ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          กลุ่มของเรย์ช่วยกันพาตัวเองออกมาจากเศษซากของสิ่งก่อสร้างที่พังทลายจากแรงระเบิดโชคดีที่ได้ยูกิมิสร้างโดมน้ำแข็งครอบตัวพวกเขาไว้อีกชั้น

          เรย์พยุงตัวทอดสายตามองสภาพโดยรอบสมรภูมิมีแต่ความโกลาหล

          เขาเห็นทั้งคนที่สภาพไม่สู้ดี ถูกเศษซากทิ่มแทงตามร่างบางส่วนก็ถูกอาคารถล่มทับจนระบุสถานะไม่ได้ฮันเตอร์บางส่วนที่รับหน้าที่สนับสนุนเร่งรุดเข้ามาช่วยเหลือพวกเขาเหล่านั้น

          แผ่นดินไหม้เกรียมตรงหน้าความร้อนที่เริ่มชาและอากาศอันเบาบางกลับกำลังทำให้รากฐานของใจที่เคยตั้งมั่นสั่นคลอนจิตใจของเหล่าฮันเตอร์สลับซับซ้อน มีครบทุกอย่างต่างแสดงออกผ่านสีหน้าอย่างไม่เก็บซ่อนเกิดความยำเกรงต่อราชายักษ์ขึ้นเองอย่างห้ามไม่อยู่ ความเสียเปรียบทางสภาพจิตใจเช่นนี้ถึงกับลืมว่าควรรับมือต่อไปเช่นไร

          ตัวตนของราชายักษ์ได้สร้างแรงกระเพื่อมและความสับสนให้กับสภาพจิตใจของฮันเตอร์ทุกคนไปแล้ว

          “ความกลัวไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอก...เพราะความกลัวนี่แหละ มันได้พาฉันมาถึงจุดนี้”

          นอกจากจุนเปย์จะเอ่ยกับเรย์แล้วยังถือว่านี่เป็นการย้ำเตือนกับตัวเองด้วย

          อีกอย่างความกลัวนั้นเป็นเหมือนแส้ที่มักจะทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว แต่ถ้าใช้ดี ๆมันกลับบีบให้คนก้าวไปข้างหน้าได้

          ทางฝั่งประธานเซนซาเอม่อนและอากิฮิโระสภาพก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ พวกเขาถูกปลายหางของเปลวเพลิง เกิดเป็นแผลไฟไหม้อย่างน่ากลัวตามร่างกายหากพวกเขาไม่ได้สวมใส่อุปกรณ์ป้องกันธาตุแบบเฉพาะทางหรือผิวหนังอันแข็งแกร่งของร่างอสูร ขอบเขตความเสียหายทั้งหมดอาจไม่ใช่เพียงแค่นี้

          ราชายักษ์ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างองอาจราวกับกำลังเชื้อเชิญผู้ที่ยังมีความกล้าเข้าไปท้าทายมันอีกครั้ง

          ในยามปกติภาพที่เกิดขึ้นนี้ไม่มีทางที่มนุษย์คนใดจะกล้าเข้าไปเฉียดใกล้ความตายเป็นหนที่สอง สภาพจิตใจดิ่งลงเหวแต่นั่นไม่ใช่สำหรับเซ็นซาเอม่อนและอากิฮิโระ ที่จะรู้สึกสิ้นหวังหดหัว ศิโรราบ ปรากฏว่าไม่มี ไม่มีเลยสักนิด จิตใจหนักแน่นมั่นคง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการกระเพื่อม

          ไม่อารัมภบทพวกเขาแสดงกำลังใจอันกล้าแกร่ง ลุยอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง ปรี่เข้าโอบขนาบจากสองด้านเป็นสัญญาณการต่อสู้โค้งสุดท้าย ภายในใจเรย์เกิดความเคารพเลื่อมใสยิ่ง นับถือความมุ่งมั่นห้าวหาญดุจเหล็กกล้าของพวกเขา

          “ฉันคิดว่าตัวเองพักมาเพียงพอแล้วล่ะ”

          เรย์กับจุนเปย์หันมาสบตาสื่อสารกันเพื่อยืนยันว่ามีความเห็นตรงกัน

          “นั่นสินะครับ”

