ระบบสุดยอดอาจารย์ ศิษย์ของข้าลิขิตฟ้าด้วยตัวเอง

ภายในประตูมิติสีเขียวที่เป็นที่พักของต้วนหลิงเฉิน กระแสพลังวิญญาณบริสุทธิ์และเลือดจากคนตาย และสัตว์วิญญาณนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าสู่ใจกลางรูปแบบอย่างไม่หยุดหย่อน เส้นสายสีแดงสดเข้มสลับขั้วดำสว่างวาบขึ้นทุกคราเมื่อลำแสงพลังพุ่งผ่านรอยเชื่อมต่อ ราวกับระบบการไหลเวียนเลือด

ต้วนหลิงเฉินลอยนิ่งอยู่กลางรูปแบบที่ยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นเลือด วิญญาณนับล้านกำลังแตกสลายและหลอมรวมเข้าสู่ร่างวิญญาณของต้วนหลิงเฉิน ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าสงบนิ่ง แต่ทุกลมหายใจของเขากลับหนักแน่นราวภูเขาศักดิ์สิทธิ์ พร้อมกับร่างของเขาที่เริ่มมีความมั่นคงมากขึ้น

ผ่านไปไม่นานหลังจากที่หานหมิงมาถึงที่นี่ ซากศพทั่วทั้งสุสานลับก็ถูกกลืนไปจนสิ้น เลือดและวิญญาณของคนตายไม่หลงเหลือแม้แต่หยดเดียว และหุ่นเชิดของเขาเองก็กลับมาพร้อมกับสมุนไพรจำนวนมหาศาลแต่คุณภาพไม่ดีมากบางต้นเสียหายมากจนอาจจะไม่สามารถใช้การได้ แต่เขาก็เก็บมันไปทั้งหมดอยู่ดี

ออร่ารอบตัวต้วนหลิงเฉินเริ่มสงบนิ่งขึ้น แม้ยังไม่ถึงแม้แต่เสี้ยวเดียวในสมัยรุ่งเรือง แต่ก็มั่นคงกว่าก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

หานหมิงจ้องร่างตรงหน้าอีกครั้ง สีหน้าคล้ายจะถอนหายใจ แต่สุดท้ายก็เพียงยิ้มจาง ๆ เขาดูถูกความหิวกระหายของเทพเจ้าที่หมดอายุขัยไปโดยธรรมชาติมากเกินไปจริง ๆ

พลังทั้งหมดที่สูบมา ทำได้แค่ยืดอายุของต้วนหลิงเฉินออกไปอีกไม่เกิน 6 เดือนกับ 7 วัน... เท่านั้น

“ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไร...” เขาพึมพำ

แต่แล้ว... สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เมื่อมิติรอบข้างบิดเบี้ยว

ติงง!!

เสียงปะทะกันของดาบดังขึ้นอย่างรุนแรง ดาบแห่งแสงของหานหมิงพุ่งเข้าไปรับการโจมตีของดาบสีดำสนิทที่ฟาดลงมาจากด้านบนอย่างไม่มีสัญญาณเตือน

ร่างของชายชุดดำปรากฏขึ้นกลางอากาศ ท่ามกลางคลื่นความมืดที่แผ่กระจายออกไปราวหมอกพิษ หานหมิงกัดฟันแน่น ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปใกล้ของต้วนหลิงเฉินในพริบตาเดียว

หานหมิงขมวดคิ้วแน่น “พวกเจ้ายังไม่ตายอีกงั้นเหรอ??”

ชายชุดดำยิ้มก่อนจะพูดขึ้น “พวกเราตายไปแล้วจริงๆ แต่นรกมันบอกให้เอาเจ้าไปด้วยนี้สิ!!”

หานหมิงไม่รอช้า เขาเรียกดาบแห่งแสงอีกเล่มจากด้านหลัง ฟาดทะลุอากาศพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำทันที

ฉึก!!

ดาบแห่งแสงปักทะลุเข้าไปทั่วร่างของชายชุดดำอย่างแม่นยำ แต่ในขณะเดียวกัน หอกแห่งความมืดก็ปรากฏขึ้นในมือของอีกฝ่าย และแทงสวนกลับเข้าที่ลำคอของหานหมิงแบบเฉียดตาย

“ท่านอาจารย์!!”

“ท่านผู้อาวุโสหาน!!”

เสียงของศิษย์ทั้งเจ็ดดังขึ้นพร้อมกัน เย่หลินเองก็ตะโกน

แต่ก่อนที่ใครจะทันได้เข้าไปช่วย... แสงประหลาดบางอย่างสว่างวาบขึ้น บดบังทุกสายตา

“ถอย!!” เล่ยเฉินตะโกนขึ้นทันที แต่ก็ไม่ทัน

ฉึก!

