม่มี

มาร์โกอ่านใบหลังจบแล้วเงียบไป

“เดี๋ยวนะครับ”

เจ้าหน้าที่มองเขา

“ครับ?”

“อันนี้ก็รับได้ทุกแรงก์?”

“ใช่ค่ะ”

“แม้แต่ F?”

“ใช่”

มาร์โกมองนัท

นัทมองกลับ

มาร์โกหันกลับไปหาเจ้าหน้าที่

“แล้วถ้า F รับไปแล้วตายล่ะครับ?”

เจ้าหน้าที่ตอบอย่างใจเย็น

“ถือว่าเป็นความรับผิดชอบของผู้รับค่ะ”

มาร์โกนิ่ง

นัทพยักหน้า

“ตรงดี”

มาร์โกหันมองน้องชาย

“นายจะพูดว่า ‘ตรงดี’ ทำไม?”

“ก็จริง”

เจ้าหน้าที่หัวเราะเล็กน้อย

“กิลด์มีหน้าที่แจ้งข้อมูลที่เราทราบ และแสดงระดับอันตรายให้ชัดเจน”

“แต่เราไม่สามารถบังคับนักล่าว่าให้รับหรือไม่รับภารกิจเปิดได้”

“ถ้าพวกเขาคิดว่าตัวเองทำได้ พวกเขาก็มีสิทธิ์ตัดสินใจเอง”

มาร์โกพยักหน้า

“เข้าใจแล้วครับ”

เขามองใบภารกิจห้าดาวอีกครั้ง

“แต่ผมคิดว่าคนที่รับใบนี้ตอนแรงก์ F น่าจะต้องมั่นใจในตัวเองมาก”

นัทตอบทันที

“หรือไม่ก็ไม่อ่าน”

มาร์โกหลุดหัวเราะ

“นั่นก็เป็นไปได้”

ความยากไม่เท่ากับแรงก์

เจ้าหน้าที่เดินไปอีกฝั่งของบอร์ด

ตรงนี้มีป้ายเรียงกันเป็นลำดับ

F — E — D — C — B — A

“ส่วนนี้คือภารกิจที่มีการกำหนดแรงก์ขั้นต่ำ”

เธอหยิบใบหนึ่งขึ้นมา

【ภารกิจ E】
กำจัดมอนสเตอร์บริเวณเหมืองร้าง
ผู้มีสิทธิ์รับ: E ขึ้นไป

“ภารกิจประเภทนี้ต่างจากภารกิจเปิด”

“ถ้ากำหนด E ก็หมายความว่าต้องเป็น E ขึ้นไปจึงจะรับได้”

มาร์โกพยักหน้า

“ถ้าเราเป็น E ก็รับได้”

“ใช่”

“D ก็รับได้”

“ใช่”

“แต่ F รับไม่ได้”

“ถูกต้อง”

นัทมองบอร์ด

“แล้วภารกิจ F?”

“E ก็รับได้เช่นกัน”

มาร์โกเสริม

“เพราะ E สูงกว่า F”

“ถูกต้องค่ะ”

นัทพยักหน้า

ระบบชัดเจน

ภารกิจเปิดไม่ได้แบ่งตามแรงก์

ส่วนภารกิจที่ติดแรงก์จะมี แรงก์ขั้นต่ำ

ดังนั้นการขึ้น E ของพวกเขาจึงไม่ได้หมายความว่า

พวกเขาจะต้องทำแต่ภารกิจ E

แต่หมายความว่า

พวกเขาเข้าถึงภารกิจ E ได้แล้ว

และยังคงเลือกภารกิจเปิดหรือภารกิจ F ได้ตามปกติ

สิ่งที่กิลด์ต้องการ

หลังอธิบายเสร็จ เจ้าหน้าที่กลับไปที่โต๊ะ

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“แต่เหตุผลที่เราเรียกพวกคุณมา ไม่ได้มีแค่เรื่องเลื่อนแรงก์”

นัทกับมาร์โกมองหน้ากัน

เจ้าหน้าที่นำแผนที่ออกมา

วางลงบนโต๊ะ

หุบเขาทางตะวันตก

นัทจำได้ทันที

มาร์โกก็เช่นกัน

เจ้าหน้าที่ชี้ไปยังจุดหนึ่ง

“หลังจากพวกคุณส่งรายงานเรื่องพื้นที่นี้ กิลด์ได้ส่งทีมสำรวจเข้าไป”

“ทีมสำรวจชุดแรกออกไปเมื่อสองวันก่อน”

มาร์โกขมวดคิ้ว

“แล้ว?”

