กระบี่นิรนาม: ตำนานจอมยุทธ์พลิกฟ้า (The Nameless Blade: Legend of the Sky-Reverser)

**ปฐมบทแห่งการฟื้นฟูสัจธรรมแห่งความเจ็บปวด**

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมผาศิลาตัดอีกครั้งทิ้งไว้เพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมเย็นเยียบที่พัดหอบเอาไอน้ำจาก 'ทะเลเมฆาไร้ขอบเขต' ขึ้นมาปะทะร่างที่นอนหายใจรวยรินของหลินเทียนแสงอาทิตย์สีทองยามเช้าที่สาดส่องลงมานั้น แม้จะดูอบอุ่นและงดงามเพียงใดแต่มันก็ไม่อาจบรรเทาความเจ็บปวดแสนสาหัสที่กำลังกัดกินอยู่ภายในเส้นชีพจรของเด็กหนุ่มได้เลยแม้แต่น้อย

การฝืนใช้ 'วิชากระบี่นิรนาม กระบวนท่าที่สอง:ตัดสายธารดารา' ซึ่งเป็นวิชาระดับสัจธรรมที่ก้าวล่วงกฎเกณฑ์ของมิติเวลาในขณะที่ร่างกายยังอยู่ในขอบเขตเพียง 'ครึ่งก้าวผสานจิตวิญญาณ' นั้นเป็นการกระทำที่ฝืนกฎแห่งสวรรค์อย่างอุกอาจราคาที่ต้องจ่ายคือการฉีกขาดของเส้นชีพจรหลักทั้งเจ็ดสิบสองเส้นลมปราณสีม่วงทองที่เคยไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งบัดนี้แตกพร่าและกระจัดกระจายอยู่ตามกล้ามเนื้อสร้างความเจ็บปวดประหนึ่งมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงจากภายในอยู่ตลอดเวลา

หลินเทียนกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปากเขานอนหงายมองดูท้องฟ้าที่ว่างเปล่า มือขวาที่สั่นสะท้านยังคงกำ 'ป้ายหยกสีฟ้าอมเขียว' ของวิหารพิสุทธิ์สวรรค์ไว้แน่นจนข้อซีกขาวซีด

> **"โลกนี้ไม่เคยมีพลังใดที่ได้มาโดยปราศจากราคาค่างวด...ความเจ็บปวดไม่ใช่ศัตรูแต่มันคือสกุลเงินเดียวที่สามารถใช้ซื้อความแข็งแกร่งที่แท้จริงได้"**คำสอนของอาจารย์กู่และปรัชญาที่เขาตกผลึกได้จากการผ่านความเป็นความตายดังก้องขึ้นในหัวหลินเทียนหลับตาลง เขาไม่ได้ปล่อยให้ความเจ็บปวดครอบงำ แต่เขากลับใช้มันเป็น 'เชื้อเพลิง' ในการจุดประกาย 'หัวใจมังกรคราม' ให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง

*ตึกตัก... ตึกตัก...*

เสียงหัวใจที่แฝงไปด้วยสัจธรรมแห่งบรรพกาลเริ่มเต้นรัวเป็นจังหวะที่สอดประสานกับวิถีโคจรของดวงดาวพลังฟื้นฟูระดับเทพเจ้าของสายเลือดมังกรถูกกระตุ้นให้ทำงานถึงขีดสุด เกล็ดสีน้ำเงินเข้มปรากฏขึ้นตามบาดแผลภายนอกค่อยๆ สมานเนื้อเยื่อที่ฉีกขาดอย่างรวดเร็ว ทว่าการฟื้นฟูภายในนั้นทรมานยิ่งกว่าหลินเทียนต้องบังคับเจตจำนงของตนเองให้ดึงรั้งลมปราณที่แตกซ่านกลับมาต่อเชื่อมเส้นชีพจรที่ขาดสะบั้นทีละเส้นๆ

