ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่69 คัดเลือกศิลปิน

หมอที่อยู่ตรงหน้าดูเหมือนว่าจะเป็นหมอผู้หญิงคนนั้นที่เขาเห็นตอนมาถึงโรงพยาบาล

พอได้ยินว่าอยากออกจากโรงพยาบาล คิ้วสวยของหวงเซิงเหม่ยก็ขมวดมุ่นพร้อมกับด่าด้วยความโมโหทันที

"เลอะเทอะ ที่ไหล่คุณเป็นแผลจากการโดนยิง เพิ่งจะผ่าเอาลูกกระสุนออกมา อยู่ดีๆคุณมาบอกว่าอยากออกจากโรงพยาบาลเนี่ยนะ?"

เย่จื่อเฉินเบ้ปากพูด "คุณหมอครับผมดีขึ้นแล้ว แล้วผมก็ไม่ชอบอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาแบบนี้ด้วยคุณหมอปล่อยผมไปเถอะครับ"

หวงเซิงเหม่ยส่ายหน้าพูด "ไม่ได้ค่ะในฐานะที่ฉันเป็นแพทย์ประจำตัวของคุณ ก็ต้องรับผิดชอบต่อร่างกายของคุณคุณเป็นแบบนี้ยังไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ค่ะ"

เย่จื่อเฉินจนปัญญา มองดูเวลาก็เห็นว่าจะหกโมงเย็นแล้วถ้าเขายังมัวโอ้เอ้อยู่แบบนี้ต้องไปไม่ทันงานเลี้ยงแน่

"คุณหมอนี่ก็จริงๆ เลย...อาการของผมผมต้องรู้ดีที่สุดสิครับทำไมหมอถึงยังไม่ให้ผมออกจากโรงพยาบาลอีก? หมอใจดำแบบคุณอยากให้ผมอยู่โรงพยาบาลนานๆจะได้จ่ายเงินเยอะๆ ใช่ไหม!"

"ไม่ว่ายังไงก็ตาม หมอบอกว่าออกไม่ได้ก็คือออกไม่ได้นอนพักอยู่ที่นี่แหละ อีกหนึ่งชั่วโมงหลังจากนี้หมอจะมาอีก"

หวงเซิงเหม่ยเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปจากห้องคนไข้เย่จื่อเฉินมองตามหลังเธอแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

16.32 น.

เย่จื่อเฉินโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัวแล้วนั่งพิงหมอนหรี่ตาลงครู่หนึ่งเขาก็ยิ้มขึ้นมา

"หลิวฉิง หลิวฉิง..."

สักพักหลิวฉิงก็ลอยออกมาจากเนตรมังกร แล้วพูดขึ้น

"อะไร"

เย่จื่อเฉินบุ้ยปากไปทางประตูแล้วพูดขึ้น "เธอช่วยไปเฝ้าที่หน้าประตูให้ฉันหน่อยถ้าแม่ฉันหรือว่าหมอหวงเซิงเหม่ยอะไรนั่นมาก็ตะโกนเรียกฉัน"

หลิวฉิงพยักหน้าแล้วลอยไปทางประตู เย่จื่อเฉินพลิกตัวกระโดดลงบนพื้นหยิบเสื้อผ้าในตู้มาสวมลงบนร่างกายอย่างลวกๆ

"เป็นไงบ้าง พวกเขาไม่ได้อยู่ข้างนอกใช่ไหม?"

เย่จื่อเฉินเดินย่องมาที่หน้าประตูหลิวฉิงผงะไปนิดเมื่อเห็นท่าทางที่เตรียมจะออกไปข้างนอกของเขา

"นี่นายจะไปไหน?"

"ดูไม่ออกหรือไง ฉันจะหนีออกจากโรงพยาบาลไงเล่า"

ชะโงกหน้าออกไปนอกห้องคนไข้เล็กน้อย มองดูซ้ายขวาหนึ่งรอบ หลังจากที่พบว่าไม่มีร่างของเย่หรงและหวงเซิงเหม่ยอยู่เขาก็ยกขาวิ่งออกไปข้างนอกทันที

หวงเซิงเหม่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างภายในห้องทำงาน กำลังมองลงไปข้างล่างทันใดนั้นร่างของเย่จื่อเฉินก็สะท้อนเข้าสู่ม่านตาของเธอ

พรึบ

ดันหน้าต่างให้เปิดออก หวงเซิงเหม่ยตะโกนลงไปข้างล่าง

"เย่จื่อเฉิน!"

