การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

บทที่ 99 ท่านอาจารย์

ชิว เหวินเจี้ยน ได้หันหน้ากลับไปทางหนี่เหยา และเขาก็ได้หัวเราะขึ้นมา “ฮ่า ฮ่า ฮ่า~ เจ้านี่มันไม่รู้อะไรเสียบ้างเลย ข้าจะบอกวิธีให้ นั่นมันก็ง่ายแค่นิดเดียว เนื่องจากมันมีเคล็ดลับอยู่หนึ่งอย่าง ซึ่งนั่นก็คือ เจ้าจะต้องทำให้อาวุธชิ้นนั้นยอมรับในพลังของเจ้า และมันจะเปิดเผยรูปลักษณ์ที่แท้จริงออกมาให้ได้เชยชมนั่นเอง... เจ้าลองทำดู”
หนี่เหยา เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็หยิบดาบเหล็กระดับพิเศษ ที่ ชิว เหวินเจี้ยน เคยโยนมาให้เขาก่อนหน้านี้ขึ้นมา และหลังจากนั้น เขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างได้ ‘หนักชะมัด! ข้าจะได้อาวุธระดับใดกัน ข้าอยากจะได้อาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง เหมือนอย่างท่าน ชิว เหวินเจี้ยน เพราะนั่นมันจะทำให้ข้าแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น...’
ฟุบ จุ๋ม~ (เสียงเหมือนจมน้ำ)
จู่ๆสติของ หนี่เหยา ก็ถูกเคลื่อนย้ายเข้ามาในสถานที่แห่งใดก็ไม่ทราบ
แต่ในทันใดนั้นเอง ก็ได้มีเสียงที่ฟังดูเก่าแก่ เสียงหนึ่งดังขึ้นมา “อื้ม~ เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่เลว มีพรสวรรค์เป็นอย่างยิ่ง อายุเพียงแค่12000ปี ก็มีพลังยุทธ์ถึงขั้นเขตแดนศักดิ์สิทดิ์ ในอนาคตคงจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน”
ถูกต้อง หนี่เหยา มีอายุมาถึงหนึ่งหมื่นสองพันปีแล้ว แต่ทว่า เสียงที่กำลังพูดถึงเขาอยู่นั้น มันเป็นเสียงที่เก่าแก่ขนาดที่ว่า เขาไม่เคยได้ยินมาจากที่ไหนมาก่อน หรือก็คือ เสียงเมื่อสักครู่ จะต้องมีอายุมากกว่า หนึ่งล้านปีอย่างแน่นอน นั่นจึงทำให้หนี่เหยาถึงกับเกิดอาการหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย “ท...ท่านเป็นใคร ล..แล้วข้าน้อยอยู่ที่ไหน” หนี่เหยาถามกลับไปอย่างตะกุกตะกัก
“โฮ่ว โฮ่ว~ ไม่ใช่ว่าเจ้าคิดที่จะปลดผนึกข้าอยู่อย่างนั้นหรือ? แต่ถ้าถามว่าข้าเป็นใคร ข้าจะตอบเจ้าหลังจากที่ เจ้าเอาชนะข้าให้ได้เสียก่อน!!! โฮ่ว..โฮ่...ฮ” เสียงเก่าแก่เสียงนั้น ก็ได้จางหายไปในที่สุด
และแล้ว หนี่เหยา ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีหลังจากที่เขาถูกย้ายสติไปได้ประมาณ 10วินาที “น...นี่ข้าเผลอหลับไปอย่างนั้นหรือ...น...นี่มัน”
หนี่เหยา ได้หันหน้าลงมามองที่มือขวาของเขา ซึ่งในตอนนี้กำลังกำดาบสีดำมืดทมิฬอยู่ และมันไม่มีแสงเล็ดลอดอะไรออกมาจากดาบทั้งนั้น ซึ่งเหมือนกับว่ามันกำลังบดขยี้แสงโดยรอบให้ดูหม่นหมองลงในทันที และเพียงแค่เขาชายตามองผ่านๆเท่านั้น ก็เหมือนกับว่ามันกำลังจะกลืนกินจิตใจของเขาเข้าไป ซึ่งเรื่องนี้ทำให้เขาตกตะลึงจนพูดแทบไม่ออก “ข...ข้า ไม่ได้ฝันไป!!!”
ชิว เหวินเจี้ยน พยักหน้าเล็กน้อย และก็หันไปกล่าวกับ หนี่เหยา “ข้ายินดีด้วยที่เจ้าได้มีอาวุธดีๆไว้ใช้แล้ว แต่ทว่า มันก็เป็นเพียงระดับคำสาปเท่านั้น! อาจจะทำให้เจ้าต้องผิดหวังไปบ้าง..”
