ฟู่เยี่ยน สาวน้อยเนตรสวรรค์ (นิยายแปล)

ตอนที่55 จดหมายฉบับสุดท้าย

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองไปยังฟู่เยี่ยนในตอนนี้เขาดูไม่เหมือนอาสามที่มักจะอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาเลยแม้แต่น้อย ! หากย่าของเธอมาเห็นสภาพของเขาตอนนี้คงจะต้องเป็นทุกข์มากแน่ ๆ !

“แม่ของผมยังบอกอีกว่าที่ดินทางทิศตะวันตกนั้นจะถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งโดยฝั่งที่อยู่ทางตะวันตกนั้น เธอจะสร้างบ้านที่มี 5 ห้องเอาไว้สำหรับพ่อของผมส่วนฝั่งตะวันออกจะเป็นบ้านที่มี 2 ห้อง เธอจะยกมันให้กับต้านีแม่บอกกับผมว่าแม่ติดค้างต้านีมากที่สุดในชีวิตแล้ว แม่ไม่ได้ช่วยอะไรในการแต่งงานของต้านีเลยจึงอยากจะมอบห้องทั้ง 2 ห้องให้กับต้านีครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นฟู่ต้านีก็ได้สะอื้นออกมาเบาๆ และวินาทีต่อมา เธอก็ต้องร้องไห้อีกครั้ง

“แม่ยังมอบเตียงเก่าที่แม่ใช้ตอนมีชีวิตให้กับซู่เหมยอีกด้วยส่วนชุดเก้าอี้นั้น แม่ได้มอบให้กับต้าจวง โต๊ะเครื่องแป้งมอบให้ต้านีและอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยต่าง ๆ ได้มอบให้กับต้าอันเพื่อจะได้มอบให้กับภรรยาของเขาในอนาคต โดยแม่ได้บอกเอาไว้ว่า สิ่งของพวกนี้จะเป็นตัวแทนของแม่”

“ซึ่งบ้านขนาด5 ห้องในที่ดินทางทิศตะวันตกนั้นก็เพียงพอที่จะให้พ่อของผมได้อาศัยอยู่แล้วและแม่ก็ได้พูดย้ำกับผมหลายครั้งมาก ๆโดยเธอได้บอกว่าหากพ่อไม่มาถามถึงทรัพย์สินที่แม่ทิ้งเอาไว้ให้พวกเราห้ามผมพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด ผมจึงต้องเก็บเรื่องนี้เอาไว้ตลอดมา”

“ซึ่งตอนนี้พ่อก็ได้ถามถึงมันแล้วแต่ถึงแม้ว่าพ่อจะอยากขายมันให้กับคนอื่นก็ไม่สามารถทำแบบนั้นได้หรอกครับเพราะสำหรับผมแล้ว ความกตัญญูต้องมาก่อนเสมอ ! ”

หลังจากที่ฟู่ต้าหย่งพูดจบก่อนที่ปู่หกและคนอื่น ๆ จะได้พูดอะไร ฟู่เหล่าชวนก็ได้ตะโกนแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“หย่าอย่างนั้นเหรอ ? ฉันได้หย่ากับเสิ่นซู่ฉีเมื่อไหร่กัน ? เธอยังเป็นสมาชิกในครอบครัวของตระกูลฟู่อยู่ แม้ว่าเธอจะเสียชีวิตไปแล้วก็ตามเธอก็ยังคงเป็นคนของตระกูลฟู่ ! ” ฟู่เหล่าชวนไม่คิดเลยว่าเขาไม่เพียงแต่ไม่ได้สมบัติเท่านั้นแต่ตอนนี้เขายังต้องมีปัญหากับทุกคนที่อยู่ที่นี่อีกอย่างนั้นหรือ ?

