ไปต่างโลกก็ต้องไปกับสมาร์ทโฟนสิ (Isekai wa Smartphone to Tomoni)

        “เหตุผลที่เลือกคุณโทยะ...เหรอคะ?”

        “ใช่ๆ สมมตินะว่า การที่เจ้าหญิงของอาณาจักรแห่งหนึ่งยอมออกจากวังผันตัวมาเป็นนักผจญภัยเนี่ย ปกติแล้วมันเป็นไปไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ เลยสงสัยว่ามีอะไรที่ทำให้ตัดสินใจได้ถึงขนาดนั้นอยู่หรือเปล่า หรือหลงเสน่ห์เข้าจริงๆ อะไรแบบนี้น่ะ?”

        ณ โรงอาหารของโรงแรม “จันทราสีเงิน” คำถามของเอลเซ่ที่นั่งอยู่ตรงหน้า ทำให้ยูมิน่าเอียงคอพร้อมกับครุ่นคิด

        ถึงจะสามารถอธิบายได้ แต่ก็ต้องคิดว่าจะทำให้เข้าใจจุดที่ละเอียดอ่อนอย่างไรดี

        ลินเซ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอลเซ่กับยาเอะเองก็เบนสายตามามองทางเธอด้วยท่าทางสนอกสนใจ

        “นั่นสินะคะ... ทราบเรื่อง ‘เนตรมาร’ ของฉันหรือเปล่าคะ?”

        “ถ้าจำไม่ผิด ‘เนตรมารทำให้มองทะลุถึงแก่นแท้ของคนอื่นได้’ สินะเจ้าคะ? ข้าน้อยก็เคยได้ยินมาจากท่านโทยะบ้างน่ะเจ้าค่ะ”

        มีบางทฤษฏีบอกว่าเนตรมารคือหนึ่งในเวทไร้ธาตุ เป็นเวทเฉพาะตัวที่เจ้าตัวมีอยู่ โดยปรากฏอยู่ที่ดวงตา

        ถ้าหากมีเวทมนตร์【อิกนิส (ก่อเพลิง) 】สถิตอยู่ สิ่งนั้นก็จะกลายเป็น “เนตรมารแห่งการก่อไฟ” ถ้าหากมีเวทมนตร์พาลาไรซ์สถิตย์อยู่ สิ่งนั้นก็จะกลายเป็น “เนตรมารอัมพาต”

        ยูมิน่าเองก็กำลังคิดอยู่ว่าเนตรมารของตนเป็นสิ่งที่ต่อยอดมาจากอะไรแบบนั้นหรือไม่

        “เนตรมารของฉันถูกเรียกว่า ‘เนตรมารแห่งการมองทะลุ’ สิ่งนี้ทำให้สามารถสัมผัสหรือมองทะลุถึงสิ่งที่ตกตะกอนอยู่ภายในจิตวิญญาณของคน ๆ นั้นได้ค่ะ”

        “เรื่องนั้นมันคล้ายกับสัมผัสหรือรู้สึกด้วยลางสังหรณ์ประมาณ พวกเรา ‘ท่าทางเป็นคนดี’ หรือ ‘ท่าทางเป็นคนน่าสงสัย’ อะไรทำนองนี้รึเปล่าคะ?”

        “ค่ะ จะคิดแบบนั้นก็ได้”

        ยูมิน่าพยักหน้าเล็กน้อยให้กับคำพูดของลินเซ่ ถึงในความเป็นจริงจะต่างกันเล็กน้อย แต่เธอตัดสินใจว่าตอนนี้ให้รับรู้ไว้แบบนั้นก็ไม่มีปัญหา

        “แล้วก็ การที่วินิจฉัยได้ว่าท่านโทยะ ‘ไม่ใช่คนไม่ดี’ เป็นเพราะรับรู้ได้ก็จริงนะเจ้าคะ แต่จากจุดนั้นมันมีอะไรที่ทำให้ตัดสินใจได้ถึงขั้นรุกขอแต่งงานกันนะ พวกเรารู้สึกสนใจตรงจุดนั้นกันน่ะเจ้าค่ะ”