เย่จื่อเฉินที่เพิ่งวิ่งไปถึงหน้าโรงพยาบาลพอได้ยินเสียงนี้ก็มองขึ้นมาข้างบนโดยอัตโนมัติ

นาทีนั้น ทั้งคู่ก็สบตากัน

โดนจับได้แล้ว

"เย่จื่อเฉิน กลับมาเดี๋ยวนี้นะ"

หวงเซิงเหม่ยยืนตะโกนอยู่ตรงหน้าต่างภายในห้องทำงาน เย่จื่อเฉินยืนยิ้มโบกมือแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เธออยู่กับที่

"หมอหวง"

"จับเขาไว้"

หวงเซิงเหม่ยตะโกนบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้างล่างเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่รอบๆ ล้อมเข้ามาตามคำสั่งพอเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยที่จ้องเขาด้วยหน้าตาถมึงทึงกลุ่มนี้เย่จื่อเฉินก็หดหัวแล้วก็รีบวิ่งฝ่าออกไป

"เจ้าเด็กนี่..."

ในขณะที่เย่จื่อเฉินใกล้จะมาถึงมหาวิทยาลัยงานเลี้ยงฉลองก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว

คนที่ยืนอยู่บนเวทีตอนนี้คือฟู่เฉิงหมิง การแสดงของเขาคือร้องเพลง

หน้าตาตามแบบไอดอลที่จิ้มลิ้มสวยหวานรับกับเสียงที่ไม่ได้แย่เมื่อการแสดงจบลง บรรยากาศด้านล่างเวทีก็เริ่มครึกครื้นขึ้นมา

เก้าอี้ตัวหนึ่งในหอประชุมชั้นสองหันหน้าเข้าหาราวบันไดของเวทีพอดีผู้ชายใส่แว่นกันแดดนั่งอยู่บนเก้าอี้

"เหล่าหู เป็นไงบ้าง?"

คนที่เปิดปากพูดขึ้นคือสือรุ่ยผู้อำนวยการของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิงผู้ชายที่ใส่แว่นกันแดดเลิกคิ้วยิ้มบางๆ แล้วพูด

"ธรรมดา ดูไปก่อน"

เมื่อโค้งตัวทำความเคารพเรียบร้อยแล้ว ฟู่เฉิงหมิงก็ลงจากเวทีไป

"ต่อไปก็ยังคงเป็นการร้องเพลงเช่นเดิมนะครับขอเชิญนักศึกษาเย่จื่อเฉินของเรากับบทเพลง โฮ่วไหล!"

ฟู่เฉิงหมิงยืนกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอยู่ด้านล่างเวทีความจริงแล้วการแสดงของเย่จื่อเฉินอยู่หลังสุด

แต่ในฐานะที่เขาเป็นรองประธานสภานักศึกษาอีกทั้งยังรับหน้าที่เป็นพิธีกรของงานเลี้ยงในครั้งนี้การที่จะสับเปลี่ยนลำดับการแสดงมันง่ายนิดเดียว

เขาได้รับข้อมูลงานนี้มานานแล้วงานเลี้ยงฉลองของมหาวิทยาลัยในครั้งนี้ไม่เหมือนกับที่ผ่านมา ในครั้งนี้มีบริษัทจัดหาดาราศิลปินมาร่วมงานด้วยและจะคัดเลือกศิลปินผ่านทางการแสดงของนักศึกษา

สำหรับการแสดงของตัวเองนั้น เขามีความมั่นใจมากบวกกับรูปร่างหน้าตาของเขาแล้ว ผ่านการคัดเลือกไปได้แบบสบายๆ

ส่วนที่จัดลำดับให้เย่จื่อเฉินต่อหลังเขา ก็เพราะว่าเขาแค่ต้องการใช้เย่จื่อเฉินเป็นหินปูทางให้ตัวเอง

ต้องมีคนให้เปรียบเทียบถึงจะบ่งบอกได้ว่าเขาสุดยอดกว่า

แถมยังสามารถใช้จุดนี้กำจัดความมุ่งมั่นของเย่จื่อเฉินได้อีกด้วยเรื่องสนุกแบบนี้ทำไมเขาถึงจะไม่ทำล่ะ