          ท่ามกลางสนามรบซึ่งเต็มไปด้วยสะเก็ดเพลิงแลบแปลบปลาบประกายของสายฟ้าถล่มลงมาอย่างทรงพลัง

          ประธานเซนซาเอม่อน บุตรแห่งฟ้าร้องและราชายักษ์ต่างแลกการโจมตีกันอย่างดุเดือดเลือดพล่านทิ้งร่องรอยบาดแผลบนร่างของทั้งสาม

          การเคลื่อนไหวของราชาไม่คล่องแคล่วเหมือนแต่ก่อนอักขระสีแดงบนร่างของมันดูสลัวจางลง แต่ทั้งประธานและอากิฮิโระก็รู้ดีว่าพวกเขาเองใกล้ถึงขีดจำกัดไม่ต่างกันที่ยังฝืนต่อสู้อยู่ได้เป็นเพราะพลังใจอันเข้มแข็งล้วน ๆ

          ประธานเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำถูกหมัดอัปเปอร์คัตซัดตามด้วยเข่าลอยอัดกระแทกจนตัวกลิ้งไถลไปกับพื้น

          ฝั่งอากิฮิโระก็พุ่งมาถึงแล้วจากปีกข้างเรียกแส้สายฟ้ารัดแขนทั้งสามของมันไว้ไม่ปล่อยให้ตามประกบโจมตีตัวประธานราชาพลันหันขวับกลับมามันใช้กำลังที่ยังเหลือล้นกระชากแส้ที่เหนี่ยวรั้งจนตัวอากิฮิโระเป็นฝ่ายลอยหวือเข้าหา

          บุตรแห่งฟ้าร้องตอบโต้ด้วยการยิงเรลกันหมายชะลอการบุกของอีกฝ่ายแต่ราชากลับไม่สนใจปล่อยผ่านการโจมตีนี้ให้ทะลุช่วงไหล่ซ้ายจนเป็นรูโบ๋มันเสกบอลไฟขึ้นบนฟ้ามือแนบอัดใส่ร่างของศัตรูในระยะประชิด

          คู้ม!

          อากิฮิโระถูกแรงอัดจากบอลเพลิงซัดดีดปลิวไปอีกคนพร้อมด้วยลำแสงสีแดงเข้มถูกยิงตามหลังทว่ามันกลับถูกหยุดไว้ด้วยเกราะแขนของจุนเปย์ที่กางกั้นเป็นกำแพงตัวเกราะแขนเสียหายจนต้องปลดทิ้ง

          จังหวะนี้เองประกายดาบสว่างวาบ เรย์พุ่งตัวฟันที่ข้อพับด้านหลังของราชาแม้จะฟันไม่เข้าแต่ก็ทำให้มันเข่าทรุดลงข้างหนึ่ง

          ‘พลังป้องกันของมันลดลงกว่าเดิมมากจนการโจมตีของเราได้ผล’

          เรย์คิดขณะที่การโจมตีด้วยเพลงดาบกระหน่ำซัดตามมาแม้ไม่อาจฟันทะลวงผ่านผิวหนังของมันแต่เขายังสามารถทำสงครามพร่ากำลังกับอีกฝ่ายได้

          ราชาที่ตั้งหลักได้อีกครั้งหันมาตะปบคว้าตัวเขาที่กำลังคอยก่อกวนตอดเล็กตอดน้อย เรย์ที่ขาดกำลังภายในไม่สามารถใช้กระบวนท่าข่มศัตรูที่ระดับห่างกันเกินได้จำต้องดึงดาบกลับและเอี้ยวตัวหลบอย่างฉิวเฉียดทว่าความต่อเนื่องของกระบวนท่าศัตรูไม่หยุดเพียงเท่านั้น เมื่อคว้าวืดมันสลับเปลี่ยนท่วงท่าเป็นการหมุนตัวเหวี่ยงแขนอีกข้างในด้านตรงข้าม

          เรย์ถูกบีบให้ต้องม้วนกลิ้งลอดใต้วงแขนของราชาแต่นั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ เมื่อขาของมันเปล่งอักขระแสงเข้มขึ้นส่งลูกเตะดักทางที่ตัวเขากำลังม้วนผ่านทางด้านนั้นพอดิบพอดี