ดาบแห่งแสงเล่มหนึ่งตวัดเข้าใส่ใบหน้าของเล่ยเฉินโดยไม่ให้ตั้งตัว ดวงตาทั้งสองข้างของเล่ยเฉินถูกทำลายไปในพริบตา โลหิตพุ่งกระเซ็น ก่อนที่ดาบแห่งแสงอีกหนึ่งเล่มจะพุ่งเสียบตรงเข้ากลางหัวใจของเขาอย่างรวดเร็ว ชายชุดสีทองที่แทงเล่ยเฉินอยู่พูดขึ้น

“เอาไปก่อนหนึ่ง”

เล่ยเฉินที่ถึงแม้จะบาดเจ็บสาหัส เขาก็ยังตวัดดาบสวนกลับไป และปลายดาบของเขาก็ปักเข้าไปที่หน้าท้องของชายชุดทองในเวลาเดียวกัน

ฉึก!!

รอยยิ้มเย็นเฉียบของชายชุดทองแปรเปลี่ยนไปทันที เมื่อเขาพบว่าดาบของเล่ยเฉินสามารถฟันร่างของเขาได้ และเมื่อนึกดีๆ ในช่วงก่อนที่ดาบของเล่ยเฉินจะแทงมาที่เขามันมีพลังบางอย่างเข้ามาเคลือบดาบเอาไว้ เขานึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะหันไปมองหานหมิงด้วยความประหลาดใจ

ทันใดนั้นเอง ศิษย์ที่เหลือทั้งหกคนของหานหมิง ต่างขยับร่างโดยพร้อมเพรียง

ลูกแก้วมังกรของหรงหลี่เซียนส่องประกายขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีรุ้งจากมันพุ่งออกมาเป็นคลื่นคล้ายมังกรพุ่งตรงไปที่หัวของชายชุดสีทอง

เคียวแห่งความเยือกเย็นของซูไป๋หนิงแผ่ไอเย็นแห่งความตายออกมาก่อนที่นางจะฟันไปที่คอของชายชุดสีทอง

หอกเพลิงของฮ่าวหยางลุกไหม้ด้วยเปลวไฟที่ร้อนถึงขีดสุดพร้อมแทงไปที่หัวใจของชายชุดสีทองทันที

พัดแห่งความว่างเปล่าของเฟิ่งหวงจุนสะบัดออกเบาๆ ลมหมุนแปรเปลี่ยนเป็นคมมีดแห่งความว่างเปล่าจู่โจมเข้าใส่ที่จุดตันเทียนของชายชุดสีทอง

เสียงขลุ่ยแห่งความตายของกวนจื่อซวนดังขึ้น ท่วงทำนองนั้นทำให้ศัตรูที่ได้ยินอ่อนแอลงและพันธมิตรที่ได้ยินแข็งแกร่งขึ้น

และสุดท้าย ง้าวแห่งความโกลาหลของเย่ลี่อินพุ่งพรวดตรงไปยังหัวของชายชุดทองอย่างรวดเร็ว

การโจมตีทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน ราวกับคำนวณไว้ล่วงหน้า พลังที่หลอมรวมจากทั้งหกสายแปรเปลี่ยนเป็นความตายที่ไม่อาจหลบหนี

ชายชุดทองสัมผัสได้ว่าการโจมตีของทุกคนเคลือบพลังบางอย่างจากหานหมิงเอาไว้ถ้าหากว่าเขาโดนเข้าไปตรงๆ ตายแน่นอน

ในตอนนี้แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงนิ่งเฉย แต่เขาเริ่มรู้สึกถึง ความตาย... ที่อยู่ห่างแค่เอื้อมเดียวเท่านั้น

ทันใดนั้น ชายชุดสีทองที่ยืนอยู่กลางสายลมแห่งพลัง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ข้าพลาดแล้ว…”

ฉึก!!

