พริบตาเดียว เวลาสองวันก็ผ่านพ้นไป ซูเก๋อรู้สึกร้อนรนเป็อย่างมาก การทดสอบระยะเวลาครึ่งปีจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้แล้ว แต่ระบบยังคงเงียบกริบ ตลอดสองวันที่ผ่านมา ระบบไม่ตรวจพบภารกิจจ้างวานใด ๆ เลย
ซูเก๋ออยู่ไม่สุข เดินวนไปวนมาในหอพัก แต่ก็จนปัญญาจะทำสิ่งใดได้ นี่คือความหวังสุดท้ายของเขาแล้ว!
เมื่อเห็นท้องฟ้าเริ่มมืดลงและวันใหม่กำลังจะมาถึง หัวใจของซูเก๋อก็ยิ่งดิ่งวูบลงทีละน้อย
ทันใดนั้น ในหัวของซูเก๋อก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น [ติ๊ง]
ชั่วพริบตานั้น ซูเก๋อแทบจะกระเด้งตัวขึ้นมาจากเตียง สำหรับเขาแล้ว เสียงนี้ราวกับเป็เสียงที่ไพเราะที่สุดในโลก ประดุจเสียงจาก์
[ติ๊ง จากการตรวจพบของระบบ เจียงเยี่ยน เ้าสำนักทหารรับจ้างสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย ได้ประกาศภารกิจจ้างวาน 'ช่วยเหลือฉุกเฉิน' ยืนยันที่จะยอมรับหรือไม่?]
"ยอมรับ" ซูเก๋อไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ
[ติ๊ง เพื่อยึดถือหลักการลูกค้าสำคัญที่สุดและภารกิจต้องมาก่อน ระดับพลังของโฮสต์จะถูกยกระดับชั่วคราวเป็ขั้นเทียนกังระดับเก้า เพื่อให้สามารถทำภารกิจให้สำเร็จ]
[หลังจากภารกิจเสร็จสิ้น หนึ่งในสิบของระดับพลังชั่วคราวจะถูกเปลี่ยนเป็ระดับพลังถาวร ซึ่งสามารถสะสมรวมกับระดับพลังเดิมของโฮสต์ได้]
สิ้นเสียงที่เหมือนเครื่องจักรของระบบ พลังอันมหาศาลสายหนึ่งก็ถูกฉีดเข้าสู่จุดตันเถียนของซูเก๋อโดยไม่มีที่มา ิัและกระดูกของเขาเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน เกิดการผลัดเปลี่ยนบางอย่างอย่างลึกลับ
ซูเก๋อหลับตาลง ในหอพักที่มืดสลัวและเงียบสงัด เขาแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้น ทุกครั้งที่เต้น ราวกับสามารถขับเคลื่อนอากาศรอบตัว ก่อให้เกิดคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็น
ตึก ตึก ตึก...
หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้องอยู่ภายใน
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา
"นี่คือพลังของขั้นเทียนกังระดับเก้าอย่างนั้นหรือ?" ซูเก๋อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในตอนนี้โลกทั้งใบในสายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งที่เป็ยามดึก แต่ทัศนวิสัยของเขากลับชัดเจนอย่างยิ่ง เขากำหมัดแน่น พลังอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่านอย่างไม่สงบราวกับกระแสน้ำหลาก จนทำให้เขารู้สึกไปเองว่าตนเองสามารถปะทะกับชางฉยงได้
ซูเก๋อไม่มีเวลาดื่มด่ำกับพลังที่ได้รับจากการเสริมของขั้นเทียนกังมากนัก เขารีบตรวจสอบข้อมูลของผู้จ้างวานทันที
เมื่อสังเกตเห็นฐานะของเจียงเยี่ยน ซูเก๋อก็ถึงกับชะงัก เ้าสำนักทหารรับจ้างสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย หากมองไปทั่วทั้งราชวงศ์ต้าเซี่ย ก็ถือว่าเป็ผู้ที่มีสถานะสูงส่ง พลังสามารถจัดอยู่ในสามอันดับแรกของราชวงศ์ต้าเซี่ยได้เลย ไม่นึกเลยว่าผู้จ้างวานในภารกิจแรกจะเป็บุคคลระดับยอดฝีมือเช่นนี้
ระบบช่างใส่ใจยิ่งนัก โดยการนำทางไปยังตำแหน่งของเจียงเยี่ยนให้ซูเก๋อโดยตรง
แม้จะไม่เคยเห็นการนำทางมาก่อน แต่ซูเก๋อกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก ถึงขนาดที่ไม่ต้องให้ระบบบอก เขาก็เข้าใจหน้าที่ของการนำทางได้ทันที
จุดหมายปลายทางของการนำทางถูกกำหนดไว้ทีู่เาอูหลง ซึ่งเป็ูเาขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากเมืองต้าเซี่ยออกไปหกร้อยลี้
ซูเก๋อแข่งกับเวลา รีบผลักประตูหอพักออกไป มุ่งหน้าไปยังประตูทิศใต้ของเมืองต้าเซี่ย ระหว่างทางที่ผ่านตลาดกลางคืน เขายังแวะซื้อหน้ากากสีเงินหนึ่งใบและชุดคลุมหนึ่งชุด
หลังจากเดินพ้นประตูเมือง ซูเก๋อสวมหน้ากากสีเงินที่ปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่งและสวมชุดคลุม จากนั้นก็ถีบเท้าส่งตัว พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าที่มืดมิด โบยบินไปในอากาศ
ซูเก๋อไม่เคยบินมาก่อน แต่ในขณะนี้ การบินกลับเป็เหมือนสัญชาตญาณของเขา โดยไม่มีความรู้สึกขัดเขินเลยแม้แต่น้อย
ด้วยความเร็วในตอนนี้ จากเมืองต้าเซี่ยไปยังูเาอูหลง น่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยาม ไปกลับก็คือสองชั่วยาม ส่วนการทดสอบระยะเวลาครึ่งปี เหลือเวลาอีกเพียงสี่ชั่วยามสุดท้าย เขาจึงต้องเห็นค่าของทุกเวลาที่ผ่านไป
...
