ใบหน้าของฮั่นชิงหยาง มืดมน และดวงตาสีเข้มของเขาก็ลุกโชนด้วยความโกรธ
"โจวเย่! หยุดเดี๋ยวนี้ !” ฮั่นชิงหยางะโอย่างเ็าด้วยความโกรธ
“ข้าไม่มีเื่จะพูด และข้าไม่ยากที่จะเสียเวลากับเ้า” โจวเย่ พูดอย่างเฉยเมย
ฮั่นชิงหยาง ะโอย่างเ็า "เ้ามันก็แค่ขยะ เ้ามีสิทธ์อะไรมาเย่อหยิ่ง ต่อหน้าข้า"
โจวเย่สายหัวและยิ้มเยาะเย้ย แล้วกล่าวว่า "เ้าว่าข้าเป็ขยะ แต่เ้าไม่ดูตัวเ้าเองเลย"
“ไอ้สารเลว! เ้ากล้าดูถูกข้าได้ยังไง!” ฮั่นชิงหยาง ะโด้วยความโกรธ
ฮั่นชิงหยางไม่ทราบถึงความพ่ายแพ้ของ ซ่งเทียน และเขาไม่รู้ว่าโจวเย่ได้ทะลวงไประดับที่เเปดของอาณาจักรปราณยุทธ์แล้ว ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่กล้าขนาดนี้
"งี่เง่า!" โจวเย่ตอบโต้ด้วยความรังเกียจ และยังคงจับมือของหงเยว่ เพื่อที่จะเดินจากไป
“ข้าถามเ้าว่า เ้ากล้าดียังไงมาดูถูกข้า!” ฮั่นชิงหยาง โกรธมากยิ่งขึ้น
“เ้าทำให้ข้ามีเหตุผลที่จะดูถูกเ้า” โจวเย่ หัวเราะเยาะโดยไม่หันกลับมามอง
“เ้ากำลังมองหาความตาย!” ใบหน้าของฮั่นชิงหยาง เคร่งขรึมอย่างยิ่ง และเขา้าที่จะพุ่งออกไปเพื่อโจมตีด้วยความโกรธ
“ฮั่นชิงหยาง! หยุดนะ!” ขณะที่ฮั่นชิงหยางกำลังจะโจมตี ทันใดนั้นก็มีเสียงะโเ็าดังขึ้น
"เ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะโจมตีโจวเย่ที่เป็นักเรียนจากสถาบันเดียวกันอย่างไร้เหตุผล"
“นักเรียนสถาบันเดียวกันเหรอ?” ฮั่นชิงหยาง และนักเรียนคนอื่นๆมองไปที่อาจารย์ซูเซียง ด้วยความประหลาดใจ
“เขาตกลงเข้าร่วมสถาบันแล้วเหรอ?” ฮั่นชิงหยาง ไม่อยากจะเชื่อเลย
เมื่อเห็นความสงสัยของนักเรียน อาจารย์ซูเซียง จึงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “โจวเย่ สามารถเข้าและออกจากสถาบันได้ตลอดเวลา นี่คือคำสั่งของอาจารย์ใหญ่!”
“เข้าและออกจากสถาบันได้ตลอดเวลา เขาเป็เพียงผู้มีจิติญญาการต่อสู้ระดับสอง ทำไมเขาถึงมีสิทธ์เข้าและออกจากสถาบันได้ตลอดเวลา ทำไมข้าถึงทำไม่ได้” ฮั่นชิงหยางเป็คนแรกที่ตั้งคำถาม
อาจารย์ซูเซียง กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า "ฮั่นชิงหยาง หากเ้าสามารถช่วยผู้าุโเต้ากำจัดพิษเหมันต์ได้ เ้าก็สามารถเข้าและออกจากสถาบันอัคคีได้ตลอดเวลาเช่นเดียวกันกับเขา ถ้าเ้าทำไม่ได้ ก็หุบปากไปซะ!"
"ทันทีที่อาจารย์ซูเซียงพูดเช่นนี้ นักเรียนหลายคนก็เงียบ มีเพียงความอิจฉา ความริษยา และความเกลียดชังเท่านั้น"
"ไม่สมเหตุสมผล!" ฮั่นชิงหยาง กัดฟัน กำหมัดแน่น และจ้องมองไปที่โจวเย่ ด้วยความเกลียดชัง
“พร์ที่ไม่ดีไม่ได้หมายความว่าไม่แข็งแกร่ง! ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ดูถูกโจวเย่ ทุกคนต้องเคารพเขา ไม่อย่างนั้นพวกเ้าจะต้องรับผลที่ตามมาเอง! เข้าใจไหม?” อาจารย์ซูเซียง พูดด้วยอารมณ์ที่โกรธ
"เข้าใจแล้ว!" นักเรียนตอบพร้อมกัน
ในขณะนี้ มีการเคลื่อนไหวจากประตูหน้าสถาบันการศึกษา คนกลุ่มหนึ่งรีบเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกและอุ้มชายหนุ่มเข้ามาด้วยความเร็ว ชายหนุ่มคนนั้นหมดสติไปแล้ว
“อาจารย์ซูเซียง ! อาจารย์ซูเซียง! ข้ามาหารองอาจารย์ใหญ่ เพื่อพานายน้อยมารับการรักษา!” มีคนหนึ่งบังเอิญเห็นอาจารย์ซูเซียงจึงรีบะโ และในขณะเดียวกันเขาก็เห็นร่างของโจวเย่
นักเรียนหลายคนมองดู กลุ่มคนที่เข้ามาด้วยความสงสัย
"ซ่งเทียนเหรอ?” ฮั่นชิงหยางจำผู้ชายที่หมดสติได้
“ขาของซ่งเทียนถูกหักเหรอ!” ฮั่นชิงหยางอุทาน เขาสงสัยว่าใครเป็คนทำและได้ใช้วิธีที่โเี้ขนาดนี้?
