Immortal Jin อมตะข้ามจักรวาล

                เด็กน้อยโดสกำลังเดินนำทางจินเพื่อเข้าไปที่หมู่บ้านของตนระหว่างทางก็ยังคงยกแขนขึ้นมาบีบนวดอยู่เป็นระยะๆ พร้อมกับทำสีหน้าเหยเกระคนสงสัย?ยังไงก็ยังคงข้องใจกับแขนของตัวเองอยู่?

                “เฮ้! ใกล้จะถึงรึยังเนี่ยยเจ้าหนู?”จินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย!

                โดส “ข้าชื่อโดส! ไม่ใช่เจ้าหนู! อยู่อีกไม่ไกลหรอกข้ามลำธารข้างหน้าไปอีกนิดหน่อยก็ถึงแล้ว อะไรกัน! เดินแค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วรึไง? ช่างอ่อนแอยิ่งนัก?”

                จิน!? ปึดดด!!?

                ตลอดทางที่ผ่านมาจินก็ได้พูดคุยกับเด็กน้อยโดสบ้างเป็นระยะแต่คำตอบที่ได้แต่ละครั้งช่างยียวนกวนบาทาเสียจนแทบห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่!ในใจใด้แต่นึกจินตนาการณ์ภาพเงาที่อยู่ด้านหลังตัวเองเข้าไปจับเด็กน้อยอุ้มขึ้นมาตีก้นไม่ยั้งโดยที่มีจินยืนหัวเราะอยู่ด้านข้าง!!

                ในความรู้สึกของจิน ความจริงระยะทางที่เดินมามันก็ไม่ได้ไกลอะไรหรอกเพียงแต่เจ้าเด็กน้อยโดสนี่เดินช้ามาก! ช้าเสียจนนึกว่าเดินตามหอยทากอยู่ยังไงยังงั้น!? และอันที่จริงแล้วเด็กน้อยก็ไม่ได้เดินช้าแต่อย่างใด?ถือเป็นความเร็วปกติของผู้คนด้วยซ้ำ!เพียงแต่ตลอดระยะเวลาในการเดินทางที่ผ่านมาจินนั้นชินกับความเร็วที่ตัวเองใช้ในการเดินทางมาตลอดจนทำให้ลืมนึกไปว่าแท้จริงแล้วตัวเองนั่นแหล่ะที่เร็วผิดมนุษย์มนาแตกต่างจากคนอื่นเขา!

                จากนั้นไม่นานเมื่อจินและเด็กน้อยโดสเดินข้ามผ่านลำธารเล็กๆแห่งหนึ่งมา ก็ได้เห็นทางเข้าหมู่บ้านแห่งหนึ่งพร้อมกับผู้คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าซึ่งห่างออกไปไม่ไกลมากนักจากระยะสายตาของจิน

                ไม่นานจินและโดสก็เดินทางมาถึง ณทางเข้าของหมู่บ้าน ผู้ที่ยืนเฝ้าอยู่ปากทางเข้าของหมู่บ้านก็ได้เอ่ยทักทายโดสและได้สอบถามว่าผู้ที่มาด้วยนั้นเป็นใคร

                ยามเฝ้าหมู่บ้านคนที่หนึ่ง “เฮ้โดส! ออกไปฝึกฝนมาอีกแล้วรึไง?”

                “ใช่ ช่วงนี้ข้าต้องขยันฝึกน่ะใกล้ถึงเวลาทดสอบเข้าไปทุกทีแล้ว จะมัวมากชักช้าอยู่ได้ยังไงกัน!” โดสตอบยามเฝ้าหมู่บ้านคนที่หนึ่ง

                ยามเฝ้าหมู่บ้านคนที่สอง“แล้วผู้ที่มาด้วยกับเจ้าเป็นใครกันล่ะ? ไม่เคยเห็นหน้าเลย?”