        อืม ๆ คราวนี้เป็นพี่น้องฝาแฝดที่พยักหน้าเห็นด้วย

        “เมื่อไม่นานมานี้ ตอนที่ท่านพ่อเกือบจะถึงแก่ความตาย แล้วพวกเราทำอะไรกันไม่ได้เลย คุณโทยะนี่แหละที่มาช่วยเอาไว้ค่ะ ซึ่งมันก็แน่นอนอยู่แล้ว ที่ฉันต้องเสียมารยาท ใช้เนตรมารตรวจสอบดูว่า

        

         มีอะไรอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า แต่จากการตรวจสอบก็ไม่รู้สึกถึงความคิดชั่วร้ายเลยแม้แต่นิดเดียวค่ะ”

        “ปกติแล้ว การช่วยเหลือพระราชา จะคิดบ้างสักนิดว่า อาจได้รับคำขอบคุณ หรือเห็นเป็นโอกาสเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ อะไรทำนองนี้ก็ไม่แปลกสินะ”

        “ก็จริงนะเจ้าคะ กลับกัน ต่อให้ไม่ได้มีจุดประสงค์แบบนั้น แต่การมีความคิดนอกลู่นอกทางบ้างก็ถือเป็นเรื่องธรรมดาเจ้าค่ะ”

        สิ่งนั้นไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องไม่ดี การเคลื่อนไหวโดยคำนึงถึงผลประโยชน์ของตนเอง หรือกำไรขาดทุนเล็กๆ น้อยๆ นั้น มนุษย์แต่ละคนย่อมมีอยู่พอควร

        ยูมิน่าเคยเห็นมนุษย์มากมายหลายประเภทมาแล้วจากในปราสาท

        ต่อให้เป็นคนนิสัยละโมบ แต่ถ้ามีความสามารถในฐานะบุคลากรที่สามารถแบกรับภาระอาณาจักรได้ล่ะก็ คงมีแต่ต้องใช้งานเท่านั้น ถึงจะรู้ว่าเป็นคนไม่ดีจาก “เนตรมาร” ของตนเอง แต่ก็ไม่สามารถไล่ออกด้วยเหตุผลแบบนั้นได้ง่ายๆ ถ้าหากทำได้ล่ะก็ พวกอย่างเอิร์ลบัลซ่าคงโดนเนรเทศไปตั้งนานแล้ว

        ยูมิน่ารู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่า ไม่ใช่แค่พระราชาเท่านั้น ถ้าหากเป็นเชื้อพระวงศ์ล่ะก็ เธอต้องโอบอุ้มความขุ่นเคืองแบบนั้นเอาไว้ พร้อมกับต้องทำตัวเป็นคนใจกว้างด้วย

        แต่ทว่า เด็กหนุ่มที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัวคนนั้น เธอกลับสัมผัสไม่ได้ทั้งความบริสุทธิ์หรือความขุ่นมัว เธอคิดว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มที่ประหลาดมาก และเรื่องที่เธอรู้สึกชอบหน้าตาใจดีของเขาก็เป็นเรื่องจริงด้วย

        “ขอเปลี่ยนเรื่องหน่อยนะคะ ในปัจจุบันเชื้อพระวงศ์ของอาณาจักรนี้ไม่มีผู้สืบราชบัลลังก์ที่เป็นผู้ชายอยู่เลย ถ้าหากเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันหนึ่งฉันก็จะกลายเป็นราชินี จากนั้นก็ต้องเลือกสามีมาในฐานะราชาคู่ครอง แล้วให้กำเนิดบุตรเพื่อสืบราชบัลลังก์ต่อไป... นี่คือเรื่องปกติถูกไหมคะ แต่ว่า ฉันไม่อยากแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้ชอบหรอกค่ะ”

        นี่คือทัศนคติของเชื้อพระวงศ์เบลฟาสต์กระมัง คนของเชื้อพระวงศ์ โดยเฉพาะผู้ชายถึงได้ยึดมั่นในความรักเพียงหนึ่งเดียวอย่างมาก

