คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

เย่เฉินแบกดาบยักษ์ "ทัณฑ์ปฐพี" เดินลัดเลาะกลับมายังพื้นที่รกร้างด้านหลังเรือนพักคนงาน ซึ่งเป็นสถานที่เดียวที่เขาสามารถฝึกฝนได้อย่างเงียบสงบ โดยมีเงาของดาบพาดทับร่างยาวเหยียดไปบนพื้นหญ้า

ทันทีที่พ้นจากสายตาผู้คน... ดาบเหล็กดำสนิมเขรอะบนบ่าของเขาก็เริ่มสำแดงฤทธิ์เดช!

วูม...

อักขระถ่วงน้ำหนัก ที่สลักอยู่บนใบดาบเปล่งแสงสีดำทมิฬจางๆ ออกมา น้ำหนักของดาบที่เคยหนักพันชั่ง บัดนี้กลับทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมันมีชีวิตและกำลัง "ต่อต้าน" การถูกถือครองโดยมนุษย์ที่มีระดับพลังต่ำต้อยเช่นเขา

ตึง!

เท้าขวาของเย่เฉินจมลึกลงไปในพื้นดินจนถึงข้อเท้า! น้ำหนักมหาศาลกดทับลงมาที่ไหล่จนกระดูกไหปลาร้าส่งเสียงลั่น เอี๊ยดอ๊าด กล้ามเนื้อคอเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน

‘เจ้าก้อนเหล็กนี่... มันกำลังพยศงั้นรึ?’

เย่เฉินกัดฟันแน่น เขาสัมผัสได้ถึงเจตจำนงที่หยิ่งผยองแผ่ออกมาจากตัวดาบ มันปฏิเสธที่จะยอมรับเขา และพยายามจะกดร่างของเขาให้แหลกเหลวไปกับพื้นดิน

"คิดจะลองดีกับข้างั้นรึ..."

เย่เฉินคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาสาดประกายอำมหิต เขาไม่ยอมปล่อยมือ ไม่ยอมวางดาบลงเพื่อพัก แต่กลับเกร็งกล้ามเนื้อต้านทานแรงกดดันนั้นอย่างสุดกำลัง!

"ลมหายใจอสูรเทวะ... ระเบิดพลัง!"

ฟู่!!!

ไอพลังงานสีทองดำพวยพุ่งออกจากรูขุมขนของเย่เฉิน! กายาหยกเหล็กไหล ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด กล้ามเนื้อแขนและหัวไหล่ของเขาขยายตัวออก เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาราวกับรากไม้โบราณที่ชอนไชไปทั่วร่าง

เขาไม่ได้ใช้พลังปราณเพื่อยกมัน... แต่เขาใช้ "พละกำลังดิบเถื่อน" ของเผ่าพันธุ์อสูรเพื่อ "ข่ม" มันลง!

เย่เฉินออกแรงบีบด้ามดาบแน่นจนเหล็กส่งเสียงร้องคราง เอี๊ยด!

"เจ้าเป็นแค่ก้อนเหล็กที่ถูกทิ้งขว้าง... อย่าบังอาจมาอวดดีกับข้า!"

แรงกดดันจากกายาเทพอสูรพุ่งเข้าปะทะกับแรงต้านของดาบอย่างรุนแรง พื้นดินรอบเท้าของเย่เฉินแตกร้าวเป็นวงกว้าง แต่เขากลับค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนตรงอย่างช้าๆ ท้าทายน้ำหนักที่กดทับลงมา

ในที่สุด... แสงสีดำทมิฬบนตัวดาบก็เริ่มสั่นไหว... มันไม่ได้ยอมแพ้ แต่มันกำลังตกตะลึงในพละกำลังของนายคนใหม่ที่ไม่เหมือนมนุษย์คนใดที่มันเคยพบเจอ!

หลังจากข่มขวัญดาบยักษ์ให้สงบลงได้ชั่วคราว เย่เฉินปักดาบลงบนพื้นดินเสียงดัง ตึง! แล้วล้วงหยิบ "คัมภีร์ดาบผ่าปฐพี" ที่ขาดวิ่นออกมาจากอกเสื้อ

สภาพของคัมภีร์เล่มนี้น่าสังเวชยิ่งนัก หน้ากระดาษเหลืองกรอบและฉีกขาดไปกว่าครึ่ง โดยเฉพาะส่วนท้ายที่เป็นเคล็ดวิธีเดินลมปราณเพื่อควบคุมน้ำหนักดาบนั้นหายไปจนหมดสิ้น สำหรับศิษย์ทั่วไป คัมภีร์เล่มนี้คือขยะที่ไร้ค่า... แต่เย่เฉินไม่มองเช่นนั้น

"จิตอสูรเทวะ... เบิกเนตร!"

