พลิกบทบาทนางร้าย สู่สะใภ้ผู้ดีหมายเลขหนึ่ง

สิ้นสุดหลักสูตรกุลสตรีฉบับเร่งรัดแสงจันทร์ออกมาจากโรงเรียนแห่งนั้นพร้อมกับความนุ่มนวลกิริยาท่าทางช่างต่างกับวันแรกที่เข้าเรียน

“หนูจันทร์” ฉัตรตรีเป็นคนแรกที่เดินหน้าระรื่นเข้ามาสวมกอดเธอด้านหน้าคฤหาสน์ยังมีสาวใช้ยืนเรียงรายต้อนรับอีกหลายคน

แม้จะคิดถึงบรรยากาศของที่นี่อยู่บ้างแต่เธอก็อดคิดถึงเพื่อนสนิทที่โรงเรียนกุลสตรีไม่ได้

‘ไม่เป็นไรฉันก็มีแชตยัยเด็กผีแล้วนี่...’

เธอคิดถึงมะลินั่นเอง

“เป็นยังไงบ้างลูก ทานอะไรมาหรือยัง”

“ยังเลยค่ะคุณแม่”

ได้ยินดังนั้นฉัตรตรีก็หันไปดุคนที่อาสาขับรถไปรับเธอทันทีเขาเพิ่งเปิดประตูรถหรูเดินลงมาสภาพคล้ายไม่ได้หลับได้นอนแต่อุตส่าห์ขับรถไปรับเธอด้วยตัวเอง

“ตากร ทำไมไม่พาน้องไปกินอาหารดีๆ ก่อนกลับมา”

“ก็เธอไม่ยอมไปนี่ครับ แถมไม่ยอมพูดกับผมด้วยนะ”

แสงจันทร์เบือนหน้าหลบหนี เธอก็แค่ไม่อยากคุยกับเขาน่ะ

“คุณแม่คะ”

“ว่าไงลูก”

“จันทร์อยากไปคฤหาสน์ภัควิมลค่ะ”

“เมื่อเช้าคุณน้องฤดีไม่ได้ไปหาหนูมาหรอกหรือ”

“คุณแม่ไปหาจันทร์มาแล้วค่ะ แต่ว่าจันทร์อยากไปเจอคนอื่น”

ฉัตรตรีฉีกยิ้มกว้างรับทราบเธอคาดเดาได้อย่างดีว่าแสงจันทร์ต้องการเจอผู้ใด

“แม่คิดว่าหนูคงไม่ต้องเหนื่อยเดินทางไปจะดีกว่าหนูอยากเจอจิ๋มใช่ไหม”

“...” สักครู่ฉัตรตรีก็หันไปสั่งงานสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยสายตาแล้วไม่นานก็มีใครคนหนึ่งเดินกลับมาพร้อมกับสาวใช้คนนั้น

“คุณหนู”

“จิ๋ม!!!”

จุ๋มจิ๋มวิ่งเข้ามาหาแสงจันทร์อย่างทันทีส่วนเจ้านายมีแต่ตื่นเต้นดีใจที่จุ๋มจิ๋มกลับมาอยู่เคียงข้างกายอีกครั้ง

เธอจับมือถือแขนสาวใช้แล้วขอตัวลาผู้ใหญ่ทันที

“จันทร์ขออนุญาตขึ้นไปพักผ่อนนะคะ”

ก่อนจะไปแสงจันทร์ยังได้หันมาพูดห้ามปรามเป็นนัยน์กับใครบางคนแถวนี้

“จันทร์อยากได้ความเป็นส่วนตัวค่ะคืนนี้จันทร์จะนอนที่ห้องรับรองนะคะ” จบประโยคเธอก็เดินจากไปทันที

ทิวากรเพียงแต่ถอดถอนลมหายใจมองตามเธอไม่ยอมคุยและดูเหมือนจะยังตีตัวออกหากจากเขาอีกด้วย

“สมน้ำหน้า”

“แม่ครับ”

“กับสิ่งที่ลูกเคยทำไว้กับน้อง แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ”

“แม่ควรให้กำลังใจผมมากกว่าซ้ำเติมนะครับ”

“พูดอย่างนี้ก็แปลว่าลูกยอมรับแล้วใช่ไหม ว่ามีใจให้หนูจันทร์”

ทิวากรไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามของฉัตรตรีจนแม่อย่างเธอมีหรือที่จะอ่านหัวใจลูกของตัวเองไม่ได้

“ลูกก็ค่อยหาทางขอโทษน้อง”

“ผมจะทำอะไรมากไปได้ครับ ช่วงนี้ก็ถูกพ่อลงโทษให้ควบเวรเช้าค่ำเวลาจะนอนยังแทบไม่มีเลยจะเอาเวลาไหนไปคุยกับเธอ”

“อาทิตย์หน้าไง”

“อาทิตย์หน้าทำไมเหรอครับ”

“นี่ลูกลืมงานเลี้ยงประจำปีกลุ่มผู้ดีเหรอ”

“อ้อ ผมมัวแต่ทำงานจนลืมไปเลยครับ”

“พ่อกับแม่รวมถึงที่บ้านของหนูจันทร์ปีนี้เราต้องไปร่วมงานแต่งเพื่อนที่อังกฤษพอดีเลยจะส่งลูกกับน้องจันทร์ไปแทน ตั้งสามวันสองคืนลูกก็ใช้เวลานั้นให้คุ้มค่าแล้วกัน”