ูเาอูหลง
บนยอดเขาแห่งหนึ่ง คนหลายคนที่สวมชุดของสำนักทหารรับจ้างกำลังล้อมรอบมารนอกพิภพรูปร่างมนุษย์ขนาดมหึมา เพื่อต่อสู้ตัดสินความเป็ความตายอยู่
ผู้นำคือชายชราที่มีท่าทางกระฉับกระเฉง ผมสีขาวโพลน ส่วนอีกสามคนเป็อาจารย์ระดับหัวกะทิในวัยกลางคน
"แฮ่ก แฮ่ก บัดซบ ทำไมในราชวงศ์ต้าเซี่ยถึงมีมารนอกพิภพที่แข็งแกร่งขนาดนี้ปรากฏตัวขึ้นได้"
อาจารย์วัยกลางคนคนหนึ่งหลบการโจมตีของมารนอกพิภพได้อย่างหวุดหวิด เขาหอบหายใจอย่างหนักและสบถว่า "ไอ้เดรัจฉานตัวนี้ อย่างน้อยน่าจะเป็ขั้นเทียนกังระดับเจ็ด หรืออาจจะเป็ขั้นเทียนกังระดับเก้า..."
ต้องรู้ว่า พวกเขาล้วนเป็อาจารย์ระดับหัวกะทิของสำนักทหารรับจ้างแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย ระดับพลังล้วนอยู่เหนือขั้นหยวนตันระดับเจ็ดขึ้นไป ส่วนชายชราที่เป็ผู้นำยิ่งเป็ถึงเ้าสำนักทหารรับจ้างสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย ยอดฝีมือขั้นสามอันดับของราชวงศ์ต้าเซี่ย ผู้มีระดับพลังขั้นเทียนกังระดับหกที่น่าสะพรึงกลัว
เ้าสำนักรวมกับอาจารย์ระดับหัวกะทิอีกสามคน ที่มีพลังระดับสูงของสำนักทหารรับจ้างสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ยแทบจะมาครบถ้วน ด้วยกองกำลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ การจะกวาดล้างเมืองธรรมดา ๆ สักเมืองย่อมไม่ใช่เื่ยากเลย
ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาสิ้นหวังก็คือ พวกเขาต่อสู้กับมารนอกพิภพตัวนี้มาหลายชั่วยามแล้ว แต่กลับไม่สามารถสร้างความเสียหายที่แท้จริงให้กับมันได้เลย ในทางกลับกัน พวกเขากลับได้รับาเ็กันถ้วนหน้า สภาพดูไม่ได้อย่างยิ่ง แม้แต่เจียงเยี่ยนก็มีรอยเืเป็ทางยาวที่หน้าอก
หากไม่ใช่เพราะร่างกายของมารนอกพิภพเทอะทะและเคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่ว พวกเขาคงถูกมันฆ่าตายไปนานแล้ว
แต่ถึงจะเป็เช่นนั้น สถานการณ์ของพวกเขาก็ยังคงย่ำแย่มาก ปราณฟ้าดินและกำลังกายใกล้จะหมดสิ้น อีกทั้งยังาเ็ทั่วร่าง ไม่สามารถยื้อเวลาได้นานกว่านี้
ตูม!