นี่คือกระบวนการ **'ผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น'** ที่ผู้ฝึกตนทุกคนหวาดกลัว แต่สำหรับหลินเทียนเขาจงใจใช้โอกาสนี้สร้างเส้นชีพจรของตนเองขึ้นมาใหม่ให้กว้างและแข็งแกร่งกว่าเดิมถึงสามเท่า!เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายเต็มใบหน้ากล้ามเนื้อที่สมส่วนและอัดแน่นไปด้วยพละกำลังของเขากระตุกเกร็งทุกครั้งที่ปราณมังกรวิ่งผ่านรอยต่อที่เพิ่งเชื่อมติดกัน

เวลาผ่านไปสามวันสามคืนเต็มๆท่ามกลางความโดดเดี่ยวบนยอดผาศิลาตัด

ในเช้าวันที่สี่แสงสีม่วงทองพลันระเบิดออกจากร่างของเด็กหนุ่มซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินรอบกายให้ปลิวว่อน หลินเทียนผุดลุกขึ้นนั่ง ดวงตาสี sapphire ของเขาเปิดกว้างเปล่งประกายเจิดจ้าและลึกล้ำยิ่งกว่าที่เคยเป็นมาการรอดพ้นจากความตายครั้งนี้ไม่ได้เพียงแค่รักษาร่างกายให้หายดีแต่ยังหล่อหลอมให้สภาวะจิตใจและร่างกายของเขาเข้าสู่ความสมบูรณ์แบบสูงสุดของระดับครึ่งก้าวผสานจิตวิญญาณ

เขาก้มลงมองเรือนร่างของตนเองกล้ามเนื้อหน้าท้องและท่อนแขนที่เคยมีบาดแผลบัดนี้เรียบเนียนทว่าแฝงไปด้วยความแข็งแกร่งที่มองไม่เห็นประหนึ่งเหล็กกล้าที่ผ่านการตีร้อยครั้งพันครั้ง"ถึงเวลาแล้ว..." หลินเทียนพึมพำ เขาลุกขึ้นยืนกระชับกระบี่มังกรพลิกฟ้าไว้ที่เอว และทอดสายตามองไปยัง 'ทะเลเมฆาไร้ขอบเขต' ที่ดุดันอยู่เบื้องล่าง

**ฝ่าด่านทะเลเมฆาสายฟ้าแห่งการชำระล้าง**

ทะเลเมฆาไร้ขอบเขตไม่ใช่เพียงกลุ่มก้อนไอน้ำที่ลอยอยู่เหนือพื้นดิน ทว่ามันคือ 'เขตแดนปิดกั้น' ที่แบ่งแยกทวีปชั้นล่างออกจากมหาทวีปพลังปราณฟ้าดินในบริเวณนี้แปรปรวนอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นแรงโน้มถ่วงวิญญาณที่หนักหน่วงกว่าปกติถึงร้อยเท่าแม้แต่ผู้ฝึกตนระดับก่อตั้งรากฐาน หากพยายามจะบินข้ามไปก็จะถูกแรงกดดันนี้บดขยี้จนร่วงตกลงไปในหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง

นอกจากนี้ ภายในเกลียวคลื่นเมฆสียกหม่นยังเต็มไปด้วย **'สายฟ้ามิติสีม่วง'** ที่ซ่อนตัวอยู่ประหนึ่งอสรพิษร้ายสายฟ้าเหล่านี้ไม่ใช่สายฟ้าธรรมชาติแต่เป็นสายฟ้าที่เกิดจากการเสียดสีของรอยแตกมิติ หากถูกฟาดใส่เพียงครั้งเดียวแม้แต่เกราะวิญญาณก็ยังต้องแหลกสลาย

หลินเทียนยืนอยู่ที่ขอบผาเขาไม่ได้ใช้กระบี่บิน และไม่ได้กางม่านพลังป้องกันใดๆทว่าเขากลับทำในสิ่งที่ผู้ฝึกตนคนอื่นต้องมองว่าบ้าบิ่นที่สุด...เขาทิ้งตัวดิ่งลงสู่ทะเลเมฆามรณะด้วยร่างกายเปล่าๆ!

