เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        ทันทีที่ได้สติตื่นหนีเจียเอ๋อร์พลันรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย  อากาศที่สูดเข้าไปมีแต่กลิ่นอับชื้นราวกับว่าสถานที่แห่งนี้มิได้ต้องแดดมาชั่วนาตาปีอีกทั้งเตียงที่นอนอยู่ก็ให้ความรู้สึกแปลกๆ เช่นกัน นางจึงยื่นมือออกไปสำรวจเพียงสัมผัสมัน หญิงสาวก็ต้องตกตะลึง

        สิ่งที่เหมือนจะเป็น ‘เตียง’ นั้นทำมาจากหิน มิใช่ฟางแห้งที่คุ้นเคยและพอคลำไปทางด้านขวา ก็พบเข้ากับผนังที่ตะปุ่มตะป่ำไม่สม่ำเสมอ

        นางเดินลูบกำแพงต่อไปและสิ่งสุดท้ายที่สัมผัสได้ก็คือเสาเหล็ก ซึ่งมีขนาดราวกำปั้น

        นี่คือที่ใด?

        มิได้กำลังทำพิธีแลกเลือดกันอยู่หรอกหรือ?

        แล้วตนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร! ใครก็ได้ ช่วยอธิบายทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น?

        หนีเจียเอ๋อร์เอนหลังพิงกำแพงด้วยความตื่นตระหนกมืออันสั่นเทา พยายามคลำหาเส้นทางอย่างสะเปะสะปะ

        “อาจารย์ ชิงหวา ศิษย์พี่พวกท่านอยู่ที่ไหน?”

        เสียงเรียกอย่างหวาดวิตกของนางดังสะท้อนซ้ำไปซ้ำมาอยู่นาน จนทำให้บรรยากาศเย็นยะเยือกมากยิ่งขึ้น

        “ต่อให้เจ้าจะตะโกนจนคอแตกพวกเขาก็ไม่ได้ยินหรอก...”

        ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูคุ้นเคยก็ดังเข้ามาในหู หนีเจียเอ๋อร์จึงหันไปยังต้นเสียงและร้องอุทานออกมา “ไป๋หาน!”

        “ใช่! ข้าเอง”

        ไป๋หานมองดูท่าทางแตกตื่นของอีกฝ่ายด้วยความสนใจก่อนหันไปทางคนเฝ้าประตู เขาจึงโค้งคำนับ แล้วหยิบกุญแจมาไขเปิดประตูเหล็กให้จากนั้นก็ถอยไปยืนนิ่งอยู่ด้านข้างไม่ต่างจากรูปปั้น

        เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูหนีเจียเอ๋อร์ก็ก้าวถอยหลังอย่างระแวดระวัง พลางลอบล้วงมือไปควานหาอาวุธในแขนเสื้อแต่กลับไม่พบสิ่งใด ทั้งมีดสั้นและเข็มเงินที่พกติดตัวอยู่ ถูกยึดไปจนหมดสิ้น

        ไป๋หานกอดอกมองการเคลื่อนไหวของนางอยู่สักพัก แล้วพูดเสียงเรียบเฉย “ไม่มีหรอก ข้าวของของเจ้าถูกข้ายึดไปหมดแล้ว”

        หากไร้อาวุธก็คงเป็นเรื่องยากแล้วที่จะหนีออกไปจากที่นี่ หนีเจียเอ๋อร์ถอนหายใจเบาๆก่อนจะกลับไปนั่งครุ่นคิดหาทางออกอยู่เงียบๆ

        จากนั้นมุมปากของนางก็ยกยิ้ม “รองเจ้าสำนักฝูเซิง ครึ่งปีมานี้ท่านสบายดีหรือไม่?”

        ไป๋หานยกคิ้วพลางแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ข้าสบายดีแต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่มีช่วงเวลาที่ดีเลยเกือบทั้งปี ใช่หรือไม่?”

