ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 76 ปะทะกัน

     โรงงานร้างเขตเมืองฝั่งตะวันออก

     ทรุดโทรม แห้งแล้ง…

     พงหญ้ารกชัฏ

     พอลงจากรถแท็กซี่มาได้ เย่จื่อเฉินก็มายืนอยู่หน้าประตูโรงงานร้าง พร้อมกดโทรหาเบอร์ที่ไม่มีชื่อนั้น

     “ฉันถึงแล้ว พวกแกอยู่ที่ไหน?”

     “คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาเร็วขนาดนี้ เข้ามาเลยเดี๋ยวถึงเวลานายก็เจอพวกฉันเอง”

     แก๊ก…

     เมื่อผลักประตูเหล็กที่ผุพัง เสียงเสียดหูก็บาดลึกเข้ามาในโสตประสาทกลิ่นเหม็นอับก็เข้ามาปะทะจมูก

     แสงสว่างส่องลอดผ่านช่องประตูเข้าไปข้างใน…

     ตรงบริเวณประตูทางเข้ามีผู้ชายผมยาวระเบิดหูเรียงเป็นแนวยาวคนหนึ่งนั่งอยู่ผู้ชายที่ใส่เสื้อแจ็กเกตมีหนามกางเกงหนังกำลังนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่อยู่ เมื่อเห็นเย่จื่อเฉินเขาก็โยนบุหรี่ลงกับพื้น

     “มาแล้วเหรอ?”

     “เพื่อนฉันอยู่ไหน?”

     เย่จื่อเฉินขมวดคิ้วมุ่น ชายหนุ่มตบมือส่งสัญญาณ ผู้ชายสองคนจึงหามไป๋อี่กับคังเผิงเดินออกมาจากมุมมืดของโรงงาน

     ร่างของทั้งคู่เต็มไปด้วยเลือด คอตกหายใจรวยริน

     กรอด

     “ไอ้เวรเอ๊ย…”

     แกรก

     จังหวะที่เย่จื่อเฉินกำลังเงื้อหมัดขึ้นปลายกระบอกปืนดำขลับก็ได้ชี้มาทางเขา

     “อย่าวู่วามแบบนั้นสิ ไม่อย่างนั้นแกจะเป็นอันตรายเอาได้นะ”

     ชายหนุ่มกวักมือเรียกลูกน้องสองสามคนนั้น พวกมันจึงได้ยกปืนขึ้นทันที

     “ปล่อยเพื่อนฉันไป คนที่พวกแกตามหามันคือฉัน”

     เย่จื่อเฉินยังคงรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองผู้ชายคนนั้นเขม็งแต่ในใจกลับคอยสื่อสารกับหลิวฉิงอยู่ตลอดเวลา

     ชายหนุ่มพอได้ฟังก็เลิกคิ้วขึ้น เขาหัวเราะเบาๆแล้วจุดบุหรี่ให้ตัวเอง ก่อนจะเป่าควันบุหรี่ใส่เย่จื่อเฉิน

     “จะปล่อยเพื่อนแกไปก็ได้ แต่ก่อนอื่นฉันต้องได้เห็นแกตายก่อนคนอย่างฉันชินกับการที่ให้คนสั่งเสียก่อนจะตาย และแกก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น”

     “ฉันอยากรู้ว่าใครจ้างแกมาฆ่าฉัน”

     เย่จื่อเฉินจ้องมองผู้ชายคนนั้น แต่สายตาก็คอยสังเกตท่าทีของหลิวฉิงอยู่

     “เรื่องนี้ต้องขอโทษด้วยนะ ที่พวกฉันบอกไม่ได้”

     ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ

     “แบบนี้นี่เอง…”

     เย่จื่อประสานมือเข้าด้วยกัน ก่อนจะก้มหน้าลงทำทีเป็นยอมรับชะตากรรม

     และในทันทีที่ชายหนุ่มลดความระมัดระวังลงเขาก็ยกกำปั้นขึ้นชกชายคนนั้นทันที

     “ไปตายซะไอ้เวร”

     หมัดที่แฝงไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยวทำเอาชายหนุ่มคนนั้นลอยเคว้งกลางอากาศก่อนกระแทกลงกับพื้นเต็มแรงพวกนักเลงที่อยู่รอบๆ ยกปืนขึ้นมาเล็งไปที่เย่จื่อเฉิน

     แต่ว่า…

     ปืนดันใช้การไม่ได้

     “ใช้ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?”

     เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วมองนักเลงสองสามคนนั้น ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบ

     “หลิวฉิง ทำได้เยี่ยมมาก”

     หันไปยกนิ้วให้กับหลิวฉิงที่ลอยอยู่กลางอากาศ หลังจากที่เย่จื่อเฉินจัดการอันธพาลกลุ่มนั้นได้อยู่หมัดแล้วก็เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของผู้ชายที่เห็นในตอนแรก

     “แกรู้ไหม ว่าแกทำให้ฉันโมโหขึ้นมาจริงๆ แล้ว?”

     ปึก!

     เย่จื่อเฉินยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนแขนของอีกฝ่ายที่จับปืนเอาไว้เย่จื่อเฉินแย่งปืนมาจ่อไปที่ขมับของชายคนนั้น

     “บอกมา ตกลงว่าใครใช้ให้แกทำแบบนี้!”

     เย่จื่อเฉินแทบจะตวาดออกมาดังลั่น จะทำอะไรเขาก็ได้ แต่ไป๋อี่กับคังเผิงเป็นผู้บริสุทธิ์

     พวกนี้เป็นแค่รูมเมทของเขาแต่พวกเขากลับต้องมารับเคราะห์ที่ไม่ได้ก่อแบบนี้

     “บอกมา!”

     เย่จื่อเฉินชกท้องผู้ชายคนนั้นเต็มแรงก่อนจะกดปืนลงกับหน้าผากชายหนุ่ม

     “ถ้าไม่บอกฉันยิงแกแน่”

     “เหอะ”

     จู่ๆ ชายหนุ่มที่โดนเย่จื่อเฉินกดไว้กับพื้นก็แสยะยิ้มขึ้นมาเลือดไหลออกมาจากปาก ในตอนนั้นเองเขาก็พูดขึ้น

     “ไอ้หนู ฉันมีอุดมการณ์นะฉันไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของคนที่จ้างฉันได้ แกลั่นไกเถอะ”

     “แกเชื่อไหมว่าฉันยิงแกได้จริงๆ”

     “ฉันเชื่อ ยิงสิ”

     ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ ราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจกับความเป็นความตาย

     มือของเย่จื่อเฉินที่จับปืนอยู่ค่อยๆ สั่นขึ้นมา

     เขาจะกล้าลั่นไกได้ยังไง

     ทันใดนั้น ก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเย่จื่อเฉินเขาโยนปืนลงบนพื้น ในตอนนั้นผู้ชายคนนี้ก็ได้ลืมตาขึ้นมา มุมปากเหยียดยิ้ม

     “ทำไม ไม่กล้าเหรอ?”

     “หึหึ…ให้แกตายง่ายๆมันก็เอาเปรียบแกเกินไปหน่อย”

     ยกนิ้วชี้ข้างขวากดลงไปที่เอวของผู้ชายคนนั้นเต็มแรง

     “ค่อยๆ สัมผัสมันไปช้าๆ พอถึงตอนนั้นค่อยตัดสินใจบอกฉันก็ได้”

     เมื่อโยนผู้ชายคนนั้นไปไว้ด้านข้างแล้ว เย่จื่อเฉินก็วิ่งเข้าไปหาไป๋อี่กับคังเผิง

     ไม่รู้ว่าก่อนที่เขาจะมาถึงสองคนนี้โดนทารุณอะไรไปแล้วบ้างทั่วใบหน้ามีแต่คราบเลือดเต็มไปหมด

     “ไป๋อี่ คังเผิง!”

     เย่จื่อเฉินเขย่าไล่ทั้งคู่อย่างแรงจนหัวสั่นหัวคลอน เนิ่นนานพวกเขาถึงได้ลืมตาขึ้นมาช้าๆ

     “เย่จื่อ…”

     “กินเข้าไป”

     ล้วงเอายาวิเศษจากในวีแชทออกมาแบ่งเป็นสองชุดแล้วกรอกใส่ปากของไป๋อี่กับคังเผิงทันทีที่ยาวิเศษเข้าปาก สีหน้าของทั้งคู่ที่หายใจรวยรินก็ค่อยๆ ขึ้นสีเลือดฝาด

     ในขณะเดียวกันผู้ชายที่จับไป๋อี่และคังเผิงมานั้น

     ตั้งแต่ทีแรกมาจนถึงตอนนี้เขาไม่เคยเห็นเย่จื่อเฉินอยู่ในสายตาเลยต่อให้เขาจะเป็นฝ่ายเริ่ม ต่อให้เขาต้องอยู่ใกล้กับความตายขนาดไหนเขากลับไม่เคยกลัว

