เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลังจากผ่านค่ำคืนอันอบอุ่นที่หมู่บ้านบนภูเขากับโม่เชี่ยนนี หยางเฉินก็อาสาพาเธอไปส่งที่บริษัทในเวลาไม่นาน หลังจากที่เขาส่งเธอไปแล้วหยางเฉินก็พลันนึกขึ้นมาได้ถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง

        เขาไม่ได้โทรศัพท์ไปบอกที่บ้าน

        เนื่องจากหยางเฉินไม่คิดว่าเขาจะต้องมาค้างคืนกับโม่เชี่ยนนีในช่วงก่อนหน้านี้ ทำให้บาดแผลเก่าที่เขาไม่ค่อยจะกลับบ้านกำลังจะฉีกขาดอีกเป็นครั้งที่สอง

        บางทีภรรยาของเขาอาจจะไม่ให้ความเชื่อถือหยางเฉินอีกก็เป็นได้!

        หลังจากที่บอกลาโม่เชี่ยนนีเสร็จเรียบร้อย หยางเฉินพยายามแค่นรอยยิ้มที่ดีที่สุดออกมาจากก้นบึ้งหัวใจเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ลง ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหลินรั่วซี

        นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามเย็นระหว่างทั้งคู่อีกครั้ง บางทีเธออาจจะเงียบใส่หรือไม่ก็แค่ถามว่าเขาไปไหนมาเท่านั้น

        เมื่อคิดได้อย่างนั้นหยางเฉินก็โทรศัพท์ไปหาหลินรั่วซีทันที ไม่นานนักเสียงปลายสายก็ดังขึ้น

        “มีอะไร?...” เสียงของหลินรั่วซีดูเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าซึ่งไม่เหมือนกับน้ำเสียงที่เธอพูดกับหยางเฉินแบบปกติ

        ในตอนนี้น้ำเสียงของเธอดูเจือไปด้วยความเย็นชาเล็กน้อยเท่านั้น

        “เอ่อ... คือเรื่องเมื่อวานตอนเย็นน่ะครับ” หยางเฉินกลืนน้ำลายลงคอ “เมื่อวานผมไม่ได้กลับบ้าน ผมเลยโทรมาขอโทษภรรยาที่รักของผมน่ะครับ”

        หลินรั่วซีเงียบไปเป็นเวลานานก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “เมื่อวานนายไม่ได้กลับบ้าน?”

        หยางเฉินรู้สึกแปลกใจ ทำไมเธอถึงไม่รู้เรื่องนี้?

        “เมื่อคืนฉันทำงานล่วงเวลาเลยไม่ได้กลับบ้าน” หลินรั่วซีกล่าว

        หยางเฉินแทบจะพ่นเลือดรดพวงมาลัย เขาเกือบเสียหน้าบอกเรื่องของตนเองไปแล้วไหมล่ะ!

        หยางเฉินเอ่ยถามหลินรั่วซีอีกครั้ง “คุณคิดว่าตัวเองทำงานล่วงเวลาได้ตลอดเลยหรือไงครับ? คุณบ้างานถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? คุณคิดว่าตัวเองเป็นพวกบ้าพลังที่กำลังคิดค้นผลงานใหม่ๆ จนไม่รู้เวล่ำเวลาหรือไง ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมา คุณคิดว่าจะมีใครเข้าไปช่วยคุณที่ออฟฟิศทันมั้ย?”

        “นั่นมันไม่เหมือนกัน ฉันไม่ได้ทำงานตอนบ่ายสักหน่อย เมื่อคืนนายก็ไม่ได้กลับบ้าน คิดว่าทำอย่างนั้นมันดีกว่าฉันนักหรือไง?” หลินรั่วซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        หยางเฉินยังคงเถียงเธอต่ออย่างไม่ลดละ “ก็เพราะว่ามันไม่เหมือนกันไงล่ะ ที่ผมทำไปผมก็บอกแล้วว่ามันผิด แต่ที่คุณทำมันเป็นการทำร้ายร่างกายของคุณโดยตรง ต่อให้บางคนที่แข็งแรงกว่าคุณก็ยังพลาดล้มป่วยมาแล้ว ถ้าคุณทำต่อไปก็ไม่ต่างอะไรจากการตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง คุณเป็นพวกสมองหมูหรือไง?!”