          ‘แย่แล้ว’

          เขาเกร็งกายเตรียมรับแรงปะทะ

          ในขณะที่ระฆังแห่งความตายกำลังสั่นพ้องฝ่าเท้าของประธานก็พุ่งเข้ามายันหน้าแข้งของราชาไว้ ทำเอาอากาศสั่นไหวทั่วบริเวณ ก่อนเกิดการระเบิดของลมปราณขึ้น

          ร่างของทั้งสามถูกคลื่นผลักถอยออกไปคนละทิศคนละทางแต่ระหว่างนั้นเรย์ไม่ปล่อยให้โอกาสสูญเปล่าดาบในมือสะบัดปล่อยเกลียวคมแสงโหมกระหน่ำต่อเนื่องผสานกับพายุสะเก็ดน้ำแข็งของยูกิมิจากวงนอก

          ‘กระสุนลมหวน’

          ตามต่อด้วยบอลพลังธาตุของจุนเปย์เขวี้ยงอัดเข้าที่สีข้างของราชาระเบิดเชือดเฉือนออกมาเป็นคลื่นลมกรด

          “ตอนนี้แหละหัวหน้า!”

          พลันนั้นเองบรรยากาศรอบ ๆเต็มไปด้วยประกายของประจุไฟฟ้า เศษหินนับร้อยต่างลอยขึ้นเหนือพื้นพวกมันส่งกระแสฟ้าดังเปรี๊ยะ ๆ ออกมาพร้อมกัน

          อากิฮิโระในร่างอาภรณ์อสนีเทพหลบตาลงข้างหนึ่ง ตั้งนิ้วมือชี้เป็นรูปปืนเล็งใส่เป้าหมายประจุพลังงานไฟฟ้าไหลมารวมกันที่ปลายนิ้วชี้มากกว่าครั้งไหน ๆ เมื่ออากิฮิโระทุ่มเทมาโซทั้งหมดไว้กับการโจมตีนี้

          ‘ปืนใหญ่อัสนีขยี้พสุธา’

          กระสุนพลังงานถูกปลดปล่อยหลังจากชาร์จอย่างเต็มสูบ

          ลำแสงประจุไฟฟ้าขนาดใหญ่ยิงออกเป็นเส้นตรงผืนดินแหวกออกเป็นทางยาว กลบกลืนร่างของราชายักษ์หายเข้าไปในลำแสง วินาทีสุดท้ายที่พลังคลื่นก่อตัวกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านระเบิดออกรายรอบอย่างเจิดจรัสแปลบปลาบ

          จุนเปย์รีบเข้ามาพยุงร่างหัวหน้าของเขาที่กำลังล้มนั่งบนพื้นอย่างอ่อนระโรยหลังคลายอาภรณ์อสนีเทพ

          ‘—แฮ่ก ...แฮ่ก’

          “ถ้าคุณรินโดได้มาเห็นสภาพของหัวหน้าตอนนี้คงถูกหัวเราะเยาะแน่เลยครับ”

          นานแล้วที่จุนเปย์ไม่ได้เห็นหัวหน้าของเขาทุ่มสุดตัวหลังศึกที่โอกินาวะเมื่อสองปีก่อน

          “หึ”

          อากิฮิโระในสภาพสะบักสะบอมเพียงส่งเสียงขึ้นจมูกโต้ตอบพลานี้ตนไม่เหลือแรงต่อล้อต่อเถียงกับลูกน้องแล้ว

          ในขณะที่กำลังคิดว่าทุกอย่างได้จบลงท่ามกลางเศษซากของผืนดินที่แหวกเป็นทางยาวราชาที่อยู่ข้างใต้ระเบิดออร่ากระโดดสูงขึ้นไปบนอากาศแม้จะอยู่ในสภาพที่ครึ่งซีกซ้ายแหว่งวิ่นตั้งแต่หัวไหล่ถึงช่วงเอวทว่าแววตาของมันยังส่องประกายเจิดจรัสไม่ยอมจำนน เกราะสีทองของมันไหลมารวมกันอยู่ตรงบริเวณร่างกายซีกขวาที่เหลือพาเอาร่างที่คลุ้งไปด้วยเปลวควันและสะเก็ดเลือดดิ่งตัวลงสู่พื้นคลื่นพลังระเบิดออกจากผิวดิน กรวดหินดินทรายพวยพุ่ง

          “ให้ตายสิ! อะไรจะอึดถึกทนขนาดนี้นะ!”