*ฟุ่บ!*

ร่างของหลินเทียนร่วงหล่นลงสู่ความหนาทึบของหมู่เมฆทันทีที่สัมผัสกับละอองเมฆ แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่ตัวเขาทันทีราวกับมีภูเขาเหล็กหล่นทับลงมาบนบ่า เสียงกระดูกลั่นดังกรอบแกรบทว่าหลินเทียนกลับแสยะยิ้ม

"นี่แหละคือสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการขัดเกลากายาเนื้อของมังกร!"

เขาโคจรลมปราณ 'สัจธรรมมังกร' ไปหล่อเลี้ยงกล้ามเนื้อและกระดูกไม่ได้ใช้ต้านทาน แต่ใช้เพื่อ 'ปรับตัว' ให้เข้ากับแรงโน้มถ่วงใหม่ เขากางแขนและขาออกควบคุมสมดุลของร่างกายกลางอากาศปล่อยให้ตัวเองร่อนไปตามกระแสลมปราณที่แปรปรวนประหนึ่งพญาเหยี่ยวที่เริงรำในพายุหมุน

*เปรี้ยง! เปรี้ยง! ครืนนนน!*

สายฟ้ามิติสีม่วงนับสิบเส้นพุ่งทะลวงกลุ่มเมฆเข้าฟาดฟันใส่ร่างของเขาอย่างจัง!

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายทว่าหลินเทียนไม่เปล่งเสียงร้องแม้แต่แอะเดียวเกล็ดมังกรสีน้ำเงินปรากฏขึ้นรองรับการโจมตี สายฟ้ามิติเหล่านั้นไม่ได้ทำลายเขาแต่มันกลับถูกหัวใจมังกรดูดซับเข้ามาเพื่อใช้เป็นพลังงานในการชำระล้างสิ่งสกปรกในเส้นชีพจรทุกครั้งที่ถูกฟ้าผ่า ร่างกายของเขายิ่งบริสุทธิ์และทรงพลังยิ่งขึ้น

การเดินทางฝ่าทะเลเมฆาดำเนินไปอย่างยาวนานท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ตัดขาดจากแสงอาทิตย์ มีเพียงแสงวาบจากสายฟ้าที่คอยส่องนำทางบรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความกดดันและความสิ้นหวังทว่าหลินเทียนกลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด เขาตระหนักว่ายิ่งเข้าใกล้มหาทวีปมากเท่าใด ปราณฟ้าดินก็ยิ่งเข้มข้นและบริสุทธิ์มากขึ้นเท่านั้น

ทว่าความสงบนั้นก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน!

**ราชันแห่งทะเลเมฆา การปะทะด้วยกายาเนื้อ**

กระแสลมใต้ร่างของหลินเทียนพลันหยุดนิ่งก่อนจะพัดย้อนกลับขึ้นมาด้วยความรุนแรงระดับพายุเฮอริเคนกลุ่มเมฆสีเทาด้านล่างแตกกระจายออกเผยให้เห็นปากขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมดุจใบหอกนับหมื่นซี่ปากนั้นกว้างพอที่จะกลืนกินยอดเขาทั้งลูกได้ในคำเดียว!

มันคือ **'มังกรวารีเมฆา' (Leviathanof the Cloud Sea)** สัตว์อสูรบรรพกาลระดับผสานจิตวิญญาณขั้นต้นที่อาศัยอยู่ใต้ทะเลเมฆมันซุ่มซ่อนรอคอยเหยื่อที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้าและบัดนี้มันหมายตาร่างของหลินเทียนเป็นอาหารอันโอชะ!

"สัตว์เดรัจฉาน... แกคิดว่ามังกรที่แท้จริงเป็นเพียงเศษเนื้อให้แกเคี้ยวเล่นงั้นรึ!"

