[จบ] สวรรค์ประทานหนูน้อยนำโชคมาสู่ครอบครัวชาวนา

บทที่ 49 ฤดูหนาวมาเยือน (รีไรต์)

“เรื่องนี้เอาไว้ว่ากันทีหลัง!” 

แม่เฒ่าฉินมีสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะอุ้มฉินเยาเยาลุกขึ้นแล้วเดินจากไป 

สวี่ซิ่วอิงดึงแขนฉินเหล่าซื่อกลับห้อง เตรียมจะพูดคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว 

ส่วนคนอื่น ๆ ในครอบครัวต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก รีบกินข้าวก่อนจะแยกย้ายกันกลับห้องของตน 

เหลือเพียงหลี่อันที่ยังคงนั่งจิบสุราเคี้ยวผักดองอย่างสบาย ๆ

แม่เฒ่าฉินกอดเล่อเหนียงนอนอยู่บนเตียง ภายในใจยังคงครุ่นคิดไปต่าง ๆ นานาจนเผลอหลับไปในที่สุด 

เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าฉินหลับสนิท ฉินเยาเยาจึงอาศัยจังหวะนี้แอบเข้าไปในพื้นที่มิติทันที นางต้องหาอาวุธดี ๆ ให้ท่านพ่อกับอาฮั่นหลินสักหน่อย

แม้ว่าตอนนี้ท่านย่าจะไม่พูดอะไร แต่ในใจลึก ๆ แล้วท่านย่าต้องเห็นด้วยกับเรื่องนี้แน่นอน เพียงแต่เป็นห่วงกลัวจะเกิดอันตรายขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้บ้านเมืองวุ่นวายเต็มไปด้วยผู้อพยพ เกิดกองโจรปล้นสะดมไปทั่วสารทิศ แม้ว่าท่านพ่อจะแข็งแรงมาก แต่ก็ยังขาดอาวุธดี ๆ

นางจึงเร่งรีบไปยังโซนเลี้ยงสัตว์ เพื่อให้อาหารพวกมัน จากนั้นจึงไปเก็บผลไม้ที่สุกงอมเต็มต้นในสวน พร้อมกับรดน้ำพืชสมุนไพร

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ‘หญ้าเพลิงมรณะ’ อันเป็นสมุนไพรล้ำค่าที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ

หลังจากนั้นนางจึงไปยังห้องเก็บของเพื่อหาอาวุธให้ท่านพ่อกับท่านอาฮั่นหลิน อันที่จริงแล้ว แทนที่จะเรียกว่าห้องเก็บของ เรียกว่าห้องเก็บสมบัติจะเหมาะกว่า

ชาติที่แล้วบรรดาผู้มีอำนาจในประเทศ ชอบเอาอาวุธแปลก ๆ มาทิ้งไว้ในพื้นที่มิติของนางมากมาย ทั้งที่ยังทำไม่เสร็จและที่ชำรุด

แม้กระทั่งปืนใหญ่ก็ยังมี!

ร่างเล็ก ๆ ของนางค้นหาไปทั่วห้อง

ปืนพก

ไม่เอา

AK

ไม่เอา

ธนู

ไม่เอา

เอ๊ะ ดาบ

อันนี้น่าสนใจ

ฉินเยาเยามองไปที่มุมห้อง มองดูดาบสองเล่มที่วางทับกันอยู่ นางจึงตัดสินใจเลือกอันนี้ 

พอดีมีสองเล่ม ท่านพ่อกับอาฮั่นหลินคนละเล่ม

นางยังเจอสนับมือและมีดสั้นอีกเล่มหนึ่ง

แม่เฒ่าฉินยังคงกังวล จึงตื่นแต่เช้าตรู่

แสงแดดยามเช้า ส่องกระทบใบหน้าหลานสาว นางจึงตั้งใจจะห่มผ้าให้ แต่กลับตกใจเมื่อเห็นดาบสองเล่มอยู่ใต้ผ้าห่ม

นางก้มลงจูบแก้มหลานสาวเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว

นางสงสารลูกชายของตน พวกเขารอนแรมอย่างยากลำบาก กว่าจะตั้งรกรากที่นี่ได้ ลูกชายก็กตัญญู คิดหาวิธีแบ่งเบาภาระให้ครอบครัว

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินฟู่หลินพาผู้อาวุโสสามมาที่บ้านแต่เช้า

“พี่ชุนหลาน ข้าได้ยินมาว่าลิ่งอวี่จะเข้าเรียนที่สำนักศึกษาเติงเคองั้นหรือ”

แม่เฒ่าฉินรีบเข้าไปช่วยประคองผู้อาวุโสสามนั่งลง

“แล้วหลานคนอื่น ๆ เล่า” ผู้อาวุโสสามถามอย่างร้อนใจ

เกียรติยศของหมู่บ้านฉินขึ้นอยู่กับเด็ก ๆ พวกนี้แล้ว

“ข้าส่งลิ่งอวี่ไปเรียนก่อน ส่วนคนอื่น ๆ อีกสองปีค่อยไปเจ้าค่ะ”