                “อ่อ!?คนผู้นี้มีชื่อว่าจิน เป็นนักรบรับจ้างที่เดินทางผ่านมาเลยจะขอเข้ามาแวะพักที่หมู่บ้านของเราน่ะ” โดสตอบยามเฝ้าหมู่บ้านคนที่สอง

                ยามเฝ้าหมู่บ้านคนที่สอง “อย่างนั้นเองรึถ้ายังงั้นก็ สวัสดีท่านนักรบรับจ้าง เชิญท่านพักผ่อนในหมู่บ้านของพวกเราได้อย่างสบายใจในหมู่บ้านของเรานั้นปลอดภัยปราศจากอันตรายใดๆ”

                ยามเฝ้าหมู่บ้านทั้งสองกล่าวสวัสดีและก้มหัวเพื่อเป็นการทักทายจิน

                “สวัสดีเช่นกัน ขอบคุณพวกท่านมาก” จิน

                โดส “เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้นพวกข้าไปก่อนล่ะ”

                จินก้มหัวตอบรับและกล่าวทักทายเช่นกันหลังจากที่โดสโบกมือกล่าวลายามเฝ้าหมู่บ้านทั้งสองแล้วจึงได้พยักหน้าให้จินเดินตามตัวเองเข้าไปยังภายในหมู่บ้าน

                ยามเฝ้าหมู่บ้านคนที่หนึ่ง“น่าสงสารเจ้าหนูโดสยิ่งนัก ต่อให้พยายามมากแค่ไหนก็คงเป็นได้เพียงคนงานถลุงแร่หรือไม่ก็ได้สืบทอดตำแหน่งดูแลหมู่บ้านจากท่านหัวหน้าเพียงเท่านั้น!”

                “นั่นสินะ ถึงแม้จะพยายามมากเท่าไรความฝันที่จะได้เป็นทหารนักรบแห่งอาณาจักรมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆถึงแม้ว่าจะพอมีพรสวรรค์อยู่บ้างก็ตาม แต่หากไม่มีอำนาจหนุนหลังก็คงจะเป็นได้เพียงทหารระดับล่างที่ถูกส่งไปตายก็เท่านั้น!”ยามเฝ้าหมู่บ้านคนที่สองกล่าวเสริมหลังจากที่เห็นจินกับโดสเดินเข้าไปยังภายในหมู่บ้านแล้ว

                หลังจากที่เดินตามเด็กน้อยโดสเข้ามาภายในหมู่บ้านตลอดรายทางที่จินเดินเข้ามายังหมู่บ้านแห่งนี้ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งแห่งแรกของจินที่เดินทางมาพบกับแหล่งอารยะธรรมต่างดาว

                จินได้สังเกตเห็นสิ่งที่เรียกว่าบ้านและที่พักอาศัยที่มีรูปทรงแปลกประหลาด! ดูไปคล้ายกันกับกระโจมของพวกอินเดียแดงแต่มีขนาดใหญ่กว่าหลายเท่า!

                วัสดุที่ใช้ทำมาจากพวกหินแร่ภูเขาสีดำที่มีปลายเป็นหนามทู่ๆหลายแท่งพุ่งสูงเป็นระดับขั้นต่อๆ กันไปยังด้านบน! มองไกลๆดูเหมือนกับภูเขาปลายแหลมขนาดเล็กมินิที่มีขนาดต่างกัน ตั้งเรียงรายอยู่ที่พื้นและที่มีถ้ำอยู่ตรงกลางด้านล่างของภูเขาแต่ละลูกเสียมากกว่า!

