เช้าวันนั้น
นัทตื่นขึ้นก่อนมาร์โกเล็กน้อย
แสงจากภายนอกส่องผ่านเข้ามาภายในห้อง
เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
วันนี้ต่างจากวันก่อน
เพราะหลังจากหัวหน้ากิลด์มอบรายละเอียดภารกิจให้
การเดินทางครั้งใหม่ของพวกเขาก็จะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง
นัทหันไปมองกระเป๋าของตัวเอง
ก่อนหยิบสมุดออกมา
เขาเปิดไปยังหน้าสุดท้าย
รายชื่อที่เขาเขียนเอาไว้เมื่อวานยังคงอยู่ตรงนั้น
นัท
มาร์โก
อาเรน
ไค
รัน
นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนปิดสมุด
“ตื่นได้แล้วครับ”
มาร์โกที่ยังนอนอยู่ขยับตัวเล็กน้อย
“อีกนิด”
“เราต้องไปกิลด์นะครับ”
“รู้แล้ว”
“พี่พูดเหมือนยังไม่ตื่น”
“ก็ยังไม่ตื่น”
นัทถอนหายใจ
“ผมจะไปก่อนนะครับ”
มาร์โกลืมตาขึ้นทันที
“เดี๋ยว”
นัทยิ้ม
“ตื่นแล้วเหรอ?”
“ตื่นตั้งนานแล้ว”
“เมื่อกี้ยังบอกว่าอีกนิดอยู่เลย”
“ฉันกำลังตรวจสอบความสามารถของนาย”
“เกี่ยวอะไรกับผม?”
“นายผ่าน”
“ผ่านอะไร?”
มาร์โกไม่ตอบ
เพียงลุกขึ้นจากเตียง
“เตรียมตัวเถอะ”
นัทมองตาม
“พี่นี่นะ...”
หลังจากเตรียมตัวเรียบร้อย
ทั้งสองก็เดินออกจากที่พัก
วันนี้สัมภาระของพวกเขาไม่ได้มีมากนัก
เพราะของสำคัญส่วนใหญ่สามารถเก็บไว้ในพื้นที่เก็บของส่วนตัวได้
แต่ถึงอย่างนั้น
นัทก็ยังสะพายขวานไว้บนหลังตามปกติ
ส่วนมาร์โกมีอุปกรณ์ของตัวเองติดตัว
รวมถึงอัมบร้า
ที่เดินตามอยู่ไม่ไกล
ระหว่างทาง
นัทมองสัตว์คู่สัญญาของมาร์โก
“วันนี้อัมบร้าจะไปด้วยใช่ไหมครับ?”
“แน่นอน”
“แล้วร่างแยก?”
มาร์โกเงียบไปครู่หนึ่ง
“ก็ต้องลองใช้ระหว่างทาง”
นัทพยักหน้า
“งั้นวันนี้ก็มีมาร์โกสองคน”
“อย่าเริ่มตั้งแต่เช้า”
เมื่อทั้งสองมาถึงกิลด์
บรรยากาศภายในเริ่มคึกคักแล้ว
นักผจญภัยหลายกลุ่มกำลังเดินผ่านไปมา
บางคนกำลังตรวจสอบอาวุธ
บางกลุ่มกำลังพูดคุยถึงภารกิจที่เพิ่งรับมา
แต่นัทกับมาร์โกไม่ได้หยุดอยู่ที่บอร์ดภารกิจ
ทั้งสองเดินเข้าไปด้านในทันที
เมื่อไปถึงบริเวณที่หัวหน้ากิลด์นัดไว้
พวกเขาก็พบว่ามีคนมาถึงก่อนแล้ว
“มาแล้วเหรอ?”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
นัทหันไป
ไค
กำลังยืนอยู่ตรงนั้น
ข้าง ๆ คือ
รัน
ที่ยังคงมีโล่ติดตัวตามปกติ
“ครับ”
นัทตอบ
“มากันนานหรือยังครับ?”
ไคยิ้ม
“ไม่นาน”
รันพยักหน้า
“เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”
นัทมองไปรอบ ๆ
“แล้วอาเรนล่ะครับ?”