ผู้อาวุโสสามพยักหน้าเห็นด้วย

ที่จริงแล้วที่เขามาวันนี้ก็ตั้งใจจะมาบอกให้ฉินชุนหลานส่งหลานไปเรียนคนเดียวก่อน หากส่งไปทั้งหมดพร้อมกันนั้นจะดูเป็นที่สะดุดตาเกินไป

“พี่ชุนหลาน ภรรยาของข้าได้ยินว่าลิ่งอวี่จะไปเล่าเรียนหนังสือ นางจึงเย็บถุงหอมอวยพรให้สอบผ่านมาให้ ข้างในใส่ใบสะระแหน่ พิมเสน และสมุนไพรต่าง ๆ สามารถช่วยให้สดชื่นแจ่มใส หากลิ่ง    อวี่อ่านหนังสือแล้วรู้สึกง่วง ก็เอาออกมาดมก็จะหายง่วงได้”

แม่เฒ่าฉินรีบกล่าวขอบคุณแล้วรับมา

ผู้อาวุโสสามส่งกระดาษที่ตนเขียนบทกลอนด้วยตนเองให้

…อย่ากังวลว่าเส้นทางข้างหน้าจะไร้มิตรแท้

ใต้หล้านี้ใครเล่าจะไม่รู้จักเจ้า

อวยพรให้สอบจอหงวนผ่าน…

ฉินลิ่งอวี่ได้ยินเสียง จึงวางตะกร้าลงแล้วเดินมาขอบคุณ

“ลิ่งอวี่เอ๋ย เจ้าจงตั้งใจเรียนหนังสือ เป็นแบบอย่างที่ดีให้กับน้อง ๆ และสร้างชื่อเสียงให้หมู่บ้านของพวกเรา สู้ให้ถึงที่สุด”

“ขอรับ ข้าจะจดจำไว้”

ผู้อาวุโสสามพูดคุยเรื่องทั่วไปอีกเล็กน้อย ก่อนจะกลับไป

ผู้คนในหมู่บ้านต่างรู้ว่าฉินลิ่งอวี่จะไปเรียนที่สำนักศึกษาเติงเคอ บางบ้านก็นำไข่ไก่มาให้ บางบ้านก็นำผักตากแห้งมาให้ แวะเวียนมาที่บ้านแม่เฒ่าฉินเพื่อทำความคุ้นเคยกับซิ่วไฉในอนาคต

“ลิ่งอวี่ เจ้าต้องตั้งใจเรียนนะ สอบจอหงวนได้เป็นขุนนางใหญ่ แล้วซื้อคนรับใช้มาปรนนิบัติย่าของเจ้า”

ฉินลิ่งอวี่หน้าแดง รับปากทุกคำพูด

แม่เฒ่าฉินเห็นหลานชายถูกพวกนางพูดจนหน้าแดงหูแดง จึงบอกให้เขาไปเก็บของ

“พี่หญิงฉิน หลานชายของท่านล้วนแต่เป็นผู้มีอนาคตไกลทั้งนั้น แม้แต่ลิ่งผิงกับลิ่งอันที่เด็กที่สุดก็เป็นถงเซิงแล้ว ส่วนโก่วเอ๋อร์ของข้า โตกว่าลิ่งผิงกับลิ่งอันตั้งสองปี วัน ๆ ยังเอาแต่เล่นโคลนในทุ่งนาอยู่เลย”

แม่เฒ่าฉินยิ้มร่า ฟังพวกเขาชมหลานชายตนเอง พร้อมกับหยิบเมล็ดแตงโมและเกาลัดยัดใส่มือพวกเขาเป็นระยะ

จงชมเขาไป ชมเข้าไป!

ชมหลานข้าเยอะ ๆ เลย!

“ท่านแม่ เรื่องที่ข้ากับฮั่นหลินจะไป...”

ฉินเหล่าซื่อยังพูดไม่ทันจบ แม่เฒ่าฉินก็ทำหน้าบึ้งตึงหันหลังเดินเข้าไปในห้อง

เมื่อเห็นดังนั้น หัวใจของฉินเหล่าซื่อก็พลันจมดิ่ง

สวี่ซิ่วอิงแตะมือเขาเบา ๆ เพื่อปลอบใจ “เหล่าซื่อ บางทีท่านแม่อาจจะไม่อยากให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายอีก เพราะพวกเราเพิ่งจะตั้งรกรากได้ไม่นาน”

นางก็ไม่อยากให้สามีออกไปเสี่ยงอันตรายในตอนนี้เช่นกัน แต่นางรู้ว่าสามีต้องการช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัว ถึงแม้นางจะไม่อยากให้ไป แต่ก็ทำได้เพียงสนับสนุนเท่านั้น

ไม่นาน แม่เฒ่าฉินก็กลับออกมา แล้วยื่นดาบสองเล่มให้พวกเขา

“ดาบสองเล่มนี้ถือว่าข้าให้พวกเจ้า ‘ยืม’ พวกเจ้าต้องนำมาคืนด้วย และต้องคืนด้วยมือของพวกเจ้าเอง!”