สำหรับข้าวของที่เสิ่นซู่ฉีเคยใช้ฟู่เหล่าชวนไม่ได้มีความรู้สึกเสียดายมันเลยเพราะตอนนี้มันได้ถูกกองรวมกันเอาไว้ที่ลานในทิศตะวันออกของบ้านซึ่งไม่มีใครแตะต้องมันเลยและหนิวชุ่ยฉวาก็ได้นำข้าวของเครื่องใช้ใหม่เข้ามาแทนที่ทั้งหมด ทั้งยังทำมาจากไม้เนื้อดีอีกด้วย

“ปู่หกครับ แม่ของผมได้หย่าแล้วจริง ๆซึ่งป้าของผม คุณย่าเหล่าเถียน และหัวหน้าหมู่บ้านเป็นพยานเรื่องนี้ได้ครับทั้งยังมีเอกสารจากหัวหน้าหมู่บ้านเป็นลายลักษณ์อักษรอีกด้วย”

ทันใดนั้นปู่หกก็ได้จิบชา ก่อนจะวางแก้วลงและพูดช้า ๆ ว่า “ใช่แล้วล่ะพ่อกับแม่ของหลานได้หย่าร้างกันแล้วและโฉนดที่ดินทั้งหมดของครอบครัวก็เป็นชื่อแม่ของหลานอีกด้วยซึ่งพ่อของหลานเองก็ได้ลงนามรับรองเรื่องนี้เอาไว้แล้วด้วย”

“เสิ่นซู่ฉีก็แค่พูดไร้สาระไปอย่างนั้นเอง! เราไม่ได้หย่ากันสักหน่อย ! ” ฟู่เหล่าชวนพูดพร้อมกับสั่นไปทั้งตัว

ทันใดนั้นเองปู่หกที่เห็นท่าทางของเขาจึงได้พูดออกไปด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์ว่า “ชวนจื่อ นายขังต้าหย่งเอาไว้ถึง3 วันเพื่อไม่ให้เขาไปรายงานตัวเข้าร่วมกองทัพ ! ซึ่งไม่ว่าเธอจะขอร้องยังไงแต่นายก็ยังคงมีท่าทีที่เมินเฉย ในตอนนั้นซู่ฉีทนไม่ไหวและได้พูดเรื่องนี้กับฉันด้วยเหมือนกันต่อมาต้าหย่งก็ได้สละสิทธิ์ของเขาให้กับต้าจวง นายถึงได้ยอมปล่อยเขาออกมา”

“ซึ่งหลังจากที่ต้าจ้วงได้เข้าร่วมกองทัพแล้วซู่ฉีก็ไม่อยากที่จะอยู่บ้านเดียวกับนายอีกต่อไปเธอไม่อยากแม้แต่จะพูดกับนายเสียด้วยซ้ำจึงได้ไปหารือเรื่องหย่าร้างที่สำนักงานหมู่บ้านจากนั้นเธอก็ได้นำทะเบียนสมรสกลับมาที่สำนักงานหมู่บ้านพร้อมกับลงนามในใบหย่า”

“ซึ่งใบรับรองนั้นประกอบด้วยลายมือของนายลายมือของฉัน และลายมือของเหล่าซ่ง เรายังได้ทำสำเนาของใบรับรองนั้นเก็บเอาไว้ที่ห้องโถงบรรพบุรุษของตระกูลฟู่ และสำนักงานหมู่บ้านอีกด้วย”

“กวางจงช่วยไปเอาใบรับรองนั่นมาให้เขาดูหน่อยสิ ! ” หลังจากที่ปู่หกพูดจบเขาก็ได้จิบชาแล้วพูดต่อ “ส่วนบ้านของนายตอนที่ซู่ฉีกับนายแต่งงานกัน พวกนายได้พูดคุยกันเกี่ยวกับการซื้อบ้านด้วยเช่นกันแต่เป็นเพราะนายกลัวว่าจะถูกชาวบ้านนินทาและมองว่านายชุบมือเปิบ ! ฮึ่ม ! นายจึงได้ไปหาหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อที่จะจดทะเบียนในชื่อของซู่ฉี”