“กำลังจัดการเรื่องบางอย่าง”
ไคตอบ
“หัวหน้าทีมยังมีหน้าที่ต้องคุยกับกิลด์ก่อนออกเดินทาง”
นัทพยักหน้า
ไม่นานหลังจากนั้น
ประตูด้านหนึ่งก็ถูกเปิดออก
อาเรนเดินออกมา
และครั้งนี้...
นัทสังเกตเห็นสิ่งหนึ่งทันที
ในมือของอาเรนมี ไม้คาถา
ตัวไม้ไม่ได้มีรูปร่างใหญ่โต
แต่มีลวดลายบางอย่างสลักอยู่ตามผิว
นัทมองมันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนหันไปมองมาร์โก
มาร์โกเองก็กำลังมองเช่นกัน
อาเรนเดินเข้ามา
“มากันครบแล้วสินะ”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
อาเรนมองทั้งสี่คน
“ก่อนออกเดินทาง เรายังต้องรับสินค้า”
ทันใดนั้น
ประตูด้านหลังถูกเปิดออกอีกครั้ง
มีเจ้าหน้าที่กิลด์สองคนเดินเข้ามา
พร้อมลังไม้จำนวนหนึ่ง
ลังแต่ละใบถูกวางลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง
นัทมองกองสินค้า
ก่อนหันไปมองมาร์โก
มาร์โกเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เยอะเหมือนกันนะ”
อาเรนเดินเข้าไปใกล้
ก่อนเปิดเอกสารในมือ
“สินค้าทั้งหมดนี้เป็นของกิลด์”
“ต้องนำไปส่งยังเมืองถัดไป”
นัทมองลัง
“มีอะไรอยู่ข้างในครับ?”
“รายละเอียดบางส่วนไม่จำเป็นต้องเปิดเผยระหว่างทาง”
อาเรนตอบตรง ๆ
“หน้าที่ของเราคือส่งให้ถึงปลายทางอย่างปลอดภัย”
นัทพยักหน้า
“เข้าใจครับ”
อาเรนมองนัทและมาร์โก
“ส่วนเรื่องเก็บสินค้า...”
เขาหยุดเล็กน้อย
“ต้องฝากพวกเจ้า”
นัทเดินเข้าไปใกล้ลัง
“ให้เก็บทั้งหมดเลยเหรอครับ?”
“ใช่”
อาเรนตอบ
“นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่กิลด์เลือกพวกเจ้าสำหรับภารกิจนี้”
นัทหันไปมองมาร์โก
มาร์โกพยักหน้า
“ไม่มีปัญหา”
นัทจึงยื่นมือออกไป
ลังไม้ใบแรกหายไป
จากนั้น
ใบที่สอง
ใบที่สาม
และทีละใบ
กองสินค้าขนาดใหญ่ค่อย ๆ หายไปต่อหน้าทุกคน
ไคยืนมอง
“ถึงจะเคยเห็นมาแล้วก็ยังรู้สึกแปลกอยู่ดี”
รันพยักหน้า
“สะดวกมาก”
มาร์โกหันไปมอง
“นายอยากมีบ้างไหม?”
รันตอบทันที
“อยาก”
ไคหัวเราะ
“ตอบเร็วเกินไปแล้ว”
ไม่นาน
สินค้าทั้งหมดก็ถูกเก็บเรียบร้อย
นัทหันไปหาอาเรน
“หมดแล้วครับ”
อาเรนตรวจสอบเอกสาร
ก่อนพยักหน้า
“ดี”
เขาเก็บเอกสาร
“ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแค่เรื่องการเดินทาง”
ทั้งห้าคนเดินออกจากกิลด์
นัทคิดว่าพวกเขาจะเดินออกจากเมืองเหมือนภารกิจที่ผ่านมา
แต่เมื่อมาถึงบริเวณหนึ่งใกล้ประตูเมือง
เขาก็หยุดมอง
ตรงหน้าพวกเขา
มีสัตว์ขนาดใหญ่สามตัวกำลังยืนอยู่
รูปร่างของมันคล้ายสัตว์ที่ใช้สำหรับการเดินทาง
แต่แตกต่างจากสัตว์ที่นัทเคยเห็นบนโลกเดิมอย่างชัดเจน
ลำตัวแข็งแรง
ขาทั้งสี่ใหญ่
มีขนหนาตามลำคอ
และมีเขาสั้นโค้งอยู่บนศีรษะ
อาเรนเดินเข้าไปใกล้ตัวหนึ่ง
ก่อนลูบคอของมัน
“พวกนี้เป็นสัตว์พาหนะของกิลด์”
นัทมองทั้งสามตัว
“มีสามตัว?”