แต่ทว่า หนี่เหยา ก็ตะโกนขัดออกมาอย่างตื่นเต้นยินดี “ไม่เป็นไรขอรับท่านอาจารย์ ขอเพียงแค่มีอาวุธเล่มนี้เท่านั้น ข้าก็ไม่อยากที่จะได้อาวุธระดับศักดิ์สิทดิ์อีกแล้ว!!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิว เหวินเจี้ยน ถึงกับทำหน้าท้อใจเลยทีเดียว ‘หืม...ข้าไปรับเจ้าเป็นศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! อืม แต่ที่ก็ชั่งมันเถอะ ... ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ ทำไมมันถึงเป็นเพียงแค่ระดับคำสาป? ความสามารถแท้จริงของมันนั้นน่าจะสูงส่งยิ่งกว่าระดับศักดิ์สิทดิ์เลยด้วยซ้ำ หรือบางทีเขาอาจจะมีพลังไม่เพียงพอก็เป็นได้ ... ข้าคงจะต้องคอยดูต่อไปซะแล้วสิ’
=============================ในขณะนั้นเอง ทางด้านของทางเข้าห้างขนาดใหญ่แห่งนี้ ก็ได้มีสตรีรูปงามคนหนึ่งเดินเข้ามา เพื่อเช็คดูความสงบเรียบร้อยของห้างที่นางเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือ
ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงของผู้คนโดยรอบ และก็มีเสียงของเจ้าของร้านเสื้อผ้าอยู่ในนั้นด้วยเช่นกัน
“ท...ท่านจอมมารลำดับที่หนึ่ง มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาก่อความวุ่นวายในสถานที่แห่งนี้ขอรับ”
“ช...ใช่ และมันก็ยังมาดูถูกเมืองหลวงแห่งนี้ด้วยขอ..ร....”
ฉึบ!
คนที่สองถึงกับคอขาดในทันที เนื่องจากเขากำลังพูดเรื่องที่ไม่สมควรพูด นั่นก็คือ เรื่องที่เหมืองหลวงของนางถูกคุกคามนั่นเอง
ผู้คนโดยรอบถึงกับขวัญกระเจิง และก็ไม่มีใครกล่าวอะไรขึ้นมาอีก
“พาข้าไปหาพวกมัน เดี๋ยวนี้!!! ข้าจะสักหารพวกมันให้หมดทุกคน...” ในเวลานี้จอมมารลำดับที่1รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก ที่มีคนกล้ามาทำลายความสงบสุขของดินแดนตนเอง
“ขอรับ”
และแล้ว เจ้าของร้านเสื้อผ้าก็ได้นำทางจอมมารลำดับที่หนึ่ง ไปยังชั้นสองของห้างขนาดใหญ่แห่งนี้
“นั่นไง...พวกมันอยู่ตรงนั้นขอรับ อยู่ตรงร้านค้าที่ทรุดโทรมใกล้จะพังแหล่ไม่พังแหล่ แถมยังขายแต่ของที่คนอื่นไม่ใช้แล้วด้วยขอรับ”
ปัก~ ตรุบ ตรุบ ตรุบ (เสียงกลิ้งตกบันใด)
“ไสหัวไป หมดธุระของเจ้าแล้ว”
ถูกต้อง เป็นเสียงที่เจ้าของร้านเสื้อผ้าในห้าง โดนถีบตกลงมาจากชั้นสองนั่นเอง
แต่ทว่า เขาก็ยังก้มหัวให้กับจอมมารลำดับที่หนึ่งอยู่ดี “ขอรับ”
‘ฮึ ฮึ ฮึ...รอบนี้แหละ พวกมันจะได้ตายสมใจอยากแน่ องค์ชายของจอมมารลำดับที่6หรือ น่าขำยิ่งนัก เพราะต่อให้เสด็จพ่อของมันมาด้วยตนเอง ก็ไม่สามารถเอาชนะท่านจอมมารซูหยางได้อย่างแน่นอน ฮ่า ฮ่า ฮ่า’ ซึ่งในขณะนี้ เจ้าของร้านขายเสื้อผ้าได้ยืนยิ้มอยู่คนเดียวในใจกลางของห้าง ราวกับว่าเขาเป็นคนบ้าไปแล้ว
==============จอมมารลำดับที่1 ก็คือ ซูหยาง นั่นเอง!!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 99 ท่านอาจารย์

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 99 ท่านอาจารย์

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้