“นายลืมเรื่องนี้ไปแล้วอย่างนั้นเหรอ ? นายไม่ได้แก่ถึงขั้นขี้ลืมสักหน่อย ! อีกอย่างบ้านหลังนั้นก็ถูกซื้อมาด้วยสินสอดของซู่ฉีทั้งหมดซึ่งนายไม่ได้ช่วยจ่ายเงินเลยแม้แต่หยวนเดียวไม่ใช่เหรอ ? และการที่ซู่ฉีทิ้งจดหมายฉบับนี้แต่ลูกของนายไม่เคยคิดจะเปิดอ่านมันเลยนั่นก็เป็นเพราะเขาเชื่อฟังและกตัญญูต่อแม่ของเขายังไงล่ะ ? แบบนี้นายยังมีหน้ามาขอส่วนแบ่งกับพวกเขาอีกอย่างนั้นเหรอ ? ”

“เหย้าจู่ นายไปเรียกลุงซ่งกับพี่สะใภ้ของนายมาที่นี่หน่อยเพราะพวกเขาทั้งคู่รู้เรื่องนี้ดี มันไม่สำคัญหรอกว่าใครจะจำเรื่องนี้ได้หรือเปล่า! ใครเคยทำอะไรไว้ก็ควรรู้แก่ใจดีอยู่แล้ว ! ”

ด้วยคำพูดของปู่หกจึงทำให้ฟู่เหล่าชวนตัวแข็งทื่อไปทันทีและสีหน้าของเขาก็ดูเศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด นี่เขาเสียข้าวสารไปหนึ่งกำมือแต่กลับไม่ได้ไก่เลยสักตัวอย่างนั้นหรือ !

ไม่นานนักเหล่าซ่ง พ่อของหัวหน้าหมู่บ้านก็ได้มาถึงและภรรยาของฟู่กวางจงก็ได้มาถึงด้วยเช่นกัน

“เหล่าซ่งเนื่องจากคุณเป็นคนจดทะเบียนบ้านของชวนจื่อดังนั้นคุณจึงเป็นคนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุด คุณยังพอจะจำเรื่องราวในวันนั้นได้หรือเปล่า ? ”

“ฉันยังจำเรื่องนี้ได้ดีในวันนั้นหลานชายคนโตได้มาที่บ้านของฉันและได้บอกกับฉันว่าเขาจะเอาเงินสินสอดของหลานสะใภ้มาซื้อบ้านและต้องบันทึกเป็นชื่อของหลานสะใภ้ รวมถึงที่ดินทั้งหมดด้วยเช่นกัน”

“แต่ก็มีที่ดินผืนหนึ่งที่ถูกแบ่งครึ่งโดยครึ่งหนึ่งจะเป็นชื่อของหลานชายคนโตซึ่งน่าจะเป็นบ้านที่ตั้งอยู่ในที่ดินทางทิศตะวันตกและอีกครึ่งหนึ่งน่าจะเป็นบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ในทิศตะวันออกนั้นยังคงเป็นชื่อของหลานสะใภ้ซึ่งฉันเป็นคนรับรองคำขอนี้ด้วยตัวเอง”

คำพูดของเหล่าซ่งนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อฟู่เหล่าชวนเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาคิดในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ซึ่งเขากำลังคิดว่าเสิ่นซู่ฉีทำเกินไปแล้ว !

