เซียนกระบี่ต้านสวรรค์ (Sword Saint: Resisting Heaven)

ตอนที่ 36: ทางเดินสะท้านวิญญาณ 

ฟุ่บ! ครืด...

เสียงม่านพลังงานสีเงินปิดสนิทลงเบื้องหลัง ดังสะท้อนเพียงแผ่วเบาในความเงียบงันอันสมบูรณ์ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนประตูคุกที่ปิดตาย ตัดขาดพวกเขาออกจากทุกสิ่งในโลกโดยสิ้นเชิง บรรยากาศภายในพลันเปลี่ยนไป ไอเย็นยะเยือกที่โอบล้อมร่างนั้น แตกต่าง อย่างชัดเจน มันไม่ใช่แค่ความหนาวเหน็บธรรมดา แต่เป็น ความว่างเปล่าอันนิ่งงัน ที่แทรกซึม กดทับลงมาถึงจิตวิญญาณ ความเงียบที่นี่ไม่ใช่แค่การไร้เสียง แต่เป็นความเงียบที่ กลืนกิน เสียงสะท้อน อากาศที่หายใจเข้าไปให้ความรู้สึก หนืด ราวกับอณูของมันคือผลึกน้ำแข็งขนาดเล็กที่มองไม่เห็น ผสมปนเปไปกับ กลิ่นอับชื้นของกาลเวลาที่ถูกผนึก และไอจางๆ ของความเคียดแค้นที่ตกค้าง

ทางเดินเบื้องหน้ายังคงเป็นศิลาดำสนิทเช่นเดิม แต่กลับดู เก่าแก่และผุกร่อน ยิ่งกว่าส่วนที่ผ่านมา ผนังบางส่วนมีรอยแตกราวกับรากไม้สีดำชอนไช บางแห่งมีภาพสลักเลือนรางจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นรูปสิ่งใด อักขระโบราณที่เคยส่องแสงนำทาง บัดนี้กลับมอดดับไปเกือบหมด เหลือเพียงไม่กี่ตัวที่เปล่งแสงสีครามเข้มออกมาอย่างอ่อนแรง ราวกับดวงดาวสุดท้ายที่กำลังจะดับแสงในคืนเดือนมืด ความมืดเข้าครอบงำอย่างแท้จริง ทำให้ต้องอาศัยแสงเรืองรองจางๆ จากผลึกน้ำแข็งบนเข็มทิศของหญิงน้ำแข็ง หรือประกายแสงสีเงินแวบวาบจากปราณกระบี่ที่เฟิงอี้โคจรป้องกันตัวอยู่ตลอดเวลาเท่านั้น

เฟิงอี้กระชับอ้อมแขนที่กอดเสี่ยวหู่อยู่แน่นขึ้น สัมผัสได้ถึงร่างเล็กๆ ที่สั่นสะท้านเบาๆ มันซุกหน้าเข้าหาอกเขาแน่นขึ้น หูเล็กๆ ลู่ลง ขนอ่อนๆ ลุกชัน แสดงความรู้สึกไม่สบายใจและรังเกียจ ต่อบรรยากาศอันอัปมงคลนี้อย่างชัดเจน ดวงตาสีฟ้าใสของมันเบิกกว้าง จ้องมองไปในความมืดเบื้องหน้าอย่างตื่นตัวและระแวดระวังยิ่งกว่าเดิม มันส่งเสียงครางฮึมฮัมในลำคอเบาๆ

เขากวาดตามองแผ่นหลังของหญิงน้ำแข็งที่เดินนำหน้าไปอย่างเงียบงัน นางยังคงสงบนิ่ง แต่ฝีเท้าดูจะเชื่องช้าและระมัดระวังมากขึ้น เข็มทิศผลึกน้ำแข็งในมือนางสั่นไหวเล็กน้อย แสงสีฟ้าที่เปล่งออกมาดูไม่มั่นคงนัก

"บรรยากาศช่าง... อบอุ่นเป็นกันเองเสียจริง" เฟิงอี้เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประชดประชัน "สถานที่แห่งนี้ดูราวกับเตรียมไว้ต้อนรับแขกคนสำคัญโดยเฉพาะ ข้าชักรู้สึกเกรงใจที่มารบกวนการพักผ่อนอันสงบสุขของ... เอ่อ... ไม่ว่าอะไรก็ตามที่อาศัยอยู่ที่นี่"

หญิงน้ำแข็งไม่ตอบในทันที นางเพียงแค่หยุดเดิน หันมามองเขาด้วยดวงตาที่เย็นเยียบภายใต้แสงสลัว "สติปัญญาของเจ้าคงถูกไอเย็นกัดกินไปพร้อมกับความร้อนในร่างกายแล้วกระมัง ถึงได้ยังมีอารมณ์กล่าววาจาเหลวไหล"

"ข้าเพียงแค่พยายามมองโลกในแง่ดี" เฟิงอี้ยักไหล่ ทำทีเป็นไม่ทุกข์ร้อน "ในเมื่อเราอาจจะต้องติดอยู่ที่นี่ไปอีกนาน การทำตัวให้ร่าเริงเข้าไว้ ย่อมดีกว่าการทำหน้าเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้อย่างแม่นางมิใช่หรือ?" เขาเหลือบมองเข็มทิศในมือนาง "หรือว่า... เข็มทิศนำทางของท่านมันหยุดทำงานไปแล้ว?"