หลินเทียนตวาดก้องแทนที่เขาจะชักกระบี่มังกรพลิกฟ้าเพื่อฟาดฟันเขากลับทำในสิ่งที่ท้าทายกฎเกณฑ์ยิ่งกว่า เขากำหมัดขวาแน่น รวบรวมลมปราณอัสนีสีม่วงทองและพละกำลังทางกายภาพทั้งหมดที่เพิ่งถูกขัดเกลาจากสายฟ้ามิติบีบอัดมันลงไปที่จุดเดียว!

ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของหลินเทียนพุ่งสวนทางแรงโน้มถ่วงพุ่งตรงเข้าหาปากขนาดยักษ์ของมังกรวารีเมฆาประหนึ่งดาวหางสีม่วงทองที่ท้าทายแรงดูดของหลุมดำ!

"สัจธรรมมังกร:หมัดทะลวงดารา!"

*ตูมมมมมมมมมมม!*

หมัดขวาของหลินเทียนกระแทกเข้าที่ปลายจมูกขนาดยักษ์ของสัตว์อสูรอย่างจัง!แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกรูปวงแหวนซัดเอาทะเลเมฆรอบๆรัศมีสิบลี้ให้กระจายหายไปในพริบตา!

แม้ร่างกายของมนุษย์จะเล็กจ้อยเมื่อเทียบกับอสูรยักษ์ทว่าพลังหมัดที่แฝงด้วยสัจธรรมนั้นกลับหนักหน่วงประหนึ่งขุนเขานับหมื่นลูกหล่นทับมังกรวารีเมฆาแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเกล็ดหนาที่ห่อหุ้มใบหน้าของมันแตกร้าว เลือดสีน้ำเงินเข้มสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณร่างขนาดยักษ์ของมันถูกแรงหมัดซัดจนปลิวร่วงหล่นกลับลงไปสู่ก้นบึ้งของทะเลเมฆอย่างหมดสภาพ!

หลินเทียนลอยตัวอยู่กลางอากาศท่ามกลางละอองเลือดสีน้ำเงินเขามองดูผลงานของตนเองด้วยความพึงพอใจ "ร่างกายนี้...พร้อมสำหรับมหาทวีปแล้ว"

**นครลอยฟ้าแห่งจุดเริ่มต้น:เมืองดาราร่วงหล่น (Starfall Haven)**

หลังจากร่อนผ่านทะเลเมฆามาอีกหลายชั่วยามในที่สุด ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไป ม่านหมอกที่หนาทึบถูกแหวกออกเผยให้เห็นแผ่นดินที่กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าทวีปเก่าที่เขาจากมาหลายร้อยเท่า

ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของหลินเทียนไม่ใช่ป่าเขาลำเนาไพรแต่มันคือ **'เมือง'** ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนขอบทวีปลอยฟ้าแห่งนี้

มันไม่ใช่นครโบราณที่สร้างจากไม้และหลังคากระเบื้องอย่างในดินแดนของมนุษย์ทั่วไปทว่ามันคือมหานครที่ผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมเซียนโบราณกับเทคโนโลยีปราณวิญญาณขั้นสูง(Neo-NoirXianxia) ตึกรามบ้านช่องสร้างจากศิลาสีดำที่ฝังด้วยผลึกพลังงานเรืองแสงสีนีออน(NeonQi) สีม่วง สีแดง และสีฟ้าป้ายร้านค้าเป็นอักขระเวทที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศเรือเหาะสวรรค์ขนาดเล็กนับพันลำบินขวักไขว่ไปมาตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้ด้วยแสงเลเซอร์ปราณ

สภาพบรรยากาศของเมืองนี้ดูอึมครึมท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยควันจากเตาหลอมโอสถและไอเสียจากเครื่องยนต์ปราณแสงและเงาที่สาดส่องตัดกันอย่างรุนแรงสร้างความรู้สึกถึงความเจริญรุ่งเรืองที่แฝงไปด้วยความเสื่อมทรามและอันตรายที่ซ่อนตัวอยู่ตามตรอกซอกซอย