ดาบแห่งแสงเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นจากด้านหลัง แทงทะลุผ่านหัวใจของชายชุดสีทองอย่างรวดเร็วเกินกว่าตาเปล่าจะมองได้ทัน

“ไอ้น้องชาย... เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้ากัน!?” ชายชุดสีทองคำรามออกมาด้วยความตกใจ

“ข้าต่างหากที่ต้องเป็นคนถาม ทำไมเจ้าถึงใช้เวลานานขนาดนั้นในการฆ่าคนในระดับนักบุญกัน” ชายชุดสีดำที่ถูกหานหมิงแทงดาบแห่งแสงทั่วร่างก็พูดขึ้น

เย่หลินที่เห็นเหตุการณ์เบื้องหน้าถึงกับชะงักงัน หัวของเขาขาวโพลนไปหมดเขาไม่สามารถตามท่านภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างมันเร็วเกินไป เขายังไม่ได้แม้แต่จะขยับตัวด้วยซ้ำ

หานหมิงไม่ได้พูดอะไรหน้าตาของเขายังคงเยือกเย็น เขาเพียงแค่สบตากับชายชุดสีดำ ก่อนจะยกมือขึ้นอีกครั้ง

ฟึ่บ!

ดาบแห่งแสงนับล้านเล่ม ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เปล่งรัศมีเจิดจ้าอย่างบ้าคลั่งพุ่งเข้าใส่ชายชุดสีทองในชั่วพริบตา

แต่ในวินาทีนั้นเอง ชายชุดดำที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของหานหมิงพลันขยับร่างอย่างไม่ลังเล พลังแห่งความมืดพล่านไปทั่วท้องฟ้า ดาบแห่งแสงทั้งหมดถูกดูดหายเข้าไปในม่านเงาดำไร้ก้นบึ้งราวกับมันไม่เคยมีอยู่

หานหมิงเบิกตากว้าง รู้ทันทีว่าอีกฝ่าย ยอมแลก

ฉัวะ!!

เสียงเฉือนเนื้อดังขึ้นพร้อมกับดาบแห่งแสงที่แทงสวนเข้าใส่หัวของชายชุดดำ แต่ทว่าตอนนั้นเอง เข็มแห่งแสงจำนวนมหาศาลได้พุ่งตรงมาหาเขาจากทุกทิศทาง

หานหมิงกัดฟันแน่น ใช้พลังเปิดความว่างเปล่าขึ้นตรงหน้าเพื่อป้องกันการโจมตี แต่พลังวิญญาณของเขากลับเคลื่อนไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อพิษแห่งความมืดเริ่มกัดกินภายในร่างอย่างรวดเร็ว ราวกับพิษแห่งความตาย ทำให้เขาไม่สามารถเปิดความว่างเปล่าได้ทั่วถึงทั้งร่างกาย

ฉึก!!

แขนข้างหนึ่งของหานหมิงถูกตัดขาด เข็มแห่งแสงพุ่งทะลวงผ่านแขนของเขาอย่างง่ายได้ แต่เข็มที่เหลือถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่าทันที

ขณะเดียวกัน ร่างของชายชุดสีทองที่เพิ่งใช้พลังโจมตีหานหมิงและถูกดาบแห่งแสงแทงทะลุและเสียจังหวะไปก็ถูกการโจมตีของศิษย์อีกหกคนโจมตีใส่เต็มแรงจากทุกทิศทุกทาง พลังหลากหลายสายรวมตัวเป็นพายุแห่งความตายซัดเข้าร่างจนแทบไม่เหลือรูปร่างเดิม

เย่หลินที่เตรียมจะเข้าร่วมโจมตีด้วยเช่นกัน กลับต้องชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงหนึ่งในหัว

“เจ้าหนู ปล่อยร่างของเจ้าให้ข้าใช้สักสิบวินาที”

มันเป็นเสียงของต้วนหลิงเฉิน บรรพบุรุษของเขาเอง เย่หลินไม่ลังเล ปล่อยจิตของตนออกเพื่อให้บรรพบุรุษเข้ามาควบคุมร่างในพริบตา และในวินาทีนั้นเอง ร่างของเย่หลินก็เปลี่ยนไป พลังวิญญาณระเบิดออกจนทุกคนในที่นี้รับรู้ได้

วูบ!!

เขาพุ่งเข้าใส่ชายชุดสีทองในเสี้ยววินาที หมัดซ้ายพุ่งเข้าใส่กลางอกของชายชุดสีทองทันที

ตึก!!

เสียงกระแทกดังลั่น ร่างของชายชุดสีทองแตกกระจาย กลายเป็นหมอกโลหิตในพริบตาเดียว

พร้อมกันนั้นเอง หานหมิงใช้จังหวะนี้ผ่าศีรษะของชายชุดดำออกอย่างรวดเร็ว หัวของชายชุดดำถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน แม้เลือดจะทะลักกระจายไปทั่ว แต่สิ่งที่หานหมิงไม่คาดคิดคือ...ชายชุดดำยิ้มออกมา ทั้งที่ศีรษะกำลังถูกแบ่งออกมา

“ข้าขอให้เจ้านอนติดเตียงสักปีได้ไหม... เทพเจ้าแห่งแสง”