“ยังไม่กลับมา”

ความเงียบเกิดขึ้นทันที

นัทมองแผนที่

“ติดต่อไม่ได้?”

“ไม่ได้ค่ะ”

“รู้ตำแหน่งสุดท้ายไหม?”

เจ้าหน้าที่พยักหน้า

แล้วชี้ลงไป

ตรงกับบริเวณที่พวกเขาเคยพบรอยแตกในผนังหิน

ช่องทางที่ไม่มีอยู่ในแผนที่

มาร์โกจ้องแผนที่อยู่นาน

ก่อนถาม

“กิลด์คิดว่าพวกเขาเข้าไปข้างในหรือเปล่า?”

“ยังไม่ทราบ”

“มีหลักฐานไหม?”

“ไม่มี”

“แล้วทำไมถึงคิดว่าพวกเขาหายตรงนั้น?”

เจ้าหน้าที่ตอบ

“เพราะนั่นคือจุดสุดท้ายที่พวกเขารายงานกลับมา”

นัทมองหน้าพี่ชาย

มาร์โกเองก็หันมามอง

ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่ทั้งคู่คิด

เพราะยังไม่มีหลักฐาน

และพวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าด้านหลังรอยแตกนั้นคืออะไร

ภารกิจใหม่

เจ้าหน้าที่เลื่อนเอกสารอีกใบมาให้

【ภารกิจ E】
ค้นหาทีมสำรวจที่ขาดการติดต่อ
สถานที่: หุบเขาทางตะวันตก
ระดับอันตราย: ★★★★
เป้าหมาย: ค้นหาและนำทีมสำรวจกลับมา
หากพบพื้นที่ผิดปกติ ให้บันทึกตำแหน่ง
ห้ามสำรวจพื้นที่ที่ไม่ทราบข้อมูลโดยพลการ

มาร์โกอ่านจนจบ

“นี่เป็นเหตุผลที่เรียกพวกเรามา?”

“ใช่”

“เพราะเราเคยไปที่นั่น”

“และรู้เส้นทาง”

นัทถาม

“ถ้าเจอทางเข้าแปลก ๆ?”

“บันทึกตำแหน่ง แล้วกลับมารายงาน”

“ไม่ให้เข้า?”

“ไม่ให้เข้า”

“ถ้าพบทีมสำรวจ?”

“พากลับมา”

“ถ้าเจอสิ่งที่ไม่สามารถรับมือได้?”

“ถอนตัว”

นัทพยักหน้า

ทุกอย่างชัดเจน

มาร์โกหยิบปากกา

“งั้นรับครับ”

นัทมองพี่ชาย

“ไม่ต้องคิดก่อน?”

มาร์โกหันมา

“คิดแล้ว”

“เมื่อไหร่?”

“ตอนที่นายยังอ่านเอกสารอยู่”

นัทเงียบ

มาร์โกยิ้ม

“หรืออยากปฏิเสธ?”

นัทส่ายหน้า

“ไม่”

“งั้นเซ็น”

ทั้งสองเซ็นรับภารกิจ

เจ้าหน้าที่รับเอกสารกลับไป

“พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางได้”

ระหว่างเดินกลับ

ทั้งสองออกจากกิลด์พร้อมกัน

นัทมองป้าย E บนเสื้อ

มาร์โกเดินอยู่ข้าง ๆ

“เป็นยังไงบ้าง?”

“อะไร?”