เมืองนี้มีชื่อว่า **'เมืองดาราร่วงหล่น' (Outer RimCity: Starfall Haven)** เป็นเมืองหน้าด่านที่ตั้งอยู่ขอบนอกสุดของมหาทวีปสถานที่ที่รวบรวมเหล่าผู้ฝึกตนที่ล้มเหลวจากการสอบเข้าสำนักใหญ่ พวกนอกรีตนักล่าค่าหัว และพ่อค้าทาสวิญญาณ เป็นสถานที่ที่กฎหมายมีไว้สำหรับผู้อ่อนแอและความแข็งแกร่งคือความยุติธรรมเดียวที่ทุกคนยอมรับ

> **"กระบี่ที่ยังไม่เคยลิ้มรสเลือดของเจ้านายไม่มีวันปกป้องจิตวิญญาณของเขาได้... และเมืองที่ไร้ซึ่งความโสมมก็ไม่มีวันบ่มเพาะยอดฝีมือที่แท้จริงได้เช่นกัน"**

หลินเทียนลอยตัวลงจอดที่ชานเมืองอย่างเงียบเชียบเขาสะบัดเสื้อคลุมหนังสัตว์ที่ขาดวิ่นเพื่อปกปิดกระบี่มังกรพลิกฟ้าและป้ายหยกสีฟ้าอมเขียวไว้มิดชิดพลังปราณที่เคยแกร่งกร้าวถูกเก็บซ่อนไว้อย่างสมบูรณ์จนดูเหมือนผู้ฝึกตนระดับรวบรวมลมปราณขั้นต้นที่อ่อนแอที่สุด

เขาก้าวเดินเข้าไปในเมืองดาราร่วงหล่นแสงไฟนีออนสีแดงจากป้ายร้านสุราสาดกระทบใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เต็มไปด้วยความเย็นชาของเขาผู้คนนับหมื่นเดินสวนกันไปมา แต่ละคนแผ่กลิ่นอายที่อันตรายและไม่น่าไว้วางใจหลินเทียนตระหนักได้ทันทีว่า ผู้ฝึกตนที่เดินตามท้องถนนเหล่านี้อย่างต่ำที่สุดก็อยู่ในขอบเขตก่อตั้งรากฐาน!

ในทวีปเก่าก่อตั้งรากฐานคือปรมาจารย์ที่สามารถตั้งสำนักได้ แต่ในเมืองหน้าด่านของมหาทวีปพวกเขาเป็นเพียงแค่พลเมืองชั้นล่างที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในแต่ละวัน!

หลินเทียนเดินผ่านตรอกแคบๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นของสุราและเลือด ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาจากเงามืดชายฉกรรจ์สามคนในชุดเกราะกลไกปราณที่ดูสกปรกเดินก้าวออกมาขวางทางแววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความละโมบเมื่อมองเสื้อคลุมของหลินเทียน

"ไอ้หนุ่ม... หน้าตาไม่คุ้นเลยนะเพิ่งข้ามทะเลเมฆมางั้นสิ?" ชายที่มีรอยแผลเป็นที่หน้าผากแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันเหล็ก "รู้กฎของเมืองดาราร่วงหล่นไหม? จ่าย 'ค่าผ่านทาง' ด้วยแหวนมิติของแกมาซะดีๆ ไม่อย่างนั้น...ร่างของแกจะได้ไปเป็นปุ๋ยให้ต้นกลืนวิญญาณหลังร้าน"

หลินเทียนหยุดฝีเท้าเขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือโกรธเคือง ทว่าดวงตาสี sapphire ของเขาที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกกลับทอประกายเย็นเยียบและคมกริบดุจใบมีด

การเดินทางบนมหาทวีปของจอมยุทธ์ผู้พลิกฟ้าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นด้วยการต้อนรับที่โสมมที่สุด ทว่าพวกสวะเหล่านี้หารู้ไม่ว่าพวกมันกำลังกระตุกหนวดของมังกรบรรพกาลที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล!

**จบบทที่ 36(ยินดีต้อนรับสู่นครดาราร่วงหล่น)**