เสียงนั้นยังคงดังก้องไม่ขาดตอน ก่อนที่ร่างของเขาจะกลายเป็นหลุมดำหมุนวน ดูดกลืนทุกสิ่งรอบตัวเข้าสู่มิติแห่งความว่างเปล่า

ในเวลาเดียวกัน ร่างของชายชุดสีทองที่ตายไปแล้ว กลับกลายเป็นดาบแห่งแสงนับล้านเล่มระเบิดออก ท้องฟ้าภายในมิติพิเศษกลายเป็นประกายแสงระยิบระยับราวกับดาวตกในคืนพายุ แต่ภายในนั้นแฝงไปด้วยพลังทำลายล้างที่ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้...

ดาบแห่งแสงนับพันล้านเล่มปะทะเข้ากับหลุมดำที่หมุนวนอยู่ใจกลางสุสานของเทพพระเจ้าแห่งสมุนไพร พลังทำลายล้างที่ไม่อาจหยั่งถึงก่อตัวขึ้นราวกับสวรรค์ลงทัณฑ์ อาณาจักรลับนั้นบิดเบี้ยวเสียรูปจนแทบไม่มีเค้าเดิม ผู้ที่ยังเหลืออยู่ต่างพยายามหลบหลีก แต่พวกเขาทำได้เพียงแค่ดิ้นรนให้รอดจากดาบแห่งแสงที่ซัดไปมาราวกับพายุคลุ้มคลั่ง

ต้วนหลิงเฉินที่ยืนอยู่ไม่ไกล กัดฟันแน่น เขาเห็นร่างของหานหมิงถูกกลืนเข้าไปในหลุมดำนั้น เขารู้ดีว่าถ้าไม่รีบทำอะไรตอนนี้ คนที่เหลือจะไม่มีใครรอด

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเร่งพลังเพิ่ม ร่างของเย่หลินที่เขาใช้เป็นภาชนะกลับกระอักเลือดออกมาอย่างรุนแรง ทั้งตัวสั่นสะเทือน ร่างกายทั่วร่างกระตุกอย่างรุนแรงจนน่าหวาดกลัว

“แย่แล้ว…” ต้วนหลิงเฉินพึมพำ เมื่อร่างกายของเย่หลินทนรับพลังของเขาไม่ไหวแล้ว

หานหมิงที่ยังมีสติเต็มเปี่ยมแม้อยู่กลางหลุมดำนั้น มองภาพศิษย์ของตนที่บาดเจ็บกระจัดกระจาย บางคนแขนขาด บางคนถูกดาบแห่งแสงปักไปทั่วร่าง ยกเว้นหรงหลี่เซียนที่มีร่างกายที่แข็งแกร่งที่เหลือล้วนบาดเจ็บสาหัสทั้งหมด

หานหมิงกัดฟันแน่น ยกมือขึ้นทันทีพร้อม ก่อนจะดึงพลังเฮือกสุดท้ายออกมาเพื่อเปิด ความว่างเปล่า

“หรงหลี่เซียน ส่งพวกเขาออกไปก่อนซะ!” เสียงของเขาดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย

ความว่างเปล่าถูกสร้างขึ้นด้านหลังของ เย่หลิน และเศษจิตวิญญาณของต้วนหลิงเฉินทันที หรงหลี่เซียนแปลงร่างเป็นมังกรยักษ์ในพริบตา ก่อนจะพ่นลมหายใจแห่งมังกรออก พัดร่างที่พังทลายของเย่หลินให้ลอยเข้าสู่ความว่างเปล่าด้วยความเร็วสูงสุด และก่อนที่พวกเขาจะถูกส่งออกไปหานหมิงก็โยนแหวนมิติบางอย่างติดตามผ่านรอยแยกแห่งมิตินั้นไปด้วย

เสียงของหานหมิงดังขึ้นอีกครั้ง “แล้วเจอกัน...”

เย่หลินที่ลอยไปตามแรงลมตะโกนออกมา “ผู้อาวุโสหานนนน!!”

ต้วนหลิงเฉินที่ได้ยินเสียงนั้นก็หัวเราะเบาๆ พลางเอ่ย “ข้าขอบคุณเจ้าจริงๆ ... ถ้าเจ้าอยากกินอะไร วันหน้าข้าจะเผาไปให้เอง”

หานหมิงยิ้ม ขณะมองร่างของเย่หลินและวิญญาณของต้วนหลิงเฉินที่ถูกพัดออกไปลับสายตา เมื่อทั้งสองจากไปแล้ว เขาก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดมันเบาๆ ทันใดนั้นทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่งลงไปทันที