                ‘ช่างน่าทึ่งนัก! นี่มันดูเหมือนกับไปตัดเอาปลายยอดของภูเขาที่เป็นเหล็กแล้วยกมาตั้ง! หลังจากนั้นก็เจาะรูทำเป็นที่พักเอาไว้ข้างในยังไงยังงั้นเลย!? คนพวกนี้ใช้วิธีสร้างแบบไหนกัน?’ จินกล่าวกับตัวเองในใจพร้อมกับมองภาพที่น่าประหลาดใจที่ปรากฏต่อสายตาของตน

                อันที่จริงแล้วจากความรู้ของจินจากการที่ได้ใช้พลังดูดกลืนร่างของชาวต่างดาวที่เป็นกลุ่มกบฏทั้งสามคนเข้ามานั้นก็มีข้อมูลของเมืองสภาพแวดล้อมและหน้าตาของที่อยู่อาศัยมาบ้างแต่เนื่องจากทั้งสามเป็นกลุ่มนักรบจึงไม่มีข้อมูลวัตถุดิบวัสดุหรือวิธีในการสร้างสิ่งของต่างๆ ได้

                พูดง่ายๆก็คือทั้งสามคนที่ถูกดูกลืนนั้นเป็นพวกชนชั้นระดับล่างที่มีข้อมูลจำกัดไม่ได้มีความรู้และความเข้าใจไปเสียทุกเรื่องนั่นเองทำให้จินที่ได้มาพบเห็นบ้านเรือนหรือสภาพแวดล้อมต่างๆด้วยตาของตัวเองนั้นรู้สึกทั้งตื่นเต้นแปลกตาและประทับใจกับภาพที่เกิดขึ้น

                หลังจากที่ได้เดินตามเด็กน้อยโดสมาได้ซักพักจินก็ได้มาอยู่เบื้องหน้าอาคารหลังใหญ่แห่งหนึ่งที่มีพื้นที่และบริเวณโดยรอบกว้างใหญ่กว่าพื้นที่ทั้งหมดที่จินได้ผ่านมา

                โดส “เอาล่ะ! เจ้ายืนรอข้าอยู่ตรงนี้สักครู่เดี๋ยวข้าจะเข้าไปตามพ่อข้ามาเพื่อแนะนำเจ้าให้รู้จักเวลาจะไปที่ใดในหมู่บ้านจะได้ไม่มีปัญหา”

                จินพยักหน้าตอบและยืนรออยู่ที่เดิมผ่านไปไม่นานเด็กน้อยโดสก็ได้เดินออกมาพร้อมกับชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่ง

                โดส “นี่แหล่ะท่านพ่อ!นักรบรับจ้างชื่อจินที่ข้าพูดถึง เอาล่ะ!?หมดหน้าที่ของข้าแล้ว ข้าไปก่อนล่ะ!”

                ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดตอบอะไรโดสก็ได้ชิงขอตัวลาโบกมือเดินหลบออกไปซะก่อน!

                “ไอ้เด็กคนนี้นี่....!” ชายวัยกลางคนบ่นอุบอิบมองไล่หลังโดสที่เดินจากไปจากนั้นจึงหันมายังจินพร้อมกล่าว

                ชายวัยกลางคน “สวัสดี เจ้าสินะ? จินผู้เป็นนักรบรับจ้างที่จะมาขออาศัยชั่วคราวพักที่หมู่บ้านของข้า”

                จิน “ใช่ครับ ข้าชื่อจินเป็นนักรบรับจ้างสังกัดเมืองนอมไอร่อน พอดีข้าเดินทางผ่านมาเห็นว่ามีหมู่บ้านอยู่ใกล้ๆจึงจะขอแวะพักที่หมู่บ้านนี้ชั่วคราว จากนั้นจึงจะเดินทางต่อเข้าเมือง หวังว่าท่านจะแนะนำที่พักให้ข้าได้บ้าง”

                ชายวัยกลางคน “อา เป็นเช่นนั้นเอง เอาล่ะงั้นข้าขอแนะนำตัวเองก่อนละกันข้ามีชื่อว่าคย๊าด (Kyad)มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าผู้รับผิดชอบทั้งหมดเกี่ยวกับหมู่บ้านบรอซก์ (BrauxVillage) แห่งนี้”