        “นายกล้าด่าฉันว่าสมองหมูงั้นเหรอ!?” เสียงของหลินรั่วซีดังขึ้นอีกหลายเดซิเบล เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าหยางเฉินจะกล้าด่าเธอจริงๆ

        แต่หลินรั่วซีก็คิดคำด่าผ่านโทรศัพท์ไม่ออก เธอจึงได้แต่พูดว่า ”นาย...” ออกมาเป็นเวลานานเนื่องจากไม่รู้จะด่าหยางเฉินกลับว่าอย่างไรดี

        หยางเฉินค่อนข้างตื่นเต้นที่ได้ประชันฝีปากกับหลินรั่วซี “อะไรครับ? ที่ผมพูดเช่นนี้ก็เพราะผมกลัวว่าพฤติกรรมนี้จะทำลายร่างกายของคุณเข้าสักวัน ผมต้องการให้คุณปรับปรุงตัวและหันมาดูแลร่างกายให้มากขึ้น คนบ้างานอย่างคุณกล้าพูดว่าตอนเย็นไม่ได้ทำงานแต่มาทำตอนดึกแทน ข้าวเย็นน่ะได้กินบ้างมั้ย? ทำตัวเป็นพวกสัตว์เซลล์เดียวไม่กินไม่นอนไปได้ คอยดูเถอะ เดี๋ยวรอยย่นกับรอยตีนกาก็ขึ้นบนใบหน้าคุณ สักพักประจำเดือนของคุณก็จะหมดลงไม่ช้าก็เร็ว!”

        “นาย... นายมันอันธพาล! กล้าดียังไงมาบอกว่าฉันกำลังจะหมดประจำเดือน?!” หลินรั่วซีเถียงเขากลับจนเธอแทบจะเป็นลม

        “นี่... ผม” หยางเฉินกระแอมไอเล็กน้อย “หลังจากนี้ผมไม่อนุญาตให้คุณทำงานล่วงเวลาอีกต่อไป ถ้าผมรู้ว่าคุณทำอีกผมจะเข้าไปถีบประตูออฟฟิศคุณแล้วฉุดคุณออกมาทันที หรือไม่ผมก็อาจจะยืนอยู่เป็นเพื่อนคุณทั้งคืน ผมอยากจะรู้จริงๆ ว่าที่งานล่วงเวลานี่เขาทำกันยังไง!”

        “นายไม่ต้องมาสั่งสอนฉันเรื่องนี้ นายอย่าลืมว่าเราต้องไปงานเลี้ยงตระกูลหลิวในคืนนี้ตอนบ่ายสาม ฉันจะโทรมาอีกครั้งเมื่อถึงเวลา จำไว้ ห้ามลืมโดยเด็ดขาด!” หลินรั่วซีวางสายโทรศัพท์ในทันทีที่พูดจบ

        ที่สำนักงาน หลินรั่วซีกำลังเหม่อลอยจนลืมเสียงต่างๆ ที่ดังอยู่รอบๆ ตัว ถึงแม้ว่าหยางเฉินจะทำตัวเหมือนอันธพาลกับเธอแต่เขาก็พูดถูกในบางเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องที่หลินรั่วซีไม่เคยคิดมาก่อน... เรื่องการเจ็บป่วย...

        หลินรั่วซีเองก็ไม่คิดที่จะอยากทำงานล่วงเวลา แต่เอกสารกองใหญ่กำลังรอให้เธอจัดการอยู่ตรงหน้า เธอจึงกลับมาตั้งหน้าตั้งตาอ่านเอกสารอีกครั้ง

        หยางเฉินค่อนข้างจะรู้สึกหดหู่ เขากลับมาที่บริษัทบันเทิงอวี้เหล่ยก่อนจะพบว่าหวังจี้และจ้าวเถิงกำลังรอเขาอยู่ที่สำนักงาน

        “ตอนเช้ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?” หยางเฉินเอ่ยถาม

        จ้าวเถิงตอบเขาด้วยรอยยิ้ม “ผู้อำนวยการหยางครับ ทางเราตัดสินใจจะเซ็นสัญญาความร่วมมือกับคุณซื่อถูในช่วงบ่ายของวันนี้ที่สำนักงานใหญ่ของบริษัท งานนี้สำเร็จได้เพราะท่านประธานล้วนๆ เลยนะครับ”

        หยางเฉินไม่คิดว่าเฉียงเวยจะสามารถดำเนินการได้อย่างรวดเร็วถึงขนาดนี้ เขาอ่านสัญญาที่จ้าวเถิงส่งมาให้อย่างรวดเร็ว ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นข้อกำหนดด้านการลงทุนทั่วไป แต่ในส่วนของความร่วมมืออย่างเป็นรูปธรรมนั้นยังไม่ได้กำหนดมา

        “สัญญาฉบับนี้จะทำให้เรามีเงินอย่างน้อยก็ 200ล้าน เมื่อเรามีเงินจำนวนมากเราก็สามารถเริ่มต้นโครงการได้ พวกคุณได้คิดไว้บ้างหรือยัง?” หยางเฉินเอ่ยถาม