ประกายตาไม่พอใจวาบผ่านดวงตาสีฟ้าเข้มของหญิงน้ำแข็ง ก่อนที่นางจะตวัดเสียงตอบ "มันยังทำงานได้ดี และมันกำลังบอกข้าว่า... ข้างหน้ามีพลังงานปั่นป่วนผิดปกติ จงเตรียมพร้อมรับมือ"

สิ้นคำพูดของนาง!

ฟู่... ฟู่... ซู่......

เสียงคล้ายลมหายใจอันแหบโหยและเย็นเยียบ พลันดังมาจากความมืดเบื้องหน้า! มันไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงของ บางสิ่ง กำลังเคลื่อนไหว! อุณหภูมิรอบตัวดิ่งต่ำลงอีกระลอก! เกล็ดน้ำแข็งสีดำเริ่มก่อตัวขึ้นบนพื้นและผนังอย่างรวดเร็ว!

เฟิงอี้รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดึงมีดสั้นออกมาถือไว้มั่น! ปราณกระบี่ควบแน่นถูกโคจรจนถึงขีดสุด! แสงสีเงินริบหรี่รอบตัวเขาสว่างวาบขึ้น!

จากเงามืดที่ปลายสุดของทางเดิน ร่างโปร่งแสงหลายร่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้น! พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่บิดเบี้ยวและผอมโซ แขนขายาวเก้งก้าง ดวงตาเป็นเพียงเบ้าโบ๋ที่ส่องประกายแสงสีแดงจางๆ ทั่วทั้งร่างดูเหมือนจะทอจากไอเย็นสีเทาอมดำ และแผ่ กลิ่นอายแห่งความเคียดแค้นและความหิวกระหาย ออกมาอย่างรุนแรง!

"ภูตเหมันต์กลืนวิญญาณ!" หญิงน้ำแข็งพึมพำเสียงเครียด นางยกมือข้างหนึ่งขึ้น รวบรวมไอเย็นสีฟ้าบริสุทธิ์ก่อตัวเป็นดาบน้ำแข็งเล่มบางแต่คมกริบ!

วิ้ดดดดดดด!!!

ภูตเหมันต์ร่างหนึ่งกรีดร้องเสียงแหลมแสบแก้วหู พุ่งทะยานเข้าใส่เฟิงอี้ด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ! กรงเล็บไอเย็นสีดำสนิทพุ่งตรงหมายจะฉีกกระชากร่างของเขา!

'เร็ว!' เฟิงอี้เบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ! "ร่องรอยใต้แสงจันทร์ (残月踪 - Cán Yuè Zōng)!" เงาร่างของเขาแตกออกเป็นหลายสาย พลิ้วหลบกรงเล็บมรณะไปได้อย่างเฉียดฉิว!

ฉัวะ!

แต่ภูตเหมันต์อีกร่างกลับพุ่งเข้าใส่หญิงน้ำแข็งจากอีกด้าน! นางตวัดดาบน้ำแข็งเข้าปะทะ!

เคร้ง!

เสียงปะทะดังก้อง! ไอเย็นสีฟ้าและสีดำปะทะกันอย่างรุนแรง! ภูตตนนั้นถูกดาบน้ำแข็งฟันจนร่างโปร่งแสงขาดสะบั้นไปครึ่งหนึ่ง แต่มันกลับไม่สลายไป! ไอเย็นสีดำรวมตัวกันอีกครั้งอย่างรวดเร็ว!

"พวกมันไม่มีกายเนื้อ! การโจมตีธรรมดาได้ผลน้อย!" หญิงน้ำแข็งร้องเตือนเสียงเครียด นางต้องใช้พลังเหมันต์สายเลือดบริสุทธิ์ค่อยๆ "ชำระล้าง" ไอเย็นชั่วร้ายของพวกมัน!

เฟิงอี้เห็นดังนั้นก็เข้าใจสถานการณ์ทันที เขาหลบหลีกการโจมตีของภูตตนแรก พร้อมกับรวบรวมสมาธิไปที่ปราณกระบี่ควบแน่น! 'ถ้าการโจมตีธรรมดาไม่ได้ผล... ลองนี่เป็นไง!'

ชิ้ง!

เขาสะบัดมีดสั้น! ส่งลำแสงปราณกระบี่ควบแน่นที่ แหลมคมและสว่างวาบกว่าเดิม พุ่งเข้าใส่ร่างโปร่งแสงของภูตตนนั้น!