          คำพูดของจุนเปย์แทนความในใจของทุกคน รู้สึกเป็นวิกฤตได้อีกในใจพวกเขาล้วนไม่เป็นรสชาติ

          “สมกับเป็นเผ่าอสุราระดับราชาพลังชีวิตช่างเหลือล้นจริง ๆ”

          ประธานกล่าวอย่างชื่นชม ขณะทะยานเข้าใส่อสูรเบื้องหน้าอีกรอบ

          ลำแสงถูกยิงออกจากนิ้วด้วยแขนข้างที่เหลือของราชาประธานในร่างอสูรกระเถิบตัวออกข้าง กางกรงเล็บแหวกอากาศมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนส่งเสียงดัง‘ฮูม’ ออกมา

          กรงเล็บแหลมคมจ้วงลึกเข้าช่องท้องราชาทะลุออกด้านหลังเลือดแดงฉานละเลงเปรอะเปื้อน แต่ในขณะที่ประธานเตรียมชักมือออกกลับถูกราชาใช้แขนส่วนล่างข้างที่เหลือจับตรึงแขนซึ่งฝั่งอยู่ในตัวมันไว้แน่นและตามต่อด้วยท่าเฮดบัตต์จนพื้นดินใต้เท้าสั่นสะท้าน

          ประธานที่ถูกการโจมตีนี้ตัวนิ่งด้วยอาการมึนงงเรย์ซึ่งเห็นท่าไม่ดีชักดาบฟันอย่างสุดกำลังใส่บริเวณตำแหน่งกลางท่อนแขนของมันหวังจับแยกราชาออกมา ทว่าก็ไม่อาจเจาะทะลวงผิวผ่านออร่าป้องกันของมันได้

          มันไม่แสดงความสะทกสะท้านไม่สนใจเหลือบมองเขาด้วยซ้ำ

          ยูกิมิที่กำลังร่ายมนตร์ถูกราชาใช้เนตรที่สามยิงลำแสงตีขัดแต่ก็ได้จุนเปย์เข้ามาบังการโจมตีไว้จนทั้งคู่ตัวปลิวไปไกลลิบ

          ราชาหันกลับมายังร่างของประธานที่ถูกจับล็อกไว้แน่นก่อนใช้สันมือฟาดลงมาใส่หน้าอกด้วยปราณอันเปี่ยมล้นที่หลงเหลือ

          ครูม!!

          คลื่นกระแทกซัดตัวเรย์ปลิวหายเข้าไปยังกองเศษซากของอาคารด้านหลังส่วนประธานที่กำลังตัวอ่อนเปลี้ยกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ราชาตบท้ายตามด้วยการแทงเข่าส่งร่างประธานลอยออกมาอีกคน

          ฮันเตอร์หลายคนที่ยังมีใจสู้รีบตามเข้ามาช่วยเหลือ

          ทว่าตัวราชากลับไม่ได้สนใจจะพุ่งประกบตามมันชูมือข้างขวาทั้งสองที่เหลือขึ้นเหนือศีรษะอีกครั้ง เผาผลาญพลังงานในร่างจนอักขระบนตัวหายไปทั้งหมด

          ทุกคนเข้าใจถึงสิ่งที่มันกำลังจะทำซ้ำอีกครั้งรีบโจมตีสกัดกั้นท่ามกลางวิกฤต

          กระแสลมพายุเพลิงเริ่มก่อตัวขึ้นลมร้อนเร่งความเร็วจนถึงระดับนี้ ไม่ได้ต่างอะไรกับกำแพงเหล็กมันขยายวงรัศมีบดบังการโจมตีทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาเปลวเพลิงพัดโหมกระหน่ำดับความหวังพังทลาย