        ว่าแล้วก็ลดมือลงเดินไปที่ด้านหลังของหนีเจียเอ๋อร์ และดึงปมที่มัดผ้าพันแผลของนางออกอย่างแรงจนผ้าสีขาวตกลงกับพื้น

        หนีเจียเอ๋อร์ยกมือขึ้นปิดตาตามสัญชาตญาณแต่ก็ถูกไป๋หานรั้งมือเอาไว้ รอยแผลเป็นอันน่าเกลียดที่พาดผ่านเปลือกตาของนางจึงเผยออกมาให้เห็น

        “ปล่อยข้านะ!” หนีเจียเอ๋อร์ดิ้นรน พร้อมเอ่ยเสียงสิ้นหวังด้วยความอับอาย

        “น่าเกลียดยิ่งนักเจ้าคงเจ็บน่าดู” ไป๋หานส่ายหน้าสั่นมือของอีกฝ่ายอย่างหลอกล้อ แล้วคลี่ยิ้ม “ข้าได้ยินว่าเจ้าฝากตัวเป็นศิษย์ของควงเยวี่ยโหลวเขาเป็นที่รู้จักในนามของหมอเทวดามิใช่หรือ? เหตุใดถึงไม่รักษาให้เจ้าหรือเขาจะเป็นเพียงแค่หมอเสียสติ ที่มิได้มีความสามารถเช่นที่คนร่ำลือ?”

        หนีเจียเอ๋อร์กำหมัดแน่น “หุบปาก เจ้าห้ามดูถูกท่านอาจารย์นะ!”

        “เจ้าปกป้องเขาหรือ? อืม… แต่หากข้าจะพูด แล้วเจ้าจะห้ามอะไรได้?”

        พูดจบไป๋หานก็เหวี่ยงมือของอีกฝ่ายลง

        ด้วยพละกำลังที่ห่างกันคนละชั้นทำให้หนีเจียเอ๋อร์โดนเหวี่ยงไปกระแทกเข้ากับผนัง จนศีรษะปวดแปลบโทสะจึงพลุ่งพล่านแล่นริ้วขึ้นมาในสมอง ลมหายใจถี่กระชั้น นางพยายามหยัดกายเพื่อลุกขึ้นก่อนจะใช้แรงทั้งหมดเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ไป๋หาน

        แต่หญิงสาวผู้นั้นก็หลบเลี่ยงการโจมตีได้อย่างพลิ้วไหวก่อนกลับมายืนตัวตรง นอกจากจะไม่โมโหแล้ว ยังคลี่ยิ้มบางๆ อีกต่างหาก “การตาบอดคงถือเป็นเคราะห์หนัก แต่ก็มิได้ทำให้เจ้าเรียบร้อยขึ้นเลย อาหนีข้าขอดูหน่อย ว่าเจ้าจะอวดดีได้นานแค่ไหน!”

        หนีเจียเอ๋อร์กัดฟันกรอดยังไม่ทันได้เอ่ยอันใด ไป๋หานก็กล่าวต่อ “ไม่สิ! ข้าควรเรียกเจ้าว่าคุณหนูหนี…”

        พอนึกถึงเรื่องที่ถูกพวกเขาสองคนต้มจนเปื่อยไป๋หานก็ยากที่จะระงับโทสะ จนต้องคว้าคอเสื้อของหนีเจียเอ๋อร์ขึ้นมา แล้วกัดฟันพูด“หนีเจียเอ๋อร์ สนุกมากหรือไม่? ที่ตัวเองกับโจวชิงหวาสามารถปั่นหัวข้าได้สำเร็จ!”

        นางเกลียดการถูกหลอกมากที่สุดแต่กลับถูกคนทั้งสองรวมหัวกันหลอกในคราวเดียวกัน ความเจ็บแค้นนี้ จึงยากจะกล้ำกลืน

        มือที่กระชากคอเสื้อดึงร่างของหนีเจียเอ๋อร์ให้ลอยขึ้น

        “ตอนที่ข้าถูกพิษมีเพียงเจ้ากับโจวชิงหวาที่เข้ามาช่วยเหลือ นั่นก็เพื่อจะให้ข้าเป็นหนี้บุญคุณและต้องมาตอบแทนในภายหลัง ใช่หรือไม่? ทั้งหมดนั่นเป็นแผนของเจ้าสินะ!”