        โดยพื้นฐานแล้ว ที่โลกนี้ให้การยอมรับเรื่องผู้ชายมีภรรยาหลายคน แน่นอนว่า ต้องมีกำลังทรัพย์และความมั่นคงพอที่จะเลี้ยงดูภรรยาทุกคนได้

        อย่างไรก็ตาม ดยุคออร์ทรินเด้ซึ่งเป็นน้องชายของ พระราชาเบลฟาสต์ เองก็มีภรรยาเพียงคนเดียวเหมือนกัน

        สำหรับดยุคยังไม่เท่าไร แต่ตำแหน่งพระราชาต้องการผู้สืบราชบัลลังก์อย่างยิ่ง จึงมักจะมีนางสนมมากมายเป็นภูเขาเลากา แต่พระราชากลับหัวแข็งไม่ยอมรับเรื่องนั้น

        ถ้าให้ย้อนกลับไป พระราชารุ่นก่อนที่เป็นพ่อของพวกเขาหรือปู่ของยูมิน่าเองก็ รักผู้หญิงเพียงคนเดียวมาตลอดชีวิต และมีลูกชายเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น

        และรุ่นก่อนนั้น รวมถึงรุ่นก่อนนั้นไปอีก เอาเป็นว่าหลายๆ รุ่นที่ผ่านมา มีผังตระกูลเหมือนเป็นเส้นตรงเลยทีเดียว กล่าวคือมันเป็นสิ่งที่มั่นคงอยู่ในสายเลือดต่อเนื่องมามากกว่าพันปีจนน่าตะลึง แต่พอมาถึงปัจจุบัน ข้อเท็จจริงที่ว่าไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายได้ถือเป็นเรื่องที่นักหนาของเชื้อพระวงศ์มาก

        “เพราะไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ชอบ ก็เลยใช้ประโยชน์จากคุณโทยะ สินะคะ?”

        คิ้วของลินเซ่เผลอขมวดเป็นปม

        “เปล่า ผิดแล้วค่ะ เพราะเป็นท่านพ่อนี่แหละ ฉันถึงไม่จำเป็นต้องแต่งงานถ้าหากไม่อยากแต่ง แต่ว่า ในกรณีที่มีการมาขอแต่งงาน ก็จะมีปัญหาอยู่นิดหน่อยน่ะค่ะ พอพวกเราปฏิเสธเพราะตัดสินว่า พวกนิสัยหรืองานอดิเรกไม่เหมาะสมกับฉันในความหมายแบบนั้นจริงๆ... แต่คนรอบข้างกลับสงสัยว่าต้องได้รับการยอมรับที่คุณธรรมรึเปล่าน่ะค่ะ”

        “...? อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เพราะ ‘เนตรมาร’ สินะเจ้าคะ?”

        “ค่ะ คนรอบข้างก็ต้องคิดว่าคนนั้นๆ ถูกตัดสินว่าไม่เหมาะสมเป็นคู่แต่งงานเพราะ ‘เนตรมาร’ ของฉันอยู่แล้วจริงไหมคะ พอถูกตั้งข้อสงสัยถึงนิสัยในฐานะมนุษย์ ก็เรียกได้ว่าสิ่งนั้นคือความทุกข์ที่ทำให้ คนมากมายอย่าง เพื่อนหรือญาติ ตีตัวออกห่างจากเจ้าตัวน่ะค่ะ”

        ถ้าหากอีกฝ่ายเป็นขุนนางใหญ่ของอาณาจักรก็ยังพอทำเนา แต่ถ้าอีกฝ่ายเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ของอาณาจักรอื่นล่ะก็ ย่อมต้องมีปัญหาตามมาอยู่แล้ว ก่อนที่จะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น เธอจึงคิดอยู่เสมอว่ารีบหาคู่ครองให้เจอน่าจะดีกว่า นี่คือข้อเท็จจริง

        “ตอนที่เจอคุณโทยะเป็นครั้งแรก ฉันก็คิดเลยว่า ‘คนนี้แหละ’ คู่ครองของตัวฉันค่ะ สิ่งนั้นเกิดจาก ‘เนตรมาร’ รักแรกพบ หรือการคำนึงถึงผลประโยชน์ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เรื่องที่ฉันมีความรู้สึก ‘ชอบ’ นั่นคือเรื่องจริงค่ะ”

        “ยังไงก็เถอะ อยู่ๆ ก็แต่งงานเลยนี่มันเร็วไปหรือเปล่า?”