          ทว่าทันใดนั้นพายุเพลิงกลับค่อย ๆอ่อนกำลังลงจนทุกคนที่เผลอถอดใจ ยืนรอรับความตายเริ่มเคว้งคว้างสับสนเป็นฉากจบที่เหนือความคาดหมาย ความรู้สึกหลากหลายอัดแน่นเมื่อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ใจกลางพายุกันแน่ 

        คงต้องกล่าวย้อนกลับไปไม่ถึงนาทีก่อนหน้า

        เรย์ซึ่งล้มอยู่ในกองซากอาคารพาตัวเองออกมาจากเศษซาก เขาใช้เนตรมารวิเคราะห์สภาพแวดล้อมของอีเธอร์ในบรรยากาศจากที่เฝ้าสังเกตรูปการอย่างละเอียดในอาคมนี้ของมันเมื่อครั้งก่อน ทำให้ได้ข้อมูลเพิ่มเติมว่าพื้นที่รอบตัวของมันในระยะห้าสิบเมตรนั้นปลอดภัยด้วยเหตุผลบางอย่างเพราะไม่มีทางที่ตัวของมันเองจะไม่ได้รับผลกระทบเมื่ออยู่ภายใต้ความร้อนมหาศาลขนาดนี้

          และช่วงเวลาขณะที่มันรีดเร้นพลังเพื่อใช้ในการสร้างพระอาทิตย์จำลองนั่นระดับพลังงานในร่างจะถูกลดลงจนต่ำสุด แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆก็ถือเป็นจุดอ่อนอย่างร้ายแรง ซึ่งจากที่คำนวณคร่าว ๆ เขามีเวลาเพียงสี่สิบเจ็ดวินาทีระหว่างที่ตัวมันเริ่มร่ายจนถึงเวลาจุดระเบิดให้ฉกฉวย

          ถึงแม้จะไม่มีอะไรการันตีว่าจะสำเร็จแต่ก็ยังดีกว่าไม่ลงมือทำอะไรเลย

          ตอนนี้อยู่ในช่วงเวลาที่คับขันที่สุดแล้วทว่าสติในหัวของเรย์กลับยังชัดเจนอย่างมากภายในใจเขาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าความรู้สึกต่าง ๆมันได้ถูกสมองกำจัดทิ้งไปหมดชั่วคราว

          ในหัวของเรย์ตอนนี้กำลังบรรเลงเพลงซิมโฟนีหมายเลข11 ที่แต่งโดยซอสตาโควิชเป็นเพลงที่แสดงออกถึงความสิ้นหวังของมวลมนุษยชาติที่ถูกปีศาจไล่ล่าและการล่มสลายของโลก มันช่างเป็นเพลงที่เหมาะเจาะกับเขาในตอนนี้เป็นที่สุด

          ‘หวังว่าสิ่งนี้จะใช้การได้ดีตามสรรพคุณของมันนะ’

          ในขณะที่ลมร้อนในอากาศเริ่มแผ่ขยายวงเรย์ทำการกลืนยาแคปซูลเสริมแกร่งที่อะงุนิเคยให้ไว้ กระแสความร้อนในร่างกายไหลเวียนเร็วขึ้นตามเสียงของหัวใจที่เต้นอย่างรุนแรงสัมผัสได้ถึงเรี่ยวแรงอันมหาศาลที่กำลังทบทวีขึ้นเรื่อย ๆ

          เขาพุ่งเข้าใส่ศูนย์กลางของพายุที่กำลังก่อตัวคลื่นความร้อนถาโถมราวกับคลื่นทะเลยามค่ำบริเวณเส้นศูนย์สูตรน้ำในร่างกายกำลังระเหยไปอย่างรวดเร็วจากอุณหภูมิสูงหากเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกหนึ่งนาทีก็เข้าสู่สภาวะขาดน้ำแล้ว

          เนตรมารสุญญาตาของเขามองเห็นกระแสธารของอีเธอร์ที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นม่านเพลิงได้อย่างแจ่มชัดโครงร่างอันก่อตัวจากกระแสอีเธอร์เปลี่ยนเป็นสิ่งที่เรียกว่าเวทมนตร์บิดเบี้ยวทันทีเมื่อถูกเนตรมารและหัตถ์เทวะของเขาตั้งดาบแทงตรงไปบนอากาศธาตุเบื้องหน้า สร้างเส้นพื้นที่ที่มองเห็นให้เป็น ‘ความว่างเปล่า’