หลังจากที่เหล่าซ่งพูดจบเขาก็ได้เดินไปรอบ ๆ ลานบ้าน เพื่อชมดอกไม้และพืชพันธุ์ต่าง ๆ ที่ฟู่เยี่ยนได้ปลูกเอาไว้ก่อนที่จะขอตัวกลับไป

“สะใภ้ใหญ่เธอยังจำเรื่องการหย่าร้างของซู่ฉีได้หรือเปล่า ? ช่วยบอกเรื่องนี้กับชวนจื่อหน่อยสิ”

“พ่อคะ หนูจำเรื่องนี้ได้ดีเลยล่ะค่ะเพราะครอบครัวของเธอเป็นครอบครัวแรกในหมู่บ้านที่มีการหย่าร้างแต่เพียงแค่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เท่านั้น ! ชวนจื่อทั้งที่ลูกและหลานของนายต่างก็เป็นเด็กที่กตัญญูและกำลังจะมีอนาคตที่ดีแต่ทำไมนายถึงยังไม่พออีกล่ะ ? ”

“ตอนนี้ต้าจวงก็รับราชการทหารอีกทั้งเสี่ยวจินก็กำลังจะกลายเป็นทหารอีกคน หากฉันมีหลานชายแบบนี้บ้างล่ะก็ฉันคงจะดีใจจนยิ้มทั้งวันไปแล้ว ! ต้าจวง ตอนนี้ยศของนายอยู่ระดับไหนแล้ว ? ”

“ป้าสะใภ้ครับ ตอนนี้ผมได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บัญชาการกองพันแล้วครับ” ฟู่ต้าจวงพูดออกมาตามความจริง

“ดูสิ เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งทั้งยังมีความสามารถอีกด้วย แม้ว่าหลานชายของฉันก็เป็นทหารเหมือนกันก็ตามแต่ตอนนี้เขามีตำแหน่งเพียงแค่หัวหน้าหมวดเท่านั้น ! ชวนจื่อทั้งที่ชีวิตของนายดีขนาดนี้ ทำไมนายถึงทำให้มันแย่ลงด้วยล่ะ ! ”

“ฮึ่ม ! หากใจของคนเรามีความเอนเอียงก็มักจะเห็นผิดเป็นถูกอยู่เสมอนั่นแหละ ! ” ปู่หกพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ทันใดนั้นเอง ฟู่เหล่าชวนก็ได้ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้!

“อาหก ผมยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะพูดไม่ว่าผมจะทำเรื่องที่ดูแย่มากแค่ไหน แต่ผมก็ยังคงเป็นพ่อของพวกเขาและผมก็เป็นคนที่เลี้ยงดูพวกเขามาตั้งแต่เด็กจนโตดังนั้นหากจะมีการแบ่งทรัพย์สินของครอบครัวผมก็ควรจะได้รับค่าเลี้ยงดูด้วยเหมือนกัน ลูกชายคนโตและลูกชายคนรองจะต้องให้ค่าเลี้ยงดูกับผมซึ่งหากจะนับแล้ว ทั้งสองแยกตัวออกไปสร้างครอบครัวของตัวเองได้ 18 ปีแล้วดังนั้นพวกเขาก็ควรจะจ่ายเงินชดเชยตลอดระยะเวลา 18 ปีให้กับผมด้วย ส่วนต้าอัน จะต้องจ่ายให้กับผมหลังจากนี้! ” เมื่อได้ยินคำพูดของฟู่เหล่าชวนทุกคนต่างก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

“ทำไมกัน ไม่มีใครจะพูดะไรหน่อยเลยอย่างนั้นเหรอ ?ถ้าอย่างนั้นเรามาคำนวนกันหน่อยดีกว่า หากต้องจ่ายเดือนละ 10 หยวนปีหนึ่งก็จะเป็นเงิน 120 หยวน 10 ปีก็เป็นเงิน 1,200 หยวนฉันคิดพวกนายคนละ 2,000 หยวน ก็แล้วกัน ! ส่วนต้าอันปีนี้นายเพิ่งจะอายุ 22 นายจ่ายมาแค่ 500 หยวนก็พอแล้ว ! ”

ช่างโลภมากอะไรเช่นนี้! นี่ฟู่เหล่าชวนบ้าไปแล้วอย่างนั้นหรือ !