        “ถ้าไม่ทำแบบนั้น ความสัมพันธ์ของฉันกับคุณโทยะก็จะขาดสะสะบั้นสิคะ อย่างที่คุณเอลเซ่เคยพูด พวกเราคือเจ้าหญิงของอาณาจักรแห่งหนึ่งกับนักผจญภัยธรรมดา ถ้าฉันไม่ลงมือทำอะไรซักอย่างล่ะก็ ความสัมพันธ์ของเราก็จะไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ปัญหาที่เหลือก็คือความแตกต่างของฐานะ แต่ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้เรื่องนั้นจะค่อยๆ กลายเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แล้วล่ะค่ะ”

        สามารถใช้เวทมนตร์ได้ทุกธาตุ ทำให้ ‘จักรพรรดิพิสุทธิ์’ มาอยู่ใต้อาณัติได้ คนแบบนั้นเป็นคนที่สุดยอดขนาดไหนกันนะ การได้เป็นคนสำคัญของเขามันทำให้ชีวิตเจิดจรัสอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้รู้สึกตัวถึงเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย

        “คิดหลาย ๆ อย่างแล้วก็ผลักดันตัวเองไปตามนั้นสินะเจ้าคะ”

        “ใช่แล้วค่ะ แต่ฉันไม่เสียใจภายหลังหรอกนะคะ ไม่ว่ายังไงฉันก็ตั้งใจจะทำให้คุณโทยะหันมามองให้ได้ค่ะ”

        “สมมติว่า......สมมติ นะคะ? ถ้าเกิดคุณโทยะ ไปชอบใครคนอื่นขึ้นมาล่ะก็ จะทำยังไงเหรอคะ?”

        ลินเซ่ถามแบบเหนียมอาย ยูมิน่าจึงเผยรอยยิ้มให้เธอ พร้อมกับตอบคำถามอย่างแผ่วเบา

        “ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันก็แค่ต้องพยายามทำให้ได้รับความรักมาเท่าๆ กันแค่นั้นเอง ยิ่งกว่านั้น

        ฉันไม่ได้คิดจะครอบครองคุณโทยะไว้คนเดียวอยู่แล้ว จะมีคนรักเพิ่มขึ้นมาอีกคนสองคนก็ไม่มีปัญหาค่ะ”

        คำพูดที่หญิงสาวอายุน้อยกว่าเสริมขึ้นมา ทำให้ทั้งสามคนตกตะลึง

        “พอจะนึกถึงคนแบบที่ว่าออกไหมคะ?”

        “มะ ไม่มีหรอกค่ะ! แค่คิดถึงความเป็นไปได้เท่านั้นเอง...”

        ลินเซ่รีบพูดเสียงขุ่น ยูมิน่าที่เห็นใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดงระเรื่อจึงเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

        “กลับกันถ้ามองจากทุกคนแล้ว คิดว่าคุณโทยะเป็นยังไงบ้างคะ?”

        “อือ...ก็เป็นคนที่รู้เรื่องแปลก ๆ เยอะนะ เมื่อไม่นานมานี้ก็สร้างของอำนวยความสะดวกให้คุณอาเอลของร้าน ‘แพเรนท์’ ด้วยสิ”

        “เอ้กสะไล้ซ่า สินะเจ้าคะ?”