        นางติดกับดักที่ถูกวางเอาไว้อย่างแยบยลกว่าจะรู้ตัวก็ ‘ตอบแทนบุญคุณ’ พวกเขาไปอย่างโง่เขลาเสียแล้ว ยิ่งคิดไป๋หานก็ยิ่งอึดอัดจนแทบขาดใจอยากจะใช้มีดทะลวงอกคนตรงหน้าให้ตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

        หนีเจียเอ๋อร์เริ่มหายใจติดขัดพยายามใช้มือผลักนางออก ทว่าไร้ประโยชน์

        หญิงสาวจึงหยุดดิ้นรนแต่กลับรู้สึกได้ว่าไป๋หานผ่อนแรงลงแสดงว่าอีกฝ่ายเพียงโกรธนางและโจวชิงหวาที่หลอกลวงตนไม่มีเจตนาจะเข่นฆ่าอย่างที่คิดเอาไว้

        ดังนั้นหนีเจียเอ๋อร์จึงสงบอารมณ์ แล้วพูดอย่างจริงจัง “ข้าขอโทษ!”

        ไร้ซึ่งการวิงวอนร้องขอความเมตตาปราศจากความนอบน้อมเยินยอ มีเพียงการขอโทษด้วยความจริงใจเท่านั้น

        ดวงตาของไป๋หานอ่อนแสงลงไปชั่ววูบแต่ปากยังคงเอ่ยถากถาง “หึ!หนี้แค้นย่อมต้องชำระ”

        ไป๋หานหยิบยาพิษที่ได้จากเว่ยฉีหรานออกมาจากแขนเสื้อแล้วใช้มืออีกข้างบีบคางของหนีเจียเอ๋อร์ บังคับให้นางอ้าปาก ก่อนจะกรอกยาพิษลงไปเสร็จแล้วก็เดินจากไปอย่างไม่ไยดี

        ทันทีที่ถูกปล่อยหนีเจียเอ๋อร์รีบเอียงตัวไปด้านข้าง และพยายามสำรอกยาพิษออกมา

        “ไร้ประโยชน์ยาพิษนี้จะซึมเข้าสู่ร่างเจ้าทันทีที่ถูกน้ำลาย ไม่ช้า เจ้าก็จะตายแล้ว” ไป๋หานเยาะเย้ย พลางปรายตามามองแวบหนึ่ง ก่อนเดินออกไปจากประตูห้องขัง

        หลังจากลูกน้องปิดประตูห้องขังไป๋หานก็หันกลับมาอีกครั้ง “เจ้ามองไม่เห็นเลยไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ใช่หรือไม่? นี่คือสำนักฝูเซิงที่ที่เจ้าจากไปเมื่อสองเดือนก่อน คงคิดไม่ถึงละสิ ว่าจะได้กลับมาอีกครั้ง!”

        เสียงฝีเท้าดังห่างออกไปหนีเจียเอ๋อร์เอานิ้วล้วงเข้าไปในปาก พยายามจะทำให้ตัวเองอาเจียน จากนั้นไม่นานนางก็สำรอกออกมาจริงๆ ทว่ากลับมีแต่เลือด

        พิษนี้ออกฤทธิ์อยู่หลายชั่วยามทั้งยังทำให้เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว

        ตั้งแต่ถูกตัวมาจับขังเอาไว้หญิงสาวก็ถูกไป๋หานกรอกยาพิษทุกวัน และทุกครั้งที่พิษหมดฤทธิ์ อีกฝ่ายก็จะกลับมาดูเพื่อตรวจสอบให้รู้ว่านางอยู่หรือตายเท่านั้น...