“ฉันไม่คิดเลยว่านายจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ! ” ปู่หกด่าเขาออกไปตามตรง

“ปู่หก อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยครับ เสี่ยวมู่ ช่วยไปตามหัวหน้าหมู่บ้านกับลุงเฉิงมาหน่อยเราจะขอให้พวกเขามาเป็นพยาน ! ปู่หก ระหว่างรอพวกเขา มาดื่มชากันก่อนดีกว่าครับ” ฟู่ต้าหย่งกล่าวเชิญทวดหก ก่อนจะรินชาให้และรอไปพร้อมกับทุกคน

ซึ่งตอนนี้ปู่หกเองก็ไม่อยากจะพูดอะไรต่อแล้วเช่นกันเพราะไม่จำเป็นเลยที่เขาจะต้องมาพูดกับคนไร้ยางอายแบบนี้

เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านและฟู่เฉิงได้ยินเรื่องนี้ทั้งสองจึงได้รีบมาในทันที

“หัวหน้าหมู่บ้าน ฟู่เฉิงที่ฉันเชิญทั้งสองมาที่นี่ในวันนี้ก็เพื่อที่จะพูดคุยถึงเรื่องเงินค่าเลี้ยงดูพ่อของฉันไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะจ่ายเงินค่าเลี้ยงดูผู้อาวุโสหรอกนะที่จริงแล้วเป็นพ่อของฉันต่างหากล่ะที่ขอมัน แต่เพื่อประโยชน์ของทุกฝ่ายและเพื่อให้ทุกคนได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ ฉันจึงต้องทำแบบนี้ ปู่หกครับนี่เป็นจดหมายฉบับสุดท้ายของแม่ เชิญปู่หกอ่านมันได้เลยครับ ! ”

“กวางจง ช่วยอ่านให้ฉันฟังหน่อยสิ ! ” ปู่หกมองไปที่ฟู่เหล่าชวนเด็กคนนี้ช่างมีนิสัยเหมือนแม่ของเขาทุกประการจริง ๆ !

ซึ่งหลังจากที่ฟู่กวางจงอ่านจดหมายของเสิ่นซู่ฉีจบทุกคนรวมไปถึงฟู่ต้าจวงและฟู่ต้านีต่างก็รู้สึกซาบซึ้งในสิ่งที่แม่ของพวกเขาทำเป็นอย่างมาก

ซึ่งเนื้อหาในจดหมายได้เขียนเอาไว้ว่า: ต้าหย่ง ต้าจวง ต้าอัน ต้านี เด็กดีของแม่ แม่รู้ดีว่าคนอย่างฟู่เหล่าชวนนั้นจะต้องแต่งงานใหม่อย่างแน่นอนซึ่งตอนนี้เขาเองก็ได้มีความสัมพันธ์กับหญิงหม้ายในหมู่บ้านข้าง ๆ แล้วด้วย !

หากเขาจะมาขอค่าเลี้ยงดูจากลูกและต้องการที่จะฟ้องร้องเรื่องที่ลูกไม่แสดงความกตัญญูต่อเขาให้ลูกเอาบ้านหลังนี้แทนค่าเลี้ยงดูได้เลยหากคำนวณค่าเลี้ยงดูตั้งแต่วันที่เกษียณอายุแล้ว บ้านหลังนี้ก็คงจะชดเชยได้พอดี

โดยมีเงื่อนไขอยู่เล็กน้อยเขาจะต้องลงนามในจดหมายและมีใบรับรองนี้แนบมาด้วยเพื่อที่จะยืนยันว่าลูกได้จ่ายค่าเลี้ยงดูกับเขาไปแล้ว และไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆกันอีก ยกเว้นแค่เรื่องทำศพให้กับเขาตอนที่เขาเสียชีวิตไปแล้วเท่านั้น !

นอกจากนี้หากเขายังขอค่าเลี้ยงดูอีก ข้อยกเว้นเรื่องจัดงานศพจะถือเป็นโมฆะในทันที

และนี่ก็คือเนื้อหาในจดหมายฉบับสุดท้ายที่เสิ่นซู่ฉีได้ทิ้งเอาไว้ !