     จนกระทั่งเย่จื่อเฉินกดนิ้วเข้าที่เอวของเขา

     เขารู้สึกแค่เพียงว่าร่างกายของเขาเหมือนกับโดนควักออกไปบริเวณท้องน้อยก็เจ็บแปลบเหมือนกับโดนมีดกรีด

     สักพักหนึ่ง เขาก็รู้สึกว่าร่างกายส่วนล่างของเขาค่อยๆสูญเสียความรู้สึก เมื่อเขาก้มมอง สิ่งที่เห็นกลับเป็นรอยเลือด…

     “แกทำอะไรฉัน…”

     ชายคนนั้นตะโกนขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวเย่จื่อเฉินจึงได้เดินเข้าไปย่อตัวลงตรงหน้าเขาแล้วหัวเราะเบาๆ

     “คิดได้แล้วเหรอ? บอกฉันมาตกลงว่าใครให้แกทำแบบนี้!”

     “ฉันบอกไม่…”

     “ได้ ถ้าอย่างนั้นแกก็สัมผัสมันไปช้าๆ ก็แล้วกัน!”

     เย่จื่อเฉินไหวไหล่แล้วยืดตัวขึ้นยืน แต่แล้วจู่ๆ ผู้ชายคนนั้นก็เปิดปากพูดขึ้น

     “ฉันบอกแล้ว…คุณชายฟู่สั่งให้พวกฉันทำแบบนี้เขาบอกว่านี่แค่เริ่มต้น เขาจะทำให้คนที่อยู่รอบตัวนายมีอันเป็นไปทุกคน”

     ตุบ

     กระทืบเท้าลงบนร่างของผู้ชายคนนั้นเต็มแรงตาของเย่จื่อเฉินเบิกกว้าง

     “ฟู่เฉิงหมิง”

     โทรแจ้งผู้การหลิวให้มาเก็บกวาดสนามรบพร้อมกับนำไป๋อี่และคังเผิงไปส่งโรงพยาบาล

     เย่จื่อเฉินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงทางเดินนอกห้องผู้ป่วยดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยสีเลือดแดงก่ำ

     ไม่ว่าก่อนหน้านี้ฟู่เฉิงหมิงจะเล่นสกปรกอะไรกับเขา เขารับได้หมดแต่ครั้งนี้มันถึงขีดจำกัดของเขาแล้วจริงๆ

     เย่จื่อเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะกรอกเสียงเข้มลงไปในสาย

     “บอกพิกัดของฟู่เฉิงหมิงมา”

     ภายในสโมสรธุรกิจไฮโซแห่งหนึ่ง

     “บัดซบ เรื่องเล็กๆ แค่นี้ก็จัดการไม่ได้”

     ทันทีที่วางสายโทรศัพท์ ใบหน้าของฟู่เฉิงหมิงก็บึ้งตึงทันที

     “คุณชายฟู่…”

     “ไปไปไป…ไสหัวไปให้หมด”

     ฟู่เฉิงหมิงที่นั่งอยู่บนโซฟาหัวเสียขึ้นมาทันทีปัดเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะลงกับพื้นจนหมด

     เด็กนั่งดริ๊งก์ในห้องพากันตกใจอยู่ไม่น้อย ก่อนวิ่งแตกตื่นออกไปนอกห้อง

     “ไร้ประโยชน์กันทั้งนั้น”

     เมื่อเด็กนั่งดริ๊งก์ออกไปกันหมดแล้วฟู่เฉิงหมิงก็ระบายอารมณ์โกรธอยู่ภายในห้องไม่หยุด แต่ทันใดนั้นประตูห้องกลับถูกคนถีบเข้ามาเต็มแรง

     เย่จื่อเฉินยืนจังก้าอยู่หน้าประตูห้องเขามองฟู่เฉิงหมิงที่อยู่ในห้องด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย

     “คุณชายฟู่ หาเจอง่ายจริงๆ”

     น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับเสียงกระซิบของสัตว์ร้ายจากนรก ในตอนนี้อากาศที่เดิมทีร้อนอบอ้าวก็ได้เปลี่ยนเยือกเย็น

     ฟู่เฉิงหมิงก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าตกใจกลัว เขาอาศัยเงินในมือกับคนในการทำตัวกร่างอวดดี

     โดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาเยือกเย็นคู่นั้นของเย่จื่อเฉินที่ยืนจ้องอยู่

     “นายจะทำอะไร?”

     “หึหึ…”  เย่จื่อเฉินก็แสยะยิ้มขึ้นก่อนจะปิดประตูห้องเต็มแรง

     “นายคิดว่าไงล่ะ?”