                “หมู่บ้านของเราเป็นเพียงหมู่บ้านผลิตและสกัดผลึกแร่แกลเลียม(Gallium-Ga)เพื่อส่งเป็นวัตถุดิบในการสร้างอาวุธให้กับเมืองแกลเลีย (Gallia) ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ข้าไม่ขัดข้องหากเจ้าจะขอเข้ามาพักอาศัยในหมู่บ้านขอเพียงเจ้าไม่รบกวนการทำงานของคนในหมู่บ้าน!สร้างปัญหาหรือก่อความวุ่นวาย! เจ้าก็เชิญพักได้ตามสบายเลย”

                “ที่นี่เรามีกิจการการค้าที่หลากหลายให้เจ้าดูชมและใช้บริการ! ทั้งซื้อขายแร่! รับตีอาวุธ!เช่าหรือซื้อขายพาหนะสำหรับเดินทาง! ที่เปิดเป็นร้านอาหารและที่พักมีประมาณสามถึงสี่แห่งเอาไว้สำหรับผู้ที่แวะเวียรผ่านทางมาข้าเองก็เปิดร้านอาหารพร้อมที่พักเช่นกัน! โดยมีราคาไม่แพงข้าพอจะแนะนำให้เจ้าไปพักได้ซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกลจากบ้านข้านี่เองถ้าเจ้าสนใจล่ะก็นะ”

                “หรือหากเจ้ามีเงินไม่พอหรืออยากจะเก็บเงินของเจ้าไว้ก็สามารถจะขออาศัยในที่พักชั่วคราวของคนงานหมู่บ้านแห่งนี้ได้ซึ่งอาจจะรกและสกปรกไปซักหน่อยแต่ก็ใช้สำหรับนอนพักชั่วคราวได้ล่ะนะส่วนอาหารเจ้าต้องหาซื้อกินเอาเอง ซึ่งทั้งหมดนี้ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าเองว่าเจ้าต้องการอยากจะได้ที่พักหรือร้านอาหารแบบใดว่าแต่เจ้าจะอาศัยอยู่ที่นี่กี่วันกันล่ะ”

                จินที่ยืนฟังคย๊าด (Kyad)ชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านพูดแนะนำตัวและหมู่บ้านพูดอธิบายร่ายยาว ก็ได้แต่ยืนฟังอ้าปากค้าง!พร้อมคิดในใจ ‘ไม่แปลกใจเลยว่าเจ้าเด็กน้อยโดสนั่น! ทำไมมันถึงได้มีนิสัยแบบนี้ เล่นพูดร่ายยาวซะไม่มีช่องว่างให้ถามหรือออกความเห็นเลยหยั่งกับพวกขายประกันไม่มีผิด!?’จากนั้นจินจึงได้กล่าวตอบออกไป

                จิน “เอ่ออ คือว่า...!!”

                “สวัสดีท่านคย๊าด! ไม่ได้เจอกันตั้งนานหวังว่าท่านคงจะสบายดีนะ!?” เสียงคนผู้หนึ่งกล่าวแทรกขึ้นมา?

                จินและคย๊าดที่อยู่ดีๆ ก็มีเสียงคนพูดแทรกขึ้นมาจึงได้พากันหันไปมองยังทิศทางของคนที่พูดก็พบว่าเป็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังเดินมาพร้อมกับเหล่าคนในชุดเกราะสีดำเงาที่สวมหมวกปิดทึบทั้งตัวที่เดินเป็นขบวนอยู่ด้านหลังชายวัยกลางคนคนนั้นแถมยังมีสัตว์อสูรอีกหลายตัวที่กำลังลากจูงแผ่นเหล็กที่มีล้อเลื่อนขนาดใหญ่ซึ่งคาดว่าน่าจะเอาไว้บรรทุกสิ่งของเดินตามต่อท้ายขบวนอีกที