        จ้าวเถิงและหวังจี้มองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่หวังจี้จะเป็นคนตอบคำถามของเขา “ผู้อำนวยการคะ จริงอยู่ที่เราสามารถสร้างโปรเจกต์ใหม่ได้ทันทีด้วยเงิน 200ล้านนี่ เพียงแต่การจะทำอย่างนั้นก็จำเป็นที่จะต้องสร้างชื่อเสียงให้กับบริษัทก่อน เช่นการโฆษณาผ่านทางโทรทัศน์ เพราะทางบริษัทของเราไม่เชี่ยวชาญด้านโฆษณาชวนเชื่อสักเท่าไหร่ เนื่องจากการแข่งขันของบริษัทบันเทิงภายในวงการก็มีมาก ดิฉันคิดว่าเราควรที่จะโปรโมทบริษัทเพื่อสร้างความนิยมให้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นอันดับแรกค่ะ”

        “ผมสนับสนุนแนวคิดนี้ มันเป็นทางเลือกที่ดีเลยล่ะครับ” หยางเฉินกล่าวพร้อมพยักหน้าให้กับเธอ

        หวังจี้ดูลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น “แต่ก็มีบางส่วนที่ทางเรากำลังปวดหัวอยู่ค่ะ คืออีกไม่นานคณะกรรมการประเมินคุณภาพของผู้ผลิตสื่อกำลังจะมาประเมินพวกเราในไม่ช้านี้ ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นนักดนตรีและนักแสดงอาวุโสที่มีประสบการณ์ บางทีพวกเขาอาจจะหัวเราะเยาะเราในทันทีที่เห็นนักแสดงหน้าใหม่ เราเลยอยากให้ผู้อำนวยการหยางช่วยคิดว่าเราควรจะทำยังไงให้คะแนนการประเมินออกมาดีได้น่ะค่ะ”

        หยางเฉินรู้สึกว่าเขากำลังจะเจอเรื่องปวดหัวอีก เนื่องจากทั้งคู่พบเจอปัญหาที่กำลังจะเข้ามาในไม่ช้า แต่หยางเฉินก็ไม่ได้คิดอะไรมากสำหรับเรื่องนี้ ปัญหาที่พบดูเหมือนจะไม่ได้ยากอย่างที่คิด

        “ผมรู้ว่าพวกคุณมีปัญหาบางอย่างที่ต้องแก้ แต่มันไม่ใช่วันนี้ หลังจากนี้อีกหนึ่งเดือนผมจะกลับมาสรุปแผนงานทั้งหมดให้พวกคุณฟัง ส่วนเรื่องการจัดการที่เหลือพวกคุณเริ่มจัดการได้ตั้งแต่วันนี้เลย” หยางเฉินกล่าว

        จ้าวเถิงและหวังจี้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทั้งคู่เผยรอยยิ้มโล่งใจออกมาก่อนที่จะขอตัวลาหยางเฉินกลับบ้านไป

        หลังจากผ่านช่วงการวิเคราะห์อันน่าปวดหัวหยางเฉินก็รู้สึกมึนงงและง่วงนอนเล็กน้อย เขาวิ่งข้ามฝั่งไปยังบริษัทอวี้เหล่ยที่อยู่ตรงข้ามเพื่อกลับมาทานอาหารกลางวันกับจ้าวหงเยี่ยนและผู้หญิงคนอื่นๆ พร้อมทั้งพูดคุยเรื่อยเปื่อยไปด้วย

        หลังจากนั้นเขาก็กลับมารอหลินรั่วซีจนกระทั่งเกือบถึงบ่ายสามของวัน และด้วยความตรงต่อเวลา ทันทีที่เวลาถึงบ่ายสาม โทรศัพท์ของหยางเฉินก็ดังขึ้นอย่างแม่นยำ หยางเฉินรับโทรศัพท์ด้วยความว่องไว เสียงของหลินรั่วซีดังขึ้นที่ปลายสายด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “มาหาฉันที่ลานจอดรถ” หลังจากนั้นเธอก็วางสายทันที

        หยางเฉินแค่นรอยยิ้มออกมา ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้คงจะไม่เคยเอ่ยคำว่า “แค่นี้นะ” หรือ "ลาก่อน” ให้กับอีกฝ่ายได้ยิน

        แต่หยางเฉินก็ไม่ยี่หระกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนั้น หากเขามัวแต่สนใจเรื่องหยุมหยิมแบบนี้อยู่ล่ะก็ เขาคงจะเป็นบ้าตายไปก่อนแน่

        หยางเฉินรีบวิ่งไปยังลานจอดรถด้วยความรวดเร็ว เมื่อเขามาถึงหลินรั่วซีก็มารอเขาอยู่ก่อนแล้ว

        ในตอนนี้หลินรั่วซีสวมเสื้อผ้าสไตล์ตะวันตกเข้ากับรองเท้าส้นสูงของเธอ ทำให้บรรยากาศของเธอดูเต็มไปด้วยความงดงามและความเย็นชาของผู้หญิงสูงศักดิ์ ข้างๆ ของเธอมีรถเบนท์ลีย์สีแดงจอดรอเขาอยู่