ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

     ชายวัยกลางคน เอ้อหลาง ยิ้มเย็นเหยียบมาให้อี้เฉิน ครั้นเห็นกายาที่บาดเจ็บอี้เฉิน เต็มไปด้วยอักขระสีทองเก่าแก่ พร่างพราว ปรากฏออกมาทั่วสารพางค์กาย
 

    จากวิชาสังสารวัฏ เขาเองก็เคยได้ยินว่า เด็กหนุ่มผู้นี้มีวิชาสังสารวัฏที่ไม่สมบูรณ์ จากส่วนหนึ่งของจักรพรรดิ เพลิงอันหลาน ดวงตาจึงเป็นประกายไม่น้อย อยากจะศึกษามันหน่อยเพื่อเพิ่มพูนศักยภาพ

     “กระดูกศักดิ์สิทธิ์ ที่วิวัฒนาการมาถึงขั้นนี้ ไม่เลวจริงๆ เจ้าช่วยอยู่นิ่งๆ แล้วตายได้หรือไม่หนุ่มน้อย ข้าไม่อยากให้กระดูกศักดิ์สิทธิ์ขาวบริสุทธิ์ ราวหยกไขมันแพะนั้น ต้องแตกหัก พังทลายแม้แต่น้อย”

     อี้เฉินครั้นยืนหยัดเหยียดกายาขึ้นตรงมาได้ เขายิ้มแยกเขี้ยว ส่งสายตาดุร้ายออกไปหาศัตรู ที่อยู่เบื้องหน้าเขา อย่างไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ริมฝีปาก พ่นเลือดสดออกมา แปรเปลี่ยนเป็นการโจมตี โลหิตแหลมคม พุ่งทิ่มแทง เข้าใส่ศัตรูในทันใด พร้อมเสียงสบถด่าดังออกมาลั่น “เจ้าช่างโอหังนัก คิดจะให้ข้าอยู่เฉยๆ แล้วยอมตาย เช่นนั้นหรือ? เอาการโจมตีของข้าไปกินเสีย!!”

     ราชาอมตะ เอ้อหลางเขาไม่คิดจะหลบการโจมตี ของอี้เฉินเสียด้วยซ้ำ มองเป็นเพียงหยดเลือด ราวเข็มไม่กี่เล่ม ที่พุ่งทิ่มแทง ร่างเขาให้ชะงักชั่วครู่เท่านั้น “เจ้าช่างดื้อด้านเสียจริงๆ ข้าบอกแล้วไง ว่าเจ้าสังหารข้า ภายในเขตแดนดวงตา ของข้าไม่ได้หรอก หนุ่มน้อย” ก่อนร่าง ราชาอมตะ เอ้อหลาง จะกลับมาเป็นปกติ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทำให้อี้เฉินที่เห็น ใบหน้ามืดทะมึนขึ้นมาไม่น้อย

     ฉับพลันที่ เสียงดีดนิ้วมือ ราชาอมตะ เอ้อหลาง ดังออกมาก้อง โซ่กฎเกณฑ์ จากการขับเคลื่อนดวงตาที่สาม จู่ๆ ก็ผุดพรายขึ้นมาเป็นดอกเห็ด หมายมั่นจะจับตรึงร่างอี้เฉิน เลาะเอากระดูกศักดิ์สิทธิ์ ภายในกายของเขาออกมา

     ร่างอี้เฉิน ที่ราวกับถูกดวงตาสะกดร่าง พร้อมโซ่กฎเกณฑ์ ที่มองไม่เห็น ก่อเกิดจากวิถีธรรม บีบรัดร่าง แม้แต่แรงพยายามดิ้นหนี มากมายเท่าใดก็ไม่อาจ รอดพ้นโซ่กฎเกณฑ์ ที่มองไม่เห็นเหล่านั้นได้

     ร่างอี้เฉินค่อยๆ ถูกตรึง บีบรัด ช้าๆ ลอยไปหา ราชาอมตะ เอ้อหลาง พร้อมรอยยิ้มเย็นเหยียบ ของชายวัยกลางคน ที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า อย่างไม่มีปิดบังความต้องการ กระดูกศักดิ์สิทธิ์ ภายในกายของอี้เฉิน

      เขาเป็นถึงราชาอมตะ ขั้นเทียบเท่า เจ้าสำนักอย่างอี้เฉิน จะไปมีแรงอะไรต่อต้าน อี้เฉินบัดนี้ก็ไม่ต่างจากลูกนก ในฝ่ามือของเขา ก่อนเสียงหัวเราะราชาอมตะ เอ้อหลาง จะดังออกมากึกก้อง ด้วยความชั่วร้าย อายสังหาร โพยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เผยเจตนาฆ่าสังหาร ออกมาอย่างไม่มีปิดบัง

ซีเผิงที่บาดเจ็บไม่น้อย จากการโจมตีก่อนหน้านี้ ของราชาอมตะ ครั้นหันปรายตาไปมองอี้เฉิน กำลังจะเพลี่ยงพล้ำ คิดจะสืบฝีเท้าเข้าไปช่วย

      ทว่าซีเผิงต้องหยุดฝีเท้ากะทันหัน ครั้นเห็นฝ่ามืออี้เฉิน ยกขึ้นมาห้ามปรามตัวเขาอย่างยากลำบาก ในเสี้ยววินาที    ซีเผิง บัดนี้เขาไม่เข้าใจ ความคิดของอี้เฉิน ในยามนี้เท่าใดนัก

      ดาบใหญ่ในฝ่ามือซีเผิง กำไว้แน่นหนักกว่าเก่า ก่อนส่งการโจมตีดาบใหญ่ ผสานเปลวเพลิงสีฟ้าคราม ทำลายเขตแดนดวงตา อย่างต่อเนื่อง ราวกับอสูรร้ายที่บ้าคลั่ง เสียง ย่า!! มาพร้อมเสียงเคร้ง!! ตู้ม!! ของดาบใหญ่ ตกกระทบเขตแดนดวงตา ดังออกมากึกก้อง แต่มันก็ไม่สะเทือน เขตแดนดวงตาแม้แต่น้อย ความคิดจะช่วยอี้เฉินบัดนี้ จึงหวดฟาดดาบใหญ่ออกไปเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง

      ราชาอมตะ เอ้อหลาง แค่นเสียงคำรามออกมาหาอี้เฉิน “เจ้ายังมีเวลาไปห่วงมิตรสหาย ของเจ้าอีกเช่นนั้นหรือ?” ครั้นเขามองร่างอี้เฉิน ที่ถูกโซ่กฎเกณฑ์ของวิถีธรรม ตรึงร่างไว้อย่างสมบูรณ์ ลอยเข้ามาใกล้ตัวเขา ชนิดที่ไร้การต่อต้าน

      ในฝ่ามือราชาอมตะ เอ้อหลาง จู่ๆ ก็ปรากฏกระบี่เล่มหนึ่งออกมา  ก่อนแทงเข้าใจกลาง หน้าอกอี้เฉิน หมายมั่นจะช่วงชิงเลาะ เอากระดูกศักดิ์สิทธิ์ ออกจากร่างสดๆ

      อี้เฉินที่ร้องอ๊าก!! คำรามออกมาดังก้อง ด้วยความเจ็บปวด ทว่าดวงตาสีแดงฉานอี้เฉิน กลับไม่มีท่าที ตื่นกลัวต่อความตาย แม้แต่น้อย ทำให้ราชาอมตะ เอ้อหลาง รู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

      ก่อนโลหิตที่หลั่งไหลอี้เฉิน จะถูกบังคับให้แข็งตัว แปรเปลี่ยนเป็นหอกเลือด พุ่งทิ่มแทงดวงตาที่3กลางหว่างคิ้วของ ราชาอมตะ เอ้อหลาง ทำให้เขาหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะแค่นเสียงคำรามออกมาก้อง “เจ้าเองก็โจมตีเช่นนี้มาหลายคราแล้วไม่ใช่หรือ หนุ่มน้อย ว่ามันไม่สามารถสังหาร ตัวข้าได้”

      “มันก็ไม่แน่” ดวงตาอี้เฉินขับเคลื่อนอย่างเร็วจี๋ มองไปรอบๆ กวาดตาทั่วเขตแดนดวงตา ที่เต็มไปด้วยดวงตาขนาดใหญ่ นับพันดวงในทันที ก่อนอี้เฉินจะตะโกนออกมาดังก้อง ครั้นเห็นดวงตาหนึ่งที่มีโลหิตสดไหลซึม เมื่อถูกหอกเลือดโจมตี ก่อนโลหิตจะค่อยๆ จางหายไป “พี่ซีเผิงโจมตีตรงนั้นเร็วเข้า!”

      ราชาอมตะ เอ้อหลาง ครั้นได้ยินสีหน้าเขา แปรเปลี่ยนเป็นดำมืดในทันใด ครั้นเมื่อเสียงตู้ม!!ดังออกมากึกก้อง จากดาบใหญ่ที่ประสานเปลวเพลิงสีฟ้าคราม ซีเผิง หวดฟาดดวงตา ที่ลอยอยู่ท่ามกลางโดมเขตแดน ในทิศทางที่อี้เฉินชี้ ส่งให้ดวงตา ดวงนั้นโลหิตหลั่งไหล ออกมาอาบย้อมผืนฟ้าในทันใด แม้แต่ดวงตาอื่นๆ ยังกลอกกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด

      “เจ้า! เจ้า! เป็นไปได้อย่างไร เจ้ารู้ความลับของข้าแล้วเช่นนั้นหรือ?” ราชาอมตะ เอ้อหลาง เขาถึงกับกุมดวงตาดวง ที่สามกลางหน้าผาก ที่มีเลือดไหลซึมของเขา เอาไว้จนแน่น