“ใช่”
ไคตอบ
“เราไม่ได้จะเดินไปทั้งทาง”
มาร์โกมองสัตว์ตรงหน้า
“แล้วมันเร็วไหม?”
ไคยิ้ม
“เร็วพอที่จะทำให้นายไม่อยากเดิน”
มาร์โกพยักหน้า
“งั้นก็ดี”
นัทเดินเข้าไปใกล้
สัตว์ตัวหนึ่งหันมามองเขา
เขาหยุดนิ่ง
“มันกัดไหมครับ?”
อาเรนหันมา
“ไม่”
นัทพยักหน้า
ก่อนยื่นมือออกไป
สัตว์ตัวนั้นสูดดมมือเขาอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้น...
มันหันหน้าหนี
นัทชะงัก
มาร์โกมองภาพนั้น
“มันคงไม่ชอบนาย”
“พี่อย่าพูดเหมือนผมโดนปฏิเสธสิครับ”
ไคหลุดหัวเราะ
รันเองยังมีรอยยิ้มบาง ๆ
นัทหันกลับไปมองสัตว์ตัวนั้น
“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
สัตว์พาหนะไม่ตอบ
แน่นอนว่ามันตอบไม่ได้
มาร์โกพูดขึ้น
“เห็นไหม”
นัทหันขวับ
“พี่อย่าซ้ำครับ”
หลังจากนั้นไม่นาน
อาเรนก็เริ่มจัดตำแหน่ง
สัตว์พาหนะทั้งสามตัวถูกเตรียมไว้สำหรับการเดินทาง
อาเรนถือไม้คาถาไว้ข้างตัว
นัทมองมันอีกครั้ง
คราวนี้มาร์โกเป็นฝ่ายพูดก่อน
“สนใจเหรอ?”
นัทหันไป
“พี่ต่างหากที่มอง”
มาร์โกไม่ตอบทันที
สายตายังคงอยู่ที่ไม้คาถาของอาเรน
“ฉันแค่สงสัย”
“สงสัยอะไรครับ?”
“มันช่วยให้ใช้เวทยังไง”
นัทมองไม้คาถาอีกครั้ง
“พี่จะสร้างเหรอ?”
“ยัง”
มาร์โกตอบทันที
“แค่สงสัยว่ามันทำงานยังไง”
อาเรนที่ได้ยินบทสนทนาหันมามอง
“ไม้คาถาไม่ได้มีไว้สำหรับทุกคน”
มาร์โกเงยหน้าขึ้น
“ผมรู้”
อาเรนยกไม้คาถาขึ้นเล็กน้อย
“สำหรับผู้ใช้เวท มันสามารถช่วยให้การควบคุมพลังมีความเสถียรมากขึ้น”
มาร์โกมองอย่างตั้งใจ
“แล้วถ้าไม่มีล่ะ?”
“ก็ใช้เวทได้”
อาเรนตอบ
“แต่ขึ้นอยู่กับผู้ใช้”
มาร์โกพยักหน้า
เขาไม่ได้ถามต่อ
เพียงมองไม้คาถาอีกครั้ง
เหมือนกำลังจดจำรายละเอียดบางอย่างเอาไว้
เมื่อทุกอย่างพร้อม
อาเรนมองทุกคน
“ก่อนออกเดินทาง ผมจะพูดเรื่องภารกิจอีกครั้ง”
ทุกคนเงียบลง
“เป้าหมายแรก”
เขาพูด
“นำสินค้าไปส่งยังเมืองถัดไป”
“เป้าหมายที่สอง”
สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“ระหว่างทาง เราจะเข้าสำรวจพื้นที่ที่เพิ่งถูกค้นพบ”
นัทตั้งใจฟัง
“เราไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร”
“ไม่มีรายงานละเอียด”
“และไม่มีใครรับประกันได้ว่าปลอดภัย”
ไคยิ้มเล็กน้อย
“ฟังดูเหมาะกับพวกเราเลยนะ”
รันมองเขา
“นายตื่นเต้นเกินไป”
“ก็แค่พูด”
อาเรนกล่าวต่อ
“ภารกิจสำรวจมีความสำคัญไม่แพ้การส่งสินค้า”
“เราต้องบันทึกเส้นทาง”
“ตรวจสอบอันตราย”
“และนำข้อมูลกลับไปให้กิลด์”
นัทพยักหน้า
นี่คือครั้งแรกที่เขาจะได้ออกไปทำภารกิจในฐานะส่วนหนึ่งของทีมสำรวจอย่างแท้จริง
ไม่ใช่เพียงเข้าไปต่อสู้
แต่ต้องเดินทาง
สังเกต
และรับมือกับสิ่งที่ยังไม่รู้
อาเรนมองทุกคนอีกครั้ง
“มีคำถามไหม?”
