ตอนที่ 35
สถานการณ์ด้านอื่นๆของทวีปแอตแลนติสตอนนี้ม้าไม้ได้นำกองกำลังทะลุเข้าไปยังฝั่งตะวันตกเป็นที่เรียบร้อยแน่นอนย่อมว่าเกิดการต่อต้าอย่างหนัก แต่ด้วยความที่กองกำลังที่ติดชายแดนภาคกลางนั้นได้ถูกกวาดล้างไปในสงครามครั้งก่อนทำให้กองกำลังต่างๆพ่ายแพ้อย่างง่ายดาย
“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
“เอาล่ะ....”
“ถึงเวลาแล้ว”
ซีโร่มองไปยังจอภาพด้านหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เหล่าทหารของอัศวินแห่งความมืดและหมื่นทาสกำลังบุกตะลุยลึกเข้ามาในป่าเรื่อยๆ
การบุกรุกอย่างรวดเร็วของคนพวกนี้ไม่ได้ทำให้ตัวเขาแปลกใจอะไรนัก
เพราะถึงยังป่าก็อบบลินตั้งแต่แรกก็ไม่ใช่พื้นที่มอนสเตอร์สูงอะไร
ไม่งั้นคงไม่มีหมู่บ้านอยู่ในป่านี้หรอก
“อืมความจริงอยากให้เข้ามาลึกอีกหน่อยแต่ถ้าทำแบบนั้นอาจจะกระทบกับกองกำลังของซากุระได้”
ตั้งแต่แรกแล้วซีโร่ได้วางกับดักระเบิดไว้เป็นจำนวนมาก
ชนิดที่เรียกว่าเหยียบปุ๊ปตายห่าปั๊ปแน่นอน
แต่ตอนนี้ตัวเขาได้ทำให้มันหยุดทำงานชั่วคราวเพื่อล่อให้ศัตรูเข้ามาในเขตระเบิดจำนวนมาก
เพื่อที่จะสังหารให้หมดในครั้งเดียว
ความรุนแรงของระเบิดนี้จะรุนแรงแค่ไหนน่ะหรือ??
ไม่มากแค่สามารถจัดการได้แม้แต่พวกนักเวทย์สูงสุดจนถึงพวกนักผจญภัยระดับเพชร
แน่นอนว่าสำหรับการระเบิดหลายสิบลูก
ถ้าลูกเดียวคงฆ่าได้แค่ระดับทอง
ถามว่าผมฝังไว้จำนวนมากแค่ไหนน่ะหรอ??
ไม่มาก....
แค่1,000,000ลูกเอง
ซีโร่แสยะยิ้มอย่างอารมณ์ดี
ไม่ว่าคุณจะเป็นใครทำอะไร ผมไม่สนใจ
แต่ท้าท้ายผมคุณตาย!!
.
.
“เฮ้หายนะคงไม่ได้หนีไปแล้วใช่ไหม??”
หมื่นทาสขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถามด้วยความสงสัย
“ใครจะรู้”
นักรบแห่งความมืดเองก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
มันเหมือนง่ายเกินไป...
เขารู้ว่ามันเป็นกับดัก.....
แต่...
ตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย....
หรือกำแพงสายฟ้านั้นจะเป็นแค่การเขียนเสือให้วัวกลัวเฉยๆ
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังใช้ความคิด
เสียววาบ
ทั้งสองคนรู้สึกทันทีว่ามัจจุราชได้มาอยู่ด้านหลังพวกเขาแล้ว
หนี
ต้องหนี
ต้องหนีให้เร็วที่สุด!!
ตูมมมมมมมม
ทั้งสองคนไม่สนใจกองทัพที่เหลืออีกต่อไปแต่เร่งความเร็วพร้อมกับระเบิดพลังทั้งหมดออกมาเพื่อที่จะฝ่าทะลุกำแพงสายฟ้าไป
พวกเขาบอกได้เลยว่าถ้าไม่หนีตอนนี้ก็เตรียมสวดศพได้เลย!!
จากมุมมองนี้ถือได้ว่าพวกเขาตัดสินใจได้รวดเร็วสมกับเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งดินแดนตะวันออก
เพียงพริบตาพวกเขาก็ตัดสินใจละทิ้งกองทัพที่เป็นรากฐานของพวกเขาทิ้งทันทีอย่างไม่ลังเล
เพราะพวกเขารู้ว่าถ้าจะเอากองทัพถอยกลับไปด้วยคงไม่สามารถรอดพ้นจากการกวาดล้างทำลายได้
ในฐานะที่พวกเขาต่อสู้มาอย่างยาวนานพวกเขาเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตัวเองมาก
ตอนนี้เองที่พวกเขาได้เข้าใจถึงความน่ากลัวของหายนะ
ปีศาจ
พวกมันคือปีศาจจากขุมนรก
ปีศาจที่แม้แต่ปีศาจตัวจริงยังเทียบไม่ติด
ช่างน่าเสียดาย.....
พวกเขาได้ตัดสินใจพลาดไป
พลาดไปตั้งแต่ต้น.......