“ขอบคุณท่านแม่!”

ฉินเหล่าซื่อดีใจยิ่งนัก จึงคุกเข่าคำนับแม่เฒ่าฉิน แล้วรับดาบมา ลองเหวี่ยงไปมาสองสามที

“ดาบดีจริง!”

ไม่มีบุรุษคนใดไม่ชอบอาวุธ ฉินเหล่าซื่อและเฉินฮั่นหลินก็ไม่ต่างกัน

พอได้ดาบมา ทั้งสองก็พากันออกไปฝึกฝนข้างนอก

ส่วนสวี่ซิ่วอิงกับสือไห่ถัง ช่วยกันจัดเตรียมของใช้ที่จำเป็นสำหรับฉินลิ่งอวี่ และสิ่งของจำเป็นสำหรับการเดินทางของฉินเหล่าซื่อและเฉินฮั่นหลิน

……

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงวันที่ฉินลิ่งอวี่ต้องไปเรียน สือไห่ถังตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารเช้า

ทำตามที่แม่สามีสั่ง นางต้มไข่ไก่หลายฟองให้ฉินลิ่งอวี่เอาไปด้วย

ฉินเหล่าเอ้อร์ช่วยยกสัมภาระของฉินลิ่งอวี่ขึ้นรถม้า

ฉินเหล่าซื่อกับเฉินฮั่นหลิน หลังจากเก็บของเสร็จก็ขึ้นรถม้า

วันนี้พวกเขาก็จะออกเดินทางไปทางใต้ด้วย พยายามกลับมาให้ทันก่อนตรุษจีน

ทุกคนในครอบครัวยืนมองพวกเขาที่หน้าประตูด้วยความอาลัยอาวรณ์

“แอ้ แอ้”

ฉินเยาเยาอยู่ในอ้อมแขนของแม่เฒ่าฉิน ยื่นมือเล็ก ๆ พยายามจะไปหาฉินเหล่าซื่อกับฉินลิ่งอวี่

ฉินเหล่าซื่อเดินเข้ามา อุ้มฉินเยาเยาขึ้นมาจูบอย่างรักใคร่ “เล่อเหนียงคนดี เจ้ารอพ่อกลับมานะ พ่อจะซื้อของเล่นสนุก ๆ มาให้เจ้า”

ฉินลิ่งอวี่ก็เดินเข้ามา ใช้แก้มแนบแก้มน้องสาวเบา ๆ

แม่เฒ่าฉินหยิบซองแดงสามซองที่ทำจากกระดาษสีแดงออกมาจากอกเสื้อ ข้างในมีเงินอยู่ แล้วยื่นให้พวกเขาคนละซอง

นี่เป็นธรรมเนียมแถบชายแดน เพื่ออวยพรให้พวกเขาเดินทางอย่างราบรื่น ปลอดภัย

หลังจากที่ฉินเหล่าซื่อกับเฉินฮั่นหลินออกเดินทางไปแล้ว ชีวิตของคนในครอบครัวก็ยังคงดำเนินต่อไป แม่เฒ่าฉินอยู่บ้านเลี้ยงหลาน

สวี่ซิ่วอิงกับสือไห่ถังหากไม่มีอะไรทำก็จะพากันขึ้นเขา ทุกครั้งมักจะเก็บเห็ดกลับมาได้เต็มตะกร้าบ้างครึ่งตะกร้าบ้าง

ส่วนฉินเหล่าเอ้อร์และฉินเหล่าซานก็พาเด็ก ๆ ไปช่วยชาวบ้านซ่อมแซมบ้าน

ทุกปีที่เมืองหลวงจะมีหิมะตกหนักตกติดต่อกันเป็นเดือน หากบ้านไหนไม่ยอมซ่อมแซมให้ดี เวลาหิมะตกหนักหลังคาบ้านอาจจะพังถล่มลงมาได้

เฝิงเสี่ยวฮวาช่างแปลกประหลาดเหลือเกินในระยะนี้ นางหอบเก้าอี้มานั่งในลานบ้านโดยไม่มีเหตุผล อ้างว่าจะเฝ้าบ้าน แต่ความจริงแล้ว สายตาของนางกลับจับจ้องอยู่ที่หนังเสือผืนนั้นที่ตากอยู่ในลานบ้านไม่วางตา