ซี่......!!!

เสียงคล้ายน้ำแข็งถูกเผาไหม้ดังขึ้น! ลำแสงปราณกระบี่ที่มี "เจตจำนง" อันคมกล้า ไม่เพียงแต่สร้างความเสียหาย แต่มันยัง "กัดกร่อน" พลังงานไอเย็นสีดำของภูตตนนั้นโดยตรง!

"กรี๊ดดดดดด!!!!" ภูตเหมันต์ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน ร่างโปร่งแสงของมันบิดเบี้ยวและจางลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสลายกลายเป็นไอสีดำหายไปในอากาศ!

'ได้ผล!' ประกายตาของเฟิงอี้สว่างวาบ! 'พลังงานสายนี้... เหตุใดจึงกัดกร่อนไอชั่วร้ายได้โดยตรง? หรือมันมีความลับอื่นซ่อนอยู่อีก?' ความสงสัยผุดขึ้นในใจเพียงชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวอีกครั้ง ปราณกระบี่ของเขาสามารถรับมือกับภูตพวกนี้ได้!

"ระวัง!" หญิงน้ำแข็งร้องเตือน!

ภูตเหมันต์ที่เหลืออีกสองตนเห็นสหายถูกกำจัด ก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง! พวกมันไม่แยกกันโจมตีอีกต่อไป แต่กลับ รวมร่าง กันกลายเป็นเงาดำขนาดใหญ่กว่าเดิม! ไอเย็นยะเยือกและจิตสังหารพุ่งสูงขึ้นหลายเท่า! มันอ้าปากที่มองไม่เห็นเป็นรูปธรรม แต่เฟิงอี้รู้สึกได้ถึงพลังงานอันตรายที่กำลังควบแน่นอยู่ภายใน!

"แย่แล้ว! มันกำลังจะใช้ 'เสียงคร่ำครวญเยือกแข็ง'!" หญิงน้ำแข็งหน้าซีดลงเล็กน้อย "รีบหยุดมัน!"

เฟิงอี้ไม่รอช้า! เขารวบรวมปราณกระบี่ที่เหลืออยู่ทั้งหมด! ผสานเข้ากับเจตจำนงแห่งการทะลุทะลวง!

"กระบี่สะบั้นเมฆา (断云一式 - Duàn yún yī shì)!"

ลำแสงปราณกระบี่ควบแน่นที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ พุ่งเข้าใส่ใจกลางเงาดำนั้น!

ตูมมมมมมม!!!!

เสียงระเบิดดังสนั่น! เงาดำกระจายตัวออก! เสียงคร่ำครวญที่กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมาขาดหายไป!

"แค่ก..." เฟิงอี้ทรุดลงเล็กน้อย รู้สึกถึงพลังปราณกระบี่ที่หมดสิ้น และความอ่อนล้าที่ถาโถมเข้ามา

ทว่า... เงาดำที่กระจายออกไป กลับไม่ได้สลายไปทั้งหมด มันก่อตัวขึ้นใหม่เป็นภูตเหมันต์ร่างเล็กๆ นับสิบ! พวกมันกรีดร้องพร้อมกันแล้วพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่อีกครั้ง!

"บัดซบ! เยอะเกินไป!" เฟิงอี้กัดฟัน เตรียมจะฝืนใช้พลังฟื้นฟูแม้จะต้องจ่าย "ต้นทุน" มหาศาล!

แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร หญิงน้ำแข็งก็ก้าวมายืนขวางหน้าเขาไว้! ดาบน้ำแข็งในมือเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้า! ไอเย็นยะเยือกที่บริสุทธิ์และทรงพลังแผ่ออกมาจากร่างของนาง!

"ระวังหลังให้ข้า!" นางกล่าวเสียงเฉียบขาด ก่อนจะตวัดดาบน้ำแข็งสร้างพายุหิมะเข้าปะทะกับฝูงภูตเหมันต์!

เฟิงอี้ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองแผ่นหลังที่ดูบอบบางแต่กลับแฝงความแข็งแกร่งนั้น ก่อนจะพยักหน้ารับ หันไปจับตามองความมืดมิดเบื้องหลังอย่างระแวดระวัง แม้จะยังไม่ไว้วางใจนางเต็มร้อย แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ การร่วมมือคือหนทางรอดเพียงทางเดียว... แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ก้าวเท้าต่อไป!

กรรรซ์!!!

เสียงคำรามต่ำๆ ที่ฟังดูเก่าแก่และทรงพลังยิ่งกว่าอสูรผลึกทมิฬตนก่อน ดังสะท้อนมาจากส่วนลึกของทางเดินเบื้องหน้า! พร้อมกับพื้นศิลาใต้เท้าที่พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! ไอสังหารอันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากความมืด บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก!

อันตรายระลอกใหม่... ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม... มาถึงแล้ว!

*** จบตอนที่ 36 ***