"เย่จื่อเฉิน"

"มาแล้วๆ"

เย่จื่อเฉินถือไมโครโฟนรีบวิ่งออกมาจากด้านหลังเวทีแต่ท่าทางเซ่อซ่าของเขากลับดึงดูดให้ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยที่อยู่บนชั้นสองขมวดคิ้วมุ่น

"ทำไมถึงได้เซ่อซ่าขนาดนี้"

"วัยรุ่นก็แบบนี้แหละ เซ่อซ่าหน่อยมันก็เป็นเรื่องปกติ" ผู้ชายที่ใส่แว่นกันแดดหัวเราะ ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยจึงยิ้มตามแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

พรึบ

ไฟสปอตไลท์ส่องมาที่ใบหน้าของเย่จื่อเฉิน เขาก้มหน้ามองไปด้านล่างเวทีเล็กน้อย

พรึบ

"อาเสี่ย..."

นักศึกษาด้านล่างร้องตะโกนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เย่จื่อเฉินหัวเราะเบาๆแล้วเอานิ้วแตะที่ปาก

"ชู่..."

ทั้งหอประชุมเงียบกริบ

"ไม่เลวนี่"

จู่ๆ ผู้ชายที่ใส่แว่นกันแดดบนชั้นสองก็พูดออกมาหนึ่งคำผู้อำนวยการสือรุ่ยอึ้งไปนิด ยังไม่ได้ร้องเลยก็บอกว่าไม่เลวแล้ว

"เหล่าสือ นายบริหารงานมหาลัยได้ดีมาก แต่การมองหาศิลปินของนายยังแย่มากนะเด็กคนนี้ดังมากในมหาลัยของนาย ความสามารถในการคุมสถานการณ์ก็ไม่ได้ด้อยไม่ด้อยไปกว่ากันปั้นเป็นนักร้องได้สบาย"

แปะ

เย่จื่อเฉินดีดนิ้ว แล้วเสียงดนตรีก็ดังตามมา

ไม่ผิดจากที่คาดไว้แน่นอนว่าเพลงของเย่จื่อเฉินมีเวทมนตร์ในการดึงดูดผู้คนทั้งหอประชุมจนเมื่อเขาโค้งตัวทำความเคารพต่อนักศึกษาที่อยู่ด้านล่างเวที ภายในหอประชุมถึงได้มีเสียงปรบมือเกรียวกราวขึ้นราวกับฟ้าผ่า

"เย่จื่อเฉิน!"

ทั้งหอประชุมตะโกนเรียกชื่อของเย่จื่อเฉินดังสนั่นทำเอาฟู่เฉิงหมิงที่ยืนอยู่ด้านล่างเวทีกำหมัดทั้งสองข้างแน่นเขาไม่คิดเลยว่าเพลงของเย่จื่อเฉินมันจะออกมาดีขนาดนี้

ยิ่งได้ยินเสียงร้องตะโกนภายในหอประชุมใบหน้าของฟู่เฉิงหมิงก็บึ้งตึงจนน้ำตาแทบไหลออกมา

หินปูทางเหรอ

ใครกันแน่ที่เป็นหินปูทาง!

"เด็กคนนี้ไม่เลวเลย" ผู้ชายใส่แว่นกันแดดอดกล่าวชมอีกครั้งไม่ได้

เย่จื่อเฉินถอยหลังกลับไปยังหลังเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือด้วยความยินดี

อันที่จริงเมื่อครู่นี้ตอนอยู่บนเวทีเนื่องจากมีความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อยเย่จื่อเฉินจึงไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาทั้งหมด

เมื่อกลับมายังเก้าอี้ตรงโซนที่พักด้วยอาการที่ยังไม่คลายกังวลเขากลับเห็นซุนอี้เกอกำลังยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่กับที่ ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มขมวดมุ่นเข้าหากัน

"หัวหน้า"

ยกมือขึ้นตบเล็กน้อย ซุนอี้เกอเงยหน้าขึ้นก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาที่เจือรอยยิ้มอยู่จางๆ

"นายมาแล้วเหรอ"

"ฉันร้องเพลงจนจบแล้ว จะมาบอกว่ามาแล้วอะไรล่ะ" เย่จื่อเฉินทำหน้าระอาใจ

"ร้องจบแล้วเหรอ ไม่น่าใช่นะการแสดงของนายต่อท้ายฉันนี่"