        เอ๊กสไลเซอร์ เครื่องตัดไข้ต้มนั่นเอง

        “ช่วงนี้ก็ช่วยคุณมิกะทำบัญชีของ ‘จันทราสีเงิน’ด้วยค่ะ เห็นบอกว่าว่าง คำนวณไวมากเลยนะคะ คงไม่ใช่ว่าได้รับการศึกษามาสูงมากหรอกนะ”

        “ถ้าจำไม่ผิดคุณโทยะเกิดที่อีเซ่นสินะ...หรือจะเกิดในตระกูลขุนนางผู้มีอิทธิพลที่อยู่ในอีเซ่นกันคะ?”

        ถ้าเป็นแบบนั้นในการแต่งงานกับตนเอง อุปสรรคด้านความแตกต่างของฐานะก็จะลดลงเล็กน้อย ถึงยูมิน่าจะมีความคิดเช่นนั้น แต่ยาเอะซึ่งเกิดที่อีเซ่นกลับส่ายหน้าปฏิเสธเรื่องนั้น

        “ไม่หรอก เจ้าตัวบอกเองว่าไม่ได้เกิดที่อีเซ่นเจ้าค่ะ ยิ่งกว่านั้นก็ไม่เคยได้ยินว่ามีนามสกุล ‘โมจิซึคิ’ อยู่ในหมู่ขุนนางอีเซ่นเลย บางทีอาจจะเกิดในตระกูลที่ย้ายถิ่นฐานไปจากอีเซ่นก็ได้เจ้าค่ะ”

        ถึงจะเคยถามเรื่องนี้กับเจ้าตัว แต่เขาก็เอาแต่หัวเราะกลบเกลื่อน ขนาดเรื่องที่ว่ามาจากอาณาจักรไหนยังไม่ยอมอธิบายเลย ทุกคนจึงไม่ซักไซ้เรื่องนี้ไปมากกว่านั้น เพราะคิดว่าอาจจะมีเรื่องอะไรบางอย่างก็ได้

        “ถ้าคิดที่ว่ารู้เรื่องแปลกๆ เยอะ เรื่องที่ไม่รู้เลยก็มีอยู่เยอะเหมือนกันนะ”

        “เรื่องเวทมนตร์เองก็ ไม่รู้อะไรเลย สินะคะ?”

        “ม้าเองก็คุมไม่เป็นนะเจ้าคะ เป็นพวกไม่รู้จักโลกภายนอกรึเปล่าเจ้าคะ?”

        “ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้จักโลกภายนอก มันบาดหูอยู่นะคะ...”

        ยูมิน่าไหล่ตกลงเล็กน้อย เอลเซ่จึงรีบเสริมให้ทันที

        “เอาน่า เพราะยูมิน่าเป็นเชื้อพระวงศ์ จะไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก แต่โทยะนี่สิ เป็นเจ้าชายของอาณาจักรไหนสักแห่งหรือเปล่า?”

        สำหรับเรื่องนั้น เขามีจุดที่แปลกกว่าชาวบ้านทั่วไปอยู่ บุคคลที่ชื่อว่า โมจิซึคิ โทยะ ที่อยู่ในกลุ่ม

        ของพวกเธอถือว่ามีความไม่สมเหตุสมผลหลายๆ อย่าง

        “เอาเถอะ ถ้าให้พูดสั้นๆ ก็เป็นคนแปลกๆ แหละ”

        “คนแปลกๆ ค่ะ”

        “คนแปลกๆ เจ้าค่ะ”

        “ก็แปลกจริงๆ ล่ะค่ะ แต่ก็เป็นคนที่ยอดเยี่ยมนะคะ?”

        ยูมิน่ายิ้มพร้อมแก้มที่แดงระเรื่อ ทั้งสามคนจึงมั่นใจแล้วว่า ก็รักแรกพบจริงๆ ไม่ใช่เหรอน่ะ และในขณะเดียวกัน พวกเธอเองก็คิดว่าพอจะเข้าใจความรู้สึกนั้นอยู่ แต่ก็ยังมีความรู้สึกลังเลเล็กน้อยอยู่เหมือนๆ กันทั้งสามคน

        ◇　◇　◇