โจวเย่ เหลือบมองและไม่ได้สน
“ผู้าุโ ใครเป็คนทำให้ขาของซ่งเทียนหัก?” ฮั่นชิงหยางถาม
ผู้าุโจากตระกูลซ่งชี้ไปที่โจวเย่แล้วพูดด้วยความโกรธ "โจวเย่!"
“อะไรนะ? โจวเย่หักขาของซ่งเทียนเหรอ? เป็ไปได้ยังไง?” ใบหน้าของฮั่นชิงหยางเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ทุกคน แทบไม่เชื่อ และนักเรียนหลายคนก็มองไปที่แผ่นหลังของโจวเย่
อาจารย์ซูเซียง กล่าวเสริมว่า "การต่อสู้ของซ่งเทียนและโจวเย่ โจวเย่สามารถเอาชนะซ่งเทียนได้ด้วยหมัดเดียว"
“เอาชนะซ่งเทียนด้วยหมัดเดียวเหรอ?” การแสดงออกของ ฮั่นชิงหยาง เปลี่ยนไปอีกครั้ง และตกตะลึงมากขึ้น
ซูเซียงกล่าวต่อว่า "ใช่แล้ว ซ่งเทียนอยู่ในระดับแรกของอาณาจักรนักยุทธ์แล้ว ส่วนโจวเย่อยู่เพียงระดับที่แปดของอาณาจักรปราณยุทธ์เท่านั้น และสิ่งที่พวกเ้าสงสัยเกี่ยวกับสิทธิพิเศษของโจวเย่ที่พวกเ้ากำลังพูดถึงคือโจวเย่สามารถใช้เวลาหนึ่งเดือนในการเลื่อนระดับสี่ระดับ นับประสาอะไรกับสถาบันการศึกษาของเรา ต่อให้หาคนที่สองทั่วทั้งอาณาจักรอัคคี เกรงว่าก็คงไม่สามารถหาเจอได้ ตอนนี้พวกเ้าก็รู้แล้วว่าทำไมอาจารย์ใหญ่และผู้าุโคนอื่นๆถึงให้ความสำคัญกับเขามาก”
หลังจากฟังคำพูดของอาจารย์ซูเซียงแล้ว ฮั่นชิงหยางก็กลายเป็หินทันที เขาคือโจวเย่จริงๆเหรอ?
พร์จิติญญาการต่อสู้ระดับสองน่ากลัวขนาดนี้จริงๆ เหรอ?”
“เขาเป็สัตว์ประหลาดหรือเปล่า?"
นักเรียนหลายคนใและหวาดกลัว และดวงตาของพวกเขาจ้องมองไปที่โจวเย่
"รองอาจารย์ใหญ่ อยู่ในห้องโถงใหญ่สามารถพาเขาเข้าไปรักษาได้โดยตรง” เมื่อมองไปที่ผู้าุโตระกูลซ่ง อาจารย์ซูเซียงก็พูดอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนักเรียนก็แยกย้ายกันไป
ที่ประตูโรงเรียน อาจารย์ซูเซียงนำนกกระเรียนขาวออกมาอีกครั้งเพื่อนำโจวเย่และหงเยว่กลับไปที่เมืองไป๋หนาน
“นายน้อย ข้าทราบมาว่าพี่ชายของฮั่นชิงหยางเป็ศิษย์ของเ้านิกายเมฆา์โดยตรงแล้ว และด้วยเื่นี้ ข้าเกรงว่าเขาจะหาทางโจมตีตระกูลโจวของเราอย่างแน่นอน"
“ฮึ! เื่นี้ข้ารู้แล้ว แต่ข้าแค่หวังว่าตระกูลฮั่น จะไม่เป็ศัตรูกับตระกูลโจวของข้า ข้าจะไม่จัดการกับตระกูลฮั่น เพื่อเห็นแก่ความรู้สึกเก่าๆ แต่ถ้าตระกูลฮั่นนั้นกล้าเป็ศัตรูกับข้า พวกเขาก็ไม่สามารถตำหนิข้าได้ หากข้าลบพวกเขาออกจากเมืองไป๋หนาน" โจวเย่ยิ้มอย่างสงบ
อาจารย์ซูเซียงที่อยู่ด้านข้างเมื่อได้ยินสิ่งที่โจวเย่พูด ถึงกับใบหน้ากระตุก
โจวเย่เหลือบมองหงเยว่อีกครั้ง และกล่าวว่า "ต่อจากนี้ไป เ้าห้ามเรียกข้าว่านายน้อยอีก ข้าชอบที่เ้าเรียกข้าว่าพี่เย่ มันดูใกล้ชิดดี"
หงเยว่ที่ได้ยินถึงกับผงะ แล้วก้มศีรษะลงด้วยความเขินอาย เธอเขินอายเกินไปที่จะพูดอะไรออกไป
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหงเยว่ โจวเย่ก็มองหงเยว่ด้วยร้อยยิ้ม
536
