เมฆาสืบล่าผี The Mini Series

        # เมฆาสืบล่าผี  

        Series 6: รถเมล์ขาเดียว  

        ตอนที่ 1 – สาย 666 ที่ไม่มีในเส้นทาง

        คืนวันพระใหญ่ แรม 15 ค่ำ เดือน 12  

        เวลา 23:59 น.  

        อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ

        ฝนตกพรำๆ ไฟถนนสีส้มสะท้อนน้ำเป็นทางยาว

        เมฆายืนอยู่ป้ายรถเมล์ที่ไม่มีใครยืนรอ  

        เสื้อแจ็คเก็ตยีนส์สีเข้ม หมวกฮู้ดกดต่ำ  

        กำไลเงินสองวงที่ข้อมือซ้ายส่งแสงจางใต้แสงไฟนีออน

        เจ้าฮูกขาวเกาะอยู่บนป้ายรถเมล์ ตาเหลืองทองเรืองแสง  

        กระพือปีกเบาๆ ส่งภาพมุมสูงเข้ามาในหัวเมฆาทันที

        ภาพจากด้านบน: ถนนว่างเปล่า  

        แต่มีรถเมล์สีครีม-แดง คันหนึ่งกำลังแล่นมาเงียบๆ  

        ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ ไม่มีไฟหน้า  

        เลขสายข้างรถคือ 666

        รถจอดเทียบป้ายสนิท  

        ประตูพับเปิดเอง

        คนขับเป็นผู้ชายใส่หมวกเครื่องแบบเก่า หน้าซีดจนเขียว  

        ตาทั้งสองข้างเป็นเหรียญบาทเก่าปิดไว้

        “ขึ้นมาเถอะ… รถขาเดียวจะออกแล้ว”  

        เสียงคนขับแหบแห้งเหมือนกระดาษทราย

        เมฆาก้าวขึ้นรถทันที  

        ไม่มีคนอื่นเลยสักคน

        ที่นั่งทุกแถวมีกระเป๋าใบเล็กวางไว้  

        ข้างในกระเป๋ามีบัตรประชาชนเก่าๆ 6 ใบ  

        คนละใบกับคนที่หายไปในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา

        เจ้าพรายโผล่ขึ้นจากพื้นรถ ตัวสั่นกว่าเดิม  

        “ท่านครับ… ข้าขอลงตรงนี้เลยได้ไหม รถคันนี้มันไปนรกแน่ๆ”

        เมฆาไม่ตอบ  

        เดินไปนั่งแถวสุดท้าย

        เจ้าฮูกบินตามลงมานั่งข้างๆ ส่งภาพจากด้านนอกให้อีกครั้ง

        ภาพมุมสูง: รถเมล์คันนี้กำลังแล่นออกจากอนุสาวรีย์  

        แต่บนถนนจริงๆ ไม่มีรถคันไหนเคลื่อนเลยสักคัน

        คนขับพูดโดยไม่หันมา  

        “ปลายทาง… สุสานบางกอกน้อย  

        แต่ระหว่างทาง เราต้องรับผู้โดยสารเพิ่มอีก 1 คน”

        เมฆายกคิ้ว  

        “ใคร?”

        กระจกมองหลังสะท้อนภาพคนขับยิ้มจนปากฉีกถึงใบหู  

        “คนที่จะตายคืนนี้ไงล่ะ”

        รถเมล์เลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวทันที  

        ไฟในรถเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมเทา

        ข้างถนนมีเด็กผู้ชายยืนอยู่คนเดียว  

        อายุไม่เกิน 12 ขวบ  

        ใส่ชุดนักเรียนมัธยมเก่า ถือกระเป๋านักเรียนเปียกฝน

        เด็กคนนั้นยกมือโบกรถ

        คนขับเหยียบเบรก  

        ประตูเปิด

        เด็กขึ้นมาเงียบๆ  

        เดินมานั่งข้างเมฆาเป๊ะ

        หน้าตาเด็กซีดจนขาวผ่อง ตาแดงก่ำเหมือนร้องไห้มาเป็นวัน  

        ปากพูดเบาๆ

        “พี่… ผมกำลังจะไปเกิดใหม่  

        แต่ผมลืมของที่แม่ให้ไว้  

        พี่ช่วยผมหาหน่อยได้ไหม”