เขาหลับตาลง ใช้พลังทางจิตวิญญาณเพ่งมองทะลุตัวอักษรและรูปวาดที่เลือนรางเหล่านั้น ทันใดนั้น... ในห้วงความคิดของเย่เฉิน ภาพวาดนิ่งๆ ของนักดาบในตำราก็เริ่ม "เคลื่อนไหว"!

เขามองเห็นเงาร่างของปรมาจารย์ผู้คิดค้นวิชานี้กำลังร่ายรำดาบยักษ์ ไม่ใช่ด้วยความงดงามอ่อนช้อย แต่ด้วยความดุดันและเรียบง่ายที่สุด

‘วิชานี้... ไม่ได้เน้นกระบวนท่าที่ซับซ้อน...’ เย่เฉินวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว ‘แก่นแท้ของมันคือการใช้ "จุดศูนย์ถ่วง" และ "แรงเหวี่ยง" ของร่างกาย ผสานกับน้ำหนักมหาศาลของดาบ เพื่อสร้างแรงทำลายล้างที่ไม่อาจต้านทานได้’

ส่วนที่หายไปในตำรา คือวิธีโคจรปราณเพื่อ "พยุง" น้ำหนักดาบสำหรับคนที่มีร่างกายอ่อนแอ... ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เย่เฉิน ไม่ต้องการ

"วิธีเดินปราณของมนุษย์... มีแต่จะทำให้ข้าช้าลง"

เย่เฉินลืมตาขึ้น แววตาเป็นประกายวาวโรจน์ เขาโยนคัมภีร์ที่ขาดวิ่นทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ราวกับมันหมดประโยชน์แล้ว

"ข้าไม่จำเป็นต้องฝึกตามตำราที่คนอ่อนแอเขียนขึ้น... ข้าจะใช้ร่างกายนี้... สร้าง 'วิถีดาบอสูร' ที่ดิบเถื่อนและรุนแรงยิ่งกว่าต้นฉบับขึ้นมาเอง!"

เย่เฉินกระชับด้ามดาบ "ทัณฑ์ปฐพี" ด้วยสองมือ เขาแยกเท้าออกกว้างเพื่อสร้างรากฐานที่มั่นคง แล้วเริ่มออกแรงเหวี่ยงดาบออกไปในแนวขวาง

วูบ... ตึง!

ปลายดาบหนักอึ้งลากผ่านพื้นดินจนเกิดรอยลึก ร่างของเย่เฉินเซถลาไปตามแรงเหวี่ยงจนเกือบจะล้มลง ท่าทางของเขาดูงุ่มง่ามและไร้ทิศทางราวกับเด็กน้อยที่พยายามแกว่งค้อนของผู้ใหญ่

‘ไม่ใช่การยก... แต่คือการส่งแรง’

เย่เฉินหลับตาลง ปรับลมหายใจให้สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจ เขาไม่พยายามใช้กล้ามเนื้อแขนเพื่อ "บังคับ" ทิศทางของดาบอีกต่อไป แต่เขาใช้ "เอว" และ "ข้อเท้า" เป็นจุดหมุน เพื่อส่งถ่ายแรงจากพื้นดินขึ้นสู่ดาบ

"ไป!"

เย่เฉินบิดเอวหมุนตัวอย่างรุนแรง! คราวนี้เขาไม่ได้ฝืนต้านน้ำหนัก แต่ปล่อยให้ร่างกาย "หมุนตาม" แรงเฉื่อยของดาบไปเป็นวงกลม!

วูมมมม!

เสียงดาบแหวกอากาศดังขึ้น! มันไม่ใช่เสียงหวีดหวิวแหลมสูงเหมือนกระบี่ แต่เป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่หนักแน่นดุจเสียงพายุพัดผ่านหุบเขา

รอบที่หนึ่ง... รอบที่สอง... รอบที่สาม...

ความเร็วในการหมุนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ! จากท่าทางที่ดูงุ่มง่าม บัดนี้กลับกลายเป็นความดุดันที่น่าเกรงขาม ร่างของเย่เฉินเลือนหายไป กลายเป็น "พายุหมุนสีดำทมิฬ" ที่มีรัศมีทำลายล้างรอบตัว!

วูม! วูม! วูม!