“ป้ายใหม่”

นัทมองมัน

“ก็เหมือนเดิม”

มาร์โกยิ้ม

“ใช่”

เขาตบไหล่นัทเบา ๆ

“แต่กว่าจะได้มันมา ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย”

นัทพยักหน้า

ทั้งสองเดินต่อ

ผ่านหน้ากระดานภารกิจ

มีนักล่าหลายคนกำลังเลือกงาน

บางคนยืนอ่านอยู่นาน

บางคนหยิบใบภารกิจแล้วเดินไปทันที

นัทมองใบหนึ่ง

เป็นภารกิจเปิดระดับห้าดาว

มาร์โกเห็น

“อย่า”

นัทหันมา

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไร”

“สีหน้านายพูดแล้ว”

นัทเงียบ

มาร์โกส่ายหน้า

“พวกเรามีงานอยู่แล้ว”

“ฉันแค่ดู”

“ดูได้”

“ครับ พี่ ผ้าขนหนู”

มาร์โก…..

คืนก่อนออกเดินทาง

เมื่อกลับถึงที่พัก นัทเริ่มตรวจอุปกรณ์

ง้าวถูกตรวจเป็นอย่างแรก

คมยังดี

ด้ามไม่มีรอยร้าว

จากนั้นดาบเล่มใหม่

เขาชักออกจากฝัก

ตรวจคมดาบอีกครั้ง

มาร์โกนั่งอยู่ไม่ไกล กำลังจัดอุปกรณ์ของตัวเอง

“ดาบใหม่ยังดีอยู่ไหม?”

“ดี”

“ดาบเก่าล่ะ?”

“เก็บไว้”

“มีด?”

“พร้อม”

“ปืน?”

“พร้อม”

มาร์โกพยักหน้า

“งั้นก็ดี”

นัทวางดาบลง

“พี่”

“ว่าไง?”

“พรุ่งนี้ถ้าอยู่พื้นที่โล่ง ฉันจะใช้ง้าว”

“อืม”

“ถ้าเข้าไปในทางแคบ ฉันจะเปลี่ยนเป็นดาบ”

“ถูกแล้ว”

มาร์โกมองน้องชาย

“อย่าฝืนใช้ของที่ไม่เหมาะกับพื้นที่”

นัทพยักหน้า

“รู้แล้ว”

มาร์โกเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพูดต่อ

“และถ้าเราเจอช่องทางนั้นอีก...”

นัทมองพี่ชาย

“อย่าเข้า”

“ใช่”

“ถึงแม้จะอยากรู้?”

“ก็อย่าเข้า”

นัทพยักหน้า

มาร์โกยิ้มบาง ๆ

“เราไปตามหาคน ไม่ได้ไปหาความตาย”

นัทตอบ

“เข้าใจแล้ว”

“ดี”

ทั้งสองเก็บของต่อ

แต่ก่อนเข้านอน มาร์โกกลับพูดขึ้น

“พรุ่งนี้ออกหกโมง”

นัทเงยหน้า

“หกโมง?”

“ใช่”

“ไม่เร็วไปเหรอ?”

มาร์โกหัวเราะ

“ถ้านายยังถามแบบนี้ พรุ่งนี้ฉันจะปลุกตีห้า”

นัทรีบตอบ

“หกโมงดีแล้ว”

มาร์โกยิ้ม

“นึกแล้ว”

นัทล้มตัวลงนอน

มาร์โกเองก็เตรียมตัวพัก

แต่ก่อนที่ไฟจะดับ นัทพูดขึ้นอีกครั้ง

“พี่”

“อะไร?”

“ถ้าทีมสำรวจเข้าไปจริง ๆ...”

มาร์โกเงียบ

“เราจะพาพวกเขากลับมา”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

ไฟดับลง

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง

ไม่มีใครรู้ว่าทีมสำรวจหายไปไหน

ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาพบอะไร

และไม่มีใครรู้ว่าช่องทางที่ซ่อนอยู่ใต้หุบเขานั้น...

กำลังนำพวกเขาไปสู่อะไร

แต่พรุ่งนี้เช้า

นัทกับมาร์โกจะกลับไปที่นั่นอีกครั้ง

คราวนี้พวกเขาจะไปในฐานะ

นักล่าแรงก์ E

และภารกิจของพวกเขา...

ไม่ใช่การค้นหาว่าที่นั่นคืออะไร

แต่คือ

การตามหาคนที่หายไป

ก่อนที่คนเหล่านั้นจะกลายเป็นเพียงชื่อในรายงานของกิลด์