          เกิดเป็นรอยแยกเล็ก ๆไม่มีใครมองเห็นนอกจากเนตรมารของเขา ทำให้เรย์สามารถฝ่าเข้าไปในพายุเพลิงได้อย่างไม่ยากเย็นเมื่อรอยแยกของมิติที่เกิดขึ้นจากรอยดาบดูดทุกสรรพสิ่งที่เป็นพลังงานจากอีเธอร์เข้าไปทำให้พื้นที่ตรงหน้าที่เขาพุ่งผ่านกลายเป็นเหมือนความว่างเปล่า

          เรย์อาศัยแรงดูดของลมพายุทำให้หลุดเข้าไปยังใจกลางอย่างรวดเร็วและเห็นแผ่นหลังของเป้าหมายที่กำลังยืนร่ายมนตร์ กายวิภาคภายในของมันทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของเนตรมาร

          ราชาขณะนี้อยู่ในสภาวะยืนร่ายมนตร์มันไม่คิดเลยว่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดสามารถเผชิญกับม่านพายุเพลิงแล้วมีชีวิตรอดได้แต่ตอนนี้มันสัมผัสได้ถึงศัตรูที่กำลังเข้าใกล้ต่อให้มีฝีมือสูงส่งกว่านี้อีกพันเท่าก็ไม่มีทางทำอะไรได้ในยามนี้

          สึก!!

          คมดาบอันเที่ยงตรงและเรียบง่ายเสียบทะลุหัวใจผ่านด้านหลังสู่ด้านหน้าในมุมเงย

          ช่างเงียบเฉียบ ราบเรียบ ไม่หวือหวา

          เลือดไหลทะลักกองรวมกันที่พื้น ความยิ่งใหญ่ของดวงอาทิตย์ท้ายที่สุดจักไม่ฉายซ้ำขึ้นที่นี่อีก

          ราชาเพียงหันมาชำเลืองมองเขา พร้อมกับแสยะยิ้มให้เล็กน้อยแด่ผู้ที่มอบความปราชัยให้แก่มันดวงตาทั้งสามอับแสงในท่ายืน ปิดฉากความยิ่งใหญ่ของอันธกาสูร

          เรย์นาทีนี้กลับสงบลงผลลัพธ์เป็นที่ประจักษ์แล้ว

          เขาสะบัดเลือดออกจากใบดาบและเก็บมันกลับเข้าฝักใช้มือข้างซ้ายที่กำลังส่องแสงเรืองรองสัมผัสไปที่ร่างไร้ชีวิตของราชา และเปิดใช้ความสามารถของหัตถ์เทวะ

          เขาคิดว่าครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิมที่จิตวิญญาณต้องติดอยู่ภายในวังวนของโลกแห่งจินตภาพทำให้ร่างกายภายนอกต้องติดอยู่ในอาการจำศีลนานหลายปีเรย์คิดว่าตัวเองตอนนี้แข็งแกร่งขึ้นกว่าแต่ก่อน คงใช้เวลาไม่นานในการดูดกลืนความทรงจำของราชาตนนี้แต่ผลข้างเคียงที่เขากลัวก็คือการรับรู้ความรู้สึกนึกคิด จิตสำนึกความบ้าคลั่งหวาดกลัว สำนึกเสียใจอารมณ์รุนแรงสุดมืดมนประเภทนั้นที่เข้ามากัดกร่อนจิตวิญญาณของเขา

          แต่เขาจะมาหยุดตรงนี้ไม่ได้เขาจำเป็นต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อไม่ให้สูญเสียสิ่งสำคัญเป็นหนที่สอง และเสี้ยววินาทีนี้เองเขารู้สึกได้ถึงอะไรบางสิ่งกำลังไหลทะลักเข้ามาในร่างอย่างบ้าคลั่งชิ้นส่วนของจิตสำนึกนับถ้วนประดังกันเข้ามาในหัว ความเจ็บปวดอย่างหนักหน่วงกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดจนดับวูบลง