ซิ่วซิ่นฟังมาถึงตรงนี้นางกระชับหมัดกำแน่นวางอยู่บนหน้าตัก “ท่าน... ท่านไม่คิดว่าท่านพี่เหิงถูกจัดฉากให้เป็คนร้ายอย่างงั้นหรือ”
“เื่นั้นข้ายังยืนยันไม่ได้ ตอนนี้ที่ทำได้มีเพียงตามหาเบาะแสเพิ่มเติมเท่านั้นทว่าข้าต้องยุ่งกับเอกสารทางการค้าที่ยังจัดการไม่เสร็จ และเอกสารอื่น ๆ อีกมากมายมันจึงทำให้ข้าไม่มีเวลาสืบเื่นี้ต่อ” หลวนเซียนรวบเอกสารเป็ปึกจากนั้นยื่นให้สตรีตรงหน้าก่อนจะกล่าวต่อ “ซิ่วซิ่น เ้า้าจะรับหน้าที่นี้หรือไม่”
เมื่อท่านประมุขพูดจนจบประโยคซิ่วซิ่นคว้าเอกสารมาก่อนจะเอ่ยปากตอบรับเสียอีก “เื่นั้นมันแน่อยู่แล้วท่านประมุขข้าจะไม่ให้ใครหน้าไหนมาใส่ร้ายท่านพี่เหิงเป็แน่ หากเป็การใส่ร้ายจริงข้าจะตามล่ามันผู้นั้นมารับโทษให้สาสม... แล้วตอนนี้ท่านพี่เหิงอยู่ที่ใดกัน”
“ข้าคุมตัวเขาเอาไว้อยู่ที่คุกชั้นล่างทำไมเ้าไม่ไปสอบปากคำเขาพร้อมกับข้าล่ะ ซิ่วซิ่น”
“แน่นอน”นางว่าเช่นนั้นก่อนจะกลับหลังหันเดินไปยังประตู โดยทิ้งท่านประมุขเอาไว้ด้านหลัง
ซิ่วซิ่นไม่สามารถปะติดปะต่อให้เป็เื่เป็ราวได้เสียเท่าไหร่เพราะข้อมูลที่มีมันน้อยจนเกินไป นางคิดว่าคนที่น่าสงสัยที่สุดก็คือ ท่านจิ่นเลี่ยนผู้เป็หัวหน้าพรรคจิ่นจ้ง แต่นางก็ไม่ได้กล่าวออกไป
เหตุใดท่านจิ่นเลี่ยนถึงรู้ว่าจะมีใครบางคนมาลอบสังหารท่านประมุขใน่นี้ได้ล่ะมันมีอยู่คำตอบเดียวที่เด่นชัดอยู่แล้ว นั่นคือท่านจิ่นเลี่ยนอยู่เื้ัเหตุการณ์นี้แต่ด้วยคำกล่าวหาลอย ๆ มันไม่มีนำหนักพอที่จะทำให้เขาต้องตกที่นั่งลำบากดังนั้นเบาะแสสำคัญที่ขาดไม่ได้คงจะต้องไปฟังจากปากของท่านพี่เหิง
นางออกมาจากห้องทำงานของท่านประมุขและตรงดิ่งไปยังคุกชั้นล่างพร้อมกับท่านประมุขในทันทีเมื่อเดินทางมาถึงผู้เฝ้ายามก็ทักถามตามหน้าที่ก่อนจะทำความเคารพท่านประมุขที่เดินตามมาด้วย
“ท่านมีธุระอันใดหรือ ท่านประมุข” หนึ่งในผู้เฝ้ายามเอ่ยทักถาม
“ข้าจะมาสอบปากคำเหิงเยว่ด้วยตัวของข้าเอง”
“ตามบัญชาขอรับท่านประมุข”ผู้เฝ้ายามตรงเข้ามาทำหน้าที่ของตนอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พวกเขาตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนว่าพกอาวุธมาหรือไม่ซึ่งแน่นอนว่าละเว้นการตรวจของสอบท่านประมุข
จากนั้นก็เข้ามาในส่วนลึกสุดของคุกโดยมีผู้เฝ้ายามติดตามมาด้วยสิ่งที่นางเห็นนั้นช่างผิดกับคำพูดของท่านประมุข
“ไหนว่าแค่จับกุมเฉย ๆ มิใช่หรือเหตุใดจึงมีคราบเืเกาะอยู่ตามพื้นเช่นนั้น” นางพูดลอย ๆ ออกมาหวังให้ผู้ที่ติดตามมาทั้งสองตอบกลับซึ่งซิ่วซิ่นก็รออยู่ชั่วขณะหนึ่ง นางไม่ได้คำตอบจึงถามคำถามถัดไปแทน
“นี่ห้องขังของท่านพี่เหิงใช่หรือไม่”
“อะ...เอ่อ คือ”พวกเขาทั้งสองอ้ำอึ้งไม่ตอบคำถามกลับไปในทันที
“ที่ข้าถามไปไม่ได้ยินรึไง!” นางขึ้นเสียงด้วยโทษะหากนี่เป็ห้องของท่านพี่เหิง คราบเืมากมายขนาดนี้ท่านพี่คงจะโดนอะไรเล่นงานเป็แน่
“ชะ... ใช่ขอรับ ท่านหญิง” เขาตอบกลับมาเสียงสั่นเมื่อเห็นร่างของท่านประมุขที่เดินตามมาด้านหลัง
“แล้วท่านพี่เหิงล่ะ ตอนนี้อยู่ไหน”
“ข้าไม่สามารถบอกท่านหญิงได้ในตอนนี้” เมื่อซิ่วซิ่นได้ยินเช่นนั้นหากถามซักไซร้ต่อไปคงจะไม่ได้คำตอบเช่นเดิม ดังนั้นทางเดียวที่จะได้คำตอบในตอนนี้มีแต่ต้องใช้กำลังข่มขู่พวกเขา
“เดี๋ยวก่อนสิ ซิ่วซิ่น” เสียงเตือนของท่านประมุขที่ดังขึ้นนี้เหมือนมันจะสายเกินไปแล้ว
นางโคจรพลังปราณไปทั่วร่างชั่วขณะเดียวเพื่อคว้าคอผู้เฝ้ายามผู้หนึ่งด้วยแรงมหาศาลและจับทุ่มลงกับพื้นในทันทีถึงแม้ส่วนสู่งจะมีความต่างแต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับนาง ซึ่งทำแบบนั้นผู้เฝ้ายามอีกคนก็เริ่มตั้งท่าจะต่อสู้ในทันทีทว่ามันไม่ทันการเสียแล้ว ซิ่วซิ่นเตะตัดขาให้เขาสูญเสียการทรงตัวจากนั้นก็ใช้เท้าเหยียบไปที่กลางลำตัวเพื่อไม่ให้เขาลุกขึ้น
“ข้าจะถามอีกครั้งท่านพี่เหิงอยู่ที่ไหน!”
2K