      อี้เฉินแค่นเสียงแข็งกร้าวออกมาดังก้อง “เจ้าประมาทพวกเรามากเกินไป ราชาอมตะ เอ้อหลาง ข้ารู้ตัวตั้งแต่ที่เจ้า หยุดชะงักแล้ว” ก่อนในฝ่ามืออี้เฉิน จะปรากฏมีดปอกผลไม้ ภายในแหวนมิติ ที่เขาเก็บของเล็กๆ น้อยๆ ออกมาใช้ พร้อมกับส่งมันทิ่มแทง เข้าไปภายในดวงตาที่3 ของราชาอมตะ เอ้อหลาง

      “บัดซบ! บัดซบ! เจ้าช่างโอหังนัก ถึงกับใช้มีดปอกผลไม้ ฆ่าสังหารข้าเชียวหรือ” ทันใดเขาก็กระอักเลือดออกมากองใหญ่ ปะป่นด้วยโทสะ ความเจ็บแค้นที่มีต่ออี้เฉิน

      ทว่าอี้เฉินเขาไม่แม้จะสนใจ เสียงร้องโหยหวน ปนเสียงก่นด่าดังออกมาดังลั่น ดวงตาเขาเพ่งกวาดตามอง ออกไปทั่วเขตแดนโดมใหญ่ มองหาดวงตาที่มีโลหิตไหลริน แล้วชี้นิ้วออกไปให้ซีเผิงโจมตี “ทางนั้น โจมตีทางนั้น!!”

      ดาบใหญ่หวดฟาดไปในทิศทางนั้น อย่างไม่ลังเล เสียงตู้ม!!ที่ดังออกมากึกก้อง ส่งให้ร่าง ราชาอมตะ เอ้อหลาง แตกร้าวเกิดการปริแตกลุกลามไปทั่วกายา ร้องโหยหวน ด้วยความเจ็บปวด ทุกข์ทรมานอย่างหนัก แม้แต่วิถีธรรมภายในกาย ยังเริ่มเกิดการพังทลาย เมื่อดวงตาที่สามที่เป็นรากฐานของพลัง ถูกโจมตีอย่างหนัก แม้แต่เหล่านักรบที่ไม่ตายตก ยังไม่อยากเชื่อสายตา

     “พวกเจ้าช่างสามหาวนักคิดจริง หรือว่าจะฆ่าสังหาร ราชาอมตะอย่างข้าได้” ฉับพลันร่างที่เกิดการ แตกร้าว ปริแตกลุกลามไปทั่ว ของราชาอมตะ เอ้อหลาง จู่ๆ ก็เปล่งแสงเรืองรองออกมา จากการขับเคลื่อนปราณพลัง ภายในกายที่มหาศาล

     “หืม!! ไอ้เวรเจ้าคิดจะระเบิดตัวตาย ไปพร้อมกับข้าเช่นนั้นหรือ?” ฝีเท้าอี้เฉิน ถอยหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าร่างที่เปล่งแสงวาบ กลับส่งยิ้มเย็นเหยียบ ตามติดอี้เฉินไปไม่ห่าง ก่อนที่ร่างจะบวมใหญ่ ระเบิดออกมาเสียงดังกึกก้อง ไปทั่วสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ราวกับสวรรค์ปฐพี ถูกฉีกกระชากออกมาเป็นเสี่ยงๆ โดมเขตแดนดวงตาขนาดใหญ่ พังทลายในเสี้ยวพริบตา แม้แต่พื้นดิน ยังกลายเป็นหลุมยุบใหญ่ ส่งให้สายตาทุกหมู่ชน ต้องจับจ้องสายตามามอง เสียงระเบิดดังกึกก้อง กินพื้นที่เป็นบริเวณกว้าง เป็นสายตาเดียว

      ซีเผิง ร่างของเขาที่ขับเคลื่อนม่านพลังป้องกัน กระอักเลือดออกมาไม่หยุด แม้ตัวเขาจะอยู่ห่างไกล จากแรงระเบิด ยังส่งให้แขนของเขาขาดไปข้างหนึ่ง

      ครั้นเห็นร่างอี้เฉินที่ลอยกระเด็นราวสายป่านเว่าที่ขาด พร้อมกายาที่อาบโชกเลือด ไม่มีชิ้นดี ซีเผิงหน้ามืดทะมึน ขึ้นมาไม่น้อย ก่อนจะสืบฝีเท้าไปพยุงร่างอี้เฉิน

      ครั้นเห็นอี้เฉินยังมีลมหายใจ แต่ก็เจียนเกือบจะตายตก กายาเต็มไปด้วยบาดแผลใหญ่ทั่วร่าง จวนจะเหลือแต่ซากเนื้อติดกระดูก อยู่ในสภาพที่น่าสังเวช แม้แต่ริมฝีปาก ยังกระอักเลือดสด ออกมาไม่หยุด พร้อมจะตายตกได้ทุกเมื่อ

      ทว่าสายตาอี้เฉิน ยังคงจ้องมองมาเบื้องหน้า อย่างไม่วางตาด้วยสายตาลึกล้ำ ครั้นเห็นโอกาสทอง ที่จะฆ่าสังหาร ราชาอมตะ ผู้หนึ่ง ที่เตรียมจะอาศัยปราณจิตตนเอง หลบหนีหายไป แม้จะสูญเสียกายเนื้อไปก็ตาม