มาร์โกยกมือขึ้น
ทุกคนหันไปมอง
“เราจะพักที่ไหน?”
นัทหันไปมองเขา
“คำถามแรกของพี่คือเรื่องนี้เหรอครับ?”
“ก็ต้องนอน”
อาเรนตอบอย่างเรียบง่าย
“ขึ้นอยู่กับระยะทาง”
มาร์โกพยักหน้า
“ดี”
ไคหัวเราะ
“นายคิดเรื่องนี้ก่อนภารกิจอีกแล้ว”
“คนเราต้องนอน”
“ไม่มีใครเถียง”
นัทพูดขึ้น
“แต่พี่ถามก่อนเรื่องอื่นเลย”
มาร์โกหันมามอง
“แล้วนายมีคำถามอะไร?”
นัทเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไม่มีครับ”
มาร์โกยิ้ม
“เห็นไหม”
อาเรนถอนหายใจเบา ๆ
ก่อนหันไปทางประตูเมือง
“ถ้าอย่างนั้นก็ออกเดินทาง”
ทั้งห้าคนเริ่มเคลื่อนตัว
นัทหันกลับไปมองเมืองเริ่มต้นเป็นครั้งสุดท้าย
ครั้งนี้แตกต่างจากการออกจากเมืองในครั้งก่อน
พวกเขาไม่ได้ออกไปเพียงเพื่อทำภารกิจใกล้ ๆ
เส้นทางข้างหน้า
จะนำพวกเขาไปยังเมืองใหม่
พื้นที่ใหม่
และสิ่งที่พวกเขายังไม่รู้จัก
อาเรนเดินนำอยู่ด้านหน้า
ไม้คาถาอยู่ในมือ
ไคกับรันเดินอยู่ไม่ไกล
ส่วนมาร์โกเดินข้างนัท
อัมบร้าตามอยู่ด้านหลัง
และเหนือสิ่งอื่นใด
มีสินค้าสำคัญทั้งหมดถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัยในพื้นที่เก็บของของทั้งสองคน
เมื่อผ่านประตูเมือง
นัทมองไปยังเส้นทางที่ทอดยาวออกไป
ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ
“เริ่มแล้วสินะครับ”
มาร์โกพยักหน้า
“อืม”
ไคหันกลับมา
“อย่าเพิ่งทำหน้าเหมือนจะไปผจญภัยใหญ่โต”
นัทมองเขา
“ผมก็ไม่ได้ทำหน้าแบบนั้นนะ”
“แต่ฉันรู้ว่านายคิดอยู่”
“พี่อ่านใจผมได้เหรอ?”
“ไม่ได้”
ไคยิ้ม
“แต่เดาไม่ยาก”
รันพูดขึ้นจากด้านข้าง
“เดินก่อนเถอะ”
ทุกคนเงียบไปชั่วครู่
ก่อนนัทจะพยักหน้า
“ครับ”
และแล้ว
ทีมทั้งห้าคนก็ออกเดินทางจากเมืองเริ่มต้น
โดยยังไม่มีใครรู้ว่า
พื้นที่ใหม่ที่รออยู่ระหว่างทางนั้น
จะเป็นเพียงสถานที่ที่ยังไม่มีใครสำรวจ...
หรือเป็นสถานที่ที่
บางสิ่งกำลังรอให้พวกเขาเข้าไปค้นพบอยู่ก่อนแล้ว
1K