กระแสลมรอบลานฝึกถูกปั่นป่วนจนฝุ่นผงฟุ้งกระจาย เศษหินก้อนเล็กๆ ที่อยู่ใกล้เคียงถูกแรงลมดูดเข้าไปและถูกดาบยักษ์บดขยี้จนกลายเป็นผงละเอียดในพริบตา

เย่เฉินรู้สึกเหมือนตนเองได้กลายเป็น "ยักษ์มาร" ที่กำลังร่ายรำอยู่กลางสมรภูมิ น้ำหนักของดาบที่เคยเป็นภาระ บัดนี้กลับกลายเป็นพลังอำนาจที่ไม่มีสิ่งใดมาหยุดยั้งได้

ณ เรือนพยาบาลศิษย์สายนอก... กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

หลี่หู นอนร้องโอดโอยอยู่บนเตียง ร่างกายท่อนบนถูกพันด้วยผ้าสีขาวหนาเตอะ ใบหน้าซีดเซียวจากการบอบช้ำภายในที่เกิดจากแรงสะท้อนของดาบยักษ์เมื่อวานนี้

"เจ็บใจนัก! ข้าจะฆ่ามัน! ข้าจะฆ่าไอ้ขยะนั่น!"

"หุบปากได้แล้ว... เสียงดังน่ารำคาญ"

เสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกดังขึ้นจากเงามืดมุมห้อง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นลากยาวผ่านหน้าผากลงมาถึงแก้มซ้าย เดินออกมาจากเงามืด เขาคือ "จ้าวเฟิง" ศิษย์สายนอกระดับ 8 ญาติผู้พี่ของหลี่หู

"พี่เฟิง! ท่านต้องแก้แค้นให้ข้านะ! ไอ้เย่เฉินนั่นมันใช้วิชามาร!" หลี่หูรีบฟ้อง

จ้าวเฟิงแค่นเสียงในลำคอ "แพ้ก็คือแพ้... แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าความพ่ายแพ้ของเจ้า... คือเรื่องดาบนั่นต่างหาก"

จ้าวเฟิงหรี่ตาลง แววตาฉายประกายความโลภที่น่ากลัว

"เจ้าบอกว่า... เจ้าใช้พลังปราณระดับ 5 แล้ว แต่ก็ยังยกดาบเล่มนั้นไม่ขึ้น... แต่ไอ้เด็กใหม่ที่ไร้ปราณนั่น กลับยกมันขึ้นได้ง่ายๆ งั้นรึ?"

"ใช่ขอรับ! ดาบนั่นมันต้องมีอาคมชั่วร้ายแน่ๆ!"

"โง่เขลา..." จ้าวเฟิงแสยะยิ้ม "ดาบที่หนักจนผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ้าขยับไม่ได้... แต่กลับยอมสยบให้คนที่รู้วิธีจับ... มันไม่ใช่ดาบขยะ แต่มันคือ 'ศาสตราวิญญาณ' ที่มีจิตนึกคิดเป็นของตัวเองต่างหาก!"

"ศาสตราวิญญาณ!" หลี่หูเบิกตากว้าง

"สมบัติระดับนั้น... อยู่ในมือของศิษย์แรงงานไร้ค่าเช่นมัน ก็เหมือนเอาไข่มุกไปให้หมู"

จ้าวเฟิงกำด้ามกระบี่ที่เอวแน่น ไอสังหารแผ่ออกมาจากร่าง "ข้าจะไปเอามันมา... แต่ข้าจะไม่บุ่มบ่ามเหมือนเจ้า ของล้ำค่าเช่นนี้ ย่อมต้องใช้วิธีที่ 'นุ่มนวล' กว่าการแย่งชิง"

กลับมาที่ลานฝึก... การร่ายรำของเย่เฉินดำเนินมาถึงจุดสูงสุด!

ร่างของเขาหมุนวนเป็นพายุสีดำที่รุนแรงจนกวาดใบไม้และเศษหินรอบข้างให้ลอยคว้างขึ้นสู่อากาศ แรงเหวี่ยงของดาบยักษ์ "ทัณฑ์ปฐพี" สะสมพลังงานมหาศาลจนถึงขีดจำกัดที่มนุษย์จะควบคุมได้

‘ตอนนี้แหละ!’

เย่เฉินคำรามก้องในจิตใจ เขาอาศัยแรงหมุนรอบสุดท้าย ดีดตัวกระโดดลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า! ร่างกายของเขาหมุนคว้างกลางอากาศหนึ่งรอบ เพื่อส่งแรงทั้งหมดจากปลายเท้าสู่เอว... จากเอวสู่แขน... และจากแขนสู่ดาบ!

เบื้องล่างของเขา คือ ก้อนหินยักษ์ขนาดเท่ารถม้า ที่ตั้งตระหง่านอยู่

"ดาบผ่าปฐพี!"

เย่เฉินฟาดดาบเหล็กดำลงมาตรงๆ ด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี ผสานกับแรงโน้มถ่วงและแรงเหวี่ยงที่สะสมมา!

วูมมมม!

ดาบยักษ์แหวกอากาศจนเกิดเปลวความร้อนสีแดงจางๆ จากการเสียดสี

ตูมมมมมม!!!

เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหุบเขาหลังเรือนพัก!

ทันทีที่คมดาบกระทบกับยอดหิน มันไม่ได้ "ผ่า" หินออกเป็นสองซีก... แต่มัน "บดขยี้" ก้อนหินยักษ์นั้นจนแหลกละเอียดกลายเป็นผงธุลีในพริบตา!

แรงกระแทกยังส่งผลต่อเนื่องลงไปสู่พื้นดินเบื้องล่าง พื้นธรณีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงก่อนจะ "แยกออก" เป็นรอยร้าวลึกยาวหลายวา ราวกับถูกค้อนของเทพเจ้าทุบทำลาย ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ...

เมื่อฝุ่นจางลง... เย่เฉินยืนหอบหายใจหนักหน่วงอยู่ท่ามกลางกองเศษหิน ร่างกายของเขาอาบไปด้วยเหงื่อไคล

"อึก..."

ทันทีที่คลายมือจากด้ามดาบ เย่เฉินก็ทรุดฮวบลงคุกเข่า มือขวาของเขาสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากง่ามนิ้วโป้งและนิ้วชี้ที่ฉีกขาดเพราะแรงสะท้อนกลับ เส้นเอ็นที่แขนขวาปวดร้าวราวกับจะขาดออกจากกัน

‘แรงสะท้อนกลับมหาศาลนัก...’ เย่เฉินกัดฟันข่มความเจ็บปวด ‘ด้วยกายาของข้าในตอนนี้... ข้าใช้ท่านี้นานๆ ไม่ได้แน่... ถ้าพลาดพลั้ง ร่างกายข้าจะพังก่อนศัตรู’

วิ้ง...

ดาบยักษ์ในมือของเขาสั่นระริกเบาๆ ราวกับเยาะเย้ยความอ่อนแอของเจ้านาย แต่มันก็แฝงสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง

ขนทั่วร่างของเย่เฉินลุกชันขึ้นทันที เขาสัมผัสได้ถึง "สายตา" ที่จับจ้องมาจากชายป่าด้านหลัง!

เย่เฉินค่อยๆ หันกลับไปมองอย่างช้าๆ มือที่สั่นเทายังคงกำด้ามดาบแน่น พยุงร่างให้ลุกขึ้นยืน

ที่ชายป่า... ร่างสูงใหญ่ของ จ้าวเฟิง ยืนพิงต้นไม้อย่างสบายอารมณ์ เขากำลังปรบมือช้าๆ ด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพแต่แฝงความอันตราย

"ยอดเยี่ยม... ยอดเยี่ยมจริงๆ ศิษย์น้องเย่"

จ้าวเฟิงเดินเข้ามาใกล้ สายตาจับจ้องไปที่มือที่เลือดไหลโชกของเย่เฉิน สลับกับดาบยักษ์ที่ปักอยู่บนพื้น

"ข้าไม่คิดเลยว่า ศิษย์ใหม่อย่างเจ้าจะสามารถสำแดงเดชของศาสตราวิญญาณได้ถึงเพียงนี้... ช่างน่าประทับใจ"

เย่เฉินหรี่ตาลง "ท่านต้องการอะไร ศิษย์พี่"

"โอ้... ข้าเพียงแค่เป็นห่วง" จ้าวเฟิงแสยะยิ้มที่ดูเหมือนหมาป่าจ้องลูกแกะ "เจ้าดูมือของเจ้าสิ... เลือดไหลไม่หยุด เส้นเอ็นแทบขาด... ดาบเล่มนี้มันทรงพลังเกินไปสำหรับเจ้า มันกำลัง 'กัดกิน' ชีวิตของเจ้าอยู่นะ"

จ้าวเฟิงหยุดยืนห่างออกไปสามก้าว วางมือลงบนด้ามกระบี่ที่เอวอย่างช้าๆ

"ในฐานะศิษย์พี่... ข้าคงทนดูศิษย์น้องทำร้ายตัวเองไม่ได้... ส่งดาบนั่นมาให้ข้าเถอะ ข้าจะช่วย 'แบกรับ' ภาระอันหนักอึ้งนี้แทนเจ้าเอง... เพื่อความปลอดภัยของเจ้าไงล่ะ"

เย่เฉินมองรอยยิ้มจอมปลอมนั้น แล้วกระชับดาบในมือแน่นขึ้น แม้ความเจ็บปวดจะแล่นพล่านไปถึงกระดูก

"ขอบคุณในความหวังดี..." เย่เฉินตอบเสียงเย็น "แต่ข้าชอบของหนัก... ยิ่งหนัก ข้ายิ่งชอบ"

[จบตอนที่ 34]