        เมฆามองเด็กนิ่ง  

        “ของอะไร”

        เด็กยกมือขึ้น  

        ในมือถือเหรียญบาทเก่า 1 เหรียญ  

        เหมือนเหรียญที่ปิดตาคนขับเป๊ะ

        “เหรียญที่แม่ให้ไว้ก่อนตาย  

        บอกว่าให้เอาไปจ่ายค่าผ่านทาง  

        แต่ผมทำหล่นตอนรถชน”

        เมฆาถอนหายใจเบาๆ  

        ยกมือซ้ายขึ้นแตะกำไลเงินสองวง

        ห่วงนาคบาศก์วงแรกพุ่งออกมา ลอยวนรอบตัวเด็กทันที  

        แสงเงินจางๆ ทำให้ร่างเด็กโปร่งแสงขึ้นเล็กน้อย

        เจ้าฮูกส่งภาพมุมสูงอีกครั้ง

        ภาพจากด้านนอก: รถเมล์กำลังแล่นผ่านสุสานบางกอกน้อยจริงๆ  

        แต่บนถนนจริงไม่มีรถคันนี้เลย

        เมฆาหันไปมองเด็ก

        “ชื่ออะไร”

        เด็กยิ้มเศร้าๆ  

        “ผมชื่อ… น้องต้นน้ำ  

        ตายเมื่อสามวันก่อน รถชนแล้วหนี”

        เมฆาพยักหน้าช้าๆ  

        “เดี๋ยวพี่พาไปหาแม่”

        เด็กตาโต  

        “แม่ผมตายไปพร้อมผมเลยครับ  

        แต่แม่ยังติดอยู่ที่เกิดเหตุ”

        รถเมล์จอดสนิทกะทันหัน  

        หน้าประตูสุสานบางกอกน้อย

        คนขับหันมาครั้งแรก  

        ถอดเหรียญบาทออกจากตาทีละข้าง

        “ถึงแล้ว… ผู้โดยสารขาลง”

        เมฆาลุกขึ้น  

        จูงมือน้องต้นน้ำลงจากรถ

        เจ้าฮูกบินลงเกาะไหล่ ส่งภาพให้เห็นชัดๆ

        ข้างหน้าเป็นทางเดินในสุสานมืดสนิท  

        แต่มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าหลุมศพใหม่  

        ถือพวงมาลัยดอกดาวเรือง  

        ร้องไห้อยู่คนเดียว

        เด็กวิ่งเข้าไปกอดแม่ทันที  

        “แม่ครับ!”

        ผู้หญิงหันมา  

        ร้องไห้หนักกว่าเดิม

        เมฆาเดินเข้าไปใกล้  

        ยกมือไหว้

        “ถึงเวลาแล้วครับ”

        แม่เด็กก้มลงกอดลูกแน่น  

        “ขอบคุณที่พาลูกมาหาแม่”

        ทั้งสองค่อยๆ จางลง  

        กลายเป็นแสงสีขาวนวลลอยขึ้นฟ้า

        รถเมล์สาย 666 ขับออกไปเงียบๆ  

        หายไปในความมืด

        เจ้าพรายโผล่ขึ้นจากพื้น ตัวยังสั่น  

        “ท่านครับ… คราวนี้ข้าขอพักปีใหม่เลยนะ”

        เมฆามองกำไลสองวงที่ยังเรืองแสงอยู่  

        ยิ้มมุมปาก

        “ได้  

        ปีใหม่นี้ฉันพาแกไปกินชาบู”

        เขาหันหลังเดินออกจากสุสาน  

        ฝนหยุดตกแล้ว  

        แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนหลุมศพใหม่  

        ป้ายชื่อเขียนว่า

        “น้องต้นน้ำ และ แม่  

        ไปเกิดใหม่พร้อมกัน  

        6 ธันวาคม 2568”

        จบ Series “รถเมล์ขาเดียว”

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*  

        Series 7: “บ้านเลขที่ 13/6” – บ้านที่ใครเข้าไปทีไร… ก็กลายเป็นคนในครอบครัวเพิ่มขึ้นหนึ่งคน