ในขณะที่อาจารย์วัยกลางคนอีกคนเคลื่อนไหวหลบหลีก ประกายกระบี่ได้ฟันเข้าที่ร่างกายของมารนอกพิภพ เกิดเสียงดังสนั่นและมีประกายไฟกระเด็นออกมา ทว่าเมื่อประกายไฟจางหายไป ร่างกายของมารนอกพิภพกลับเหลือเพียงรอยเืตื้น ๆ แทบจะเจาะการป้องกันไม่เข้า
"ไม่ได้การ ไอ้เดรัจฉานนี่หนังหนาเกินไป สู้ไม่ได้เลย"
ลักษณะเด่นของมารนอกพิภพคือิัหนา เนื้อแน่น มีความสามารถในการรักษาตัวเองสูงมาก และมีพละกำลังมหาศาล ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือการตอบสนองที่ค่อนข้างช้า
และมารนอกพิภพตัวที่อยู่ตรงหน้านี้ ยิ่งแสดงคุณลักษณะของเผ่าพันธุ์ออกมาจนถึงขีดสุด การป้องกันที่น่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้อาจารย์วัยกลางคนหลายคนแทบสิ้นหวัง แม้แต่เจียงเยี่ยนก็ยังรู้สึกว่ารับมือได้ยากยิ่ง เพราะจนถึงตอนนี้ มารนอกพิภพตัวนี้ยังไม่ได้รับาเ็สาหัส พลังรบยังคงน่ากลัว ในขณะที่ฝั่งพวกเขา อาจารย์วัยกลางคนทั้งสามคนใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
"ท่านเ้าสำนัก ท่านรีบหนีไปเถิด อย่าได้ห่วงพวกเราเลย!"
"หากยังดึงเวลาต่อไปแบบนี้ ทุกคนต้องตายที่นี่แน่ สำนักทหารรับจ้างจะขาดใครก็ได้ แต่จะขาดท่านไม่ได้!"
"ท่านรีบไปเถิด พวกเราจะถ่วงเวลามันไว้เอง จำไว้ว่าวันหน้าช่วยล้างแค้นให้พวกเราก็พอ!"
อาจารย์วัยกลางคนหลายคนเริ่มหมดแรง เมื่อเห็นสถานการณ์วิกฤตขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะะโออกมาด้วยความร้อนรน ในดวงตาล้วนฉายแววของการลาจาก
เจียงเยี่ยนรู้สึกหนักอึ้งในใจ แน่นอนว่าเขาสามารถหนีไปได้ แต่การจะให้เขาทิ้งเพื่อนร่วมทางเพื่อเอาชีวิตรอดเพียงลำพังเขาทำไม่ได้
"อย่าพูดจาอัปมงคล ตราบใดที่ยังไม่ถึง่เวลาสุดท้าย ผลลัพธ์ก็ยังไม่แน่นอน"
เจียงเยี่ยนถีบเท้าลง พื้นดินใต้เท้าแตกออกเป็เสี่ยง ๆ ส่วนร่างกายที่ผอมบางของเขาก็พุ่งทะยานดุจลูกปืนใหญ่เข้าหามารนอกพิภพ กระบี่เล่มหนึ่งฟันลงมา เสียงะเิดังกึกก้องบาดหู ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวกระแทกเข้าที่ร่างของมารนอกพิภพ แรงปะทะอันมหาศาลซัดร่างมารนอกพิภพให้ถอยหลังไปหลายจั้ง และพื้นดินใต้ร่างของมันก็ถูกะเิจนกลายเป็หลุมั์รัศมีหลายจั้ง
แม้พลังของเจียงเยี่ยนจะไม่น่าสะพรึงกลัวเท่ามารนอกพิภพ แต่ก็ไม่อาจดูแคลนได้ ยอดฝีมือสามอันดับแรกของราชวงศ์ต้าเซี่ย ย่อมไม่ใช่ชื่อเสียงที่ได้มาเปล่า ๆ
ิัของมารนอกพิภพฉีกขาด ดูเหมือนจะาเ็ไม่น้อย แต่าแที่โชกเืนั้นกลับสมานตัวอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็
เมื่อเห็นภาพนี้ อาจารย์วัยกลางคนหลายคนก็เริ่มสิ้นหวัง
"ไอ้ตัวผีบ้าเอ๊ย"
เจียงเยี่ยนเองก็รู้สึกถึงความไร้กำลังอย่างลึกซึ้ง "นอกจากจะสร้างาแฉกรรจ์ให้มันโดยตรง มิเช่นนั้น าแทั่วไปมันสามารถรักษาตัวเองได้หมด"
มารนอกพิภพตัวนี้ แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
พวกเขาถึงกับสงสัยว่า ต่อให้เป็มั่วปู้อวี่ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของราชวงศ์ต้าเซี่ย ก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมารนอกพิภพตัวนี้
ดวงจันทร์สลัวลอยเด่น ท้องฟ้าและแผ่นดินตกอยู่ในความมืดมิด ประดุจดังจิตใจของเจียงเยี่ยนและเหล่าอาจารย์ ที่ทั้งไร้ที่พึ่งและสิ้นหวัง
