“อื้อออ!!....”
ญาตาวีส่งเสียงร้องครางออกมาในลำคอ พร้อมกับขยับเอียงใบหน้าสวยหวานหนี เมื่อรู้สึกมีอะไรมาทำยุกยิกอยู่ที่ใบหน้าสวยหวาน ก่อกวนการนอนหลับ ซึ่งเธอกำลังหลับสบายเลยทีเดียว ที่ก็ยังไม่อยากจะตื่นนอนขึ้นมา
เพราะเมื่อคืน ตลอดทั้งคืน คนตัวโตเล่นไม่ยอมปล่อยกันเลย เสร็จกิจไม่ถึงสิบนาทีก็เริ่มใหม่อีกครั้ง และอีกครั้งอยู่นั่นแหละ ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนาก็ไม่รู้ ไม่ยอมเหน็ดยอมเหนื่อยบ้างเลยหรือยังไง
“อื้อออ!! อย่ากวนสิคะ กุ้งเหนื่อย ขอกุ้งนอนต่อสักหน่อยเถอะค่ะ”
ญาตาวีพูดงึมงำออกมาอีกครั้ง เมื่อรับรู้ว่าบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อกวนเธอ ยังไม่ยอมหยุด ยังตามมาก่อกวนอยู่ที่ใบหน้าสวยหวาน ไม่ยอมลดละหนีห่างไปไหน แถมยังขยับซุกซนไปทั่วใบหน้าอีกต่างหาก
“ลูส!!!!....”
ญาตาวีอดรนทนไม่ไหว เปิดเปลือกตาขึ้น พร้อมกับใช้มือเรียวเล็กทั้งสองข้าง ยกขึ้นมาทาบโอบแก้มสากของคนตัวโตเอาไว้มั่น ดันขืนเอาไว้ ไม่ให้ก้มลงมาพรมจูบทั่วใบหน้าเธออีก ซึ่งพอญาตาวีเห็นสายตาคมกริบ ที่ส่งประกายยิ้มกริ่มล้อเลียน ก็รู้เลยว่าเขากำลังแกล้งเธออยู่นั้นเอง
“ผมอยากจะคุยด้วย”
ลูสพูดขึ้นด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังขึ้น จากก่อนเวลาก่อนหน้านี้
“ว่ามาสิคะ กุ้งฟังอยู่”
ญาตาวีพูดทั้งที่เปลือกตาปรือลงจะหลับแหล่มิหลับแหล่
“ถ้ายังจะหลับอีกผมจะจับคุณกินแล้วนะ”
คนตัวโตพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก แต่ก็ได้ผลเกินคาด เพราะคนตัวเล็กเปิดเปลือกตากว้างขึ้นมาในทันที และทำสีหน้าท่าทางตั้งอกตั้งใจฟัง ในสิ่งที่คนตัวโตจะพูดคุยออกมา ก็เขาสูบเรี่ยวแรงเธอไปจนหมดแล้ว หากเขาจับเธอกินอีก เธอคงไม่ไหวแน่
“คุณจะต้องบินกลับประเทศไทยในวันพรุ่งนี้ ผมให้เควินเลื่อนไฟส์บินให้แล้ว”
ลูสกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง ซึ่งไม่ใช่เฉพาะแค่คำพูดเท่านั้น แต่สายตาที่จับจ้องมองมาสบตา กับดวงตากลมโตราวตากวางนั้นก็ดูจริงจัง ไม่มีทีท่าว่าจะล้อเล่นแต่อย่างใด
“ยังไม่ถึงกำหนดกลับเลย และกุ้งก็ยังดูงานยังไม่หมด ทำไมถึงได้ให้กุ้งกลับซะแล้วล่ะ มีอะไรเหตุผลอะไรคะ?”
ญาตาวีขมวดคิ้วเข้าหากัน จากที่ง่วงๆ ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที และก็ใจหายไปพร้อมกับด้วย ที่จะต้องจากคนตรงหน้าไป โดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว และยังไม่ทันทำใจที่จะต้องลาจากกัน
อีกอย่าง ญาตาวีรับรู้หัวใจตัวเองว่า หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอ ผู้ชายตัวโตตรงหน้าคนนี้ ได้แทรกซึมเข้ามา จนหมดทุกห้องหัวใจแล้วในตอนนี้ จากแต่ก่อนที่ชอบ แต่บัดนี้ความชอบกลายเป็ความรักไปแล้ว เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะคิดอย่างที่เธอคิดหรือเปล่า แต่หากจะให้เธอถามออกไปก่อน โดยที่เขาไม่พูดอะไรออกมา เธอก็คงไม่ถามหรอก
“ผมจะต้องสะสางเื่บางอย่าง หากคุณอยู่ที่นี่จะไปเป็การสะดวกทั้งต่อกับผมและกับคุณ และเื่นี้ผมได้คุยกับไอ้กรแล้ว และมันก็เห็นด้วยกับผม”
ลูสพูดไปก็จ้องมองใบหน้าสวยหวานไป ซึ่งภายในใจของเขาจริงๆ แล้ว ก็ไม่อยากให้คนตัวเล็กตรงหน้า ห่างหายไปไหน แต่เพื่อความปลอดภัยของเ้าหล่อน รอให้เขาจัดการปัญหาให้เสร็จ แล้วเขาจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีก
“ในเมื่อพูดคุยกับพี่กรแล้ว ก็ตามนั้นก็แล้วกันค่ะ”
กล่าวจบญาตาวีก็พลิกร่างบางหันหลังให้คนตัวโต และปิดเปลือกตาลงในทันที ที่หลับตานิ่งๆ อยู่นี้ ไม่ใช่ว่าเธอ้าจะหลับต่อหรอกนะ เธอไม่อยากให้คนตัวโตได้เห็นความน้อยอกน้อยใจ และความอ่อนแอของเธอต่างหากล่ะ
๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙
678