ทันใดนั้น บนท้องฟ้าก็มีเสียงแหวกอากาศดังบาดหูแว่วมา ในหางตา มีเงาร่างเลือนรางสายหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยความเร็วที่น่าใ ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตอบสนอง คนผู้นั้นก็มาถึงเหนือศีรษะของพวกเขาแล้ว
"เร็วมาก" อาจารย์หลายคนรวมถึงเจียงเยี่ยน ต่างก็รูม่านตาหดเล็กลง
มารนอกพิภพที่แข็งแกร่งตัวนั้น ราวกับััได้ถึงอันตราย มันจึงหยุดการเคลื่อนไหว และมองขึ้นไปยังเงาร่างบนท้องฟ้าด้วยความระแวดระวัง
ภายใต้แสงจันทร์สลัว ผู้มาเยือนสวมหน้ากากสีเงิน มองไม่เห็นใบหน้า ชุดคลุมสีม่วงเข้มปกปิดร่างกายอย่างมิดชิด ให้ความรู้สึกลึกลับและยากจะหยั่งถึง
"ยังดีที่มาทัน"
คนลึกลับพึมพำเบา ๆ สายตาจับจ้องไปที่มารนอกพิภพ พร้อมกับเสียงกังวานของกระบี่ที่ดังขึ้น คนลึกลับก็เคลื่อนไหวทันที เห็นเพียงแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมา แสงนั้นเจิดจ้าจนแทบจะทำให้ยอดเขาทั้งลูกสว่างไสว จากนั้น มารนอกพิภพก็ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเ็ปอย่างรุนแรง
เมื่อมองไปจะเห็นว่าไหล่ครึ่งซีกของมารนอกพิภพถูกเฉือนออกไป ตรงาแราวกับถูกไฟเผาจนดำเป็ตอตะโก
ตูม! ตูม!
อานุภาพของแสงกระบี่ยังไม่ลดละ หลังจากเฉือนไหล่ของมารนอกพิภพออกไปแล้ว มันยังคงพุ่งต่อไป และกวาดล้างหินผาด้านหลังมารนอกพิภพจนราบเป็หน้ากลอง แทบจะะเิูเาหายไปครึ่งลูก ในชั่วพริบตาควันหนาทึบก็พวยพุ่งขึ้น และทิ้งรอยแยกขนาดใหญ่ยาวนับร้อยจั้งไว้บนูเา ลากยาวไปจนถึงขอบยอดเขา
ในขณะเดียวกัน ยอดเขาทั้งลูกก็สั่นะเือย่างรุนแรง และมีทีท่าว่าจะถล่มลงมา
เพล้ง!
ที่ฝั่งตรงข้ามของมารนอกพิภพ กระบี่ยาวในมือของคนลึกลับ เนื่องจากต้องรับพลังที่เกินขีดจำกัดของตัวกระบี่ ตัวกระบี่ทั้งเล่มจึงแตกละเอียด กลายเป็ผงเหล็กปลิวว่อนในอากาศ
จนถึงตอนนี้ เจียงเยี่ยนและคนอื่น ๆ ถึงเพิ่งเห็นว่าร่างของคนลึกลับกลางอากาศค่อย ๆ จางหายไป ซึ่งนั่นเป็เพียงภาพติดตา อาจารย์หลายคนเบิกตากว้าง ภาพที่น่าตื่นตะลึงนี้ทำให้พวกเขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก
"ขั้น... ขั้นเทียนกังระดับเก้า?" อาจารย์คนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
แต่เจียงเยี่ยนกลับส่ายหน้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า "ข้าเคยประมือกับมั่วปู้อวี่ พลังของเขาไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนี้"
มั่วปู้อวี่... ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของราชวงศ์ต้าเซี่ย เป็ยอดฝีมือขั้นเทียนกังระดับเก้า ผู้ไร้คู่ต่อสู้ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าเซี่ย ทว่าเมื่อเทียบกับคนลึกลับตรงหน้า มั่วปู้อวี่ยังคงมีช่องว่างอยู่ไม่น้อย
อย่างน้อยที่มั่นใจได้คือ มั่วปู้อวี่ไม่สามารถใช้กระบี่เดียวะเิูเาหายไปครึ่งลูกได้ อาจารย์หลายคนสูดหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกวิงเวียนศีรษะไปหมด
"มะ... ไม่น่าเป็ไปได้" อาจารย์คนหนึ่งตาโตเท่าไข่ห่าน ริมฝีปากแห้งผาก "หรือว่าจะเป็... ขั้นเนี่ยผาน?"
ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา อาจารย์ทุกคนต่างก็ตกตะลึง ในราชวงศ์ต้าเซี่ย ถึงกับมียอดฝีมือขั้นเนี่ยผานปรากฏตัวขึ้นแล้ว!
1K
